ตอนที่2 โชคดีที่...

โชคดีที่หนึ่งที่ปีที่ผ่านมาเธอได้พี่เลี้ยงเด็กมาใหม่ อายุมากกว่าเธอสิบปี มีลูกมาแล้วสามคน ลูก ๆ ก็โตหมดแล้ว จึงทำให้มีเวลาว่าง โชคดีที่แกไม่ชอบอยู่นิ่งจึงมาเป็นพี่เลี้ยงให้กับเจ้าแฝด ช่วงหนึ่งปีหลังเธอจึงสบายตัวขึ้นหน่อย ช่วงเช้าก่อนไปโรงเรียนเธอจะเป็นคนจัดการเอง ส่วนป้านิลจะมาช่วยเธอแค่หลังเลิกเรียนจนถึงหนึ่งทุ่ม และเสาร์อาทิตย์แบบเต็มวัน โชคร้ายที่วันนี้ลูกชายป้านิลบวช ทำให้เธอต้องดูแลเจ้าแฝดแบบเต็มวัน จนเกือบทำให้โรคของเธอกำเริบอีกครั้ง

            อาการแพนิก และซึมเศร้าของเธอเกิดขึ้นตั้งแต่ตอนที่เธอเป็นเพียงคนไข้ของคุณหมอตรีภพ ใช่ เธอคือคนไข้ของเขาที่กลายมาเป็นภรรยา แต่งงาน และมีลูกชายลูกสาวด้วยวิธีทางวิทยาศาสตร์

            ระยะเวลาที่เธอพบเจอเขานั้นมีเรื่องราวมากมาย ยอมรับว่าอาการของเธอค่อย ๆ ดีขึ้น จนกระทั่งได้แต่งงานกัน อาการพวกนั้นก็กลับมาอีกครั้งจนถึงหลังคลอด และปัจจุบันก็ยังไม่หายดี

            แม้จะไม่แสดงอาการมากมาย แต่บางครั้งหากเครียดหรือกังวลก็จะทำให้เธอระเบิดอารมณ์ออกมาโดยไม่คิด อย่างก่อนหน้านี้ที่เธอพึ่งระบายออกไป

            อัญญามองสองแฝดผ่านทางกระจกมองหลังเพื่อดูว่าเรียบร้อยดีไหม เมื่อเห็นว่ากำลังแย่งของเล่นกันเธอก็รีบดุ “ถ้าทะเลาะกัน แม่จะไม่ให้กินไก่ทอดกับเฟรนช์ฟรายส์แล้วนะ” คำขู่ทำให้สองเสือสงบลงชั่วคราว

            ที่จริงแล้วเธอไม่อยากมีลูกเพราะมีโรคประจำตัว อีกทั้งคิดว่าตัวเองไม่พร้อมจะเป็นแม่คน อีกเหตุผลที่มากกว่านั้นคือ ตัวเธอเองก็อายุเกินสามสิบปี ส่วนเขาก็ใกล้สี่สิบแล้ว

            ด้วยอายุที่มากเช่นนี้จึงไม่อยากมีภาระ แต่เพราะทางครอบครัวหมอตรีภพต้องการให้มีทายาท พวกเขาจึงจำต้องมีให้พวกท่านจนเกิดมาเป็นสองลิงในวันนี้

            ผ่านมาเกือบหกปีแล้ว ชีวิตเธอไม่ได้เรียบง่ายเหมือนในละครที่พอพระเอกนางเอกแต่งงานกันแล้วก็มีความสุขตลอดไป เพราะชีวิตหลังแต่งงานนั้นก็เหมือนกับการเริ่มต้นใหม่อีกครั้ง

            ได้เรียนรู้ซึ่งกันและกันตลอดยี่สิบสี่ชั่วโมง ได้เห็นอะไรที่ไม่ควรเห็น และได้รู้ว่า บางครั้งคนเราก็ต้องการเวลาส่วนตัว ซึ่งตลอดเวลาห้าปีที่ผ่านมาเธอไม่เคยได้รับเลยสักนาที

            “มะม้า หอมแย่งตุ๊กตาผม” ข้าวปั้นฟ้องขึ้นก่อน

            “ไม่ใช่ พี่ปั้นต่างหากแย่งของหอมไป ฮือ ๆ”

            เธอใกล้สติแตกเต็มทนแล้ว เลยมองไปที่ป้ายร้านอาหารแทน ก่อนเลี้ยวเข้าไปจอดที่จอดรถประจำ ที่ลานจอดรถมีรถเก๋งสีขาวจอดอยู่เพียงคันเดียว แสดงว่าคนที่เธอนัดสัมภาษณ์มาเพียงแค่คนเดียว

            เมื่อรถจอดสนิท เด็กสองคนก็ยังทะเลาะกันไม่หยุด เธอพยายามควบคุมสติ จนสุดท้ายก็พูดออกมาด้วยน้ำเสียงปกติ “ถึงแล้วลูก”

            “แม่ หอมจะเอาของหอมคืน เอามานะ” เสียงตีกันไปมาดังขึ้น

            “ตุ๊กตานี่ของพี่นะ”

            “ก็พี่ให้หอมแล้ว จะมาเอาคืนไม่ได้”

            อัญญาถอนหายใจลึก ๆ สูดลมหายใจเข้าปอดจากนั้นก็พูดเสียงดังกว่าเดิมหลายเท่า “หยุดดดดด”

            เงียบ...สองคนที่เถียงกันไม่หยุดก่อนหน้าหยุดทันที ทำไมถึงชอบให้เธอกลายเป็นปีศาจแทนที่จะเป็นแม่ดี ๆ แบบคนอื่นเขา สองลิงพอได้ยินก็หยุดนิ่ง

            “ลงได้แล้ว”

            เธอลงจากรถไปเปิดประตูเพื่อปลดสายเข็มขัดนิรภัยที่นั่งเด็กให้ทั้งสองคน ข้าวปั้นลงก่อน เธอก็หันไปเตือน “ห้ามไปไหนนะลูก รอน้องก่อน”

            เธอขยับตัวเข้าไปด้านในที่นั่งอีกที่แล้วปลดล็อกเข็มขัดนิรภัยก่อนจะอุ้มลูกสาวออกมา พอหันมามองด้านหลังก็ไม่เห็นลูกชายแล้ว

            “ข้าวปั้น” หัวใจเธอตกไปที่ตาตุ่ม หันไปมองที่ถนนก็ไม่เห็นเด็ก จึงอุ้มข้าวหอมวิ่งไปด้านหน้าร้าน ปากก็เรียกชื่อลูกไม่หยุด ในใจเธอตอนนี้กำลังโทษตัวเอง ก็รู้อยู่ว่าลูกฟังเธอที่ไหน บอกไปซ้ายก็จะไปขวา บอกว่าไม่ก็จะทำ

            “ข้าวปั้น ลูกอยู่ไหน” เธอใจสั่นเมื่อเห็นว่าด้านหน้าร้านก็ไม่อยู่ รีบหยิบมือถือขึ้นมาก็ทำตกอีกเพราะมือสั่น เธอได้แต่โทษตัวเองที่เป็นคนไม่เอาไหน

            “กำลังหาลูกอยู่ใช่ไหมครับ”

            เสียงนั้นคุ้นหู แต่อัญญารีบเก็บมือถือแล้วเงยหน้าขึ้นมอง ก่อนจะเห็นลูกชายอยู่ในอ้อมกอดของชายคนหนึ่ง ซึ่ง...

            “พี่ยา”

            “กวิน”