บทที่ 6 ภาพบาดตา

“ว้าว! สวยมากเลยฝัน”

        ยัยเพื่อนสนิททำตาลุกวาวพร้อมกับเอ่ยชมไม่หยุดปาก หลังจากจับฉันแต่งหน้าทำผม และใส่ชุดเดรสสีดำเว้าหลังที่เธอซื้อมาเผื่อฉันด้วย

        ฉันมองตัวเองผ่านกระจกเงาด้วยความตกตะลึงไม่ต่างกัน คนในกระจกดูดีมากจนไม่เหลือเค้าโครงความเป็นฉันเลย

        “เสียดายที่ไม่ได้ซื้อคอนแทกต์เลนส์มาด้วย”

        แสนดีบ่นกระปอดกระแปดเรื่องลืมซื้อคอนแทกต์เลนส์ ยัยเพื่อนซี้คงอยากให้ฉันสลัดคราบยัยเฉิ่มเชยออกให้หมดเลยมั้ง ฉันฟังไปยิ้มไปเข้าใจในความหวังดีของเพื่อน

        แสนดีมองนาฬิกาข้อมือ เมื่อใกล้ถึงเวลาที่นัดหมายกับพีทเธอก็ชวนฉันลงไปนั่งรอที่ล็อบบี้ด้านล่าง

        ฉันเดินออกจากห้องของแสนดีด้วยความรู้สึกประหม่า ใจหนึ่งก็อยากจะเดินกลับเข้าไปเปลี่ยนเป็นชุดเสื้อยืดกางเกงยีนตามเดิม แต่อีกใจกลับบอกให้ตัวเองลองออกไปเผชิญโลกกว้างในลุคใหม่ดูบ้าง

        ชุดเดรสสายเดี่ยวสีดำแนบเนื้อเผยให้เห็นสัดส่วนที่ปกติไม่เคยคิดอยากโชว์ มันสั้นกว่าที่เคยใส่ เว้าหลังจนรู้สึกเย็นเยือกยามลมพัดผ่าน รองเท้าส้นสูงที่แสนดีบังคับให้ใส่ก็ทำให้เดินอย่างไม่มั่นคงนัก

        “แสนดี เราไม่ค่อยมั่นใจเลย มันโป๊เกินไปรึเปล่า”

        กระซิบบอกแสนดีขณะเดินไปที่ลิฟต์พลางใช้มือดึงชายกระโปรงลงอย่างไม่มั่นใจ สีหน้าหวาดหวั่น

        “ไม่โป๊เลย ฝันสวยมากเชื่อเราสิ”

        แสนดีหันมายิ้มหวาน แต่ฉันกลับรู้สึกเหมือนเธอกำลังสนุกกับอาการประหม่าและเขินอายของฉันมากกว่า

        เสียงส้นรองเท้ากระทบพื้นกระเบื้องเงาวับของคอนโดดังก้องไปทั้งทางเดิน ฉันกลืนน้ำลายลงคอเมื่อสังเกตเห็นสายตาของคนที่เดินผ่านไปผ่านมา พวกเขาหันมามองฉัน บางคนมองด้วยความชื่นชม บางคนมองอย่างประหลาดใจ ฉันก้มหน้าหลบสายตาพวกนั้นแทบไม่ทัน

        เมื่อประตูลิฟต์เปิด ฉันยืนอยู่ด้านหลังขณะแสนดีกำลังกดลิฟต์ ในตอนนั้นก็มีเสียงแจ้งเตือนจากข้อความดังขึ้น

        ฉันหยิบเครื่องมือสื่อสารขึ้นมาจากกระเป๋าสะพายใบเล็ก ก่อนจะยิ้มให้กับหน้าจอขณะเปิดอ่านข้อความจากพี่ธี

        บนหน้าจอปรากฏรูปภาพถ้วยบะหมี่กึ่งสำเร็จรูปยี่ห้อหนึ่ง พร้อมกับข้อความที่ส่งมาบอกว่า

        ‘พี่ไม่รู้จะกินอะไรดี ก็เลยหยิบบะหมี่มาต้มกิน เก็บท้องไว้กินของอร่อย ๆ พร้อมฝันพรุ่งนี้ดีกว่า’

        ฉันกลั้นยิ้มให้ความน่ารักของพี่ธีจนแก้มพองขึ้นทั้งสองข้าง  ไม่ทันได้สังเกตว่าแสนดีเอียงศีรษะมาแอบดูตั้งแต่เมื่อไหร่

        “ยิ้มหวานอะไรขนาดนั้นจ๊ะ”

        แสนดีเอ่ยแซวพลางยิ้มล้อเลียน ทำเอาฉันยิ่งรู้สึกอายมากกว่าเดิม แล้วจู่ ๆ ฉันก็คิดบางอย่างขึ้นมาได้

        “แสนดี เราขอแวะไปกินข้าวกับพี่ธีก่อนได้ไหม แล้วเดี๋ยวเราจะตามไปทีหลัง”

        ฉันพูดพลางเงยหน้ามองเพื่อนสนิทด้วยสายตาเว้าวอน แสนดีขมวดคิ้วทันที เธอถอนหายใจเฮือกก่อนจะกอดอกแสดงความไม่พอใจ

        “ไม่เอาอะ เราไม่อยากไปกับไอ้พีทแค่สองคนนะ”

        “เราแค่แวะไปไม่นานหรอก พี่ธีอยู่คนเดียว เราอยากไปกินข้าวเป็นเพื่อนเขาน่ะ”

        แสนดีจ้องหน้าฉันนิ่งทำหน้าเหมือนน้อยใจ ก่อนจะถอนหายใจออกมายาว ๆ แล้วพูดขึ้น

        “โอเค ๆ ไปเถอะ แต่ต้องรีบตามมาเร็ว ๆ นะ”

        ฉันยิ้มออกมาด้วยความโล่งใจ

        “โอเคจ้ะ ขอบคุณนะ”

        หลังแยกกับแสนดี ฉันไม่ลืมแวะร้านอาหารใกล้ ๆซื้อสปาเกตตี้ของโปรดพี่ธีติดมือไปด้วย

        ใช้เวลาไม่นานก็มาหยุดยืนอยู่หน้าห้องของเขา หัวใจเต้นแรงด้วยความตื่นเต้น มือที่ถือถุงอาหารเริ่มมีเหงื่อซึมโดยไม่รู้ตัว

        พี่ธีจะคิดยังไงนะถ้าเห็นฉันแต่งตัวแบบนี้ บางทีเขาอาจจะหวงแล้วหาเสื้อมาคลุมให้ หรือไม่เขาก็อาจจะตะลึงนิด ๆ

        คิก คิก ฉันชอบความรู้สึกนี้จัง

        ฉันยิ้มจนแก้มปริ จากนั้นก็สูดหายใจลึกแล้วเคาะประตูเบา ๆ สองสามครั้ง รอเพียงไม่นานประตูบานหนาก็เปิดออก

        ทว่าคนที่ปรากฏตัวตรงหน้ากลับไม่ใช่พี่ธี

        ผู้หญิงคนหนึ่งซึ่งอยู่ในสภาพที่มีเพียงผ้าขนหนูผืนเดียวพันรอบตัว ผมของเธอยังเปียกชื้นเหมือนเพิ่งอาบน้ำเสร็จใหม่ ๆ กลิ่นแชมพูจาง ๆ ลอยมาแตะจมูกฉัน

        หัวใจของฉันกระหน่ำเต้นอย่างรุนแรง ทว่าไม่ใช่เพราะความตื่นเต้นเหมือนตอนแรก แต่มันคือความรู้สึกเหมือนถูกบางสิ่งบางอย่างทุบตีลงมาที่อกซ้ำ ๆ มากกว่า

        ผู้หญิงคนนั้นมองฉันตั้งแต่ศีรษะจรดเท้า ก่อนจะเอียงคอเล็กน้อยแล้วเอ่ยถาม

        “คุณเป็นใครคะ”

        ฉันอ้าปากค้างอย่างคนทำอะไรไม่ถูก ยังไม่ทันได้เอ่ยอะไร เสียงฝีเท้าด้านในก็ดังขึ้นพร้อมกับการปรากฏตัวของเจ้าของห้อง พี่ธีมีเพียงผ้าขนหนูพันรอบเอว สภาพไม่ได้ต่างจากฝ่ายหญิงเลย

        ฉันยืนตัวแข็งทื่อ มองภาพตรงหน้าอย่างไม่เชื่อสายตา

        “ใครเหรอ”

        เสียงทุ้มของพี่ธีเอ่ยถามหญิงสาว แต่พอเขาหันมาเห็นฉัน สีหน้าสงสัยก็เปลี่ยนเป็นตกใจทันที

        “ฝัน!”

        เขาอุทานชื่อฉันแผ่วเบาอย่างคนตั้งตัวไม่ติด

        ฉันกัดริมฝีปากแน่น พยายามระงับความรู้สึกที่ถาโถมเข้ามา ตอนนี้ไม่รู้ว่าควรทำหน้ายังไงดี ได้แต่ฝืนยิ้มทั้งที่ในใจเหมือนแตกสลาย

        รอบคอของทั้งคู่มีรอยแดงจ้ำราวกับเพิ่งผ่านการร่วมรักกันมาหมาด ๆ ทุกอย่างมันชัดเจนจนไม่ต้องมีคำอธิบายใด ๆ ฉันก็เข้าใจเป็นอย่างดี

        “ฝัน? อ๋อ คนนี้เหรอ แฟนที่พี่เคยบอกว่าโคตรเฉิ่ม ไม่มีรสนิยม มีดีแค่อย่างเดียวคือหลอกง่ายอะ”

        คนตรงหน้าอธิบายสรรพคุณของฉันซะละเอียดยิบ สงสัยพี่ธีจะเป็นคนเล่าให้เธอฟัง ลับหลังพวกเขาคงพูดเรื่องฉันสนุกปากเลยสินะ

        มือที่กำถุงอาหารเริ่มสั่น ฉันก้มมองมันก่อนจะเงยหน้าขึ้นอีกครั้ง รอยยิ้มยังค้างอยู่บนใบหน้าแม้ว่าดวงตาจะเริ่มพร่ามัวไปด้วยหยาดน้ำสีใส จากนั้นฉันก็เลือกที่จะหันหลังให้ภาพบาดตา แล้วรีบเดินออกมาจากตรงนั้นให้ไวที่สุด

        “ฝัน! เดี๋ยว!”

        เสียงของพี่ธีดังไล่หลังมา แต่ฉันไม่ได้หันกลับไปมองเลย

        ตอนนี้ไม่อยากรับฟังคำโกหกอะไรทั้งนั้น

        แม้จะออกมาจากคอนโดของพี่ธีไกลแค่ไหน แต่หัวใจกลับยังจมอยู่กับภาพเมื่อครู่ ภาพที่พี่ธีกับผู้หญิงคนนั้นอยู่ในชุดกึ่งเปลือยนั่น เหมือนมีดแหลมคมกรีดลึกลงมาบนความรู้สึกของฉันอย่างไร้ปรานี

        ฉันยืนนิ่งไม่มีแม้แต่เรี่ยวแรงขยับขา ความเจ็บปวดที่เผชิญอยู่หนักหนาเกินกว่าจะรับได้ ฉันไม่ได้เตรียมใจรับมือกับมันมาก่อน เลยไม่รู้ว่าต้องจัดการยังไงดี ตอนนี้พี่ธีได้ทำลายความรักและความเชื่อใจของฉันไปหมดสิ้นแล้ว

        แหมะ!

        หยดน้ำเย็นเฉียบกระทบลงบนแก้ม ก่อนที่หยดต่อมาจะหล่นตามมาไม่ขาดสาย ไม่นานสายฝนก็เทลงมาอย่างไม่มีปี่มีขลุ่ย คล้ายจะซ้ำเติมความรู้สึกเจ็บปวดของฉัน

        วันนี้มันวันอะไรกัน ทำไมแม้แต่ฟ้าฝนยังไม่เข้าข้างฉันเลย

        เงยหน้ามองท้องฟ้ามืดครึ้มแล้วกัดริมฝีปากแน่น ก่อนจะสะบัดหัวแรง ๆ พยายามไล่ความรู้สึกน้อยใจฟ้าฝนออกจากสมอง จากนั้นก็รีบก้าวไปยืนริมถนน โบกรถแท็กซี่คันแรกที่แล่นผ่านมา

        “ไป Nebula pup ค่ะ”

        บอกชื่อผับซึ่งเป็นสถานที่จัดงานวันเกิดของเอ็มเจกับคนขับรถ เสียงที่เปล่งออกมาแผ่วเบาจนเหมือนคนไม่มีเรี่ยวแรง

        ฉันมองออกไปด้านนอกขณะรถเคลื่อนตัวไปตามท้องถนน น้ำตาร้อนผ่าวไหลออกมาไม่หยุด แม้พยายามปาดเช็ดมันออกให้หมด แต่ความเสียใจก็สั่งการให้ต่อมน้ำตาทำงานอัตโนมัติ ทั้งที่สมองกำลังสั่งให้มันหยุดไหลอยู่แท้ ๆ

        ร่างกายของฉันมันไม่รักดีเอาเสียเลย

        รถแท็กซี่จอดตรงด้านหน้า Nebula pup ฉันจ่ายเงินให้คนขับแล้วรีบก้าวลงมา ทันทีที่เข้ามาด้านใน ก็พบกับความวุ่นวายที่เกิดขึ้น เสียงดนตรีเงียบสนิท เหล่าลูกค้าภายในร้านถูกควบคุมโดยเจ้าหน้าที่ตำรวจ

        “เกิดอะไรขึ้น”

        พึมพำกับตัวเองพลางกวาดตามองหาแสนดี ก่อนจะล้วงโทรศัพท์มือถือออกมาเพื่อกดโทรหาเพื่อน ทว่าจู่ ๆ ก็มีใครบางคนเดินชนฉันเข้าเต็มแรง

        “โอ๊ย!”

        ร่างฉันเซถลาไปชนกับโต๊ะ โทรศัพท์หลุดมือกระแทกพื้น แถมแว่นตาก็ร่วงหายไปไหนไม่รู้

        “ขอโทษครับ”

        เสียงคนที่เดินชนเอ่ยขึ้นอย่างรีบเร่ง แล้วเขาก็หายไปในฝูงชนโดยที่ฉันยังไม่ทันได้พูดอะไร

        ฉันย่อตัวลงควานหาแว่นตาของตัวเอง มือคลำไปตามพื้น นัยน์ตาพร่ามัว เมื่อไม่มีแว่นสายตาฉันก็มองเห็นทุกอย่างเป็นเพียงภาพเบลอ ๆ เท่านั้น