Se connecterPartager
198
Date de publication:
2026-01-28 02:14:38
Dernier chapitre
ลิขิตรักข้ามกาลเวลา 371
“ข้าได้ยินข่าวลือแปลก ๆ มา”“ข่าวลืออะไรเจ้าคะ” หญิงสาวสงสัย“ข้าเคยได้ยินมะลิพูดให้ฟังว่าเจ้ามีคนรักแล้ว”“เจ้าค่ะ” หญิงสาวยอมรับอย่างหวั่นใจ ไม่ได้รู้สึกกระดากอายแต่รู้สึกกลัวอย่างบอกไม่ถูก“คนรักของเจ้าเป็นใครมาจากไหน เจ้าพอจะบอกให้ข้ารู้ได้ไหม”“ป้า ที่ข้าไม่ได้บอกเล่าให้ป้าฟังตั้งแต่แรกก็เพราะข้ายังไม่รู้ว่าจะเริ่มต้นบอกอย่างไร และยังไม่มั่นใจพอ เห็นว่ามันยังไม่ถึงเวลาที่เหมาะสมก็เท่านั้น ไม่ใช่ว่าไม่อยากบอกป้าหรอกเจ้าค่ะ” จำปีรีบแก้ตัวเมื่อรู้สึกเหมือนว่ากำลังถูกอีกฝ่ายตัดพ้อ“ได้รู้ความคิดของเจ้าแล้วข้าก็สบายใจ ข้านึกว่าความรักจะทำให้เจ้ากลายเป็นคนบ้าไร้สติไปแล้ว”“ไม่หรอกเจ้าค่ะ มันเพิ่งเริ่มต้นเท่านั้น และข้ากับเขาก็ต่างกันมาก ตอนที่ข้าตัดสินใจรับรักเขาข้าก็ได้เผื่อใจเอาไว้แล้วเหมือนกันเจ้าค่ะ”เย็นมองหญิงสาวผู้อาภัพด้วยสายตาเห็นใจ ไม่เคยคิดกีดกันความรักของหนุ่มสาว แต่เมื่อรู้ว่าบุรุษที่นางรักนั้นเป็นชนชั้นสูงนางก็กลัวมาตลอด เพราะหลายคู่ที่นางรู้จักมักจะจบไม่สวย และยังไม่เคยเห็นใครได้เป็นเมียเอกสักราย ต้องกลายเป็นแค่อนุที่ตรอมตรมเพราะฐานะอันต่ำต้อยแล้ววันนี้สิ่งที่นางได้ยินม
ลิขิตรักข้ามกาลเวลา 370
“จะซื้อไปทำไม ถ้าอยากกินก็กินสิ”“ท้องข้าจะแตกแล้ว”“แล้วจะซื้อไปทำไม”“จะซื้อให้เด็กสองคนนั้น” แล้วนิ้วเรียวยาวก็ดีดดังเปรี้ยะ ทำให้เด็กสองคนที่แต่งตัวมอมแมม กำลังเดินขอเศษเงินจากผู้คนที่เดินผ่านหันมามอง “มานี่..หิวไหม”“หิว” เด็กชายวัยประมาณเจ็ดขวบและแปดขวบตอบพร้อมกัน“เอาซาลาเปาไปกินนะ” หย่งเฟิงยื่นซาลาเปาให้พวกเขาคนละลูก “อิ่มไหม”“อิ่ม แต่ข้าขออีกสองลูกได้ไหม” เด็กชายคนที่โตกว่าไม่ยอมกัดซาลาเปาที่ได้รับแต่ยัดใส่เอาไว้ในอกแทน“ขอไปทำไม”“ข้าจะเอาไปให้ท่านแม่ที่ป่วยกับน้องสาว”“แม่เจ้าป่วยเป็นอะไร”“ไม่รู้ แต่แม่ป่วยมาหลายวันแล้ว แม่ก็เลยไม่ได้พาเราไปขออาหารที่โรงทาน ข้ากับน้องอยากได้เงินไปรักษาแม่ ก็เลยชวนกันออกมาขอทาน”“น่าสงสารนัก แล้วตอนนี้แม่เจ้าอยู่ที่ไหนเล่า”น้ำเสียงหดหู่ที่ดังแทรกขึ้นมาทำให้กุ้ยหย่งเฟิงและจำปีที่มัวแต่ให้ความสนใจอยู่กับเด็กชายหันไปมองทันทีที่ได้เห็นหน้ากันและกัน สตรีทั้งสองต่างก็จำอีกฝ่ายได้ทันที ไป๋หลานนั้นตกใจมากแต่ก็แสร้งเก็บอาการทำเหมือนไม่รู้จักอีกฝ่าย นึกก่นด่าสาวใช้ที่ไม่ยอมบอกให้รู้ก่อนว่าศัตรูหัวใจก็คือนาง“อ๋องน้อย!” ไป๋หลานแสร้งทำเป็นตกใจที่ได้
ลิขิตรักข้ามกาลเวลา 369
คฤหาสน์กุ้ยอ๋อง“หม่อมฉันนึกว่าตัวเองจะไร้วาสนาได้พบอ๋องน้อยเสียแล้วเพคะ” ไป๋หลานกล่าวด้วยน้ำเสียงหวานกังวาน อิ่มเอิบไปทั้งหัวใจที่วันนี้มีโอกาสได้พบกับบุรุษที่เสียเวลาเทียวหามานานวัน“คุยแบบกันเองดีกว่านะคุณหนู ข้าไม่ใช่คนเจ้ายศเจ้าอย่าง ชอบทำตัวติดดินด้วยซ้ำไป”“เจ้าค่ะอ๋องน้อย”“ได้ยินท่านแม่พูดว่าคุณหนูแวะมาเยี่ยมเยียนอยู่บ่อย ๆ แต่วันนี้ท่านพ่อกับท่านแม่ของข้าไม่อยู่หรอกนะ เจ้าคงมาเสียเที่ยวแล้ว”“ไม่เป็นไรเจ้าค่ะ โอกาสหน้ายังมี” ทำไมนางจะไม่รู้ว่าท่านอ๋องกับพระชายาเดินทางไปพักผ่อนที่ต่างเมือง ที่มาในวันนี้ก็เพราะรู้ดีต่างหาก “อ๋องน้อยสบายดีหรือเจ้าคะ”“ข้าสบายดี แล้วเจ้าล่ะ”“สบายดีเจ้าค่ะ ข้ามาที่นี่บ่อย ๆ แต่ไม่เคยเจออ๋องน้อยเลย”“ข้าไม่ค่อยได้อยู่บ้านหรอก ไปช่วยงานของท่านพ่อบ้าง ดูงิ้วจิบน้ำชากับสหายบ้าง บางทีก็เข้าวังหลวงไปสอนหลาน ๆ ฟันดาบ เจ้าก็งานยุ่งมากไม่ใช่หรือ ต้องช่วยท่านผู้เฒ่าทำงานแต่ก็ยังมีเวลาแวะมาเยี่ยมกันอีก”“เจ้าค่ะ งานของข้ายุ่งทั้งวัน แต่ข้าก็อยากมาทักทายพระชายากับท่านอ๋อง เพราะได้คุยด้วยแล้วรู้สึกสบายใจ ทำให้ข้าอบอุ่นใจเหมือนได้คุยกับท่านพ่อท่านแม่”“อย่างน
ลิขิตรักข้ามกาลเวลา 368
เสียงร้องตามด้วยเสียงตุบทำให้บุรุษที่เดินนำหน้าไปก่อนประมาณห้าก้าวหันกลับไปมองทางด้านหลัง มองพื้นหญ้าที่มีร่างระหงนอนคว่ำหน้าอยู่.. เขาเดินไปหานางแล้วนั่งยอง มองคนที่กำลังประคองตัวเองขึ้น“เจ็บไหม”“เจ็บสิ ถามได้” เธอทำหน้ามุ่ยข่มความอายใส่เขา “ผีผี่นะผีผี่ มานี่เลยนะ มาให้ข้าตีเสียดี ๆ” นางหันไปชี้นิ้ว ทำเสียงเขียวใส่หมาน้อยที่ยืนจ้องห่างออกไป“ให้ข้าฆ่ามันเลยไหม”“ไม่นะ!” จำปีรีบจับมือคนรักเอาไว้ เพราะท่าทางขึงขังของเขาทำให้นางคิดว่าเขาจะทำจริง “มันก็แค่เล่นด้วยเท่านั้น ข้าไม่ทันระวังตัวเอง”“แต่มันทำให้เจ้าเจ็บ”“ท่านนั่นแหละที่ผิด” นางกระตุกมือที่จับเขาไว้“มาพาลใส่ข้าได้อย่างไร”“ก็เพราะข้าจะรีบเดินตามท่านให้ทันน่ะสิ” นางปล่อยมือจากเขาแล้วลุกขึ้น.. แล้วสะท้านไปทั้งใจเมื่อถูกคนตัวใหญ่ที่ยังนั่งยองปัดเศษดินเศษหญ้าที่ติดตามชุดออกให้ “เขาะขอบคุณ”“เจ็บตรงไหนบ้าง”“ไม่เจ็บหรอก”“แน่ใจเหรอ”“เจ้าค่ะ”“แต่ข้าอยากให้เจ้าเจ็บนะ”“ทำไมถึงอยากให้ข้าเจ็บนัก ข้าเพิ่งจะหายป่วยเองนะ”“เพราะข้าอยากจะอุ้มเจ้าน่ะสิ”หญิงสาวสะท้านหวั่นไหวกับคำพูดและแววตาจริงจังของเขาจนต้องหลบสายตา“เลิกหยอกข้าเล่นส
ลิขิตรักข้ามกาลเวลา 367
“ถ้าข้าบอกว่ายังไม่มี เจ้าจะติดต่อให้ข้าหรือ” จำปีเริ่มรู้สึกว่าอีกฝ่ายละลาบละล้วงจนเกินงาม แต่ก็ยังพูดจายิ้มแย้มอย่างเป็นมิตร“เปล่า ๆ” เพ่ยจูรีบโบกมือปฏิเสธ ทำหน้าเลิกลั่กเมื่อเห็นสายตาเอาเรื่องของบุรุษข้าง ๆ “ข้าเห็นว่าเจ้าเป็นคนสวยมาก หน้าตาคมคายไร้ที่ติ ไม่มีคนรักมันแปลกไปหน่อย”“ขอบคุณที่ชมเจ้าค่ะ” จำปีน้อมศีรษะลงเล็กน้อยพร้อมรอยยิ้มสดใส“ข้าไปก่อนนะ” เพ่ยจูไม่รู้จะพูดอะไรต่อดีจึงบอกลาและเดินจากไปดื้อ ๆ“ข้าก็ต้องไปแล้วเหมือนกัน” เจี้ยนคังบอกลาจำปีและเดินไปทิศทางเดียวกับหญิงสาวที่เขาก็จำได้ว่านางเป็นใคร เพราะเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นในท้ายตรอกวันนั้นเขาก็ได้เห็นและได้ยินเหมือนกัน และรู้ว่าคุณหนูของนางไปที่คฤหาสน์หลายครั้งติดต่อกัน จึงสงสัยว่าการมาซื้อซาลาเปาของนางในครั้งนี้มีจุดประสงค์อื่นแอบแฝง....................คฤหาสน์ประมุขฉีไป๋หลานผลักสาวใช้เข้าไปในห้องนอนแล้วรีบปิดประตูด้วยมือของตัวเอง“เป็นอย่างไรบ้าง ได้เรื่องไหม”“เจ้าค่ะคุณหนู ทั้งตลาดมีร้านซาลาเปาเพียงร้านเดียวที่คนขายเป็นสตรีชาวหลอหูเจ้าค่ะ” เพ่ยจูตอบคำถามตามที่ได้รับมอบหมายให้ไปสืบ แล้วยื่นห่อกระดาษที่ห่อซาลาเปาให้คุณ
ลิขิตรักข้ามกาลเวลา 366
จำปีเดินจนเกือบจะเป็นวิ่งตามชายหนุ่มที่ก้าวเท้ายาว ๆ ไปทางชายหาด “ข้าจะเกลียดคนดี ๆ ที่ช่วยชีวิตข้าไว้ได้อย่างไรเล่า”เท้าใหญ่ที่เดินหนีวกกลับไปหาหญิงสาวแล้วยืนขวางหน้า บังนางจากแสงแดดด้วยร่างที่สูงใหญ่กว่าได้อย่างเหมาะเจาะ“ถ้าอย่างนั้นมาปลูกต้นรักกับข้าเลยไหม”“ท่าน!..” จำปีอ้ำอึ้งทำตัวไม่ถูกนอกจากใจเต้นแรงกับคำถามจู่โจมของเขา“ข้าเป็นคนมือเย็นเท้าเย็นแต่ใจไม่ได้เย็นตามหรอกนะ ภายใต้ความสุขุมข้าซ่อนความดื้อรั้นเอาแต่ใจเอาไว้มากพอสมควร ทางที่ดีรีบตอบคำถามของข้าก่อนที่ข้าจะหมดความอดทนดีกว่า”“ท่านมีภรรยาหรือไม่ ถ้ามีข้าขอปฏิเสธ แต่ถ้าไม่มีข้าก็ยินดีเปิดใจ” นางตอบอย่างตรงไปตรงมา เพราะคิดว่าถึงเวลาที่ต้องคิดเรื่องมีครอบครัวสักที และเขาก็เข้ามาได้ถูกจังหวะพอดี……………….คฤหาสน์ประมุขฉี“ท่านปู่ต้องการพบข้าด่วน มีเรื่องอะไรหรือเจ้าคะ”“นั่งลงสิ” ผู้เฒ่าฉีกล่าวกับหลานสาวและมองใบหน้างามเพริศพริ้งนั้นด้วยความรู้สึกหนักใจแต่ไม่แสดงออกให้เห็น “อ๋องน้อยเป็นอย่างไรบ้าง หลายวันที่เจ้าเทียวไปหาเขา เขาดีกับเจ้าหรือเปล่า”ไป๋หลานหลบสายตาจากผู้เป็นปู่ แสร้งหยิบกาน้ำชารินใส่ถ้วยเพื่อหลบจากสายตามากประสบกา
ลิขิตรักข้ามกาลเวลา 162
บทส่งท้าย ตอนที่ 12 ปีผ่านไป “โอ๊ย..เจ็บเหลือเกิน อี่เฉินอยู่ไหน อี่เฉินข้าเจ็บท้อง ช่วยข้าที ฮือ ๆ ๆ” “อดทนหน่อยนะหลัน อดทนหน่อย” อี่เฉินตะโกนโต้ตอบกับภรรยาสุดที่รักอยู่หน้าห้องด้วยใจที่ร้อนรุ่ม ใกล้ ๆ กันมีโต้วฉือกับเสี่ยวซิงที่กำลังท้องลูกคนที่สองได้ห้าเดือนคอยให้กำลังใจ
Dernière mise à jour : 2026-03-28ลิขิตรักข้ามกาลเวลา 163
บทส่งท้าย ตอนที่ 2กุ้ยถิงวิ่งออกไปที่หน้าบ้านเป็นคนแรก มองหาทั่วบริเวณแต่ไร้วี่แววของเด็กทารก นางมองไปตรงจุดที่เห็นเด็กทารกนอนอยู่ตอนที่ฝันถึง มองจ้องอยู่แบบนั้นเหมือนจะรอให้ภาพปรากฏ “เข้าบ้านเถิด” มือใหญ่แตะบ่าของชายาเหมือนปลอบโยน นางคงฝันและคิดเป็นตุเป็นตะไปเอ็ง “แต่มันเห
Dernière mise à jour : 2026-03-28ลิขิตรักข้ามกาลเวลา 143
เพราะแววตาเป็นทุกข์ที่ซ่อนไว้ภายใต้รอยยิ้มเป็นมิตรของนางคนเดียว จึงทำให้เขาคิดมากแบบนี้ ทำไมนางถึงมีอำนาจต่อจิตใจของเขา เขาจะกลับมาเป็นหนุ่มเสเพลแบบเดิมไม่ได้แล้วหรือไร เมื่อคิดถึงนางทำไมทุกอย่างถึงอ่อนโยนและทุกข์ใจไปพร้อม ๆ กันได้ขนาดนี้ในเมื่อพระเจ้าจงใจทำให้เขามีความรักแล้ว ทำไมถึงต้องยกนางให
Dernière mise à jour : 2026-03-27ลิขิตรักข้ามกาลเวลา 148
“ที่เราเรียกทุกคนมาพบโดยพร้อมเพรียงกันในวันนี้ เพราะกุ้ยอ๋องกุ้ยหย่งหมิงมีเรื่องมาขอความเป็นธรรมจากเรา” ลำบากใจที่จะกล่าวเรื่องแบบนี้ออกไปจริง ๆ เห็นความลำบากใจที่ฉายชัดบนพระพักตร์ของถังโจวฮ่องเต้ กุ้ยอ๋องก็รู้สึกหงุดหงิดมากกว่าเห็นใจ“กระหม่อมขอพูดเองดีกว่าฝ่าบาท” เขายืนขึ้นแล้วประกาศเสียงดังฟัง
Dernière mise à jour : 2026-03-27
Vous vous intéresseriez aussi à
สนมร้างรักขอทวงบัลลังก์
ม่อเยี่ยน709.4K Vuesย้อนรักทวงแค้น
วิ๋นเจิง237.4K Vuesข้าคือดาวมงคลน้อยหลินลู่ฉี
หิมะที่ปลิดปลิว38.5K Vuesหลังบวชชี บรรดาท่านพี่ก็อ้อนวอนให้ข้าสึก
จิ้งซิง621.1K Vuesสตรีโง่เขลาผู้นั้นตายไปแล้ว
หนูเหมยจ้า5.2K Vuesคันศรเพลิงแค้น แม่ทัพหญิงอหังการ
กะปอมพ่นไฟ129 Vuesทะลุมิติมาเป็นคู่หมั้นตัวร้าย แต่ไหงกลายเป็นคุณหนูจอมตะกละไป
องค์หญิงโนเนม204 Vuesทะลุมิติมาช่วยแก้ไขภัยแล้งในค่ายทหาร
ภัสสพิชชา35 Vues
