All Chapters of ลับซ่อนชู้: Chapter 1 - Chapter 10

อัญญานั่งถอนใจมองสภาพบ้านที่พึ่งจะจัดเรียบร้อยเมื่อวาน ตอนนี้กลับกลายมาเป็นเหมือนเดิมด้วยฝีมือของลูกสองคนที่ทำเอาไว้ในวันนี้ ข้าวปั้นกับข้าวหอม ลูกชายลูกสาวฝาแฝดที่เธอได้มาเมื่อห้าปีก่อนกำลังระบายสีข้างฝาที่ตอนนี้ไม่เหลือสีเดิมของมันเหมือนที่เข้ามาอยู่เมื่อหกปีก่อนอีกแล้ว เธอถอนใจแล้วยืนนิ่งอยู่ครู่หนึ่ง ทั้งที่วันนี้เป็นวันหยุดของเธอ แต่ทำไมกลับรู้สึกเหนื่อยกว่าเดิม เสียงมือถือที่ดังขึ้นทำให้เธอได้สติ อัญญาจึงเดินไปรับโทรศัพท์แทน พอเห็นข้าวปั้นกำลังปีนขึ้นโต๊ะก็รีบตะโกนห้าม “เดี๋ยวตกนะลูก” แต่ข้าวปั้นไม่ได้สนใจฟังสักนิด ยังคงมุ่งมั่นที่จะปีนขึ้นไปบนโต๊ะเพื่อหยิบสีที่เธอยึดไว้ไม่ให้เล่นต่อ มือหนึ่งรับสาย อีกมือก็หิ้วปีกแขนลูกลงมา “แม่บอกว่าห้ามปีน” พูดไปพลางมองตาดุ แต่คนปีนกลับยิ้มไม่รู้สึกกลัวสักนิด ก่อนจะยกมือที่เปื้อนสีน้ำแปะที่แก้มของแม่ “ข้าวปั้น” เสียงเข้มกว่าเดิม จนคนปลายสายได้ยินชัด “แม่จะทนไม่ไหวแล้วนะ” เสียงปลายสายยังเงียบเหมือนรอเธอพูดให้จบ พอความเงียบเข้ามาเพราะตัวแสบวิ่งไปแปะสีใส่ตัวน้องสาวแทน อัญญาก็เอ่ยถาม “คุณคะ เมื่อไหร่จะ

อัญญามองข้าวปั้น และข้าวหอมที่ตอนนี้กำลังนั่งกินไก่ทอดกับเฟรนช์ฟรายส์จากฝีมือของคนมาสัมภาษณ์งาน ดูท่าทางการกินอย่างเอร็ดอร่อยแล้ว ท่าทางคงอร่อยกว่าฝีมือเธอแน่ เมื่อเห็นว่าเด็ก ๆนั่งลงบนโซฟาอย่างเรียบร้อยดีแล้ว เธอจึงเบนสายตามามองคนที่นั่งอยู่ฝั่งตรงข้าม ก็เห็นสายตาคู่นั้นมองอยู่ที่เด็กสองคนอยู่แล้ว ก่อนจะหันมามอง และสบตาเธอ “ไม่นึกเลยว่าพี่จะมีลูกโตขนาดนี้แล้ว ผมไม่เจอพี่แค่ไม่กี่ปีเอง” “เจ็ดปี” เธอพูดจำนวนปีให้กับคนตรงหน้าแทนคำประมาณที่เขาพูดเอาไว้ตอนแรก ชายหนุ่มมองคนพูด “ครับ เจ็ดปีที่ผมไปเมืองนอก” “แล้วกลับมาทำไม” เป็นคำถามที่คนสัมภาษณ์งานไม่ควรถามที่สุด แต่เธอก็พูดคำในใจออกไปจนได้ เพราะส่วนหนึ่งที่ทำให้เธอต้องกลายเป็นคนมีโรคประจำตัวก็คือคนตรงหน้าเธอในตอนนี้ คงตรงหน้าไม่เคยเปลี่ยนไปเลย ใบหน้าที่ดูขี้เล่น อ่อนโยน และมีน้ำใจ ยังคงมีเสน่ห์ชวนหลงใหล แต่เมื่อได้สัมผัสถึงความจริงข้างในจะรู้ว่ากำลังเล่นกับไฟที่ร้อนแรงจนสามารถกลับมาแผดเผาตัวเองจนตายได้ ริมฝีปากขยับเป็นรอยยิ้มกริ่ม ตอบไม่ตรงคำถาม “พี่คิดถึงผมใช่ไหม”

บ่ายโมงจนถึงเที่ยงคืน คือเวลาเปิดปิดร้านอาหารของเธอ อัญญาจอดรถนั่งอยู่นานก็ไม่คิดจะลงไป เธออยากอยู่คนเดียวให้นานที่สุดเท่าที่จะทำได้ เธอมองป้ายร้าน ‘อัญญาเรสเตอร์รอง’ ร้านอาหารที่สร้างมาด้วยมือของเธอเอง เป็นร้านที่เธอตั้งใจทำเพื่อแสดงฝีมือในการทำอาหาร แต่เพราะว่าโรคของเธอทำให้เธอสูญเสียความมั่นใจไป กลายเป็นคนย้ำคิดย้ำทำ จนในที่สุดการรับรู้รสอาหารก็เปลี่ยนไปเช่นกัน พอเปิดร้านได้เพียงสองปีเธอก็ต้องจ้างเชฟมาทำแทน ส่วนตัวเองก็ผันตัวมาเป็นผู้บริหารแทน เมื่อลงจากรถ ไม่ทันจะเปิดประตูเธอก็ได้ยินเสียงจากห้องครัวดังออกมาถึงหน้าประตูด้านนอก อัญญาที่เข้ามามองพนักงานเสิร์ฟกำลังคุยกันด้วยน้ำเสียงร่าเริง ที่หันหลังคุยกันสองคน “เห็นเชฟใหม่หรือยัง หล่อมาก” “อุ๊ย จริงอะ ยังไม่เห็น เดี๋ยวขอไปส่องก่อน” “เดี๋ยวไปรับออร์เดอร์ก็เห็นแล้ว อย่าไปเลย เดี๋ยวคุณยามาพวกเราจะถูกดุเอา ยิ่งช่วงนี้ดูเหมือนแกอารมณ์ไม่ค่อยดี” “ก็มีคนดูลูกให้แล้วนะ” “อืม ไม่รู้เหมือนกัน รีบทำงานเถอะ เดี๋ยวจะไม่ทันแขกที่มากินดินเนอร์” สองพนักงา

กว่าสามีเธอจะรับรู้ปัญหาเรื่องนี้ก็ผ่านไปแล้วสามปี แต่เขาพึ่งเจอเธอแค่สองวันก็รู้ปัญหาข้อนี้แล้ว อัญญาเกลียดความรู้สึกแบบนี้เหลือเกิน ความใส่ใจของเขากำลังทำลายกำแพงหนาที่เธอสร้างขึ้นมาตลอดเจ็ดปีลงไปทีละนิด “ไม่ใช่เรื่องที่นายจะมาใส่ใจ” เธอเดินไปที่ประตูแล้วเปิดออก ในเมื่อไล่ไม่ไปเธอก็จะไล่เขาออกไปเอง ชายหนุ่มเดินมาที่ประตู เขาจับแขนหญิงสาวแล้วดึงเข้ามาพร้อมกับเอามือปิดประตูไว้เช่นเดิม ก่อนจะดันตัวเธอติดกับประตู กักเธอไว้ในอ้อมแขน สายตานั้นมีแววรู้สึกผิด “เป็นเพราะผม?” “ไม่เกี่ยวกับนาย” อัญญาเบนสายตาไปทางอื่นไม่กล้าสบตา นั่นยิ่งทำให้ชายหนุ่มมั่นใจ “พี่กำลังโกหก เวลาพี่โกหกใคร พี่จะไม่ยอมสบตาคนคนนั้น” หญิงสาวหันมองเขา สบตาเขาแล้วพูดให้เขารู้สึกสำคัญตัวน้อยลง “ฉันก็แค่ไม่อยากเห็นหน้านายเท่านั้น ฉันขอย้ำอีกครั้ง เรื่องที่นายคิดก็ไม่จริง และฉันก็ไม่จำเป็นต้องอธิบายอะไรทั้งนั้น ดังนั้น นายไปทำงานของนายได้แล้ว” เธอไล่เขาอีกรอบ “เวลาผมเจอพี่ พี่ไม่ไล่ผมเหมือนหมูหมาสักครั้งจะได้ไหม” ที่เ

หน้าห้องฉุกเฉิน อัญญายกมือไหว้สวดมนต์ มองไปอีกห้องหนึ่งที่ข้าวปั้นกำลังถูกเช็ดตัวเพื่อลดความร้อนในตัว เสียงเด็กน้อยร้องดังมากเท่าไรเธอก็ยิ่งเสียสติ กวินมองเห็นมือที่สั่นเทาก็เข้าไปนั่งใกล้แล้วจับมือไว้แน่นเพื่อปลอบ หญิงสาวไม่พูดอะไร แทบจะไม่สนใจเขาด้วยซ้ำเพราะกำลังมองไปทางประตูห้องฉุกเฉิน เมื่อเห็นว่ายังไม่ออกมาก็ลุกขึ้นไปห้องปฐมพยาบาลอีกห้องหนึ่ง ทันทีที่เด็กน้อยเห็นผู้เป็นแม่ก็กอดแน่น “ปั้นเจ็บ” “ลูกตัวร้อนมาก หากไม่รีบทำให้ไข้ลดจะเป็นเหมือนน้องอีก” “หอมอยู่ไหน” ข้าวปั้นถาม นั่นยิ่งทำให้คนเป็นแม่สะอึกจนพูดไม่ออก ทุกอย่างตันที่ลำคอไม่รู้จะอธิบายยังไง ภาวนาให้ลูกสาวเธอไม่เป็นอะไรมากก็พอ “เดี๋ยวน้องก็ออกมาแล้วลูก” “ทางนี้ป้อนยาลดไข้ให้แล้วนะคะ รอพบคุณหมอสักครู่ค่ะ”พยาบาลเชิญเธอออกจากห้องปฐมพยาบาลเบื้องต้น เมื่อไปรอด้านนอกเธอก็ตรงไปยังห้องฉุกเฉิน เดินไปได้ไม่กี่ก้าวก็กังวลว่าหมอทางนี้จะเรียกอีก “พี่ไปรอที่หน้าห้องฉุกเฉินเถอะ เดี๋ยวถ้าหมอเรียกชื่อผมจะไปตาม” กวินรู้ใจรีบบอกโดยที่เธอไม่ต้องขอร้อง อัญญาหันไ