All Chapters of ลิ้มลองรักเพื่อน: Chapter 1 - Chapter 10

สิ้นน้ำเสียงดุดัน เอ็มเจก็หยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมากดโทรหาใครสักคนฉันนั่งนิ่งด้วยความสับสน สรุปเมื่อกี้เขาพูดกับฉันรึเปล่านะนั่งขมวดคิ้ว มองหน้าเขาอย่างไม่แน่ใจนัก จนกระทั่งได้คำตอบที่กระจ่างที่แท้เอ็มเจก็บ่นให้คนที่เพิ่งส่งข้อความมาหาเขานี่เอง และตอนนี้ดูเหมือนว่าคนตรงหน้ากำลังจะโทรไปเอ็ดคนปลายสายเรื่องไม่กินผัก“ทำไมไม่กินผักครับ แล้วอย่างนี้จะโตได้ไงล่ะคนดี”น่าแปลกที่น้ำเสียงแข็งกระด้างก่อนหน้านี้แปรเปลี่ยนเป็นนุ่มนวลขึ้นมาทันที ถ้าให้เดา เขาคงคุยกับแฟนแน่ ๆน้ำเสียงว่าแปลกแล้ว รอยยิ้มและแววตาที่เผยให้เห็นถึงความอ่อนโยนดูแปลกยิ่งกว่า เท่าที่รู้จักและเคยเจอกัน ฉันไม่เคยเห็นท่าทางแบบนี้ของเอ็มเจเลยสักครั้งเขายิ้มเป็นเหมือนกันแฮะ“เลิกเรียนแล้วจะรีบกลับไปหานะ คิดถึงเหมือนกันครับ”สิ้นประโยคเขาก็กดวางสาย ก่อนใบหน้าจะกลับสู่โหมดดุดันอีกครั้งพีทยักคิ้วให้เพื่อนสนิทของเขา ก่อนจะยิ้มน้อย ๆ คล้ายกับการแซว“ต้องหวานขนาดนั้นเลยเหรอวะ”“เออ”เจ้าของใบหน้าขึงขังหันไปตอบเสียงห้วน ระหว่างที่หันกลับมาสนใจจานข้าวตัวเอง เขาก็ไม่ลืมแวะมองหน้าฉันแวบหนึ่งใบหน้าเรียบนิ่งและสายตาอ่านยากที่มองกันให้

ฉันทิ้งกายลงบนเตียงขนาดเล็กภายในห้องนอน หลังจากพยายามโทรหาพี่ธีอยู่หลายรอบ นอกจากอีกฝ่ายจะไม่ยอมรับสายเขายังไม่ตอบกลับข้อความที่ฉันส่งไปราว ๆ สิบข้อความได้ ความจริงพี่ธีก็บอกไว้แล้วล่ะว่าวันนี้มีนัดทำงานกลุ่มกับเพื่อน อาจไม่มีเวลาตอบแชตหรือรับโทรศัพท์ แต่ฉันก็อดเป็นห่วงไม่ได้อยู่ดี กลัวว่าเขาจะทำงานจนไม่มีเวลาได้พัก ช่วงนี้พี่ธีทำงานหนักจนพวกเราไม่มีเวลาได้คุยกัน วันเสาร์ที่จะถึงนี้ ฉันกะว่าจะชวนพี่ธีทำอาหารกินที่ห้องตามประสาคนเป็นแฟน พอคิดขึ้นมาก็พานให้ยิ้มจนแก้มปริ ฉันหยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมาพิมพ์ข้อความ ‘ฝันดีนะคะ’ ไปให้เขา จากนั้นก็ปิดเครื่องมือสื่อสารแล้ววางมันไว้ข้างเตียงนอน ก่อนจะเอื้อมมือไปปิดสวิตช์โคมไฟแล้วทิ้งศีรษะหนุนหมอน หวังว่าคืนนี้ฉันจะนอนหลับฝันดีเหมือนอย่างที่เพิ่งอวยพรอีกคนไป วันต่อมา วันนี้ฉันตื่นแต่เช้ามาทำข้าวผัดกะเพราหมูสับสองกล่อง กล่องหนึ่งตั้งใจเอาไปฝากแสนดี รายนั้นได้กินทีไรก็ชมทุกทีว่าฝีมือทำอาหารของฉันเยี่ยมยอดที่สุด ส่วนอีกกล่องตั้งใจเอาไว้ว่าจะเอาไปฝากพี่ธีที่คณะ พี่ธีกับฉันเรียนคนละคณะกัน ฉันเรียนอยู่คณะบริ

“ว้าว! สวยมากเลยฝัน” ยัยเพื่อนสนิททำตาลุกวาวพร้อมกับเอ่ยชมไม่หยุดปาก หลังจากจับฉันแต่งหน้าทำผม และใส่ชุดเดรสสีดำเว้าหลังที่เธอซื้อมาเผื่อฉันด้วย ฉันมองตัวเองผ่านกระจกเงาด้วยความตกตะลึงไม่ต่างกัน คนในกระจกดูดีมากจนไม่เหลือเค้าโครงความเป็นฉันเลย “เสียดายที่ไม่ได้ซื้อคอนแทกต์เลนส์มาด้วย” แสนดีบ่นกระปอดกระแปดเรื่องลืมซื้อคอนแทกต์เลนส์ ยัยเพื่อนซี้คงอยากให้ฉันสลัดคราบยัยเฉิ่มเชยออกให้หมดเลยมั้ง ฉันฟังไปยิ้มไปเข้าใจในความหวังดีของเพื่อน แสนดีมองนาฬิกาข้อมือ เมื่อใกล้ถึงเวลาที่นัดหมายกับพีทเธอก็ชวนฉันลงไปนั่งรอที่ล็อบบี้ด้านล่าง ฉันเดินออกจากห้องของแสนดีด้วยความรู้สึกประหม่า ใจหนึ่งก็อยากจะเดินกลับเข้าไปเปลี่ยนเป็นชุดเสื้อยืดกางเกงยีนตามเดิม แต่อีกใจกลับบอกให้ตัวเองลองออกไปเผชิญโลกกว้างในลุคใหม่ดูบ้าง ชุดเดรสสายเดี่ยวสีดำแนบเนื้อเผยให้เห็นสัดส่วนที่ปกติไม่เคยคิดอยากโชว์ มันสั้นกว่าที่เคยใส่ เว้าหลังจนรู้สึกเย็นเยือกยามลมพัดผ่าน รองเท้าส้นสูงที่แสนดีบังคับให้ใส่ก็ทำให้เดินอย่างไม่มั่นคงนัก “แสนดี เราไม่ค่อยมั่นใจเลย มันโป๊เกินไปร

ฉันซ้อนมอเตอร์ไซค์เอ็มเจโดยไม่รู้เลยว่า เจ้าของรถกำลังจะพาไปที่ไหน ถามก็ไม่ได้ ถามขึ้นมาทีไรก็ทำหน้าขึงขังใส่ฉันทุกที เขาไม่เหนื่อยรึไงกันนะที่ต้องทำหน้าดุอยู่ตลอดเวลาแบบนี้ ลมกลางคืนพัดปะทะร่างทำให้ฉันเผลอซุกตัวเข้ากับแผ่นหลังของเขาโดยไม่รู้ตัว กลิ่นน้ำหอมจาง ๆ จากเสื้อคลุมที่เขาสวมให้ยังติดอยู่ตรงปลายจมูก อากาศเย็นทำให้เผลอกระชับอ้อมแขนเล็กน้อย พอรู้ตัวฉันก็รีบเอาออกทันที ทว่าจังหวะนั้นเขากลับคว้าข้อมือฉันเอาไว้ให้กอดเอวเขาตามเดิม เผลอ ๆ เหมือนจะแน่นกว่าเดิมเสียอีก ขับมาได้ไม่นานรถก็มาหยุดตรงหน้าร้านสะดวกซื้อ “รออยู่ตรงนี้นะ” เขาบอกสั้น ๆ ก่อนจะก้าวลงจากรถแล้วเดินเข้าไปในร้าน ฉันมองตามแผ่นหลังกว้างผ่านกระจกใสของร้านสะดวกซื้อ เพียงไม่นานเขาก็เดินกลับมาขึ้นคร่อมรถอีกครั้ง ฉันเหลือบมองไปยังถุงพลาสติกที่เขาถือมาด้วย ถ้ามองไม่ผิดในนั้นน่าจะมีเบียร์สามกระป๋องกับน้ำเปล่าหนึ่งขวด “จับดี ๆ” เสียงทุ้มต่ำเอ่ยขึ้นทันทีที่เครื่องสตาร์ต ฉันทำตามโดยไม่อิดออด ก่อนรถจะทะยานออกตัวอีกครั้ง มุ่งหน้าไปยังจุดหมายที่ฉันไม่รู้

ผมพายัยซื่อบื้อมาคอนโดของตัวเอง คอนโดนี้คุณย่าทำสัญญาซื้อไว้ให้ผมตั้งแต่ยังไม่ตอกเสาเข็ม หลังจากสร้างเสร็จผมก็ย้ายออกจากบ้านมาพักอาศัยอยู่ที่นี่เพียงลำพัง เสียงสัญญาณดังขึ้นหลังจากแตะคีย์การ์ดลง ผมผลักประตูเข้าไปในห้องก่อนจะเปิดสวิตช์ไฟ หลังจากนั้นห้องสีเทาควันบุหรี่ก็สว่างจ้าขึ้นมาทันตาเห็น “เข้ามาสิ” หันไปบอกคนที่ยืนอึ้งอยู่หน้าประตู ไม่รู้จะตกใจอะไรนักหนา ทำอย่างกับว่าไม่เคยเข้าห้องผู้ชาย เธอยืนทำหน้าเอ๋อเหรอพลางกะพริบตาถี่ ๆ คนปากเก่งเมื่อกี้ยืนแข็งทื่อเหมือนไม่มีชีวิต ผมจึงกระชากตัวเธอเข้ามาแล้วปิดประตูทันที จับเธอนั่งลงบนโซฟาตัวยาว จากนั้นผมก็เดินเข้าไปในครัว เปิดตู้เย็นหยิบเบียร์ออกมาหลายกระป๋อง อยากกินนักก็จัดให้ ดูซิว่าคนเก่งจะคอแข็งสักแค่ไหน “อยากกินมากไม่ใช่เหรอ จะกินเท่าไหร่ก็กินเลย คราวนี้ฉันไม่ห้ามเธอแล้ว” พูดจบผมก็หยิบกระป๋องเบียร์มาเปิดแล้วกระดกลงคอ ก่อนจะนั่งลงฝั่งตรงข้าม เฝ้าดูการกระทำของคนตรงหน้า ริมฝีปากบางเม้มแน่น ก่อนมือบอบบางจะยื่นมาหยิบเบียร์ไปหนึ่งกระป