บทที่ 7 ตามหา

ผมยืนกอดอกพิงกำแพงพลางถอนหายใจยาวอยู่ในห้องวีไอพีของผับ สายตาจับจ้องไปยังไอ้พีทที่กำลังยืนเจรจากับเจ้าหน้าที่ตำรวจ ตอนนี้ภายในร้านวุ่นวายมาก งานวันเกิดเละไม่เป็นท่า แม่งไม่รู้ใครเป็นคนโทรไปแจ้งความว่าจะมีการจัดปาร์ตี้มั่วยา

        เอาจริงนะ ถึงพวกผมจะเหี้_ยแต่ก็ไม่เคยเล่นยาครับ

        อันนี้ไม่นับพี่เสือนะ

        ไอ้พีทยกมือไหว้นายตำรวจ ก่อนจะเดินยิ้มแหยมาทางผม

        “ตำรวจยอมปล่อยแค่พวกเราว่ะ ยังไงที่เหลือก็ต้องตรวจค้นตามหน้าที่”

        เพื่อนผมเป็นลูกชายนายตำรวจใหญ่ นั่นเลยทำให้มันกล้าไปเจรจากับพวกเจ้าหน้าที่ มันบอกว่าตำรวจจะปล่อยพวกผมไปก่อน ส่วนนักท่องราตรีที่เหลือยังต้องตรวจค้นตามปกติ

        “เดี๋ยวจะมีตำรวจพาพวกเราเดินออกทางหลังร้าน”

        ไอ้พีทบอกผมและแสนดี ก่อนมันจะหันไปทางพี่เสือแล้วพูดเพื่อให้เจ้าของผับเบาใจ

        “ไม่ต้องห่วงนะเฮีย พ่อผมเคลียร์แล้ว ตรวจไม่นานหรอก”

        ทันใดนั้นเองนายตำรวจคนหนึ่งก็หันมาพยักหน้าส่งสัญญาณทางสะดวก

        “ไปเถอะ”

        ไอ้พีทพยักหน้าชวนผมและแสนดี ทว่าแสนดีกลับยังกังวลเรื่องคนที่บอกว่าจะตามมาทีหลัง แต่ป่านนี้ยังไม่โผล่หน้ามา

        “แต่ฝันยังไม่มาเลยนะ ถ้าฝันมาที่นี่แล้วไม่เจอพวกเราล่ะ”

        “ทำไมไม่โทรไปบอกล่ะว่าไม่ต้องมาแล้ว”

        “ฉันโทรไปแล้วแต่ฝันไม่ยอมรับสาย ไม่แน่ใจว่าโดนตำรวจต้อนไปรวมกับพวกด้านล่างรึเปล่า”

        ผมยืนนิ่งครุ่นคิดครู่หนึ่ง ก่อนจะหันไปพูดกับไอ้พีท

        “มึงพาแสนดีออกไปก่อน เดี๋ยวกูจะไปตามหายัยนั่นเอง แล้วเดี๋ยวจะรีบตามไป”

        “งั้นก็ตามนั้น ไปเถอะ”

        ไอ้พีทพูดกับผมจบแล้วหันไปพูดกับแสนดี จากนั้นมันก็จูงมือแสนดีเดินลงบันไดไป

        ผมหันไปตบไหล่พี่เสือแล้วเดินตามหลังไอ้พีทติด ๆ ก่อนจะแยกกับมันตรงบันได

        ผมเดินเบียดฝูงชนเข้าไปพร้อมกับกวาดตามองหาฝันหวาน ก่อนที่สายตาจะสะดุดเข้ากับใบหน้าคุ้นตา

        ท่ามกลางฝูงชนที่เดินขวักไขว่ไปมา เธอกำลังนั่งยอง ๆ ควานหาอะไรบางอย่างอยู่บนพื้น ร่างบางไร้การปกป้องทำให้ถูกชนซ้ำแล้วซ้ำเล่าจนแทบไม่ได้ตั้งตัว

        ผมขมวดคิ้วด้วยความรู้สึกหงุดหงิด ก่อนจะก้าวพรวดตรงดิ่งไปหาเธอแทบจะทันที

        “ฝันหวาน”

        คนเงอะงะเงยหน้าขึ้นมาช้า ๆ ดวงตาไร้แว่นนั่นคงทำให้เธอมองเห็นไม่ค่อยชัด ริมฝีปากบางเผยอเหมือนจะพูดอะไรสักอย่าง แต่ผมไม่อยากรอฟัง รีบดึงยัยเซ่อซ่าให้ลุกขึ้นยืน พอลุกขึ้นได้เธอก็รีบเอ่ยถาม

        “เอ็มเจ! แล้วแสนดีล่ะ”

        ดีที่ยังจำกันได้อยู่

        ผมไม่ได้ตอบคำถามเธอ แต่กวาดตามองไปรอบ ๆ บริเวณนั้น ก่อนจะเห็นแว่นตาที่ตกอยู่ไม่ไกลมากนัก ทว่าสภาพแทบไม่เหลือเค้าโครงเดิม คงเพราะถูกคนที่เดินไปเดินมาเหยียบย่ำจนแตกละเอียด

        “ไปเถอะ”

        ผมพูดพลางตั้งท่าจะดึงแขนคนตัวเล็กออกจากที่นี่ ทว่าเธอกลับยื้อยุดเอาไว้พร้อมกับพูดขึ้นว่า

        “แว่นตากับมือถือฉันหล่น”

        ไม่รู้จะสรรหาคำไหนมาตำหนิยัยเซ่อซ่านี่ดี ทำไมทำอะไรไม่รู้จักระมัดระวังวะ

        “แว่นตาเธอแตกแล้ว”

        “แล้วมือถือฉันล่ะ นายเห็นไหม”

        ผมพ่นลมหายใจเหนื่อยหน่าย ก่อนจะกวาดตาไปตามพื้นอีกครั้ง มองหาโทรศัพท์มือถือที่เจ้าของบอกว่าทำร่วงหล่น ก่อนดวงตาจะสะดุดเข้ากับวัตถุบางอย่างที่มีสภาพไม่ต่างจากแว่นตาเท่าไหร่

        ผมก้มลงหยิบเครื่องมือสื่อสารที่สภาพไม่น่าจะใช้สื่อสารได้แล้วขึ้นมา พลิกด้านหน้าจอแตกร้าวเป็นใยแมงมุมดู ก่อนจะยื่นมันให้เจ้าของ

        คนตรงหน้ารีบคว้าไว้ทันควัน พอเห็นสภาพมือถือของตัวเองเท่านั้นแหละ ดวงตาที่ปราศจากแว่นก็เบิกกว้างขึ้นมาทันที

        “มือถือฉัน”

        ยัยเซ่อซ่ามัวแต่ยืนอาลัยอาวรณ์ เห็นแล้วรู้สึกหงุดหงิดฉิบ กะอีแค่โทรศัพท์มือถือเครื่องเก่า ๆ ไม่รู้จะเสียดายทำไมนักหนา

        ผมถอนหายใจก่อนจะเหลือบมองฝูงชนรอบตัวที่ยังเดินกันให้วุ่นวายราวกับมดแตกรัง แล้วยัยคนเงอะงะก็ไม่เคยระวังตัว ยืนนิ่งให้คนอื่นเดินชนอยู่ได้

        ผมยกแขนขึ้นกอดคอคนตัวเตี้ย ดึงรั้งร่างเธอขยับเข้ามา แต่ผมคงออกแรงเยอะไปหน่อย ใบหน้าของฝันหวานเลยแนบซบกับหน้าอกของผม ยัยคนบื้อยืนตัวแข็งทื่อ ทำอย่างกับไม่เคยถูกผู้ชายกอดอย่างไรอย่างนั้น

        “จะยืนเซ่ออีกนานไหม”

        “ฉัน...”

        ผมไม่เปิดโอกาสให้เธอได้พูด รีบจูงแขนเธอออกจากตรงนั้นแล้วพาเดินลัดเลาะไปทางหลังร้าน ซึ่งเป็นเส้นทางที่ไอ้พีทเพิ่งจะจูงมือแสนดีเดินออกไป

        ระหว่างผ่านซอกแคบ ผมเหลือบมองยัยเซ่อซ่าที่เดินกะโผลกกะเผลกตามแรงฉุด ดวงตากลมโตฉ่ำน้ำยังคงจับจ้องโทรศัพท์ในมือเหมือนยังทำใจไม่ได้ว่ามันพังไปแล้ว

        “พังก็แค่ซื้อใหม่ อย่าทำหน้าเหมือนจะร้องไห้เพราะมือถือเครื่องเดียวได้ไหม”

        ผมพูดขึ้นลอย ๆ

        เธอเงียบไปแป๊บหนึ่งก่อนจะพึมพำเบา ๆ

        “คนรวยอย่างนายก็พูดได้สิ ฉันไม่ได้รวยเหมือนนายนะ”

        คำพูดนั้นทำให้ผมชะงักไปเสี้ยววินาที ตวัดสายตามองเสี้ยวหน้าที่มีเพียงแสงไฟจากด้านนอกส่องสะท้อน เพิ่งสังเกตเห็นว่าเปลือกตาของเธอแดงเรื่อเหมือนคนเพิ่งผ่านการร้องไห้มา

        ผมขมวดคิ้วแต่ไม่ได้พูดอะไร รีบจูงแขนคนหน้างอเดินออกมาจนถึงประตูด้านหลังผับ จากนั้นก็เดินต่อไปยังที่จอดรถ ปล่อยมือเธอทันทีเมื่อพวกเราเดินมาถึงรถมอเตอร์ไซค์คันเก่งของผม

        “นายจะพาฉันไปไหน”

        “ไม่ต้องถามมาก”

        “แล้วแสนดีกับพีทล่ะ”

        บอกว่าไม่ต้องถามแต่เธอกลับไม่ยอมเชื่อฟัง ผมพ่นลมหายใจออกมาอย่างแรงด้วยความหงุดหงิด หันไปหยิบหมวกกันน็อกมาสวมให้คนขี้เซ้าซี้ ระหว่างที่จัดสายรัดคางให้เข้าที่ สายตาพลันสะดุดเข้ากับชุดของเธอเข้าพอดี วันนี้ยัยนี่แต่งตัวซะเซ็กซี่เชียว

        ไม่รู้ว่าผีตัวไหนไปดลใจให้กล้าแต่ง เห็นแล้ว...เฮ่อ! ไม่อยากจะพูด

        ผมถอดเสื้อคลุมของตัวเองออกแล้วสวมมันให้เธอ คลุมทับชุดแนบเนื้อเว้าหลัง จากนั้นก็รูดซิปปิดมิดชิด ขืนแต่งตัวแบบนี้นั่งซ้อนมอเตอร์ไซค์ผู้คนบนท้องถนนคงได้แตกตื่นกันหมดแน่

        เมื่อก้าวขาขึ้นคร่อมรถมอเตอร์ไซค์คันคู่ใจมือก็จับแฮนด์แน่น จากนั้นก็บิดกุญแจสตาร์ตรถ สองเท้ายันพื้นไว้อย่างมั่นคง สายตาเหลือบมองคนที่ยังยืนเซ่ออยู่ที่เดิมไม่ยอมขึ้นมาสักที

        “รอให้ฉันอุ้มขึ้นรึไง”

        หันไปถามเสียงเข้ม เธอเม้มริมฝีปากนิด ๆ คล้ายลังเล แต่พอเห็นสายตากดดันจากผม คนตัวเล็กก็ยอมขยับเข้ามาใกล้

        มือบอบบางเอื้อมมาจับไหล่ผมเบา ๆ เพื่อพยุงตัว ก่อนจะยกขาขึ้นพาดข้ามเบาะ แล้วค่อย ๆ หย่อนตัวลงนั่งซ้อนท้ายอย่างระมัดระวัง ชุดรัดรูปคงทำให้เธออึดอัด กว่าจะจัดท่าทางได้ก็ใช้เวลาไปหลายนาที พอเรียบร้อยดีคุณเธอก็นั่งตัวเกร็งทำเหมือนไม่กล้าแตะต้องผม

        ผมเหล่มองเธอแล้วถอนหายใจ ก่อนจะเอื้อมมือไปดึงแขนเธอให้กอดเอวผมไว้

        “จับดี ๆ อย่าหล่นลงไปซะล่ะ”