บทที่ 9 รู้สึกคุ้นเคย

ฉันเบิกตากว้าง รู้สึกเหมือนลมหายใจสะดุดไปชั่วขณะ บ้าที่สุด เขากล้าถามแบบนี้ได้ไง เราสองคนไม่ได้สนิทกันขนาดนั้น

        “ถามอะไรของนายเนี่ย”                              

        “แค่ถามว่าเคยเอากับมันไหม เข้าใจยากตรงไหน”

        เขาย้ำคำถามเดิมขณะที่ฉันยังนั่งอยู่บนตัก

        ใบหน้าฉันร้อนผ่าวขึ้นมาทันที ทั้งโกรธ ทั้งอาย ทั้งไม่เข้าใจว่าทำไมเอ็มเจถึงถามอะไรแบบนี้ออกมาได้อย่างหน้าตาเฉย

        “หรือเธอโดนมันตอกแล้ว”

        “ไม่ใช่นะ”

        ฉันส่ายหน้ารัว ๆ พลางปฏิเสธอย่างพัลวัน

        เอ็มเจจ้องหน้าฉันแล้วแค่นหัวเราะจนเกิดเสียงหึ! ในลำคอแผ่วเบา ถึงจะเบาแต่ฉันก็ได้ยินชัดเจนทั้งสองหู ฉันหันขวับไปสบตากับเขาอย่างลืมตัว เราสองคนมองตากันโดยไม่ได้ตั้งใจ

        ทำไมฉันรู้สึกคุ้นเคยกับสายตาคู่นี้อีกแล้ว

        หรือเราจะเคยเจอกันมาก่อน

        “มองอะไร”

        เสียงเข้มทำให้สติคืนกลับมา ฉันเม้มริมฝีปากแน่น กะพริบตาถี่ ๆ ก่อนจะรีบร้อนลุกออกจากตักหนาแล้วขยับออกมา ยืนห่างจากเขาเล็กน้อยด้วยท่าทางเงอะงะ

        “เดี๋ยวฉันไปซื้อเบียร์มาเพิ่ม”

        “มองเห็นทางเหรอ”

        “เห็น”

        พูดจบก็เดินออกมาจากตรงนั้นแล้วมุ่งหน้าไปยังร้านสะดวกซื้อที่อยู่ห่างออกไปไม่ไกลมากนัก ก่อนจะกลับมาพร้อมกับเบียร์หกกระป๋อง

        เอ็มเจเอียงศีรษะเล็กน้อย ดวงตาสีเข้มเพ่งมองถุงเบียร์ในมือฉันอย่างประหลาดใจ

        “กะจะเมาให้ลืมเลยว่างั้น”

        “ไม่ได้อยากเมาขนาดนั้นสักหน่อย ฉันซื้อมาเผื่อนายด้วยต่างหาก”

        พูดจบฉันก็วางถุงเบียร์ไว้ตรงกลางม้านั่ง ให้มันคั่นระหว่างฉันกับเขาเอาไว้

        “แล้วเธอเอาไงต่อ จะเลิกกับมันป้ะ”

        “ก็ต้องเลิกสิ เรื่องอื่นฉันยอมได้แต่เรื่องนอกใจฉันยอมไม่ได้หรอกนะ แต่ก่อนเลิกต้องทวงเงินคืนก่อน”

        “มันยืมเงินเธอไปเหรอ”

        “ใช่”

        เขาเงียบไปเหมือนครุ่นคิดอะไรบางอย่าง ก่อนจะแค่นเสียงเหอะ! เบา ๆ

        “เธอไปชอบผู้ชายแบบนั้นได้ไงวะ โคตรหน้าตัวเมียเลย”      

        ฉันไม่กล้าตอบเอ็มเจเลย พอได้มาทบทวนดูแล้ว ตอนนั้นฉันชอบพี่ธีตรงไหนนะ เหมือนจะเพราะหน้าตาล้วน ๆ เลย

        “มันยืมไปเท่าไหร่”

        “รวม ๆ แล้วก็สามหมื่นห้า”

        คนข้าง ๆ ดูไม่ได้ตกใจกับจำนวนเงินที่ฉันเพิ่งจะบอกไป ใช่สิ! เขารวยหนิ ตอนนี้คงกำลังคิดว่าเงินแค่สามหมื่นห้าจะทวงให้อายทำไมล่ะมั้ง

        เมื่อเห็นว่าคนข้าง ๆ เงียบไป ฉันจึงเอื้อมไปหยิบเบียร์ที่วางอยู่ และเป็นจังหวะเดียวกันกับที่เขาเอื้อมมือมาหยิบเหมือนกัน

        เราสองคนหยิบกระป๋องเดียวกัน แต่ฉันจับก่อนมือของเขาจึงจับที่มือฉัน

        เราสองคนหันมาสบตากัน

        ฉันรู้สึกตกใจเล็กน้อย และในเสี้ยววินาทีนั้นความรู้สึกคุ้นเคยก็แวบขึ้นมาอีกแล้ว

        “ฉันขอถามอะไรนายหน่อยได้ไหม”

        “ว่า”

        เขาเปลี่ยนไปหยิบกระป๋องอื่นแล้วหันหน้าไปทางแม่น้ำ เปิดกระป๋องกระดกเบียร์ลงคอระหว่างรอฟังคำถามจากฉัน

        “เราเคยเจอกันมาก่อนรึเปล่า”

        เอ็มเจชะงักงัน มือหนายกกระป๋องเบียร์ค้างไว้อย่างนั้น เขาหันมาสบตา พร้อมกับยื่นหน้าเข้ามาใกล้ ให้ฉันมองเขาอย่างเต็มตา ก่อนจะพูดว่า

        “งั้นฉันขอถามอะไรเธออย่าง”

        “...”

        ฉันเอียงคอมองหน้าเขา กะพริบตาถี่ ๆ รอฟังว่าคนตรงหน้าจะถามอะไร

        “เธอว่ายน้ำเป็นไหม”

        คำถามของเขาทำให้ฉันรู้สึกแปลกใจมาก ฉันว่ายน้ำเป็นหรือไม่เป็น มันเกี่ยวอะไรกับเราเคยหรือไม่เคยเจอกันมาก่อน

        เอ็มเจจ้องหน้าฉันอย่างกดดัน นัยน์ตาสีเข้มจดจ่อรอคำตอบ

        ฉันส่ายหน้าไปมา ก่อนจะตอบเสียงเรียบ

        “ไม่เป็น”

        คนตรงหน้านิ่งไป ดวงตาคมที่เคยแน่วแน่ฉายแววสั่นไหวไปเสี้ยววินาที ก่อนที่สีหน้าจะหม่นลงคล้ายกับคนผิดหวัง 

        ไม่รู้ว่าเขาคาดหวังอะไรจากคำตอบของฉัน หลังจากที่เขาเงียบไป ฉันก็ไม่กล้าคาดคั้นต่อ

        สุดท้ายก็ไม่ได้คำตอบที่ต้องการ

        เวลาผ่านไปเกือบครึ่งชั่วโมงที่เราสองคนเอาแต่นั่งเงียบ แอลกอฮอล์ที่กินเข้าไปแบบไม่มีเวลาให้ตับไตได้พักผ่อนเริ่มออกฤทธิ์ ทำให้ฉันรู้สึกมึนเมาขึ้นมาบ้าง

        ฉันลุกพรวดจากเก้าอี้ หยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมาจากกระเป๋าสะพาย ตั้งท่าจะกดโทรหาแสนดี แต่ดูเหมือนว่าตอนนี้อุปกรณ์สื่อสารของฉันจะม่องเท่งไปซะแล้ว

        พยายามเคาะมือถือกับฝ่ามือแรง ๆ เผื่อมันจะฟื้นคืนชีพขึ้นมาอีกสักหน่อยพอให้ใช้โทรได้ แต่สุดท้ายก็ไม่เป็นอย่างที่หวัง

        “ทำอะไรของเธอ”

        “ฉันจะโทรหาแสนดี แต่มือถือมันเจ๊งไปแล้ว ขอยืมมือถือนายหน่อยสิ”

        “แบตหมด”

        “ฮะ! แบตหมด?”

        ฉันทรุดตัวนั่งลงตามเดิมแล้วถอนหายใจเฮือกใหญ่ นี่มันวันวินาศสันตะโรรึไง ทำไมทุกอย่างถึงพังไม่เป็นท่าพร้อมกันหมด

        จะกลับหอตัวเองก็ไม่ได้เพราะกุญแจเข้าห้องอยู่ในกระเป๋าอีกใบซึ่งอยู่ที่คอนโดของแสนดี

        แล้วคืนนี้ฉันจะนอนที่ไหน

        หยิบเบียร์ขึ้นมาเปิด แล้วกระดกลงคออึกใหญ่ ให้น้ำเมาช่วยขับไล่ความเลวร้ายที่เกิดขึ้นวันนี้ ในเมื่อไม่มีอะไรจะเสียแล้ว ก็เมาให้มันสุด ๆ ไปเลยละกัน

        “ถ้าเมาฉันไม่หามกลับนะ บอกไว้ก่อน”

        คนข้าง ๆ พูดขึ้นด้วยน้ำเสียงไม่สบอารมณ์ ฉันหันขวับไปมองหน้าเขา แล้วพูดอย่างไม่สบอารมณ์ตอบกลับ

        “นายก็ปล่อยฉันไว้ตรงนี้แหละ อยากไปไหนก็ไปเลย ไม่ต้องมาแสร้งเป็นใจดีนั่งเป็นเพื่อนฉัน”

        “ฉันแสร้งเหรอ?”

        เขาตะคอกเสียงดังพร้อมกับชี้นิ้วสั่น ๆ ไปที่ใบหน้าตัวเอง อารมณ์เหมือนคนหงุดหงิด ทั้งที่คนหงุดหงิดควรเป็นฉันมากกว่า

        “ไม่ต้องกินแล้ว”

        อยู่ดี ๆ คนข้าง ๆ ก็แย่งกระป๋องเบียร์จากมือไปโยนทิ้งอย่างไม่ไยดี ฉุดฉันให้ลุกขึ้นยืนจากนั้นก็ลากฉันกลับไปที่รถมอเตอร์ไซค์ของตัวเอง

        “ไปไหนอีก”

        เขาไม่ได้ตอบคำถาม หยิบหมวกกันน็อกมาสวมให้ทันควัน จากนั้นก็รูดซิปเสื้อคลุมให้ฉันจนสุดคอหอย

        เมื่อขึ้นคร่อมรถได้ เขาก็หันมาสั่งการด้วยน้ำเสียงแข็งกร้าว

        “ขึ้นรถ”

        “นายจะพาฉันไปไหนก็พูดมาก่อนสิ”

        “ฉันบอกให้ขึ้นรถ”

        คนเอาแต่ใจใช้น้ำเสียงดุดัน ฉันปั้นหน้าบึ้งตึงอยู่ภายใต้หมวกกันน็อก แต่สุดท้ายก็ยอมขึ้นรถไปกับเขาจนได้

        รถเคลื่อนออกตัวอย่างแรง จนฉันเกือบหงายหลัง มือทั้งสองข้างคว้าดึงเสื้อเขาอัตโนมัติ

        เขาบิดคันเร่งอย่างแรงแซงหน้ารถทุกคัน สุดท้ายฉันก็ต้านแรงลมไม่ไหว โน้มตัวแนบไปกับแผ่นหลังกว้างพร้อมกับกอดเอวเขาไว้แน่น