ตอนที่3 คนคุ้นเคยในอดีต

อัญญามองข้าวปั้น และข้าวหอมที่ตอนนี้กำลังนั่งกินไก่ทอดกับเฟรนช์ฟรายส์จากฝีมือของคนมาสัมภาษณ์งาน ดูท่าทางการกินอย่างเอร็ดอร่อยแล้ว ท่าทางคงอร่อยกว่าฝีมือเธอแน่ เมื่อเห็นว่าเด็ก ๆนั่งลงบนโซฟาอย่างเรียบร้อยดีแล้ว เธอจึงเบนสายตามามองคนที่นั่งอยู่ฝั่งตรงข้าม ก็เห็นสายตาคู่นั้นมองอยู่ที่เด็กสองคนอยู่แล้ว ก่อนจะหันมามอง และสบตาเธอ

            “ไม่นึกเลยว่าพี่จะมีลูกโตขนาดนี้แล้ว ผมไม่เจอพี่แค่ไม่กี่ปีเอง”

            “เจ็ดปี” เธอพูดจำนวนปีให้กับคนตรงหน้าแทนคำประมาณที่เขาพูดเอาไว้ตอนแรก

            ชายหนุ่มมองคนพูด “ครับ เจ็ดปีที่ผมไปเมืองนอก”

            “แล้วกลับมาทำไม” เป็นคำถามที่คนสัมภาษณ์งานไม่ควรถามที่สุด แต่เธอก็พูดคำในใจออกไปจนได้ เพราะส่วนหนึ่งที่ทำให้เธอต้องกลายเป็นคนมีโรคประจำตัวก็คือคนตรงหน้าเธอในตอนนี้

            คงตรงหน้าไม่เคยเปลี่ยนไปเลย ใบหน้าที่ดูขี้เล่น อ่อนโยน และมีน้ำใจ ยังคงมีเสน่ห์ชวนหลงใหล แต่เมื่อได้สัมผัสถึงความจริงข้างในจะรู้ว่ากำลังเล่นกับไฟที่ร้อนแรงจนสามารถกลับมาแผดเผาตัวเองจนตายได้

            ริมฝีปากขยับเป็นรอยยิ้มกริ่ม ตอบไม่ตรงคำถาม “พี่คิดถึงผมใช่ไหม”

            รอยยิ้มคนฟังหายไป เธอนิ่งสงบกลับ “นายจะสำคัญตัวเองผิดไปแล้วมั้ง” เธอหันไปมองทางลูกสาวกับลูกชาย ทำให้เขาเข้าใจความหมาย

            ผ่านไปหลายปีทุกสิ่งก็ย่อมเปลี่ยนไป

“แสดงว่าพี่มีคนอื่นในใจแทนผมแล้ว” เขาทำท่าเสียใจราวกับว่าชีวิตเขาจะอยู่ไม่ได้ถ้าไม่มีเธอ

            อัญญาไม่อยากเสียเวลากับเขาอีกแล้ว เมื่อเห็นว่าจวนเจียนจะสองทุ่มใกล้เวลานอนของสองลิง เธอจึงเปิดแฟ้มใบประวัติที่เขาส่งมาให้

            เพราะว่ายุ่งกับตัวเล็กทั้งวันเลยไม่ได้ตรวจดูผู้นัดสัมภาษณ์ในวันนี้ เรื่องนัดหมายก็เป็นผู้จัดการร้านที่จัดการให้ทั้งหมด

            ถ้ารู้ก่อนเธอคงไม่นัดเขามา...

            เกียรตินิยมจาก CIA สถาบันการทำอาหารที่มีชื่อระดับโลก อีกทั้งยังทำงานเป็นผู้ช่วยเชฟในโรงแรมระดับมิชลินสตาร์สี่ดาวอีก ด้วยโพรไฟล์อย่างเขาสามารถเข้าทำงานในร้านอาหารระดับห้าดาวในเมืองไทยได้อย่างสบาย ๆ หรือจะทำงานต่อที่เมืองนอกก็ล้วนดีกว่ากลับมาสมัครงานที่ร้านอาหารเล็ก ๆ ของเธอเช่นนี้

            เธอมองเขา ซ่อนความสงสัยไว้มิดชิด “ฉันไม่รับ”

            “พี่ รับผมเถอะครับ ถ้าไม่รับผมคงไม่มีเงินกินข้าว”

            “ระดับนายไม่ว่าโรงแรมไหน ๆ หรือภัตตาคารดัง ๆ ก็ต้องการทั้งนั้นอย่ามาทำเหมือนไม่มีหนทางกับฉัน” เธอไม่อยากเสียเวลาคุยกับเขาแล้ว “เชิญ”

เธอลุกขึ้นจะไปเรียกเด็กๆ ที่กำลังเล่นของกินที่เหลือ พอเห็นซอสมะเขือเทศที่เลอะมือเธอก็ยิ่งหงุดหงิดกว่าเดิม จึงหันมองรอบห้องคนด้านหลังก็ส่งทิชชูให้ เธอรับมาแล้วเดินไปเช็ดมือให้ลูกทั้งสองคน

            “แต่ผมอยากทำกับพี่”

            อัญญาไม่อยากคิดว่าเขาจงใจมาสมัครเพราะมีเธออยู่ เพราะนั่นเท่ากับเป็นการเข้าข้างตัวเองถึงขั้นหลงตัวเองด้วยซ้ำ

            “อีกอย่าง พวกเราไม่ควรจะเจอกันอีก”

            “หรือพี่ลืมผมแล้ว”

            คำถามนั้นทำให้คนที่นั่งหันหลังให้ถึงกับลุกขึ้นยืนแล้วหันไปมองคนพูด “ลืม?” เธอจะลืมได้อย่างไร คนที่สร้างความเจ็บปวดให้เธอมาถึงตอนนี้

            “นายสำคัญตัวผิดไปแล้วมั้ง”

            “ถ้าอย่างนั้นพี่จะกลัวอะไรถ้าผมจะทำงานด้วย หรือกลัวจะหวั่นไหวเมื่อเห็นหน้าผม”

เขากำลังท้าทายเธออยู่ หากเธอไม่รับเขา เขาก็จะคิดว่าเธอยังมีใจให้เขาอยู่ ซึ่งเขาคิดผิดที่คิดว่าเธอจะหลงกล

            “ฉันไม่ได้กลัวหวั่นไหว แต่นายไม่เหมาะสมกับตำแหน่งที่ฉันต้องการ” อัญญาเดินไปหยิบแฟ้มมาส่งให้เขา แล้วเดินไปจูงมือเด็กน้อยทั้งสองคนออกจากห้องทำงาน

            เขาเดินตามหลังโดยไม่ได้พูดอะไรต่อ เหมือนกำลังคิดอะไรอยู่ในใจ สายตานั้นไม่วางจากคนตรงหน้าเลย ยิ่งมองก็ยิ่งเหมือนตั้งใจให้เธอรู้สึกรำคาญจนต้องพูดขึ้นก่อน

            “นายจะทำให้ได้ใช่ไหม”

            เขาฉีกยิ้มกว้างแล้วตอบอย่างดีใจ “ครับ”

            อัญญาเคยได้รับรอยยิ้มนี้เมื่อนานมาแล้ว เพราะรอยยิ้มแบบนี้เลยทำให้เธอตกลงไปในหลุมอันตรายนั้นจนทำให้ตัวเองเกือบตาย หากครั้งนี้เธอยังจะทำเช่นเดิมก็ไม่เท่ากับว่าเธอโง่?

            “เสียใจด้วย ฉันไม่หลงกลนายหรอก” เธอพูดจบก็หันหลังให้เขา ชายหนุ่มมองเธออย่างเสียใจ และเขายังเดินตามอยู่เช่นเดิม

            “พี่เปลี่ยนไปนะครับ ไม่ใจดีเหมือนเมื่อก่อนเลย”