LOGINShare
บทที่ 134
Latest chapter
ลิขิตรักท่านโหวเย็นชา บทที่ 938
จี้หานอีทอดสายตามองกู้หว่านอวิ๋นแววตาของกู้หว่านอวิ๋นเผยความตื่นตระหนกขึ้นมาทันที นางรีบเช็ดน้ำตาอย่างลนลาน ก่อนมองจี้หานอีด้วยสายตาอ้อนวอนจี้หานอีเม้มริมฝีปาก บางเรื่องจำต้องพูดกับนางหมิงให้ชัดเจนจริง ๆ มิเช่นนั้นหากอีกฝ่ายเทียวมาหาอยู่เช่นนี้ก็จะยุ่งยากกันเสียเปล่าเมื่อนางหมิงเข้ามา ก็แสดงท่าทีเอาอกเอาใจจี้หานอี แม้ตนเองจะมีความอาวุโสมากกว่า และตามมารยาทจี้หานอีก็ควรลุกขึ้นต้อนรับ แต่นางกลับรีบบอกให้จี้หานอีนั่งลงนางรู้ดีว่าครั้งนี้เป็นเพราะน้องสาวสามีกระทำเรื่องน่าอับอาย ตนเองจึงพลอยขายหน้าไปด้วยความจริงคนในจวนหรงกั๋วกงต่างก็รู้เรื่องนี้ เนื่องจากนางไป๋กลับมาปรึกษาแล้ว ทุกคนเห็นว่าเดิมทีเลี้ยงไป๋หมิงเยียนไว้ก็เพื่อใช้ดึงคนมาเป็นพวก นางมีรูปโฉมงดงามถึงเพียงนั้น ต่อให้เทียบกับจี้หานอีก็ยังนับว่าทัดเทียมกันด้วยซ้ำสตรีที่หน้าตาสะสวย มีความงามเลิศล้ำเช่นนี้ ย่อมไม่มีบุรุษคนใดมองข้ามแน่นอนเสิ่นซื่ออาจเป็นคนช่างเลือก แต่หากเขาเกิดหวั่นไหวกับหญิงงามเช่นนี้ขึ้นมาเล่า สกุลไป๋ก็จะมีข้อต่อรองเพิ่มขึ้นอีกไม่ใช่หรือเดิมทีเพียงคิดลองดู หากสำเร็จก็ดี ไม่สำเร็จก็แล้วไป นึกไม่ถึงว่าเร
ลิขิตรักท่านโหวเย็นชา บทที่ 937
เพียงได้ฟังถ้อยคำเหล่านี้ ใจของกู้หว่านอวิ๋นก็พลันเย็นวาบ ความหวังดับวูบไปกว่าครึ่งหากวันนี้นางขอความเมตตาไม่สำเร็จ ชีวิตในสกุลไป๋ย่อมไม่สุขสบายอีกแล้วกู้หว่านอวิ๋นไม่อาจคำนึงถึงสิ่งอื่นใด ทรุดตัวคุกเข่าต่อหน้าจี้หานอีพลางร้องไห้ด้วยเสียงแผ่วเบา “พี่หญิง ข้าสำนึกผิดแล้ว ตอนนั้นข้าควรฟังคำท่าน”“ฮูหยินใหญ่สกุลไป๋ถูกใจข้าเพราะพี่หญิงแท้ ๆ ต้องโทษที่ตอนนั้นข้าลำพองใจจนดวงตามืดบอด คิดว่าพี่หญิงทนเห็นข้าได้ดีไม่ได้ เพิ่งมารู้ตอนนี้เองว่าข้าคิดผิด พี่หญิงเหนือกว่าข้าทุกอย่างมาตั้งแต่เด็ก ไฉนจะทนเห็นข้าได้ดีไม่ได้เล่า”“ตอนนี้ข้าเข้าใจแล้วว่าคนที่หวังดีต่อข้ามาโดยตลอดก็คือพี่หญิง ที่ท่านตักเตือนข้าในคราวนั้น ก็เพราะรู้ว่าเรื่องราวในสกุลไป๋ซับซ้อนเพียงใด”“ขอพี่หญิงช่วยข้าอีกสักครั้ง หากครั้งนี้ข้าขอให้ท่านช่วยไม่สำเร็จ เมื่อกลับไป ชีวิตในสกุลไป๋ของข้าคงลำบากมากแล้ว”“ข้าไม่ใช่ขอให้ละเว้นโทษต่อนายท่านผู้เฒ่าสกุลไป๋ทั้งหมด เพียงขอผ่อนหนักเป็นเบาก็ยังดี”กล่าวจบ กู้หว่านอวิ๋นก็ลดเสียงสะอื้นให้เบาลงอีกนางไม่กล้าส่งเสียงดังจริง ๆ ด้วยนางหมิงยังอยู่ด้านนอก หากอีกฝ่ายได้ยินว่านางต้องอ้อนว
ลิขิตรักท่านโหวเย็นชา บทที่ 936
“ซู่อี๋ยังไม่ได้ออกเรือน ที่ข้าไม่หย่าขาดจากเจ้า ส่วนหนึ่งก็เพราะเห็นแก่ซู่อี๋ด้วย มิเช่นนั้นเรื่องแต่งงานของนางจะยิ่งลำบาก”นางไป๋พลันหลั่งน้ำตา นี่เป็นครั้งแรกในชีวิตที่นางร้องไห้ต่อหน้าเสิ่นซู่หนักหน่วงถึงเพียงนี้ “ไม่มีหนทางอื่นแล้วหรือ?”เสิ่นซู่กล่าวด้วยความจนใจ “ไม่มีแล้ว นี่เป็นหนทางที่ดีที่สุดที่ข้าพอจะคิดให้เจ้าได้”นางไป๋ขยุ้มแขนเสื้อเสิ่นซู่แน่น รู้สึกสิ้นหวังไปเสียทุกสิ่งจี้หานอีเองก็เพิ่งรู้เรื่องที่หรงกั๋วกงถูกสอบสวนในวันรุ่งขึ้นตอนที่กู้หว่านอวิ๋นกับนางหมิง ผู้เป็นฮูหยินใหญ่สกุลไป๋มาขอพบนางนั่นเองตั้งแต่ต้นจนจบ เสิ่นซื่อไม่เคยบอกใบ้เรื่องนี้ให้นางรู้แม้แต่น้อย หากกู้หว่านอวิ๋นไม่ได้มาขอร้องถึงที่ นางก็คงไม่รู้ต่อไป หลังสนทนาอยู่ครู่หนึ่ง นางหมิงก็อ้างว่าจะให้กู้หว่านอวิ๋นกับจี้หานอีพูดคุยรำลึกความหลัง แล้วออกไปรอด้านนอก ปล่อยให้ทั้งสองคนสนทนากันตามลำพังใบหน้ากู้หว่านอวิ๋นซีดเผือด ท่าทีที่ใช้ขอร้องจี้หานอีถ่อมตนจนแทบไม่เหลือศักดิ์ศรี ไม่มีความหยิ่งผยองอย่างที่เคยแสดงแม้แต่น้อยเพราะนางรู้ดีว่า วันนี้ตนมาพบจี้หานอีพร้อมความหวังของคนทั้งจวนหรงกั๋วกง ทุกคนต่างเช
ลิขิตรักท่านโหวเย็นชา บทที่ 935
คำพูดของเสิ่นซู่ทำให้นางไป๋แทบล้มทั้งยืนด้วยความตกใจ แม้ยื่นมือยันโต๊ะเล็กไว้ก็ยังแทบทรงตัวไม่ไหว นางคิดว่าตนเองคงฟังผิดไป หลายปีนี้นางเคยตัดพ้อเสิ่นซู่นับครั้งไม่ถ้วน ทุกครั้งเขาล้วนปลอบประโลมด้วยความอ่อนโยน ต่อให้นางทำหน้าเย็นชาใส่เพียงใด เขาก็ไม่เคยโมโหนางสักครั้งแม้ในใจจะมีความเสียดายอยู่เสมอ แต่ความจริงนางก็ไม่เคยนึกเสียใจที่แต่งงานกับเสิ่นซู่ ทว่ายามนี้เขากลับบอกว่าจะหย่าขาดจากนางนางมองเสิ่นซู่อย่างไม่อยากเชื่อสายตา น้ำเสียงบอกชัดถึงความเหลือเชื่อ “ท่าน…ท่านว่าอะไรนะ…?”“เพราะเรื่องเล็กน้อยเพียงเท่านี้ ท่านถึงกับจะหย่าขาดจากข้าเชียวหรือ…?”เสิ่นซู่มองนางไป๋อย่างเงียบงัน ก่อนยิ้มขื่น “เรื่องเล็กน้อยหรือ?”“เพ่ยเจิน เจ้าจะให้บุตรสาวของหญิงคณิกามาเป็นอนุน้องห้า เพียงเท่านี้ก็ทำให้วงศ์ตระกูลเสื่อมเสียแล้ว หากท่านแม่ไม่ได้สั่งห้ามแพร่งพรายเรื่องนี้ออกไป ชื่อเสียงของเจ้าในหมู่คนนอกคงย่อยยับยิ่ง”“อีกอย่าง ตามกฎหมาย ขุนนางที่ค้างคืนกับหญิงคณิกาต้องถูกโบยหกสิบไม้ หากไถ่ตัวนางออกมา ก็จะต้องถูกปลดจากตำแหน่งแล้วลงโทษโบยตามหลัง!”นางไป๋ตะลึงงันขณะผงะถอยหลังไปหนึ่งก้าวนางรู้ว่าขุนน
ลิขิตรักท่านโหวเย็นชา บทที่ 934
ทว่าเมื่อนางปรือตามองเสิ่นซื่อ เห็นเขายังคงมีสีหน้าเคร่งขรึมสำรวม ไม่สะทกสะท้านอันใด ก็รู้สึกขึ้นมาว่าตนคงถูกเขาล่อลวงเสียแล้วกระทั่งแม่นมฟางที่อยู่ด้านนอกส่งเสียงเตือนว่าถึงเวลารับประทานอาหารเย็น เสิ่นซื่อจึงยอมปล่อยนางยามเขาผละออก บรรยากาศรอบกายก็ยังอบอวลด้วยไออุ่น จี้หานอีเพิ่งรู้ตัวว่าคอเสื้อคลายออกแล้ว ทั้งที่ก่อนหน้านี้นางไม่ทันรู้สึกแม้แต่น้อย ก็ได้แต่คิดว่าเสิ่นซื่อผู้นี้ช่างดูสำรวมเพียงภายนอกจริง ๆผ่านไปอีกสองวัน เรื่องที่นางไป๋พยายามยัดเยียดอนุเข้ามาในเรือนจี้หานอีก็แพร่สะพัดไปทั่วจวนสกุลเสิ่นหากฮูหยินผู้เฒ่าเป็นผู้จัดหาอนุให้เสิ่นซื่อก็ยังพอเข้าใจได้ แต่นางไป๋เป็นเพียงพี่สะใภ้ กลับกระตือรือร้นจะยัดเยียดคนเข้าเรือนเขาถึงเพียงนี้ นางมีเจตนาอันใด ทุกคนย่อมรู้อยู่แก่ใจตนเป็นพี่สะใภ้แทนที่จะหวังให้สามีภรรยาเขาอยู่กันอย่างกลมเกลียว กลับยัดเยียดสตรีอื่นเข้ามา ซ้ำยังเป็นบุตรสาวของภรรยาลับที่เชิดหน้าชูตาไม่ได้ ไม่ว่ามองอย่างไร นางก็ทำหน้าที่พี่สะใภ้ไม่เหมาะสมแม้บอกว่าหลี่ซู่อวี้เป็นผู้ยุยง แต่สะใภ้อย่างหลี่ซู่อวี้จะตัดสินใจแทนแม่สามีได้หรือ?นางไป๋ย่อมได้ยินคำพูดเหล่านี้
ลิขิตรักท่านโหวเย็นชา บทที่ 933
จี้หานอีสงสัยนักว่าเรื่องแยกจวนไปเกี่ยวพันกับเรื่องราวในราชสำนักได้อย่างไรนางกำลังจะถาม เสิ่นซื่อก็ลืมตาขึ้นมองมาเสียก่อน “ท่านพ่อคงบอกว่า บิดามารดาของข้ายังอยู่พร้อมหน้า หากแยกจวน คนนอกย่อมกล่าวว่าพี่น้องสกุลเสิ่นไม่ปรองดองกัน มีการแก่งแย่งชิงดีกันภายในตระกูล ในสายพระเนตรของฝ่าบาทและในสายตาเหล่าขุนนางร่วมราชสำนัก ข้าเป็นถึงเจ้ากรมตรวจการฝ่ายซ้ายแห่งสำนักตรวจการ ทั้งยังเป็นบุตรชายสายตรงสกุลเสิ่น แต่กลับดูแลให้คนในตระกูลอยู่ร่วมกันอย่างกลมเกลียวไม่ได้ แล้วจะคู่ควรกับตำแหน่งนั้นได้อย่างไร”เมื่อจี้หานอีได้ฟัง ก็รู้สึกหนักใจขึ้นมาเล็กน้อยนางมองสีหน้าอ่อนล้าของเสิ่นซื่อ ก่อนโน้มกายลงเหนืออกเขา ใช้ปลายนิ้วนวดคลึงขมับให้อย่างนุ่มนวล ลงน้ำหนักพอเหมาะ พลางกล่าวเสียงแผ่ว “ถึงไม่แยกจวนก็ไม่เป็นไรเจ้าค่ะ ท่านพี่อย่าได้กลุ้มใจกับเรื่องนี้เลย”“อยู่ข้างกายท่านพี่มาจนป่านนี้ ข้าย่อมรู้ดีว่าควรรับมือกับคนในจวนอย่างไร”“ท่านแม่เมตตาข้านัก พี่สะใภ้สี่เองก็สงบเสงี่ยมลงมากแล้ว ทั้งหมดล้วนเป็นเพียงเรื่องเล็กน้อยในเรือนหลัง ท่านพี่อย่าเก็บมาใส่ใจเลยเจ้าค่ะ”ปลายนิ้วอันกรุ่นกลิ่นหอมละมุนนวดคลึงสบายย
You May Also Like
มนตรารักท่านอ๋องขี้หึง (หึงโหด คลั่งรัก)
ชาไทยเย็น25.1K viewsสามีพรานป่ากับภรรยาสามตำลึง
ดอกท้อในสายลม29.7K viewsข้ามเวลามาเป็นไทเฮาสุดแกร่ง
ลิ่วเยว่79.6K viewsบุตรีอนุผู้ถูกทอดทิ้ง
หิมะที่ปลิดปลิว83.0K viewsฉันทะลุมิติไปเป็นนางร้ายในนิยายที่ตัวเองเขียน
VChaRin77 viewsทะลุมิติมาเป็นคุณหนูผู้ฉาวโฉ่
Camellia.ma140 viewsใบหย่าอยู่นั่นแล้ว ใต้เท้าเซี่ยโปรดรับไปเถอะ
อาภาลดา25 viewsด้ายแดงของข้ามีเพียงท่าน
จินอวี้หมิ่น (อรวรา)256 views
