บทที่ 10 ลองจูบไหม ให้จูบฟรี

ผมพายัยซื่อบื้อมาคอนโดของตัวเอง คอนโดนี้คุณย่าทำสัญญาซื้อไว้ให้ผมตั้งแต่ยังไม่ตอกเสาเข็ม หลังจากสร้างเสร็จผมก็ย้ายออกจากบ้านมาพักอาศัยอยู่ที่นี่เพียงลำพัง

        เสียงสัญญาณดังขึ้นหลังจากแตะคีย์การ์ดลง ผมผลักประตูเข้าไปในห้องก่อนจะเปิดสวิตช์ไฟ หลังจากนั้นห้องสีเทาควันบุหรี่ก็สว่างจ้าขึ้นมาทันตาเห็น

        “เข้ามาสิ”                                              

        หันไปบอกคนที่ยืนอึ้งอยู่หน้าประตู ไม่รู้จะตกใจอะไรนักหนา ทำอย่างกับว่าไม่เคยเข้าห้องผู้ชาย

        เธอยืนทำหน้าเอ๋อเหรอพลางกะพริบตาถี่ ๆ คนปากเก่งเมื่อกี้ยืนแข็งทื่อเหมือนไม่มีชีวิต ผมจึงกระชากตัวเธอเข้ามาแล้วปิดประตูทันที

        จับเธอนั่งลงบนโซฟาตัวยาว จากนั้นผมก็เดินเข้าไปในครัว เปิดตู้เย็นหยิบเบียร์ออกมาหลายกระป๋อง อยากกินนักก็จัดให้ ดูซิว่าคนเก่งจะคอแข็งสักแค่ไหน

        “อยากกินมากไม่ใช่เหรอ จะกินเท่าไหร่ก็กินเลย คราวนี้ฉันไม่ห้ามเธอแล้ว”

        พูดจบผมก็หยิบกระป๋องเบียร์มาเปิดแล้วกระดกลงคอ ก่อนจะนั่งลงฝั่งตรงข้าม เฝ้าดูการกระทำของคนตรงหน้า

        ริมฝีปากบางเม้มแน่น ก่อนมือบอบบางจะยื่นมาหยิบเบียร์ไปหนึ่งกระป๋อง หลังเปิดฝาออกเธอก็กระดกรวดเดียวจนหมด

        เชื่อแล้วว่าอยากเมาจริง ๆ

        “นายอยู่คนเดียวเหรอ”

        เธอถามขึ้นขณะเอื้อมมือมาหยิบเบียร์กระป๋องใหม่

        “อืม”

        “แล้วแฟนนายล่ะ”

        ผมขมวดคิ้วให้กับคำถามของคนตรงหน้า สภาพกูเหมือนคนมีแฟนเหรอวะ

        “ไม่มี”

        ตอบสั้น ๆ ก่อนจะกระดกอีกอึก

        เธอพยักหน้าช้า ๆ เหมือนไม่ได้ใส่ใจอะไรนัก แล้วหันไปสนใจกระป๋องเบียร์ในมือ ผมนั่งมองคนที่เอาแต่ซดเบียร์เงียบ ๆ ไม่พูดไม่จา

        “กินให้มันช้า ๆ หน่อย”

        ผมเอ่ยขึ้น เมื่อเห็นเธอกระดกรวดเดียวครึ่งกระป๋อง

        “นายบอกเองไม่ใช่เหรอว่าจะกินเท่าไหร่ก็กินอะ”

        เธอเงยหน้าขึ้นมาเถียง ดวงตาเริ่มฉ่ำเยิ้มเพราะฤทธิ์ของแอลกอฮอล์ พวงแก้มขาวเนียนก่อนหน้านี้ก็เริ่มมีสีแดงระเรื่อ

        “เออ แต่ไม่ได้บอกให้รีบกรอกใส่ปากขนาดนั้น”

        ผมยันตัวลุกขึ้น เดินไปเปิดตู้เย็นแล้วหยิบขวดน้ำเปล่ากลับมา จากนั้นก็ยื่นมันให้เธอ

        “กินน้ำบ้าง”

        “ไม่เอา จะกินเบียร์”

        เธอเบือนหน้าหนี ทำตัวเหมือนเด็กดื้อไม่ยอมกินยา

        ผมพ่นลมหายใจอย่างเหนื่อยหน่าย รู้สึกเหมือนกำลังเลี้ยงเด็กสามขวบก็ไม่ปาน จากนั้นก็แย่งกระป๋องเบียร์ออกจากมือของเธอแล้วเอาขวดน้ำยัดเข้าไปแทน

        คนดื้อทำตาเขียวปั้ดใส่ แต่ก็ยอมกระดกน้ำลงคอ พอวางขวดน้ำลงเธอก็หยิบเบียร์ไปกระดกต่อ

        เอาเข้าไป

        “นายชาร์จแบตยัง”

        จู่ ๆ คนเมาก็ถามขึ้น

        ผมมองเธอ ก่อนจะหลบตาแล้วตอบเสียงเบา

        “ยัง”

        “แล้วทำไมไม่ชาร์จ”

        “หาที่ชาร์จไม่เจอ”

        ร่างเล็กนั่งกอดอกทำหน้าเง้างอ ริมฝีปากบางขยับขมุบขมิบเหมือนกำลังพูดอะไรสักอย่างซึ่งผมได้ยินไม่ถนัด ถ้าให้เดาก็คงบ่นเรื่องที่ผมหาที่ชาร์จแบตไม่เจอล่ะมั้ง

        เห็นแล้วมันอดขำไม่ได้จริง ๆ

        หึ!

        สงสัยแอลกอฮอล์ที่กินเข้าไปอย่างหนักจะเริ่มออกฤทธิ์ คนเมาเริ่มทรงตัวไม่อยู่ นัยน์ตากลมโตเริ่มแดงก่ำ อย่าบอกนะว่าจะร้องไห้อีกแล้ว

        “ฮึก! ฉันไม่ดีตรงไหน คบกันมาตั้งหกเดือน ฉันช่วยเขาทุกอย่าง ทำตั้งแต่รายงานจนถึงสรุปข้อสอบให้อ่าน นอกใจสักครั้งก็ไม่เคย ทำไมต้องทำกับฉันแบบนี้ด้วย ฮือ!”

        กะแล้วเชียว

        นี่คงอดกลั้นเอาไว้ตั้งแต่อยู่ริมแม่น้ำสินะ

        ผมปล่อยให้เธอร้องไห้คร่ำครวญโดยไม่ได้พูดปลอบอะไร อีกอย่าง ผมก็ปลอบใครไม่เป็นด้วย

        พอเห็นผมเงียบคนเมายิ่งพูดพร่ำเพ้อหนักกว่าเดิม จากที่ตัดพ้ออยู่ก็เริ่มโวยวายเสียงดังขึ้น

        “ไอ้ผู้ชายเฮงซวย! ไอ้เลว! ไอ้สันดานหมา!”

        มากไปละ ตอนนี้ใช่เวลามานั่งด่ามันไหมวะ ไอ้เวรนั่นได้ยินด้วยก็ว่าไปอย่าง นี่อะไร ทุกประโยคเข้าหูผมอยู่คนเดียว

        “ไอ้ชั่ว!”

        คำว่าไอ้ชั่วมันทำให้ผมทนนั่งนิ่งต่อไปไม่ได้ รีบย้ายไปนั่งข้างคนเมาแล้วใช้มือปิดปากไม่ให้เธอส่งเสียง       

        ฝันหวานดิ้นขัดขืนพลางดึงมือผมออก แต่เรี่ยวแรงน้อยนิดของคนเมาหรือจะสู้แรงผมได้

        ร่างเล็กล้มลงบนโซฟาโดยมีตัวผมคร่อมทับ ผมจับข้อมือเธอกดลงกับเบาะหนัง ใบหน้าของเราใกล้กันมาก มากจนทำให้ผมได้กลิ่นแอลกอฮอล์ที่ปะปนมากับลมหายใจ

        นัยน์ตาสำรวจใบหน้าคนใต้ร่างตั้งแต่หน้าผาก ดวงตาและแก้มทั้งสองข้าง ก่อนจะหยุดตรงริมฝีปากจิ้มลิ้มสีชมพูธรรมชาติ

        ร่างเล็กมีอาการประหม่า เธอหน้าแดงมากกว่าเดิม

        “เธอเคยจูบกับมันไหม”

        ไม่รู้อะไรดลใจให้ผมถามออกไปแบบนั้น แต่ได้ถามออกไปแล้วจะไม่รอฟังก็ไม่ได้

        เธอสบตากับผมเพียงเสี้ยววินาที ก่อนจะเบือนหน้าหนี ริมฝีปากเม้มแน่น จากนั้นคนเมาก็ส่ายหน้าไปมา

        “ไม่เคย พี่ธีไม่เคยจูบฉัน แม้แต่หอมแก้มก็ไม่เคย จับมือก็ไม่เคย ฉันมันน่ารังเกียจมากเลยใช่ไหม ทำไมเขาไม่เคยแตะต้องฉันเลย ฮือ!”

        สงสัยคำถามของผมไปสะกิดต่อมน้ำตา จู่ ๆ เธอก็ร้องไห้สะอึกสะอื้นพร้อมทั้งพูดตัดพ้ออย่างหนัก ทั้งที่เมื่อกี้ยังตะโกนด่าไอ้ธีรัชปาว ๆ อยู่เลย

        อารมณ์ตอนนี้เหมือนคนผีเข้าผีออกก็ไม่ปาน

        หึ!

        พอได้ยินเธอคร่ำครวญออกมาอย่างนั้น ผมก็กลั้นยิ้มไม่ได้ พลันในหัวมันก็คิดอะไรบางอย่างขึ้นมา

        ปลายนิ้วหัวแม่มือสัมผัสลงบนผิวแก้มอย่างแผ่วเบา ก่อนจะปาดไล้ไปตามแนวโค้งใต้ดวงตา เช็ดคราบน้ำตาที่ไหลออกมาเหมือนเขื่อนแตก ก่อนจะเคลื่อนลงมาสัมผัสกับริมฝีปากนิ่ม บดคลึงเบา ๆ ตรงมุมปากสวย สบตากับเธอแล้วเอ่ยถามเสียงเบา

        “แล้วเธออยากลองจูบดูไหม ฉันให้จูบฟรี”