บทที่ 5 ง้อ

เช้าวันเสาร์

        ฉันนัดกับแสนดีที่ห้างสรรพสินค้าละแวกมหาวิทยาลัย พวกเราจะไปหาซื้อชุดสำหรับใส่ไปร่วมงานวันเกิดของเอ็มเจคืนนี้ เลือกกันอยู่หลายร้านแต่ยังไม่ถูกใจสักที แสนดีจึงชวนฉันไปอีกห้างที่หรูหรากว่า

        เราสองคนนั่งรถแท็กซี่มาถึงภูริวัฒน์พาราไดซ์ ฉันเดินเข้าไปในห้างอย่างตื่นตาตื่นใจ ที่นี่ยิ่งใหญ่สมคำร่ำลือจริง ๆ

        “ตอนเดินเข้ามาสังเกตเห็นอะไรบ้างไหม”

        จู่ ๆ แสนดีก็เอ่ยถามขึ้นมา นอกจากความยิ่งใหญ่ของห้างสายตาก็ไม่ได้สังเกตอะไรเลย

        ฉันส่ายหน้าเบา ๆ ตอบเพื่อน

        “ชื่อห้างไง”

        “ชื่อห้าง? ทำไมเหรอ”

        “ภูริวัฒน์ไง คุ้น ๆ บ้างไหม”

        ฉันย่นคิ้วด้วยความสงสัย ก่อนจะส่ายหน้าอีกครั้ง

        แสนดีพ่นลมหายใจใส่ฉันพลางยกมือขึ้นมาเท้าเอวอย่างเหนื่อยหน่ายใจ

        “ก็นามสกุลของเอ็มเจไงล่ะ”

        “นามสกุลของเอ็มเจ? งั้นก็หมายความว่า...”

        “ใช่ เอ็มเจเป็นทายาทของภูริวัฒน์พาราไดซ์ที่มีอยู่เกือบยี่สิบสาขาทั่วประเทศ แต่ฝันไม่รู้ก็ไม่แปลกหรอก ปกติก็ไม่ค่อยมีใครรู้เรื่องนี้ พอดีเอ็มเจมันเป็นพวกอินโทรเวิร์ดน่ะ ไม่แสดงตัวแล้วก็ไม่เคยบอกใคร ถ้าพีทไม่เล่าให้ฟังเราก็ไม่รู้เหมือนกัน”

        นี่เป็นเรื่องที่น่าเหลือเชื่ออยู่เหมือนกัน ฉันไม่ค่อยได้สนใจเรื่องของเอ็มเจสักเท่าไหร่ เพราะเขาเพิ่งเข้ามาในกลุ่มพวกเราได้ไม่ถึงปี เมื่อก่อนมีแค่ฉัน พีท และแสนดี ไม่คิดเลยว่าครอบครัวของเขาจะร่ำรวยขนาดนี้ ปกติเห็นใส่แต่ชุดช็อปวิศวะ ไปไหนมาไหนก็ขับแต่รถมอเตอร์ไซค์ ถ้าแสนดีไม่บอกฉันแทบดูไม่ออกเลยว่าเขาเป็นทายาทเศรษฐีที่ติดอันดับท็อปสิบในประเทศไทย

        นี่สินะที่คนชอบพูดกันว่า คนที่เขารวยจริง ๆ จะไม่ชอบทำตัวอวดรวย แต่พวกรวยจอมปลอมมักจะชอบอวดนั่นอวดนี่ ทั้งที่ความจริงแล้วรวยแต่เขือ

        ฉันยืนอึ้งเหมือนถูกสาป แสนดีจึงจูงมือฉันเข้าไปในห้าง พวกเราเดินเข้าไปในร้านขายเสื้อผ้าแบรนด์ดัง แสนดีหยิบชุดนั้นชุดนี้มาทาบตัว พอได้ชุดที่ถูกใจเธอก็หันมาทางฉัน

        “ฝันว่าชุดนี้เป็นไงบ้าง”

        ฉันส่งยิ้มพลางพยักหน้าตอบกลับ ชุดเดรสสายเดี่ยวรัดรูปสีดำเข้ากับรูปร่างของแสนดีมาก แถมยังช่วยขับผิวขาวผ่องของเธอให้ดูโดดเด่นขึ้นไปอีก

        “งั้นหนูเอาชุดนี้ค่ะ”

        แสนดีส่งชุดให้พนักงาน จากนั้นเธอก็เดินไปหยิบเดรสสายเดี่ยวเว้าหลังสีเดียวกันมาอีกชุด ก่อนจะทาบลงบนตัวเช่นเคย แล้วหันมาถามความเห็นจากฉันอีกครั้ง

        “แล้วชุดนี้ล่ะ”

        “ชุดนี้ก็สวย”

        “ถ้างั้นหนูเอาชุดนี้ด้วยค่ะ”

        แสนดียื่นชุดให้พนักงานอีกชุด หลังจากจ่ายเงินพวกเราก็พากันเดินออกจากร้าน

        ฉันตั้งใจจะไปซื้อชุดจากร้านที่ตั้งแผงขายอยู่นอกห้างเพราะราคาจะได้ไม่แพงมาก เมื่อกี้ตอนเดินเข้ามาเห็นตั้งขายอยู่หลายร้านเลย

        ทว่าพอเดินออกมา แสนดีกลับดึงมือฉันไปอีกทาง

        “เราจะไปไหนกันเหรอ”

        “กลับคอนโดเราไง”

        “แล้วชุดของเราล่ะ”

        “นี่ไงได้แล้ว”

        แสนดียกถุงกระดาษที่มีชุดเดรสแสนเซ็กซี่อยู่ในนั้นสองชุดขึ้นมาแล้วส่งยิ้มให้ หมายความว่าเมื่อกี้ยัยเพื่อนสนิทซื้อชุดมาเผื่อฉันด้วยงั้นเหรอ

        แต่ชุดนั้นมันเซ็กซี่มากเลยนะ

        “แสนดีแต่ชุดนั้นมัน...”

        “ต่อไปฝันต้องเลิกแต่งตัวเป็นยัยป้าได้แล้ว”

        ฉันขมวดคิ้วอย่างกังวล แสนดีจึงกระตุกแขนฉันเบา ๆ แล้วพูดขึ้นว่า

        “เถอะน่า! เชื่อเราสิ หลังแต่งออกมาฝันต้องสวยมากแน่ ๆ”

        เธอพยักหน้าให้เชื่อในคำพูดของเธอ ฉันยิ้มเจื่อนอย่างกังวลใจ ชุดนั้นมันจะเข้ากับฉันจริง ๆ เหรอ

        แม้จะคิดอย่างนั้นแต่สุดท้ายก็ยอมนั่งรถแท็กซี่ไปกับแสนดี ระหว่างที่อยู่ในรถ จู่ ๆ โทรศัพท์มือถือก็ดังขึ้น ฉันล้วงเข้าไปในกระเป๋าผ้าสีขาวหยิบเครื่องมือสื่อสารขึ้นมาดู สายที่โทรเข้ามาทำให้ฉันแปลกใจเล็กน้อย

        “พี่ธี”

        “โทรมาทำไมตอนนี้ก็ไม่รู้ ไม่ใช่ว่าจะโทรมาตามให้ไปช่วยทำงานอีกนะ ถ้าเป็นอย่างนั้นอย่าไปเด็ดขาดนะฝัน”

        แสนดีรีบพูดดักทางไว้ก่อน ตอนนี้ฉันรู้สึกลังเลว่าจะกดรับสายดีไหม เพราะยังน้อยใจเรื่องเมื่อวาน

        ดวงตาจ้องมองหน้าจอนิ่ง สุดท้ายฉันก็ตัดสินใจกดรับสาย

        “ค่ะพี่ธี” ทำเสียงแข็งกว่าปกติ

        [ตอนนี้พี่มารออยู่ที่หน้าหอพักแล้วนะ วันนี้พี่ว่าจะพาฝันไปกินข้าวแล้วก็ไปดูหนัง ฝันกำลังทำอะไรอยู่ครับ อาบน้ำรึยัง]

        น้ำเสียงของเขาดูอ่อนโยนราวกับเป็นคนละคนกับเมื่อวาน ฉันสูดหายใจลึกพยายามท่องไว้ว่าต้องทำเป็นงอนบ้าง

        “ตอนนี้ฝันออกมาซื้อของกับเพื่อนค่ะ”

        [อ้าวเหรอ แล้วฝันจะกลับหอตอนไหน เดี๋ยวพี่รออยู่หน้าหอก็ได้]

        “คืนนี้ฝันจะค้างที่คอนโดเพื่อนค่ะ ไม่กลับหอ”

        [นี่ฝันยังโกรธพี่ใช่ไหม คือเมื่อวานพี่เหนื่อยกับงานกลุ่มก็เลยเผลอพูดไม่ดีใส่ฝัน พี่ขอโทษนะ ฝันหายโกรธพี่นะครับ นะครับฝัน]

        ฉันสูดหายใจลึก พยายามจะไม่ใจอ่อน แต่สุดท้ายก็พ่ายแพ้ให้กับน้ำเสียงออดอ้อนของเขาจนได้

        “ฝันไม่ได้โกรธพี่ธีหรอกค่ะ”

        [ฝันไม่ได้โกรธพี่จริง ๆ นะครับ]

        “ค่ะ”

        ตอนพูดคำว่าค่ะ ฉันเห็นเพื่อนสนิทนั่งถอนหายใจ สงสัยแสนดีจะเอือมระอาฉันเต็มทน

        [ถ้างั้นคืนนี้เราไปกินข้าวด้วยกันนะครับ ไถ่โทษที่พี่ทำฝันเสียใจไง]

        “ขอโทษนะคะพี่ธี พอดีฝันมีนัดกับเพื่อนแล้วค่ะ เอาไว้พรุ่งนี้ได้ไหมคะ”

        [ว้า! เสียดายจัง งั้นเย็นนี้พี่คงต้องกินข้าวอยู่ที่ห้องคนเดียวสินะ]

        พูดเหมือนปกติฉันไปกินด้วยตลอดอย่างนั้นแหละ ตั้งแต่เป็นแฟนกันฉันเคยไปกินข้าวที่ห้องเขาแค่ครั้งเดียวเองมั้ง

        แม้จะคิดอย่างนั้น พอได้ยินว่าเขาต้องกินข้าวคนเดียว มันก็อดคิดมากไม่ได้

        “พี่ธีไม่โกรธฝันใช่ไหมคะ”

        [พี่จะโกรธฝันได้ไงล่ะครับ ฝันเป็นแฟนพี่นะ ถ้างั้นวันนี้ฝันก็ไปเที่ยวกับเพื่อนเถอะ เอาไว้พรุ่งนี้เช้าพี่มารับที่หอแล้วเราไปทำอะไรกินกันที่ห้องพี่ดีไหมครับ]

        “ค่ะ”

        [พรุ่งนี้เจอกันนะครับคนดีของพี่]

        สิ้นประโยคพี่ธีก็กดวางสายไป ส่วนฉันก็กำลังนั่งยิ้มให้กับหน้าจอที่ดับวูบไปแล้ว

        ความจริงพี่ธีก็ยังน่ารักเหมือนเดิม สงสัยเมื่อวานฉันจะคิดมากไปเอง