เข้าสู่ระบบตอนพิเศษ 3 เมื่อเดินออกมาจากห้องน้ำสายตาของคนเจ้าเล่ห์ยังจ้องมองร่างบางเขายังกลืนน้ำลายลงคอสองน้ำผ่านไปที่ควรจะหยุดพักแต่คนตัวโตนั้นกลับหื่นกระหายและต้องการมากกว่าเดิมร่างหนาจึงจู่โจมอุ้มภรรยาตัวเองวางลงบนเตียงช้าๆ สายตาเจ้าเล่ห์มองตั้งแต่ใบหน้าจนถึงนมสองเต้า ร่างหนารีบขึ้นคร่อมทับร่างบางสายตาท
ตอนพิเศษ 2 ชามาร์ขยับจากที่เท้าแขนลงด้านข้างลำตัวเล็กปรับเปลี่ยนเป็นจับเอวของเธอและกระแทกเอ็นร้อนสวนเข้าไป เมื่อร่างบางเสร็จ เธอครางร้องเสียงดังมากกว่าเดิม คนตัวโตปรับเปลี่ยนท่าให้เธอนอนตะแคงจับเรียวขายกพาดไหล่ของเขาหนึ่งข้างแท่งเอ็นร้อนถูเข้าออกช่องสว่างอยู่ในท่าตะแคง "อุ้ย อื้อ อ๊าส์" มือหนาโ
ตอนพิเศษ 1 "เมียค้าบ" สายตาของคนบางคนที่ใช้คำพูดออดอ้อนจ้องมาทางพัดชาพร้อมทั้งเรียกเมียด้วยน้ำเสียงหวาน คนตัวโตลุกขึ้นเดินจากเตียงพุ่งตรงมาหาพัดชาที่กำลังนั่งทาครีมอยู่ที่หน้าโต๊ะเครื่องแป้ง มือหนาโอบกอดร่างบางจากทางด้านหลังปลายคางวางบนไหล่ของพัดชา สายตาของทั้งคู่มองจ้องกันผ่านกระจกบานเล็กตรงหน้า
บทที่ 46 ทำไมหมอถึงส่ายหน้าไปมาแบบนั้นไม่หยุดดูเหมือนว่าเส้นคอของหมอจะกระตุกจนเขาเกิดอาการล้มลงไปที่หน้าประตูพยาบาลรีบวิ่งมาช่วย "คุณหมอคะ...ขอโทษนะคะ คนไข้พอดีว่าคุณหมอผ่าตัดเมื่อกี้เกิดอาการเครียดกังวลกลัวว่าจะไม่สำเร็จเลยทำให้คุณหมอนั้นเกร็ง ตอนนี้คนไข้ปลอดภัยดีแล้วค่ะ ขอตัวพาคุณหมอไปพักก่อนนะค
บทที่ 45 ในขณะที่พัดชากำลังนั่งดื่มนมอย่างสบายใจไม่รู้ว่าเหมยแอบมาตอนไหน พอมารู้ตัวอีกทีเหมยจะเอามีดแทงเข้าที่หน้าอกของเธอ แต่พัดชาจับมือเอาไว้ได้ทั้งสองคนกำลังยื้อแย่งกันด่ากันด้วยความแรงเสียงเหมยตะโกนดังลั่นกรีดร้องดังพยายามที่จะแทงมีดเข้าหน้าอกของพัดชา "พรึ่บ! พัดชาออกแรงเหวี่ยงอีกครั้งจนเหนื่
บทที่ 44 ในเมื่อเขาตกลงที่จะเป็นลูกน้องของเธอและยกทุกอย่างให้พัดชาที่ยอมรับข้อเสนอ เขาจะได้รู้ว่าการที่ไม่มีอะไรและถูกทำร้ายเป็นแบบไหนซึ่งในตอนแรกพัดชาเธอไม่เคยคิดจะเอาคืนเขา แต่เขายื่นข้อเสนอนี้ให้กับตัวเธอเองหลังจากที่ออกโรงพยาบาล ชามาร์ผู้ที่เคยเป็นเจ้าของบ้านและเจ้านายในตอนนี้กลายเป็นลูกน้องไ
บทที่ 43เด็กชายตัวเล็กนั้นยังไม่หายจากอาการป่วยเพราะว่าบาดแผลยังไม่หายดีแต่หมอให้ออกจากโรงพยาบาลได้แล้ว เหมราชพาอัคคีและอันนามาที่ห้างเพราะอันนาจะมาซื้อของใช้ส่วนตัวให้กับลูกและจะพาลูกมาทานไอศกรีมด้วย ระหว่างที่อยู่ในร้านไอศกรีมแสดงเหมือนครอบครัวที่อบอุ่นต่อหน้าลูกทั้งคุยกันและหัวเราะหยอกกันอย่างก
บทที่ 2 พัดชากลับมาที่บ้านสิ่งที่เธอเห็นอยู่ในตอนนี้คือภาพตรงหน้ามันช่างโหดร้ายและน่ากลัว จนเธอแทบล้มทั้งยืนผู้เป็นแม่จับเชือกที่แขวนอยู่พร้อมกับยืนอยู่บนเก้าอี้กำลังจะผูกคอตาย พัดชาทิ้งทุกอย่างในมือรีบวิ่งไปคว้าโอบกอดต้นขาของผู้เป็นแม่เอาไว้ "คุณแม่อย่าทำแบบนี้นะคะ คุณแม่ตั้งใจเย็นๆ นะ พัดชากำ
"ในตอนนี้ยังอยู่ในขั้นวิกฤต! ตัวน้องยังไม่ตอบสนองและเสียเลือดมาก เชิญคุณพ่อหรือคุณแม่บริจาคเลือดให้น้องก่อน" "เอาเลือดฉันไปเลย ฮื่อๆ คุณหมอเอาเลือดฉันไปให้ลูกชายของฉัน" "อย่างนั้นตามพยาบาลไปนะครับ" เหมราชประคองอันนาไปอีกห้อง ทั้งความดันและเกร็ดเลือดไม่ผ่านอันนาไม่สามารถให้เลือดกับลูกชายได้ ถ้าขืนใ
บทที่ 1 "โคร๊ม กรี๊ด...ไม่! ฉันทำอะไรลงไปมันต้องไม่ใช่แบบนั้นสิ ฮื่อๆ ขอโทษฉันผิดไปแล้วฉันไม่น่าทำแบบนี้เลยฉันขอโทษ" พัดชาเดินมายังไม่ทันถึงด้านล่างเธอได้ยินเสียงเอะอะโวยวายของผู้เป็นแม่เหมือนดั่งว่ากำลังขว้างข้าวของและกรีดร้องเสียงดัง พัดชาเธอเดินลงมายังไม่ทันจะถึง แต่เธอถูกสิ่งของขนาดเล็กเขวี







