เศษรักไร้สถานะ

เศษรักไร้สถานะ

last updateآخر تحديث : 2026-10-08
بواسطة:  Duangkwanمكتمل
لغة: Thai
goodnovel18goodnovel
لا يكفي التصنيفات
40فصول
2.5Kوجهات النظر
قراءة
أضف إلى المكتبة

مشاركة:  

تقرير
ملخص
كتالوج
امسح الكود للقراءة على التطبيق

เมื่อคนรักเก่าของเขาหวนกลับมา ผู้หญิงไร้สถานะอย่างเธอก็ถูกเขี่ยทิ้งอย่างไม่ไยดี โดยที่เขาไม่รู้เลยว่า…ได้ทิ้งอีกหนึ่งชีวิตไว้ในท้องของเธอ

عرض المزيد

الفصل الأول

1 รอให้กลับมา

แอสตัน อายุ24ปี สูง187cm

เพิ่งเรียนจบคณะสถาปัตยกรรมศาสตร์ปี5

ชมพู่ อายุ21ปี สูง160cm

นักศึกษาคณะพาณิชยศาสตร์และการบัญชีปี4

.

.

.

ตัวอย่างเนื้อหานิยาย

“เมลบีกลับมาหาฉันแล้ว”

ร่างเล็กชะงักกึกราวกับถูกสายฟ้าฟาดลงกลางใจ ลมหายใจสะดุดติดขัด ดวงตากลมโตเบิกกว้างด้วยความตื่นตระหนกและหวาดหวั่นระคนกัน

“พี่...พี่แอสตันว่าอะไรนะคะ...” เสียงหวานสั่นเครือเอ่ยถามออกไปอย่างไม่เชื่อหู

แอสตันถอนหายใจออกมาเบาๆ แววตาไม่มีความลังเลหรือเห็นใจหลงเหลืออยู่เลยสักนิด น้ำเสียงทุ้มต่ำเอ่ยย้ำความจริงอันเจ็บปวดออกมาอย่างไร้เยื่อใย

“ฉันจะกลับไปคบกับเมลบี ส่วนความสัมพันธ์ไร้สถานะระหว่างเธอกับฉัน…ก็จบลงแค่นี้เถอะ”

“…” คำพูดนั้นเฉียบคมราวกับใบมีดที่กรีดลงมาบนหัวใจของเธอซ้ำๆ แอสตันมองหน้าหญิงสาวนิ่งสนิท ก่อนจะเอ่ยประกาศิตคำสั่งสุดท้ายที่เด็ดขาดเสียยิ่งกว่าอะไรทั้งหมด

“พรุ่งนี้ตอนเย็น เมลบีจะย้ายเข้ามาอยู่ที่นี่ เพราะงั้น…พรุ่งนี้เช้าเธอก็ต้องย้ายออกไปจากที่นี่ซะ”

#ไม่นอกกาย

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

วันงานรับปริญญา

เสียงชัตเตอร์กล้องและช่อดอกไม้ชิ้นใหญ่ที่บัณฑิตป้ายแดงต่างถือถ่ายรูปอวดรอยยิ้มแห่งความสำเร็จ

แต่สำหรับ แอสตัน บัณฑิตคณะสถาปัตยกรรมศาสตร์ปี5 ร่างสูงโปร่งในชุดครุย บรรยากาศรอบตัวกลับเงียบงันและว่างเปล่า ดวงตาคมกริบภายใต้ใบหน้านิ่งเรียบสะท้อนเพียงภาพของหญิงสาวคนเดียวที่เขารอคอยมาตลอดทั้งวัน

เมลบี ในชุดครุยบริหารธุรกิจปี4ที่เพิ่งเรียนจบพร้อมกัน เดินตรงเข้ามาหาเขา ใบหน้าสวยเฉี่ยวนั้นไม่ได้ประดับด้วยรอยยิ้มแห่งความยินดีอย่างที่ควรจะเป็น แววตาของเธอไหวระริกและมีความอึดอัดฉายชัดเจนจนแอสตันสัมผัสได้

“เมลบี...” แอสตันเอ่ยเรียกเสียงทุ้ม มือหนายื่นช่อดอกไม้ช่อใหญ่ที่ตั้งใจเลือกมาให้ยื่นไปตรงหน้าเธอ

“พี่ยินดีด้วยนะ...เรียนจบแล้วนะเรา”

เมลบีก้มมองช่อดอกไม้นั้นครู่หนึ่ง ก่อนจะค่อยๆเงยหน้าขึ้นสบตาเขา มือเรียวไม่ได้ยื่นมารับดอกไม้

“พี่แอสตัน...” เสียงหวานเอ่ยเรียกชื่อเขาแผ่วเบา สั่นเครือเล็กน้อยจนคนช่างสังเกตอย่างแอสตันขมวดคิ้วมุ่น

“เมลมีเรื่องจะคุยด้วย...ไปตรงมุมเงียบๆตรงโน้นกันหน่อยได้ไหม”

แอสตันใจกระตุกวูบอย่างไม่มีสาเหตุ ความรู้สึกเย็นวาบแล่นพล่านไปตามสันหลัง แต่เขาก็พยักหน้ารับแล้วเดินตามเธอไปยังมุมตึกคณะที่ผู้คนเริ่มบางตา

เมื่อยืนพ้นจากสายตาผู้คน เมลบีก็สูดหายใจเข้าลึกราวกับรวบรวมความกล้าทั้งหมดที่มีในชีวิต เธอกัดริมฝีปากแน่นจนซีดเซียวก่อนจะพูดประโยคที่ทำให้โลกของแอสตันหยุดหมุนลงตรงนั้น

“เรา...เลิกกันเถอะนะพี่แอสตัน”

แอสตันชะงัก ร่างสูงแข็งทื่อราวกับถูกคำพูดนั้นตรึงไว้กับพื้น สมองที่เคยฉับไวของสถาปนิกหนุ่มประมวลผลไม่ทัน ใบหน้านิ่งเรียบเปลี่ยนเป็นความว่างเปล่า ดวงตาคมจ้องมองแฟนสาวที่คบกันมาตั้งแต่เขาปี3 เธอยังปี2ด้วยความไม่อยากเชื่อหูตัวเอง

“เธอพูดอะไร เมลบี...” เสียงของเขาแหบพร่าลงอย่างเห็นได้ชัด

“เมลไม่ได้ล้อเล่นนะพี่แอสตัน” เมลบีน้ำตาคลอเบ้า เธอกลืนก้อนสะอื้นลงคอ

“ตลอดเวลาที่ผ่านมา...พี่แอสตันดีกับเมลมาก เป็นแฟนที่สมบูรณ์แบบที่สุด แต่พอเราเรียนจบ ต่างคนต่างต้องก้าวเข้าสู่โลกของความเป็นจริง เมล...เมลรู้สึกว่าเราเริ่มไม่ใช่สำหรับกันและกันแล้ว”

“เหตุผลแค่นี้เหรอ? คบกันมาหลายปี จู่ๆจะเลิกเพราะเรื่องแค่นี้เนี่ยนะ” แอสตันเค้นเสียงถาม ความเจ็บปวดแปลบเริ่มกัดกินหัวใจ

“เปล่าหรอกพี่แอสตัน...” เมลบีส่ายหน้าช้าๆ หยดน้ำใสไหลอาบแก้ม

“เมลสับสน...เมลไม่รู้ว่าความรู้สึกตอนนี้มันคือความรักจริงๆ หรือความเคยชิน เมลขอ...ขอห่างกันสักพักได้ไหมพี่แอสตัน ขอเวลาให้เมลได้ทบทวนตัวเองหน่อย ว่าสุดท้ายแล้วหัวใจของเมลยังอยู่ที่พี่แอสตันหรือเปล่า”

ขอห่างกันสักพัก

คำพูดนั้นบาดลึกเข้าไปในความรู้สึก แอสตันกำมือแน่นจนเส้นเลือดปูดโปน ความผิดหวังและความเสียใจตีรวนขึ้นมาจุกที่อก

“ถ้าเมลต้องการแบบนั้น...” แอสตันแค่นยิ้มหยันให้ตัวเอง ความรู้สึกเคว้งคว้างเข้าเกาะกุมหัวใจ ทว่าลึกๆในมุมของความเจ็บปวดนั้นกลับมีความหวังโง่ๆลอยวนอยู่ในอก

ช่างมันเถอะ…แค่ห่างกันเพื่อทบทวน เดี๋ยวเธอก็คงกลับมา

แอสตันคิดเข้าข้างตัวเองอย่างน่าสมเพช

“อืม...พี่ตามใจเมล” เขาตอบกลับด้วยน้ำเสียงเรียบสนิทที่ซ่อนรอยร้าวรานไว้ทั้งหมด เมลบีสะอื้นเบาๆก่อนจะหันหลังเดินจากไป ทิ้งให้แอสตันยืนเคว้งอยู่ท่ามกลางความสำเร็จที่ไร้ความหมายในวันที่เขาเรียนจบและในวันที่เขาเสียเธอไป

แสงไฟสลัวสีส้มแดงภายในร้านเหล้ากึ่งผับย่านมหาวิทยาลัยอัดแน่นไปด้วยเสียงเพลงจังหวะหนักหน่วงและเสียงหัวร่อต่อกระซิกของบรรดานักศึกษาสถาปัตยกรรมที่พากันมาฉลองวันสำเร็จการศึกษา บรรยากาศรอบตัวเต็มไปด้วยความคึกคักและกลิ่นอายของความสำเร็จ

แอสตันนิ่งเงียบเป็นเป่าสาก ร่างสูงในเสื้อเชิ้ตสีเข้มที่ปลดกระดุมบนสองเม็ดปล่อยให้เห็นไหปลาร้าและผิวเนื้อชัดเจน เขานั่งไขว่ห้างพิงพนักโซฟา ปล่อยให้ความเงียบงันห่อหุ้มตัวเอง ในมือข้างหนึ่งคีบบุหรี่ที่ปล่อยควันสีเทาจางๆลอยคว้างขึ้นไปในอากาศ ก่อนจะยกแก้วเบียร์ขึ้นกระดกรวดเดียวจนหมดแก้ว ปล่อยให้รสชาติขมปร่าบาดคอเพื่อกลบเกลื่อนความปวดร้าวที่สุมอยู่เต็มอก

“ไอ้แอสตัน วันนี้วันดีนะเว้ย นั่งหน้าเป็นตูดอยู่ได้ เมลบีไม่มาฉลองด้วยรึไงวะ” เสียงทุ้มของวาคิมเพื่อนสนิทในกลุ่มเอ่ยแซวขึ้นมาเสียงดังแข่งกับเสียงเพลง มือถือแก้วเหล้าวนไปมา ใบหน้าเปื้อนรอยยิ้มกรุ้มกริ่มตามประสาคนอารมณ์ดี ทว่าคำถามนั้นกลับทำให้เพื่อนอีกสองคนที่นั่งร่วมโต๊ะหันมามองเป็นตาเดียว

“หึ” แอสตันส่งเสียงในลำคออย่างเยียบเย็น ดวงตาคมกริบมองลอดผ่านกลุ่มควันบุหรี่ที่พ่นออกมา ก่อนจะยกมวนนิโคตินขึ้นสูดเข้าปอดลึกๆเพื่อสะกดกลั้นอารมณ์บางอย่างที่กำลังตีรวน

“ถามจริง นัดกันไปฉลองสองต่อสองที่คอนโดใช่ไหมล่ะไอ้คุณชายสถาปัตย์ เมลบีออกจะสวยและเพอร์เฟกต์ขนาดนั้น”

“เลิกกันแล้ว” เสียงทุ้มต่ำเอ่ยแทรกขึ้นมาเรียบเรื่อย ไม่มีความสั่นเครือ ไม่มีความฟูมฟาย มีเพียงความนิ่งสนิทที่แผ่รังสีความเย็นเยียบออกมาจนทุกคนชะงัก

ทั้งโต๊ะตกอยู่ในความเงียบกริบชั่วขณะ เพลงที่ดังกระหึ่มอยู่ในร้านราวกับเบาลงไปถนัดตา

“ห๊ะ? มึงว่าอะไรนะ?” วาคิมหน้าเหวอ ตาโตเท่าไข่ห่าน วางแก้วในมือลงเสียงดัง

“เมื่อกี้มึงพูดว่าอะไรนะไอ้แอสตัน?”

“กูบอกว่าเลิกกันแล้ว” แอสตันย้ำคำเดิมด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ไร้ซึ่งอารมณ์ร่วมใดๆ เขายื่นมือไปหยิบขวดมารินเบียร์ใส่แก้วตรงหน้าตัวเองอีกครั้งอย่างไร้ความรู้สึก

“เฮ้ย! เป็นไปได้ไงวะ!” เพื่อนอีกคนโพล่งขึ้นมาด้วยความตกใจ

“ก็เมื่อกี้ตอนบ่ายกูยังเห็นเมลบีเดินมาหาหน้าตึกคณะอยู่เลยนี่ หรืองอนอะไรกันวะ ง้อดิ เดี๋ยวก็ดีกันน่า คบกันมาตั้งหลายปี”

“…” ไม่มีเสียงตอบรับจากแอสตัน ร่างสูงเพียงแค่แค่นยิ้มหยันให้กับตัวเองที่มุมปาก รอยยิ้มสมเพชที่ส่งไปไม่ถึงดวงตา เขาจำคำพูดของเธอได้ขึ้นใจ ขอห่างกันสักพักเพื่อทบทวนตัวเอง

ในขณะที่เพื่อนๆกำลังพากันตกใจและช่วยกันวิเคราะห์สถานการณ์ แอสตันกลับทิ้งตัวพิงพนักโซฟาอีกครั้ง ปิดเปลือกตาลงช้าๆเพื่อหนีภาพความจริง

ทว่าพอดวงตาปิดลง ภาพของเมลบีในชุดครุยบริหารใบหน้าสวยเฉี่ยวน้ำตาคลอเบ้าในตอนบ่ายก็พรั่งพรูเข้ามาในหัวซ้ำแล้วซ้ำเล่า คำพูดว่า ‘ขอเวลาให้เมลได้ทบทวนตัวเองหน่อย ว่าสุดท้ายแล้วหัวใจของเมลยังอยู่ที่พี่แอสตันหรือเปล่า’ ดังวนเวียนก้องอยู่ในโสตประสาท

ความหวังโง่ๆลอยวนอยู่ก้นบึ้งของหัวใจ แอสตันยอมรับกับตัวเองอย่างน่าสมเพชว่าเขากำลังรอ รอให้เธอกลับมา รอให้ระยะเวลาบ้าบอนั่นพิสูจน์ว่าเธอยังรักเขา

แต่ความหวังลมๆแล้งๆนั้นไม่ได้ทำให้เขารู้สึกดีขึ้นเลย มันกลับยิ่งทำให้หัวใจด้านชาดิ่งวูบลงไปเหวที่ลึกกว่าเดิม พร้อมกับความอัดอั้นตันใจที่อยากจะทำลายล้างความรู้สึกบ้าๆนี้ให้พ้นทาง

توسيع
الفصل التالي
تحميل

أحدث فصل

فصول أخرى
لا توجد تعليقات
40 فصول
1 รอให้กลับมา
แอสตัน อายุ24ปี สูง187cmเพิ่งเรียนจบคณะสถาปัตยกรรมศาสตร์ปี5ชมพู่ อายุ21ปี สูง160cmนักศึกษาคณะพาณิชยศาสตร์และการบัญชีปี4...ตัวอย่างเนื้อหานิยาย“เมลบีกลับมาหาฉันแล้ว”ร่างเล็กชะงักกึกราวกับถูกสายฟ้าฟาดลงกลางใจ ลมหายใจสะดุดติดขัด ดวงตากลมโตเบิกกว้างด้วยความตื่นตระหนกและหวาดหวั่นระคนกัน“พี่...พี่แอสตันว่าอะไรนะคะ...” เสียงหวานสั่นเครือเอ่ยถามออกไปอย่างไม่เชื่อหูแอสตันถอนหายใจออกมาเบาๆ แววตาไม่มีความลังเลหรือเห็นใจหลงเหลืออยู่เลยสักนิด น้ำเสียงทุ้มต่ำเอ่ยย้ำความจริงอันเจ็บปวดออกมาอย่างไร้เยื่อใย“ฉันจะกลับไปคบกับเมลบี ส่วนความสัมพันธ์ไร้สถานะระหว่างเธอกับฉัน…ก็จบลงแค่นี้เถอะ”“…” คำพูดนั้นเฉียบคมราวกับใบมีดที่กรีดลงมาบนหัวใจของเธอซ้ำๆ แอสตันมองหน้าหญิงสาวนิ่งสนิท ก่อนจะเอ่ยประกาศิตคำสั่งสุดท้ายที่เด็ดขาดเสียยิ่งกว่าอะไรทั้งหมด“พรุ่งนี้ตอนเย็น เมลบีจะย้ายเข้ามาอยู่ที่นี่ เพราะงั้น…พรุ่งนี้เช้าเธอก็ต้องย้ายออกไปจากที่นี่ซะ”#ไม่นอกกาย.................วันงานรับปริญญาเสียงชัตเตอร์กล้องและช่อดอกไม้ชิ้นใหญ่ที่บัณฑิตป้ายแดงต่างถือถ่ายรูปอวดรอยยิ้มแห่งความสำเร็จแต่สำ
last updateآخر تحديث : 2026-09-29
اقرأ المزيد
2 ตัวเลือกแก้ขัด
สองเดือนต่อมาคาเฟ่สไตล์ลอฟท์ย่านมหาวิทยาลัยยังคงเปิดต้อนรับลูกค้า แม้จะเป็นเวลาเกือบดึกแล้วก็ตาม ชมพู่ในชุดผ้ากันเปื้อนพนักงานกำลังก้มหน้าก้มตาเช็ดโต๊ะตัวสุดท้ายของร้าน หลังจากเหน็ดเหนื่อยกับการทำงานพาร์ทไทม์มาทั้งวันกริ๊ง!กระดิ่งตรงประตูหน้าร้านดังขึ้นเบาๆชมพู่เงยหน้าขึ้นมองตามสัญชาตญาณเพื่อจะเอ่ยปากต้อนรับลูกค้า แต่คำพูดทั้งหมดก็กลืนหายไปในลำคอเมื่อเห็นร่างสูงโปร่งของแอสตันก้าวเข้ามาในร้านสภาพของสถาปนิกหนุ่มป้ายแดงในตอนนี้ เสื้อเชิ้ตยับย่น กระดุมถูกปลดออกอย่างไร้ระเบียบ ดวงตาคมกริบแดงก่ำและเต็มไปด้วยความเหนื่อยล้า ไร้เงาของเมลบีแฟนสาวอยู่ข้างกายอย่างเคย แอสตันเลือกเดินไปนั่งมุมอับสายตาติดกระจกด้านในสุด ก่อนจะฟุบหน้าลงกับฝ่ามืออย่างคนหมดแรงชมพู่ใจกระตุกวูบ ความเป็นห่วงพุ่งขึ้นมาจุกอก เธอรู้ข่าวความสัมพันธ์ของเขากับเมลบีจากกลุ่มเพื่อนในคณะสองขาเรียวพาตัวเองก้าวเข้าไปหาเขาอย่างช้าๆ ร่างบางหยุดยืนอยู่ข้างโต๊ะก่อนจะเอ่ยเรียกด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา“พี่...แอสตันคะ”ร่างสูงที่ฟุบหน้าอยู่กับฝ่ามือค่อยๆเงยขึ้นช้าๆ ดวงตาคมกริบที่มักจะนิ่งสงบและเต็มไปด้วยความมั่นใจ ในตอนนี้กลับแดงก่ำและฉาย
last updateآخر تحديث : 2026-09-29
اقرأ المزيد
3 ไม่ใช่ความรัก
ห้องคอนโดหรูของแอสตันบรรยากาศภายในห้องเงียบงันจนได้ยินเสียงแอร์ทำงาน แอสตันไม่ได้หันมามองหรือเอ่ยปากต้อนรับ เขาวางกล่องข้าวลงบนเคาน์เตอร์อย่างไร้ความใส่ใจ ก่อนจะปลดกระดุมเสื้อเชิ้ตของตัวเองออกชมพู่ยืนนิ่งอยู่ที่มุมห้อง หัวใจดวงน้อยเต้นระรัวด้วยความหวาดหวั่นผสมผสานกับความตื่นตระหนก แม้เธอจะตกลงยอมรับข้อเสนอที่ไร้สถานะ แต่วินาทีที่ประตูห้องปิดลง ความกลัวก็ตีรวนขึ้นมาจุกที่ลำคอร่างสูงหันกลับมามองเธอนิ่งๆ ดวงตาคมกริบกวาดมองเรือนร่างเพรียวบางตั้งแต่ศีรษะจรดปลายเท้าด้วยแววตาที่ว่างเปล่าและไร้ซึ่งความเสน่หา มันเป็นสายตาของคนที่กำลังมองหาที่ระบายอารมณ์ชั่วครั้งชั่วคราวเท่านั้น“ถ้าจะเริ่ม...ก็ถอดเสื้อผ้าซะ” เสียงทุ้มต่ำเอ่ยสั่งเรียบๆ ไม่มีความนุ่มนวลหรือถนอมน้ำใจชมพู่สะดุ้งสุดตัว มือเล็กสั่นเทาขณะยกขึ้นปลดกระดุมเสื้อของตัวเองด้วยความประหม่า แต่เธอก็กลั้นใจทำตามคำสั่งอย่างไร้ข้อโต้แย้ง เมื่อเสื้อผ้าหลุดร่วงลงพื้น ร่างกายเปลือยเปล่าที่สั่นสะท้านด้วยความเขินอายและตื่นกลัวก็ปรากฏต่อสายตาของเขาแอสตันสาวเท้าเข้ามาใกล้ ร่างสูงใหญ่ทาบทับลงมาจนชมพู่ต้องถอยหลังจนแผ่นหลังชนเข้ากับผนังห้องเย็นเฉียบ
last updateآخر تحديث : 2026-09-29
اقرأ المزيد
4 รองรับอารมณ์
วันต่อมาแอสตันขยับตัวตื่นขึ้นมาด้วยความรู้สึกเฉยชา ร่างสูงลุกขึ้นนั่งพิงหัวเตียง กวาดสายตามองร่างบอบบางของชมพู่ที่นอนขดอยู่ใต้ผ้าห่มด้วยสภาพอิดโรย ดวงตาคมกริบไร้ซึ่งความอาทรหรือความรู้สึกผิดใดๆ สำหรับเขาทุกอย่างจบลงตั้งแต่ความต้องการถูกปลดปล่อยแล้วแอสตันหยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมาเช็คข้อความงานโดยไม่สนใจจะปลุกหรือเอ่ยปากบอกลาคนข้างกายชมพู่สะดุ้งตื่นขึ้นมาตามสัญชาตญาณเมื่อรับรู้ถึงความเคลื่อนไหว ความระบมแผ่ซ่านไปทั่วร่างจนเธอต้องกัดฟันกลั้นเสียงครางด้วยความเจ็บปวด เธอกวาดสายตาด้วยความเคว้งคว้าง ก่อนจะรีบดึงเสื้อผ้าขึ้นมาสวมใส่ลวกๆ “เสร็จแล้วก็กลับไปซะ” เสียงทุ้มต่ำเอ่ยสั่งเรียบๆโดยไม่แม้แต่จะหันมามองหน้าเธอด้วยซ้ำทันทีที่ชมพู่กลับมาถึงบ้านหลังเล็ก ความเหนื่อยล้าจากการอดนอนและร่างกายที่บอบช้ำแทบทำให้เธอล้มทั้งยืน แต่เธอกลับไม่มีเวลาแม้แต่จะนอนพักผ่อน ชมพู่ทรุดตัวลงนั่งกับพื้นห้องใกล้กับโต๊ะอ่านหนังสือ มือเรียวสั่นเทาหยิบสมุดบันทึกเล่มเล็กที่จดบันทึกรายรับรายจ่ายไว้อย่างละเอียดยิบขึ้นมาพลิกเปิดดูทุกๆสิ้นเดือน มันคือช่วงเวลาแห่งความกดดันที่เธอต้องเผชิญหน้าเงินเดือนจากการทำงานพาร์ทไทม
last updateآخر تحديث : 2026-09-29
اقرأ المزيد
5 ไม่ต้องใช้หัวใจ
The Greystone Design & Constructionภายในห้องทำงานส่วนตัวโทนสีเข้มและเรียบหรูบนชั้นบนสุดของบริษัทสถาปนิกชื่อดัง แอสตันในชุดสูททำงานสวมทับด้วยเสื้อเชิ้ตสีขาวที่ปลดกระดุมบนออกสองเม็ดกำลังนั่งจ้องหน้าจอคอมพิวเตอร์เพื่อตรวจแบบแปลนโครงสร้างตึกระฟ้าตรงหน้า นิ้วเรียวเคาะโต๊ะเบาๆอย่างใช้ความคิดก๊อกๆเสียงเคาะประตูดังขึ้นก่อนที่บานประตูไม้เนื้อดีจะเปิดออก ร่างท้วมสง่าของเกริกพล หรือผู้เป็นพ่อและเจ้าของบริษัทก้าวเข้ามาในห้อง พร้อมกับถือแฟ้มเอกสารบางอย่างมาด้วยแอสตันเงยหน้าขึ้นจากจอคอมพิวเตอร์ ก่อนจะขยับตัวลุกขึ้นยืนต้อนรับผู้เป็นพ่อด้วยความเคารพตามสัญชาตญาณ“พ่อ...มีอะไรหรือเปล่าครับ ถึงขึ้นมาตรวจงานถึงนี่เอง” แอสตันเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงเรียบเรื่อยเกริกพลวางแฟ้มเอกสารลงบนโต๊ะทำงาน ก่อนจะทิ้งตัวลงนั่งบนเก้าอี้ฝั่งตรงข้าม ดวงตาคมกริบที่ผ่านประสบการณ์ชีวิตมาโชกโชนกวาดตามองลูกชายหัวแก้วหัวแหวนด้วยความห่วงใยเจือความระแคะระคายบางอย่าง“เปล่าหรอก ฉันแค่แวะมาดูความคืบหน้าโปรเจกต์ใหม่ของแก...” เกริกพลเว้นจังหวะไปนิด ก่อนจะชำเลืองมองลูกชายแล้วเอ่ยต่อด้วยน้ำเสียงสบายๆ “แล้วก็...ว่าจะถามเรื่องส่วนตัวของแ
last updateآخر تحديث : 2026-09-29
اقرأ المزيد
6 ชายคาเดียวกัน
ช่วงเย็นวันต่อมา ชมพู่หิ้วกระเป๋าเดินทางใบย่อมก้าวเข้ามาในห้องชุดหรูของแอสตัน เธอยืนเก้ๆกังๆอยู่ตรงทางเข้าเพราะไม่รู้ว่าควรวางตัวอย่างไรในพื้นที่ส่วนตัวของเขาแอสตันที่นั่งจิบกาแฟมองเอกสารอยู่บนโซฟาเงยหน้าขึ้นมองร่างเล็กที่ยืนหลบมุมอยู่ข้างประตู เขาวางแก้วในมือลงแล้วลุกขึ้นเดินเข้ามาหา“ตามฉันมา” เสียงทุ้มเอ่ยสั่งสั้นๆ ก่อนจะเดินนำไปยังห้องนอนเล็กอีกห้องที่อยู่ถัดจากห้องนอนหลักของเขาแอสตันเปิดประตูผลักให้เธอดูภายในห้องที่มีเตียงเดี่ยวขนาดพอดีตัวและตู้เสื้อผ้าบิลต์อินเรียบร้อย “ห้องนี้เป็นของเธอ จัดของให้เรียบร้อยซะ”“ค่ะ” ชมพู่ตอบรับเสียงเบา ก้มหน้ารับคำสั่งแล้วลากกระเป๋าเดินเข้าห้องปิดประตูลงเงียบๆช่วงดึกแสงไฟสลัวในห้องชุดหรูยามดึกถูกรบกวนด้วยเสียงแจ้งเตือนข้อความสั้นๆบนหน้าจอโทรศัพท์มือถือที่วางอยู่บนโต๊ะข้างเตียงในห้องนอนเล็กAston : มาที่ห้องฉันชมพู่ที่เพิ่งอาบน้ำเสร็จและสวมชุดนอนเรียบร้อยชะงักไปเล็กน้อย เธอสูดลมหายใจเข้าลึกเพื่อเรียกความกล้า ก่อนจะวางมือถือลงแล้วเดินออกจากห้องนอนเล็ก ตรงไปยังห้องนอนใหญ่ของแอสตันที่เปิดแง้มไว้ภายในห้องมืดสลัว กลิ่นน้ำหอมคุ้นจมูกลอยอบอวลอยู่
last updateآخر تحديث : 2026-09-29
اقرأ المزيد
7 ทรัพย์สินชิ้นหนึ่ง
ช่วงค่ำของวันหนึ่งเสียงฝีเท้าหนักแน่นก้าวเข้ามาในห้องชุดหรู แอสตันขยับเนคไทที่คอออกด้วยความเหนื่อยล้าหลังผ่านวันอันยาวนานที่บริษัท เขากำลังจะเดินตรงไปหยิบน้ำในครัว ทว่าเสียงพูดคุยแผ่วเบาที่ลอดออกมาจากห้องนอนเล็กกลับทำให้เขาต้องชะงักฝีเท้า“ค่ะ ขอร้องล่ะค่ะพี่ ช่วยผ่อนผันให้อีกสักสัปดาห์ได้ไหมคะ เงินชมพู่ยังไม่พอจริงๆ ชมพู่หาคืนให้แน่ค่ะ อย่าเพิ่งไปตามที่บ้านเลยนะคะ”เสียงสะอื้นไห้เจือความจนมุมลอยตามลมมา แอสตันยืนกอดอกพิงผนัง ดวงตาคมกริบหรี่ลงเล็กน้อยด้วยความแปลกใจระคนรำคาญใจ เขาฟังเงียบๆจนกระทั่งได้ยินคำว่า ‘หนี้หนึ่งแสนบาท’ และเสียงขอร้องอ้อนวอนให้เจ้าหนี้ใจเย็นลงเมื่อสายถูกตัดไป แอสตันก็ผลักประตูห้องเปิดเข้าไปเต็มแรงปัง!ชมพู่สะดุ้งสุดตัว หน้าซีดเผือดราวกับคนไข้อาการหนัก โทรศัพท์มือถือร่วงหลุดจากมือตกลงบนเตียง ดวงตากลมโตเบิกกว้างด้วยความตื่นตระหนกที่ถูกจับได้ว่าเธอกำลังซ่อนปัญหาใหญ่ไว้“หนี้อะไร?” เสียงทุ้มต่ำเอ่ยถามเรียบๆ ทว่ากดดันจนน่ากลัว แอสตันสาวเท้าเข้าไปใกล้ ร่างสูงยืนค้ำหัวมองเธอด้วยแววตาว่างเปล่าแต่เยียบเย็น “เมื่อกี้คุยเรื่องอะไร ทำไมต้องร้องขอชีวิตกับเจ้าหนี้ขนาดนั้น”
last updateآخر تحديث : 2026-09-29
اقرأ المزيد
8 มีค่าไว้ใช้บนเตียง
เสียงเปิดประตูห้องคอนโดหรูดังขึ้นในยามค่ำ แอสตันก้าวเข้ามาในห้องด้วยท่าทางเหนื่อยล้าจากการทำงานหนัก เขากำลังจะโยนกุญแจรถลงบนเคาน์เตอร์เหมือนทุกที ทว่ากลิ่นหอมกรุ่นของอาหารที่ลอยมาจากห้องครัวกลับทำให้เขาต้องชะงักบนโต๊ะอาหารตัวยาว อาหารรสชาติโปรดและเมนูทำง่ายหลายอย่างถูกจัดเตรียมไว้อย่างเป็นระเบียบเรียบร้อย ชมพู่ในชุดเสื้อผ้าเรียบร้อยสะอาดตาเดินออกมาจากครัวด้วยท่าทางประหม่าเล็กน้อย ดวงตากลมโตแฝงไปด้วยความหวังและประกายความตั้งใจ เธอสูดลมหายใจเข้าลึกเพื่อเรียกความกล้า วันนี้เธอตั้งใจอยากจะทำตัวให้ดีที่สุดเพื่อตอบแทนบุญคุณเรื่องหนี้สินและลึกๆแล้วเธอก็อยากลดช่องว่างระหว่างกัน หวังว่าความใส่ใจนี้จะทำให้เขามองเห็นเธอเป็นมากกว่าแค่ผู้หญิงบนเตียง“พี่แอสตันกลับมาแล้วเหรอคะ” ชมพู่เอ่ยทักด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล รอยยิ้มบางๆปรากฏบนใบหน้าหวาน “เหนื่อยไหมคะ วันนี้ชมพู่ทำกับข้าวไว้หลายอย่างเลย พี่แอสตันลองชิมดูก่อนนะ หรือจะอาบน้ำก่อนดีคะ”เธอก้าวเข้าไปใกล้ตั้งใจจะช่วยปลดกระดุมเสื้อสูทเหมือนภรรยาเอาใจใส่สามี ทว่าแอสตันกลับถอยหลังหลบเล็กน้อยอย่างรวดเร็ว ดวงตาคมกริบกวาดมองอาหารบนโต๊ะสลับกับใบหน้าที่พยายา
last updateآخر تحديث : 2026-09-29
اقرأ المزيد
9 จนกว่าจะเบื่อ
วันต่อมา แอสตันลืมตาตื่นขึ้นมาด้วยความรู้สึกหงุดหงิดระคนขัดเคืองใจ เขากวาดสายตามองร่างของชมพู่ที่นอนหลับสนิทซุกตัวอยู่ข้างกาย เรือนร่างนุ่มนิ่มที่เมื่อคืนเพิ่งจะปลุกเร้าสัญชาตญาณดิบเถื่อนในตัวเขาให้พวยพุ่งขึ้นมาอย่างง่ายดายเกินความจำเป็น ความคิดที่ว่าตัวเองพ่ายแพ้ให้กับความใกล้ชิดของเธอซ้ำแล้วซ้ำเล่า ทำให้แอสตันยิ่งฉุนเฉียวและรู้สึกเสียหน้า มือหนาสะกิดร่างเล็กที่ยังคงอ่อนเพลียจากการถูกใช้งานอย่างหนักตลอดค่ำคืนด้วยความไร้ความปรานี ชมพู่สะดุ้งตื่นขึ้นมาด้วยความตกใจ เธอรีบขยับตัวถอยร่นลงจากเตียงด้วยความเจ็บร้าวไปทั่วร่าง พยายามเก็บซ่อนความอายเมื่อพบว่าตัวเองไร้ซึ่งอาภรณ์ห่อหุ้ม แอสตันกวาดตามองเธอนิ่งๆ ใบหน้าหล่อเหลายังคงบึ้งตึงและเย็นชาไร้ซึ่งรอยยิ้มหรือคำพูดอ่อนโยนใดๆทั้งสิ้น ราวกับสิ่งที่เกิดขึ้นเมื่อคืนเป็นเพียงหน้าที่ที่ต้องทำ ไม่ใช่เรื่องทางอารมณ์ความรู้สึก “ตื่นแล้วก็ไสหัวกลับไปนอนห้องตัวเองซะ” แอสตันเอ่ยเสียงห้วนจัด สั่งการด้วยความเย็นชาที่กลายเป็นความคุ้นชิน “แล้วอย่าลืมลงไปทำอาหารเช้าให้เรียบร้อย อย่าให้ฉันต้องรอนาน” ชมพู่เม้มริมฝีปากแน่นจนห้อเลือด ความรู้สึกเจ็บแปลบแล่น
last updateآخر تحديث : 2026-10-08
اقرأ المزيد
10 แค่ตัวสำรองแก้เซ็ง
แอสตันนั่งไขว่ห้างอยู่บนโซฟาตัวยาวในชุดเสื้อเชิ้ตสีเข้มที่ปลดกระดุมเม็ดบนออกอย่างไร้ระเบียบ มือหนาข้างหนึ่งถือแก้วไวน์แดงแกว่งวนช้าๆ ขณะที่ดวงตาคมกริบทอดมองออกไปนอกกระจกใส ทว่าทันทีที่ได้ยินเสียงเปิดประตูและร่างเล็กของชมพู่ก้าวเข้ามาด้วยความเหนื่อยล้า สายตาดุดันก็ตวัดกลับมามองทันที เขาวางแก้วไวน์ลงบนโต๊ะกระจกตรงหน้าเสียงดังกึกเบาๆ ร่างสูงลุกขึ้นยืนเต็มความสูงแล้วสาวเท้าเข้าไปประชิดตัวชมพู่ในไม่กี่ก้าว ดวงตาคมกริบกวาดมองสำรวจชุดนักศึกษาของเธอตั้งแต่หัวจรดเท้าด้วยความรู้สึกที่ไม่สบอารมณ์อย่างเห็นได้ชัด กระโปรงพลีทยาวเหนือเข่าขึ้นมาเกือบกลางขาที่ถูกมองว่าสั้นเกินไปในสายตาของเขา ผสมผสานกับเสื้อนักศึกษาเนื้อผ้าเข้ารูปที่แนบไปกับสัดส่วนอ้อนแอ้น ทำให้คิ้วหนาของแอสตันขมวดเข้าหากันด้วยความหงุดหงิดเล็กน้อย “ชุดอะไรของเธอ...” เสียงทุ้มต่ำเอ่ยขึ้นด้วยความไม่พอใจระคนหงุดหงิด น้ำเสียงราบเรียบแต่กดดันจนชมพู่ต้องสะดุ้ง “กระโปรงสั้นเกินไป แล้วเสื้อนี่ก็รัดรูปจนเห็นสัดส่วนชัดเจน ใครอนุญาตให้แต่งตัวแบบนี้ออกไปข้างนอก” ชมพู่รีบก้มหน้าลงมองชุดตัวเองด้วยความประหม่า เธอยกมือขึ้นจับชายเสื้อและขยับกร
last updateآخر تحديث : 2026-10-08
اقرأ المزيد
استكشاف وقراءة روايات جيدة مجانية
الوصول المجاني إلى عدد كبير من الروايات الجيدة على تطبيق GoodNovel. تنزيل الكتب التي تحبها وقراءتها كلما وأينما أردت
اقرأ الكتب مجانا في التطبيق
امسح الكود للقراءة على التطبيق
DMCA.com Protection Status