จันทราพิศวาส (ซีรีย์ราชันย์ความมืด ลำดับที่ 1)

จันทราพิศวาส (ซีรีย์ราชันย์ความมืด ลำดับที่ 1)

last updateLast Updated : 2026-03-15
Language: Thai
goodnovel16goodnovel
Not enough ratings
9Chapters
412views
Read
Add to library

Share:  

Report
Overview
Catalog
SCAN CODE TO READ ON APP

เพราะความหวังดี ทำให้อรุณลักษณ์ได้ช่วยเหลือชายนิรนามที่บาดเจ็บอยู่ในตรอก ในค่ำคืนฝนพร่ำ และนั้นนำพาให้เธอเข้าไปข้องเกี่ยวกับเรื่องอันตราย ชายผู้นั้นคือลูเซียส แวมไพร์สายเลือดราชวงศ์ อรุณลักษณ์ถูกศัตรูของลูเซียสทำร้ายด้วยคมเขี้ยวบาดผิว ทำให้เลือดกลายเป็นพิษ ยามใดพระจันทร์เต็มดวง ยามนั้นร่างกายเธอเร่าร้อนทรมาน และเลือดของเขาคือสิ่งที่ช่วยบรรเทา

View More

Chapter 1

ตอนที่ 1 ชายผู้มีนัยน์ตาสีแดง

The shadows melted into one another as he walked along the pathway, swimming like entrails, in and out of themselves. There was a way the being walked, for he was not exactly a man; he glided along the road, his feet barely touching the ground. There was gloom in his movement, measured gloom as if he had a purpose to bring exactly that wherever he went. Perhaps his human nature or the lack of it would have been seen had it been his face was not covered with the hood of an old, dark cloak. He was silent. Presently, he stopped before a railway track and waited. The wind gathered momentum and pulled the trees behind him the way a passionate lover pulls the hair of his partner in the heat of a sexual moment.

In the distance, far from where he stood, the sound of a train crawling along the railway could be heard, a millipede on all legs.

“Do you think she will be happy to see us?” Greg asked the elderly woman by his side. The woman had a hair full of grey hair and looked to be in her sixties. The man speaking to her appeared to be in his seventies and had webs made of years of living and experience crisscrossing his face. They both wore colorful hoodies made from the same material.

“Certainly, Greg, you are her grandfather,” the woman replied, looking at Greg affectionately; it was a look that had weathered the storm and even now still stood strong.

“Okay,” Greg replied. He held her hand and smiled into her face. They looked like the stuff motivational stories were made of, the way they stared into each other’s eyes.

The train was filled with mostly aging people, men and women who had seen better in life and looked content with what they had made of it. Their faces told different stories, some of nostalgia, some of regret, but the overhanging feeling in the train was contentment. The only young people in the train were two college students who looked out of place.

“Sonia, I had a bad dream last night,” Greg said.

The old woman, now identified as Sonia , turned sharply to look at Greg. It was obvious that the two of them were partners; their attention was reserved only for both of them, and it seemed like the other passengers in the train did not exist.

“Was it about this train?” Sonia asked. There was a note of alarm in her voice.

“Yes,” he replied.

“It derailed?”

“Yes, how did you know that? Were you in my dream?”

“No, I think... I think we had the same dream.”

Sonia looked genuinely worried now.

“In the dream, I did not see my grandchild. I could not, did not get to see her,” Greg said.

“The gods forbid it,” the older woman said, ending her declaration with the snapping of her fingers.

Outside, the darkness pushed in on the train like it was trying to strangle it. Lightning flashed, revealing a shadow standing by the side of the road. Greg started when he saw it. When the train continued moving, he wondered if he had really seen what he thought he saw or if it was just his eyes playing tricks on him.

“What is it?” Sonia asked, looking at Greg’s frightened face. The light in the train reflected off the rim of his glasses.

“What is it, Greg?” The panic in her voice had climbed a decibel higher.

In response, the train gave out a drawn out honk. The lights in the train went out and the sound of pandemonium ensued. Bumbling like a blind man in the dark, the train veered off the rail and crashed into the empty supermarket by the side of the road. It burst into flames amidst screams and agonized cries. The explosion that followed silenced the cries.

From the darkness, illuminated by the fire engulfing the train, the figure that had been waiting by the roadside approached the wreckage. He stopped before it and pulled the hood from his face. His face was a horrid affair, a decaying patch with worms crawling out of it. He raised his hand towards the train and the train shivered violently, even as it was still burning. Wraiths of bodies, translucent and glimmering a ghoulish blue, rose from the wreckage. The faces on these wraiths were confused and they seemed to be drawn to the being rather than moving towards the figure by the roadside. On sighting him, they started screaming, high-pitched, agonized screams that pierced through the darkness. But the more they screamed, the faster they were forced towards him. It was all over in minutes. The fire went out, the noise died and silence returned to the cold, dark night.

Expand
Next Chapter
Download

Latest chapter

More Chapters
No Comments
9 Chapters
ตอนที่ 1 ชายผู้มีนัยน์ตาสีแดง
เสียงหยาดฝนโปรยลงมาไม่ขาดสาย หญิงสาวรูปร่างสูงโปร่ง ในชุดสีขาว ถือร่มสีเทาเดินผ่านตรอกเล็กในเมืองเวนิชแห่งอิตาลี ท่อนแขนข้างหนึ่งกอดกระหวัดเพื่อคลายความหนาวเย็นของอากาศ ก่อนก้าวเดินอย่างเร่งรีบกลับห้องพักตนเอง ทว่าสองเท้ากลับต้องชะงัก เมื่อเห็นน้ำไหลมาตามพื้นบาทวิถี ด้วยความเชี่ยวชาญในการทำงาน ทำให้อรุณลักษณ์รู้ดีว่าสิ่งที่เห็นไม่ปกติสอดส่ายสายตามองด้านในตรอก มันมืดค่อนข้างมืด มีเพียงแค่ไฟดวงเล็กส่องสว่างเท่านั้น ดวงตาเรียวสวยหรี่มอง ระแวดระวังภัย เพราะเกรงแก๊งมิจฉาชีพอาจแอบซ่อนได้ ทว่าเมื่อเดินลึกเข้าไป กลับต้องตกใจกับภาพที่เห็นตรงหน้าร่างสูงโปร่งรีบทรุดกาย เห็นชายในชุดสีดำสนิท มีเลือดไหลออกมาโทรมกาย สีผมดำสนิท คิ้วเข้มหนา จมูกโด่ง ริมฝีปากอวบอิ่ม ดวงตาปิดสนิท ร่างกายเปียกปอนไปด้วยน้ำ มือบางเอื้อมจับไหล่หมับ!อรุณลักษณ์สะดุ้งเมื่อถูกมือคนเจ็บคว้าไว้ก่อนถึงตัว ดวงตาคู่นั้นเปิดออก เรือนผมสีดำสนิทเปียกลู่หน้าผากแยงเข้าดวงตา สีนัยน์ตาแดงเข้มกำลังจ้องมองมา คนตัวเล็กผงะถอยหลังสีหน้าตื่นตระหนก ก่อนตั้งสติ“คะ...คุณ เป็นยังไงบ้าง เลือดคุณไหลออกมากเลย ฉันจะเรียกรถพยาบาลให้นะคะ!” อรุณลักษณ์
Read more
ตอนที่ 2 ชายผู้มีนัยน์ตาสีแดง
ร่างสูงโปร่งค่อยๆ ถอยมายืนเคียง “คุณ... ฉันจะถ่วงเวลาพวกมันไว้ คุณวิ่งหนีไปได้เลยนะ” หญิงสาวกระซิบ“พวกมันไม่ปล่อยผมไปหรอก”“นั่นไง ฉันถึงจะช่วยให้คุณหนี ฉันเป็นผู้หญิงพวกมันคงไม่ทำอะไรหรอก”ลูเซียสระบายลมหายใจกับมนุษย์ผู้หญิง ช่างอ่อนต่อโลกเสียจริง ก็เข้าใจว่าคงไม่เคยเจอแวมไพร์ พวกมันไม่ได้สนใจอะไร นอกจากสิ่งที่ตัวเองต้องการ“คุณต่างหากที่ควรหนีไป ไม่ใช่ผม”คิ้วบางเริ่มขมวด ทำไมถึงดื้อดึงเช่นนี้ เธออุตส่าห์ช่วย แต่ดูเขาสิ ประสาทหรือไง“อย่าพูดมากเลย หนีไปเถอะ ฉันโทรหาพนักงานรักษาความปลอดภัยแล้ว อีกไม่นานเขาคงมาช่วย”“อะไรนะ!” ลูเซียสเสียงดังขึ้น สีหน้าเครียด ไม่อยากให้ใครมาเดือดร้อน ถ้าหากมีมนุษย์เข้ามาเกี่ยวพันมากขึ้น มันจะยิ่งยุ่งยากพวกมันหันมาจ้องมอง ดวงตาเริ่มเปลี่ยนไป อรุณลักษณ์ขนลุกชัน เมื่อเห็นเขี้ยวสีขาวเริ่มงอกออกมา“ผมบอกให้คุณหนีไปฟังไม่รู้เรื่องหรือไง!” ลูเซียสเริ่มตวาดอรุณลักษณ์ผงะถอยหลัง หน้าซีดเผือด“พวกเขาเป็นอะไร เกิดอะไรขึ้น!” หญิงสาวร้องถาม เสียงสั่นลูเซียสหันมอง “วิ่งให้เร็วที่สุด ไปเร็วเข้า!” เขาร้องบอกทำไมขาเธอก้าวไม่ออก การปล่อยให้ชายแปลกหน้ายืนอยู่คนเดียว
Read more
ตอนที่ 3 ชายผู้มีนัยน์ตาสีแดง
คนตัวเล็กยกมือปิดหู“ไม่ใช่ ไม่จริง! ฉันไม่เคยพลาดแบบนี้ ถ้าเราสองคนทำเรื่องแบบนั้น ทำไมฉันถึงไม่รู้ตัว!”ลูเซียสหรี่ตามอง ดูท่าความทรงจำของนางคงหายไปด้วย หรืออาจจะติดๆ ดับๆ เลยจดจำคนที่ตัวเองเสี่ยงชีวิตเขาช่วยไมได้ คงเพราะพิษจากเขี้ยวแวมไพร์สายพันธ์ใหม่พวกนั้นแน่เขาแสร้งยักไหล่“ผมว่าคุณอย่ามัวแต่คิดอะไรเลย ลงไปทานอาหารกับผมไหม” ชายหนุ่มเอ่ยชวน แล้วกระถดกายลงมาจากเตียงอรุณลักษณ์รีบขยับหนี แววตาหวาดระแวง เขาหัวเราะในลำคอเพราะตลกท่าทางระวังตัว“ตกลงจะไปไหม ผมให้คนเอาเสื้อผ้าใหม่มาให้คุณแล้ว จะได้ไม่โป๊” เขาบอก แล้วกวาดตามองเรือนร่างเกือบเปลือย คนถูกมองหน้าแดงซ่าน“มองอะไร! ฉันรู้แล้ว คุณออกไปก่อนสิ เดี๋ยวฉันตามออกไป!”เธอไม่กล้าโวยวาย ถ้าหากลงไม้ลงมือมีแต่ตัวเองเสียเปรียบ เกิดถูกฆ่าหมกอยู่ที่นี่ใครจะรู้ ไม่ว่าเสียอะไรไปต้องหาทางเอาตัวรอดจากที่นี่ให้ได้เสียก่อนลูเซียสปราศจากเสื้อผ้าท่อนบน มีเพียงกางเกงขายาวเท่านั้น สองเท้าก้าวมายืนตรงประตูเปิดออกแล้วปิดลงตามเดิม คนในห้องระบายลมหายใจโล่งอกที่ชายคนนั้นไม่ได้คิดทำร้ายก๊อก ก๊อกอรุณลักษณ์สะดุ้ง จนกระทั่งประตูเปิดออก สาวใช้หน้าตาสะสวยก้า
Read more
ตอนที่ 4 เมื่อจันทร์เต็มดวง
อรุณลักษณ์บิดกายบนเตียงหลังจากผ่านค่ำคืนอันยาวนาน นึกภาพใบหน้าชายที่ช่วยเอาไว้แล้วรู้สึกผ่าวร้อน เขาช่างหล่อเหลามีแววตาชวนหลงใหล แต่เธอไม่กล้าเข้าไปยุ่งเกี่ยว เขาคงมีศัตรูมากมาย และไม่พ้นมีหญิงสาวมาติดเช่นเดียวกัน คนตัวเล็กถอนหายใจสะบัดผ้าห่มออกจากกาย แล้วหยิบผ้าเช็ดตัวเข้าห้องน้ำเพื่อจัดการกับตนเองเธอหยิบชุดพยาบาลมาสวมใส่ แล้วสำรวจตนเองอีกครั้งในกระจก ผ่านเรื่องร้ายๆ มา พอกลับมาใช้ชีวิตปกติ มันเหมือนไม่เคยมีอะไรเกิดขึ้น ป่านนี้ชายคนนั้นจะเป็นเช่นไรบ้าง รีบสะบัดไล่ความคิด ไม่ควรนึกถึงเขาอีกแล้ว คฤหาสน์หลังนั้นก็น่ากลัวเกินไปมาถึงโรงพยาบาล เธอเข้าห้องพักแล้ววางกระเป๋าไว้บนโต๊ะ ออกมาทำหน้าที่ตนเองตรงเคาท์เตอร์หน้าห้องฉุกเฉิน“หายไปไหนมาเหรออรุณ ผมเป็นห่วงรู้ไหม” คุณหมอครีสเอ่ยทัก แล้วยิ้มกว้างเธอยิ้มตอบ “ไม่ค่อยสบายน่ะค่ะ”“ไม่สบายแล้วไม่มาหาผมล่ะ ผมรักษาได้”“แหม... อรุณเขินคุณหมอนี่คะ” เธอแสร้งเย้าทว่าคนฟังกลับหน้าแดง ทำอะไรไม่ถูก แหงนหน้ามองเพดานกลบเกลื่อนความรู้สึกภายใน จนเพื่อนพยาบาลต้องสะกิด แล้วกระซิบ“หมอครีสชอบอรุณจริงๆนะ”คนฟังชะงัก แล้วยิ้มบางๆ“ฉันรู้แล้วล่ะ ก็แค่อยากแกล
Read more
ตอนที่ 5 เมื่อจันทร์เต็มดวง
ตุบ!ร่างบางถูกโยนลงบนเตียง เจ้าของร่างลืมตา ในกายกำลังร้อนราวกับมีไฟแผดเผา เหงื่อกาฬผุดซึมเต็มใบหน้าและลำตัว เธอหยัดกายนั่งอย่างรวดเร็ว นัยน์ตากรอกไปมาอย่างสับสน ยกมือกุมขมับด้วยความปวดร้าว เกิดอะไรขึ้นทำไมถึงรู้สึกเหมือนคนจับไข้ ผสมด้วยความต้องการบางอย่างพวยพุ่งไม่หยุดหย่อนอรุณลักษณ์ปรับสายตาเข้ากับความมืด จดจ้องบรรยากาศรอบๆ หัวใจเต้นหนักขึ้นทุกขณะ เมื่อรู้ว่าที่นี่ไม่ใช่ห้องนอนของตนเอง แต่เป็นสถานที่ที่เคยมาเยือนแล้วครั้งหนึ่ง เธอรีบหย่อนเท้าลงจากเตียง แล้วเดินมาตรงประตู แต่ไม่ทันได้เปิด เมื่อมันอ้าออกเสียก่อนเธอผงะ ถอยหลังออกมา จ้องมองผู้มาเยือนแววตาตื่นตระหนก ทำไมเป็นเขาอีกแล้ว หมายความว่ายังไงกัน แล้วเธอมาอยู่ที่นี่ได้อย่างไร“คุณ!” หญิงสาวร้องลูเซียสก้าวเข้ามา แล้วปิดประตูห้องลงตามเดิม เดินตรงไปยังหน้าต่างเปิดออก แสงจันทร์กำลังสาดส่องเข้ามา ดวงจันทร์จวนเจียนเต็มดวงทุกขณะตึก ตึกมือบางยกจับหน้าอก ร่างกายร้อนผ่าว ดวงตาฉ่ำปรือจ้องมองไปยังร่างสูงใหญ่ นัยน์ตาแดงก่ำมองมา“ผมพูดอะไรไปคุณคงไม่เข้าใจ เพราะตอนนี้ร่างกายคุณกำลังร้อนราวกับถูกไฟเผา” เขาบอกเสียงเบา แล้วก้าวเข้ามาใกล้สติ
Read more
ตอนที่ 6 เมื่อจันทร์เต็มดวง
รถจอดเทียบหน้าห้องพัก อรุณลักษณ์เปิดประตูลงมา แล้วเข้าข้างในปิดประตูลงกลอนอย่างแน่นหนา หัวใจยังสั่นระรัวไม่หาย ไม่คิดว่าตนเองจะไปนอนบนเตียงชายแปลกหน้าอีกครั้ง เธอไม่รู้ด้วยซ้ำว่าไปอยู่ที่นั้นตั้งแต่เมื่อไหร่ก๊อก ก๊อกหญิงสาวสะดุ้ง แล้วค่อยๆ ก้าวมายืนตรงประตู ส่องตาแมว เห็นร่างสูงยืนอยู่ด้านนอก ตัดสินใจเปิดประตู ครีสยิ้มกว้างยกถุงขนมให้ดู แล้วเดินเข้ามาข้างในวางมันไว้บนโต๊ะ“ผมมาเยี่ยมครับ หายดีหรือยัง”หญิงสาวยิ้มเจือนๆ “ดีขึ้นแล้วค่ะ”“ผมเป็นห่วงนะครับ” เขาบอก แล้วสบตาคนสวยอรุณลักษณ์เม้มริมฝีปาก ครุ่นคิด ชายผู้มีปริศนามากมาย กับชายที่อ่อนโยนและให้เกียรติเธอเสมอ ถึงเขาไม่ได้มีเสน่ห์เหลือล้น แต่อย่างน้อยเธอก็มั่นใจได้ว่า ครีสนั้นเป็นคนดีคนหนึ่ง และหวังดีต่อตนมาตลอด“ขอบคุณนะคะคุณหมอ ที่เป็นห่วงฉัน”ครีสยิ้มอ่อนโยน “ไม่เป็นไรครับ ผมยินดี”หญิงสาวขยับเข้ามาใกล้ แล้วสบตา ทำอีกฝ่ายแก้มแดง“คุณหมอรู้สึกยังไงกับฉันกันแน่คะ” อรุณลักษณ์ถามตรงประเด็น แล้วจ้องมองเพื่อรอคำตอบคนถูกถามอึกอัก ทำหน้าไม่ถูก“เอ่อ...”“ฉันอยากรู้ว่าคุณหมอคิดยังไงกับฉันกันแน่ ถึงมาห่วงใย ทำดีด้วยแบบนี้ ทั้งๆ ที่คุณหม
Read more
ตอนที่ 7 เมื่อจันทร์เต็มดวง
แอด...ประตูห้องเปิดออก เจ้าของใจระทึก เห็นแฟนหนุ่มถือขวดไวน์พร้อมด้วยอาหารมา เธอปิดประตูลงเมื่อเข้าก้าวเข้ามาด้านใน ไวน์ถูกแช่เย็น อรุณลักษณ์จัดอาหารใส่จาน ไม่ทันไรร่างบางถูกโอบกอดจากด้านหลัง หัวใจหญิงสาวเต้นระรัวด้วยความหวั่นไหว เธอหันมาเผชิญหน้ายิ้มเจือนๆ“ทานอาหารก่อนสิคะ” หญิงสาวพยายามหาทางทำความสนิทสนม อย่างน้อยก็ขอให้ได้รับแอลกอฮอลล์สักนิดก็ยังดี เธอไม่เคยนอนกับผู้ชายมาก่อนเลย เพราะมัวแต่เรื่องมาก จนอายุล่วงเลยมาถึงตอนนี้ ก็ยังบริสุทธิ์อยู่เขายอมปล่อยร่างบางเป็นอิสระแล้วนั่งบนเก้าอี้ สักพักอรุณลักษณ์ยกอาหารออกมาวางไว้ พาสต้าร้อนๆ มีควันพวยพุ่งน่าทาน เธอเปิดตู้เย็นหยิบไวน์เมื่อครู่มารินใส่แก้วสองใบ“ชนกันหน่อยค่ะ” เธอชวนแกร๊งไวน์รสหวานปนขมลงคอลื่นไหลดีเสียจริง ใบหน้าขาวนวลเริมแดงก่ำเพราะฤทธิ์แอลกอฮอลล์ คุณหมอหนุ่มทอดสายตามองเลือดในกายร้อนขึ้นมา วงหน้าของแฟนสาวช่างงดงามจับใจ มือใหญ่เอื้อมมาลูบไล้ใบหน้านั้นแผ่วเบา โน้มมาใกล้แล้วแนบริมฝีปาก“อืม..” อรุณลักษณ์ครางแผ่ว เมื่อถูกควานหาความหวานอย่างละมุนละไมมือเขาเริ่มเลื่อนไล้ไปตามร่างกายอย่างบางเบา แต่เรียกความหวาดหวั่นวิตกให้แก่ห
Read more
ตอนที่ 8 เมื่อจันทร์เต็มดวง
เสียงนกร้อง ปลุกให้คนบนเตียงค่อยๆ เปิดเปลือกตา อรุณลักษณ์ผุดลุกนั่งมือกุมขมับ ร่างกายปวดเมื่อยราวกับออกกำลังกายมาอย่างหนัก คิ้วบางขมวดมุ่นเข้าหากันด้วยความสงสัย กวาดตามองรอบๆ ภายในมืดสนิท ราวกับกลางคืน เห็นแสงร่ำไรรอดเข้ามา ยิ่งทำให้เธอตระหนก ที่นี่มัน...ร่างกายเธอสั่นสะท้าย เพราะผิวกายสัมผัสอากาศเย็นภายในห้อง เมื่อก้มมองตนเองกลับพบร่างกายเปลือยเปล่า มีเพียงชั้นในปิดกาย เธอชะงักรีบหยิบผ้าห่มมาปกปิด ก่อนทอดสายตามองไปยังอีกฝั่งของเตียง เธอดึงผ้าห่มพบกับเรือนกายแกร่งที่สวมเพียงกางเกงเท่านั้น คนตัวเล็กกายสั่นสะท้าน“กรี๊ด!” หญิงสาวกรีดร้อง แล้วรั้งผ้าห่มมาพันกายไว้แนบแน่นลงจากเตียงสีหน้าสับสน เธอมาอยู่ที่นี่ได้ยังไง จำได้ว่าตนเองอยู่กับครีส แล้วทำไมถึงมาอยู่บนเตียงของชายคนนี้อีกเล่าลูเซียสลุกนั่ง แล้วตวัดสายตามอง เห็นมนุษย์ผู้หญิงกำลังกรีดร้อง มองมาทางเขาสีหน้าแววตาตื่นตระหนก“คุณเป็นอะไร” เขาถามเสียงหนัก แล้วสบตา“ทำไมฉันถึงมาอยู่ที่นี่อีกแล้ว ทำไม!”“คุณไม่สบาย ผมเลยให้คนพามาที่นี่” เขาอธิบายชัดถ้อยชัดคำ“ไม่สบายงั้นเหรอ คุณคิดว่าฉันจะโง่เชื่อหรือไง ฉันเป็นพยาบาลจะไม่รู้เลยหรือว่าตัว
Read more
ตอนที่ 9 ความเร่าร้อน
กางเกงถูกกระชากออกอย่างรวดเร็ว ลูเซียสรั้งร่างบางเข้าหาตนเอง เขาเงยหน้าผ่อนลมหายใจออกมา เพื่อไม่ให้ตนเองเผลอฆ่ามนุษย์ผู้หญิงคนนี้ไปเสียก่อน อรุณลักษณ์ไร้การต่อสู้ดิ้นรน เธอไม่อาจเอาตัวรอดได้อีกแล้วก๊อก ก๊อกเสียงเคาะประตูหน้าห้อง ลูเซียสไม่ตอบยังคงสนใจคนใต้ร่าง เวลานี้เขากำลังต้องการปลดปล่อย“เจ้านาย หากท่านจะทำอะไรนางโปรดคิดให้ดีก่อนนะครับ เพราะเจ้านายไม่อาจปล่อยให้มนุษย์มีเชื้อสายของเราได้เด็ดขาด ท่านเข้าใจในข้อนี้ใช่ไหมครับ!”ลูเซียสขบกรามแน่น มือสั่นเทา หลับตาลงแล้วกัดฟัน ปล่อยร่างบางเป็นอิสระ แล้วกระชากประตูเปิดออกเดินหนีออกมาทันทีอรุณลักษณ์รีบกระถดกายชิดหัวเตียง น้ำตาอาบแก้ม หัวใจเต้นกระหน่ำแทบไม่หยุด ถ้าเมื่อสักครู่ แค่นิดเดียวเท่านั้น เธอคงได้กลายเป็นของเขาแล้วจริงๆ ทำไมเหตุการณ์แบบนี้ต้องมาเกิดกับเธอด้วย ทำไม...เสียงฝีเท้าแผ่วเบาดังแว่ว ลูเซียสไม่ได้สนใจ ยังคงทอดสายตามองผืนน้ำเบื้องหน้า ดวงตาคมกริบหรี่ลงแล้วระบายลมหายใจออกมาอย่างหนักหน่วง“บอกให้แม่บ้านเอาเสื้อผ้าไปให้นางเปลี่ยน แล้วก็จัดอาหารให้นางด้วย”“ได้ครับ” เรวิโอ้รับคำ แล้วเดินหันหลังเพื่อทำหน้าที่ที่ได้รับมอบหมาย
Read more
Explore and read good novels for free
Free access to a vast number of good novels on GoodNovel app. Download the books you like and read anywhere & anytime.
Read books for free on the app
SCAN CODE TO READ ON APP
DMCA.com Protection Status