เศษรักไร้สถานะ

แอสตัน อายุ24ปี สูง187cm

เพิ่งเรียนจบคณะสถาปัตยกรรมศาสตร์ปี5

ชมพู่ อายุ21ปี สูง160cm

นักศึกษาคณะพาณิชยศาสตร์และการบัญชีปี4

.

.

.

ตัวอย่างเนื้อหานิยาย

“เมลบีกลับมาหาฉันแล้ว”

ร่างเล็กชะงักกึกราวกับถูกสายฟ้าฟาดลงกลางใจ ลมหายใจสะดุดติดขัด ดวงตากลมโตเบิกกว้างด้วยความตื่นตระหนกและหวาดหวั่นระคนกัน

“พี่...พี่แอสตันว่าอะไรนะคะ...” เสียงหวานสั่นเครือเอ่ยถามออกไปอย่างไม่เชื่อหู

แอสตันถอนหายใจออกมาเบาๆ แววตาไม่มีความลังเลหรือเห็นใจหลงเหลืออยู่เลยสักนิด น้ำเสียงทุ้มต่ำเอ่ยย้ำความจริงอันเจ็บปวดออกมาอย่างไร้เยื่อใย

“ฉันจะกลับไปคบกับเมลบี ส่วนความสัมพันธ์ไร้สถานะระหว่างเธอกับฉัน…ก็จบลงแค่นี้เถอะ”

“…” คำพูดนั้นเฉียบคมราวกับใบมีดที่กรีดลงมาบนหัวใจของเธอซ้ำๆ แอสตันมองหน้าหญิงสาวนิ่งสนิท ก่อนจะเอ่ยประกาศิตคำสั่งสุดท้ายที่เด็ดขาดเสียยิ่งกว่าอะไรทั้งหมด

“พรุ่งนี้ตอนเย็น เมลบีจะย้ายเข้ามาอยู่ที่นี่ เพราะงั้น…พรุ่งนี้เช้าเธอก็ต้องย้ายออกไปจากที่นี่ซะ”

#ไม่นอกกาย

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

วันงานรับปริญญา

เสียงชัตเตอร์กล้องและช่อดอกไม้ชิ้นใหญ่ที่บัณฑิตป้ายแดงต่างถือถ่ายรูปอวดรอยยิ้มแห่งความสำเร็จ

แต่สำหรับ แอสตัน บัณฑิตคณะสถาปัตยกรรมศาสตร์ปี5 ร่างสูงโปร่งในชุดครุย บรรยากาศรอบตัวกลับเงียบงันและว่างเปล่า ดวงตาคมกริบภายใต้ใบหน้านิ่งเรียบสะท้อนเพียงภาพของหญิงสาวคนเดียวที่เขารอคอยมาตลอดทั้งวัน

เมลบี ในชุดครุยบริหารธุรกิจปี4ที่เพิ่งเรียนจบพร้อมกัน เดินตรงเข้ามาหาเขา ใบหน้าสวยเฉี่ยวนั้นไม่ได้ประดับด้วยรอยยิ้มแห่งความยินดีอย่างที่ควรจะเป็น แววตาของเธอไหวระริกและมีความอึดอัดฉายชัดเจนจนแอสตันสัมผัสได้

“เมลบี...” แอสตันเอ่ยเรียกเสียงทุ้ม มือหนายื่นช่อดอกไม้ช่อใหญ่ที่ตั้งใจเลือกมาให้ยื่นไปตรงหน้าเธอ

“พี่ยินดีด้วยนะ...เรียนจบแล้วนะเรา”

เมลบีก้มมองช่อดอกไม้นั้นครู่หนึ่ง ก่อนจะค่อยๆเงยหน้าขึ้นสบตาเขา มือเรียวไม่ได้ยื่นมารับดอกไม้

“พี่แอสตัน...” เสียงหวานเอ่ยเรียกชื่อเขาแผ่วเบา สั่นเครือเล็กน้อยจนคนช่างสังเกตอย่างแอสตันขมวดคิ้วมุ่น

“เมลมีเรื่องจะคุยด้วย...ไปตรงมุมเงียบๆตรงโน้นกันหน่อยได้ไหม”

แอสตันใจกระตุกวูบอย่างไม่มีสาเหตุ ความรู้สึกเย็นวาบแล่นพล่านไปตามสันหลัง แต่เขาก็พยักหน้ารับแล้วเดินตามเธอไปยังมุมตึกคณะที่ผู้คนเริ่มบางตา

เมื่อยืนพ้นจากสายตาผู้คน เมลบีก็สูดหายใจเข้าลึกราวกับรวบรวมความกล้าทั้งหมดที่มีในชีวิต เธอกัดริมฝีปากแน่นจนซีดเซียวก่อนจะพูดประโยคที่ทำให้โลกของแอสตันหยุดหมุนลงตรงนั้น

“เรา...เลิกกันเถอะนะพี่แอสตัน”

แอสตันชะงัก ร่างสูงแข็งทื่อราวกับถูกคำพูดนั้นตรึงไว้กับพื้น สมองที่เคยฉับไวของสถาปนิกหนุ่มประมวลผลไม่ทัน ใบหน้านิ่งเรียบเปลี่ยนเป็นความว่างเปล่า ดวงตาคมจ้องมองแฟนสาวที่คบกันมาตั้งแต่เขาปี3 เธอยังปี2ด้วยความไม่อยากเชื่อหูตัวเอง

“เธอพูดอะไร เมลบี...” เสียงของเขาแหบพร่าลงอย่างเห็นได้ชัด

“เมลไม่ได้ล้อเล่นนะพี่แอสตัน” เมลบีน้ำตาคลอเบ้า เธอกลืนก้อนสะอื้นลงคอ

“ตลอดเวลาที่ผ่านมา...พี่แอสตันดีกับเมลมาก เป็นแฟนที่สมบูรณ์แบบที่สุด แต่พอเราเรียนจบ ต่างคนต่างต้องก้าวเข้าสู่โลกของความเป็นจริง เมล...เมลรู้สึกว่าเราเริ่มไม่ใช่สำหรับกันและกันแล้ว”

“เหตุผลแค่นี้เหรอ? คบกันมาหลายปี จู่ๆจะเลิกเพราะเรื่องแค่นี้เนี่ยนะ” แอสตันเค้นเสียงถาม ความเจ็บปวดแปลบเริ่มกัดกินหัวใจ

“เปล่าหรอกพี่แอสตัน...” เมลบีส่ายหน้าช้าๆ หยดน้ำใสไหลอาบแก้ม

“เมลสับสน...เมลไม่รู้ว่าความรู้สึกตอนนี้มันคือความรักจริงๆ หรือความเคยชิน เมลขอ...ขอห่างกันสักพักได้ไหมพี่แอสตัน ขอเวลาให้เมลได้ทบทวนตัวเองหน่อย ว่าสุดท้ายแล้วหัวใจของเมลยังอยู่ที่พี่แอสตันหรือเปล่า”

ขอห่างกันสักพัก

คำพูดนั้นบาดลึกเข้าไปในความรู้สึก แอสตันกำมือแน่นจนเส้นเลือดปูดโปน ความผิดหวังและความเสียใจตีรวนขึ้นมาจุกที่อก

“ถ้าเมลต้องการแบบนั้น...” แอสตันแค่นยิ้มหยันให้ตัวเอง ความรู้สึกเคว้งคว้างเข้าเกาะกุมหัวใจ ทว่าลึกๆในมุมของความเจ็บปวดนั้นกลับมีความหวังโง่ๆลอยวนอยู่ในอก

ช่างมันเถอะ…แค่ห่างกันเพื่อทบทวน เดี๋ยวเธอก็คงกลับมา

แอสตันคิดเข้าข้างตัวเองอย่างน่าสมเพช

“อืม...พี่ตามใจเมล” เขาตอบกลับด้วยน้ำเสียงเรียบสนิทที่ซ่อนรอยร้าวรานไว้ทั้งหมด เมลบีสะอื้นเบาๆก่อนจะหันหลังเดินจากไป ทิ้งให้แอสตันยืนเคว้งอยู่ท่ามกลางความสำเร็จที่ไร้ความหมายในวันที่เขาเรียนจบและในวันที่เขาเสียเธอไป

แสงไฟสลัวสีส้มแดงภายในร้านเหล้ากึ่งผับย่านมหาวิทยาลัยอัดแน่นไปด้วยเสียงเพลงจังหวะหนักหน่วงและเสียงหัวร่อต่อกระซิกของบรรดานักศึกษาสถาปัตยกรรมที่พากันมาฉลองวันสำเร็จการศึกษา บรรยากาศรอบตัวเต็มไปด้วยความคึกคักและกลิ่นอายของความสำเร็จ

แอสตันนิ่งเงียบเป็นเป่าสาก ร่างสูงในเสื้อเชิ้ตสีเข้มที่ปลดกระดุมบนสองเม็ดปล่อยให้เห็นไหปลาร้าและผิวเนื้อชัดเจน เขานั่งไขว่ห้างพิงพนักโซฟา ปล่อยให้ความเงียบงันห่อหุ้มตัวเอง ในมือข้างหนึ่งคีบบุหรี่ที่ปล่อยควันสีเทาจางๆลอยคว้างขึ้นไปในอากาศ ก่อนจะยกแก้วเบียร์ขึ้นกระดกรวดเดียวจนหมดแก้ว ปล่อยให้รสชาติขมปร่าบาดคอเพื่อกลบเกลื่อนความปวดร้าวที่สุมอยู่เต็มอก

“ไอ้แอสตัน วันนี้วันดีนะเว้ย นั่งหน้าเป็นตูดอยู่ได้ เมลบีไม่มาฉลองด้วยรึไงวะ” เสียงทุ้มของวาคิมเพื่อนสนิทในกลุ่มเอ่ยแซวขึ้นมาเสียงดังแข่งกับเสียงเพลง มือถือแก้วเหล้าวนไปมา ใบหน้าเปื้อนรอยยิ้มกรุ้มกริ่มตามประสาคนอารมณ์ดี ทว่าคำถามนั้นกลับทำให้เพื่อนอีกสองคนที่นั่งร่วมโต๊ะหันมามองเป็นตาเดียว

“หึ” แอสตันส่งเสียงในลำคออย่างเยียบเย็น ดวงตาคมกริบมองลอดผ่านกลุ่มควันบุหรี่ที่พ่นออกมา ก่อนจะยกมวนนิโคตินขึ้นสูดเข้าปอดลึกๆเพื่อสะกดกลั้นอารมณ์บางอย่างที่กำลังตีรวน

“ถามจริง นัดกันไปฉลองสองต่อสองที่คอนโดใช่ไหมล่ะไอ้คุณชายสถาปัตย์ เมลบีออกจะสวยและเพอร์เฟกต์ขนาดนั้น”

“เลิกกันแล้ว” เสียงทุ้มต่ำเอ่ยแทรกขึ้นมาเรียบเรื่อย ไม่มีความสั่นเครือ ไม่มีความฟูมฟาย มีเพียงความนิ่งสนิทที่แผ่รังสีความเย็นเยียบออกมาจนทุกคนชะงัก

ทั้งโต๊ะตกอยู่ในความเงียบกริบชั่วขณะ เพลงที่ดังกระหึ่มอยู่ในร้านราวกับเบาลงไปถนัดตา

“ห๊ะ? มึงว่าอะไรนะ?” วาคิมหน้าเหวอ ตาโตเท่าไข่ห่าน วางแก้วในมือลงเสียงดัง

“เมื่อกี้มึงพูดว่าอะไรนะไอ้แอสตัน?”

“กูบอกว่าเลิกกันแล้ว” แอสตันย้ำคำเดิมด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ไร้ซึ่งอารมณ์ร่วมใดๆ เขายื่นมือไปหยิบขวดมารินเบียร์ใส่แก้วตรงหน้าตัวเองอีกครั้งอย่างไร้ความรู้สึก

“เฮ้ย! เป็นไปได้ไงวะ!” เพื่อนอีกคนโพล่งขึ้นมาด้วยความตกใจ

“ก็เมื่อกี้ตอนบ่ายกูยังเห็นเมลบีเดินมาหาหน้าตึกคณะอยู่เลยนี่ หรืองอนอะไรกันวะ ง้อดิ เดี๋ยวก็ดีกันน่า คบกันมาตั้งหลายปี”

“…” ไม่มีเสียงตอบรับจากแอสตัน ร่างสูงเพียงแค่แค่นยิ้มหยันให้กับตัวเองที่มุมปาก รอยยิ้มสมเพชที่ส่งไปไม่ถึงดวงตา เขาจำคำพูดของเธอได้ขึ้นใจ ขอห่างกันสักพักเพื่อทบทวนตัวเอง

ในขณะที่เพื่อนๆกำลังพากันตกใจและช่วยกันวิเคราะห์สถานการณ์ แอสตันกลับทิ้งตัวพิงพนักโซฟาอีกครั้ง ปิดเปลือกตาลงช้าๆเพื่อหนีภาพความจริง

ทว่าพอดวงตาปิดลง ภาพของเมลบีในชุดครุยบริหารใบหน้าสวยเฉี่ยวน้ำตาคลอเบ้าในตอนบ่ายก็พรั่งพรูเข้ามาในหัวซ้ำแล้วซ้ำเล่า คำพูดว่า ‘ขอเวลาให้เมลได้ทบทวนตัวเองหน่อย ว่าสุดท้ายแล้วหัวใจของเมลยังอยู่ที่พี่แอสตันหรือเปล่า’ ดังวนเวียนก้องอยู่ในโสตประสาท

ความหวังโง่ๆลอยวนอยู่ก้นบึ้งของหัวใจ แอสตันยอมรับกับตัวเองอย่างน่าสมเพชว่าเขากำลังรอ รอให้เธอกลับมา รอให้ระยะเวลาบ้าบอนั่นพิสูจน์ว่าเธอยังรักเขา

แต่ความหวังลมๆแล้งๆนั้นไม่ได้ทำให้เขารู้สึกดีขึ้นเลย มันกลับยิ่งทำให้หัวใจด้านชาดิ่งวูบลงไปเหวที่ลึกกว่าเดิม พร้อมกับความอัดอั้นตันใจที่อยากจะทำลายล้างความรู้สึกบ้าๆนี้ให้พ้นทาง