Masukก่อนเปิดภาคเรียนหนึ่งวัน กลุ่มว้ากปีสามถูกรุ่นพี่นัดเพื่อวางแผนการรับน้องอีกครั้ง รวมทั้งย้ำกฎการเป็นว้ากให้ขึ้นใจ
“กฎคือ !”
“หนึ่ง รุ่นพี่ถูกเสมอ สอง ห้ามยิ้มให้รุ่นน้อง สาม ห้ามใจอ่อนกับรุ่นน้อง สี่ หากไม่เข้าใจกลับไปอ่านข้อหนึ่งใหม่”
ว้ากหมาด ๆ ตะโกนตอบอย่างหนักแน่น ความมาดมั่นเข้มดุแสดงออกผ่านทางสายตาเพื่อให้ผู้เป็นรุ่นพี่ยอมรับ
“ดี จำให้ขึ้นใจ ห้าเท่านะมึง”
“ครับ”
หลังเสร็จจากนัดรวม เพื่อนสนิททั้งสี่คนก็ออกลาดตระเวนโปรยเสน่ห์ที่ผับร้านประจำไม่ไกลจากมหาวิทยาลัย
“ช่วงนี้มึงไม่ออกล่าเหรอวะ”
“ไม่ว่ะ กูเบื่อ”
เขาส่ายหน้าตอบเพื่อนพลางโน้มตัวหยิบแก้วเครื่องดื่มสีน้ำตาลเข้มขึ้นดื่ม ช่วงหลังมานี้เขาแทบไม่ออกไปไหนเลยจนเพื่อนสนิทเกิดคำถามในใจ
“ไม่ใช่ว่าซุกใครไว้ที่คอนโดนะมึง”
“ไม่มี ก็ให้กูพักบ้างไอ้สัตว์ !”
ว่าพร้อมทั้งวางแก้วลง ลมหายใจร้อนพ่นออกอยากเบื่อหน่าย คิ้วหนาขมวดขึ้นสันนูนเล็กน้อยให้กับความไม่เชื่อของเพื่อน
ความจริงที่เขาไม่ออกไปไหนในช่วงนี้ก็เพราะทุกคืนตอนสามทุ่มต้องเข้าสอดส่องโปรไฟล์ของหญิงสาวปริศนาทางทวิตเตอร์ จนตอนนี้เขากดติดตามไว้เพื่อไม่ให้พลาดช็อตเด็ดไป
“กูกลับละ พรุ่งนี้เรียนเช้า”
“พูดเหมือนเพื่อนไม่เรียนสัตว์ !”
เหมันต์อดไม่ได้ต้องตะโกนด่าให้หลังจากที่เขาเดินจากไป แต่คำพูดของเพื่อนไม่ได้เข้าหูเขาเลยสักนิดเมื่อเห็นว่าตอนนี้เกือบจะสี่ทุ่มแล้ว นั่นแปลว่าเธอคนนั้นลงภาพใหม่แล้ว
ทันทีที่เข้าห้องส่วนตัวมา ผู้เป็นเจ้าของห้องก็รีบถอดรองเท้าอย่างลวก ๆ ไม่ได้เก็บเข้าชั้นเหมือนอย่างเคยก่อนจะตรงมายังโซฟากลางห้องพลางล้วงโทรศัพท์เข้าหน้าโปรไฟล์หญิงปริศนาผู้นั้น
xproudxx : Hi 2x หนูโตแล้วนะคะ
ภาพมุมเสยของหญิงสาวท่านอนตะแคงในชุดเมดเผยให้เห็นก้นอวบอิ่มชัดเจนรวมกับหน้าอกฟูที่แม้จะถูกบดบังด้วยเค้กก็ยังไม่มิดส่งผลให้ผู้ที่ได้เห็นเกิดความปั่นป่วนมวนท้องรู้สึกตึง ๆ ตรงกลางเป้า
“ก้นสวยดีว่ะ หึ”
เขาอดไม่ได้ต้องเอ่ยชมความอวบอิ่มของลูกพีชสีขาวอมชมพู ในหัวยังจินตนาการถึงกิจกรรมอันไม่ควรไปด้วย
ติ๊ง~ ห่างจากโพสต์เดิมประมาณสามสิบนาทีก็มีการแจ้งเตือนใหม่เด้งขึ้นมาทำให้เขาเกิดความแปลกใจเล็กน้อย เพราะโดยปกติแล้วเธอผู้นี้จะลงภาพเพียงวันละโพสต์เท่านั้น
xproudxx : อยากโดนเปิดซิงในวันเกิดจัง
ทว่าคราวนี้ไม่ใช่รูปแต่เป็นข้อความสั้น ๆ บอกความต้องการของเจ้าหล่อน ซึ่งนั่นมันทำให้ความอดทนเขาขาดสะบั้น ปลายนิ้วมือเลื่อนจากติดตามมาที่กล่องข้อความอย่างไม่รู้ตัว
thebat : เท่าไหร่ พร้อมโอน
เขาเข้าประเด็นอย่างไม่อ้อมค้อม และเหมือนว่าข้อความของเขาดึงดูดเธอได้เป็นอย่างดีเลยทีเดียว เพราะไม่ถึงนาทีก็ขึ้นแท็บแจ้งเตือนว่าอีกฝ่ายอ่านแล้ว
xproudxx : ขอดูรูปจริงค่ะ อย่าเอารูปคนอื่นมาตั้ง
“เหอะ คิดว่ากูใช้รูปปลอมเหรอวะ”
เมื่อข้อความจากหญิงสาวปริศนาตอบกลับมา ล้มร้อนก็พ่นออกจากปากพร้อมเสียงแค่นหัวเราะอย่างไม่อยากเชื่อทันที
“เชื่อยัง”
เขากดบันทึกวิดีโอส่งกลับไปอย่างไม่สบอารมณ์เท่าไหร่นัก แต่ก็เข้าใจได้ที่เธอถามอย่างนั้นเพราะในปัจจุบันมิจฉาชีพเยอะขึ้นเหมือนดอกเห็ด
xproudxx : มีโรงแรมแนะนำไหมคะ หารได้
thebat : ส่งตำแหน่งที่ตั้ง
xproudxx : ห้าทุ่มสะดวกไหมคะ
thebat : ได้
หลังจากดีลนัดกันเสร็จสรรพ ชายหนุ่มก็วางโทรศัพท์ลงแล้วรีบตรงเข้าห้องน้ำชำระร่างกายอย่างรวดเร็ว นานนับสัปดาห์แล้วที่เขาไม่ได้ออกล่าเช่นฉายา ‘นักล่าแต้มของวงการวิศวะ’
xproudxx : ลืมไป ห้ามสดทุกกรณี โอเคไหมคะ
thebat : ไม่มีปัญาหา
เมื่อออกจากห้องน้ำข้อความจากทวิตเตอร์ก็ดังขึ้น ยังเป็นหญิงสาวผู้นั้นเสนอเงื่อนไขอีกข้อให้เขา ซึ่งเรื่องที่เธอบอกเป็นเรื่องที่เขาควรทำอยู่แล้วไม่ได้เป็นเรื่องใหญ่อะไร
thebat : ขออีกอย่างดิ ห้ามจูบ
xproudxx : ตกลงค่ะ
ต่างฝ่ายต่างแลกเปลี่ยนเงื่อนไขของกันและกันอย่างตรงไปตรงมาเพื่อไม่ให้เกิดข้อผิดพลาดภายหลังขึ้นจนไม่สามารถสร้างค่ำคืนอันเร่าร้อนร่วมกันได้
EveryNigth - Hotel
“เปิดห้องชั่วคราวค่ะ”
พราวด์ พราวพริมา ศิลาวรรณโสภา ลูกสาวนักการเมืองวัยยี่สิบปีบริบูรณ์ยื่นบัตรประจำตัวประชาชนให้พนักงานเพื่อเปิดห้องพัก ก่อนหน้านี้เธอได้มีการติดต่อไปยังคู่นอนของตนแล้วซึ่งได้คำตอบว่าเขาแวะซื้อของอยู่ ไม่ต้องบอกก็พอจะเดาได้ว่าเป็นอะไร
xproudxx : ห้อง 04 นะคะ
เมื่อก้าวเข้าห้องพักเกรดกลางสิ่งแรกที่ทำเลยก็คือทักบอกอีกฝ่าย ก่อนจะสาวเท้าเดินสำรวจไปทั่วห้องรวมไปถึงห้องน้ำก็ด้วยเพื่อเช็กว่าปราศจากกล้องแอบถ่ายตามที่เคยศึกษามา
ก๊อก ก๊อก ก๊อก~ เธอมาถึงได้ไม่นานก็มีเสียงเคาะประตูขึ้น จังหวะการเคาะชวนให้สาวหัวใจเต้นตุบตับไม่เป็นจังหวะ ความเย็นยะเยือกลามเข้าสู่ขั้วหัวใจเสียจนตัวชา
พราวด์เดินตรงมายังประตูด้วยความรู้สึกแปลก ๆ ปลายเท้าเล็กยืดเขย่งขึ้นเพื่อส่องลอดช่องตาแมวดูว่าผู้มาเยือนเป็นใคร
เอี๊ยด~ “ชะ.. เชิญค่ะ”
น้ำเสียงติดขัดเอ่ยขึ้นอย่างไม่มั่นคงนักเมื่อเผชิญหน้ากับชายหนุ่มผู้มีใบหน้าคมคายผมสีดำขลับคิ้วหนาดกดวงตาเฉี่ยวราวกับนักล่า ร่างสูงโปร่งเหนือกว่าเธอหลายสิบเซ็นติเมตร
“อึก !”
ไม่ต่างจากอีกฝ่ายเท่าไหร่นักเมื่อได้พบกับหญิงสาวตัวเป็น ๆ ร่างเล็กแบบบางแต่หน้าอกใหญ่จนล้นเสื้อแถมเจ้าหล่อนยังใส่กระโปรงเทนนิสสั้นจนเห็นขาขาวอวบเพิ่มความเซ็กซี่ด้วยถุงเท้าสีขาวครึ่งหน้าแข้ง
“เข้าห้องน้ำแป๊บ”
“อืมค่ะ”
หญิงสาวพยักหน้าตอบแล้วเดินนำเขาเข้ามาในห้องโดยไม่ได้ไถ่ถามใด ๆ ต่อ เธอเลือกที่จะนอนคว่ำเล่นมือถือรอบนเตียงอย่างสงบ
แม้ว่านี่จะเป็นครั้งแรกของเธอแต่เจ้าหล่อนกลับไม่ได้รู้สึกกลัวเลยด้วยซ้ำ ตรงกันข้ามเธอกลัวว่าคู่นอนที่ตนเลือกจะทำไมถึงใจจนต้องพกไม้กายสิทธิ์สั้นได้มาเองจากห้อง
ตอนที่เธอไม่ได้สนใจอะไร ความสั้นของกระโปรงเทนนิสกลับทำให้ลูกพีชขาวเนียนโผล่พ้นออกมาสู่สายตาชายหนุ่มที่พึ่งเสร็จธุระออกจากห้องน้ำ
“อึก !”
เป็นอีกครั้งที่ชายหนุ่มลอบกลืนน้ำลายเหนียวลงคอเมื่อเห็นเรือนร่างของอีกฝ่าย ปฏิเสธไม่ได้เลยว่าหุ่นเธอยั่วยวนเสียจนเขาแทบคุมสติไว้ไม่ไหว
ในรูปว่าสวยแล้วยิ่งได้เห็นกับตาเนื้อยิ่งสวย..
รวิตายืดตัวตรงก่อนจะค่อย ๆ ปลดเปลื้องเสื้อผ้าอาภรณ์ที่ห่มกายอยู่ออกทีละชิ้น การกระทำแสนยั่วยวนเชื่องช้าเล่นกับความรู้สึกชายหนุ่มจนแทบใจขาด“ตาล... ขอร้อง”“โชต้องอดทนให้ได้มากกว่านี้นะ”สาวน้อยคลานเข่าขึ้นทาบทับบนเรือนร่างกำยำ ผิวเนื้อเนียนนุ่มเสียดสีสัมผัสปลุกปั่นอารมณ์ดิบเถื่อนในกายอันธพาลเลือดร้อนได้เป็นอย่างดี“เมียจ๋า... ผัวยอมหมดแล้ว อย่าแกล้งอีกเลยเอาสักที”ฝ่ามือใหญ่เอื้อมสัมผัสแก้มเนียนแผ่วเบา น้ำเสียงประสานสายตาเว้าวอนเสียจนตาลนึกสงสาร ต้องตอบรับคำขอเขาเดี๋ยวนั้นเลยเอวบางร่อนไล้กลีบกุหลาบสีระเรื่อเสียดสีกับแก่นกายความเป็นชาย น้ำรักเหนียวลื่นส่งผลให้ทุกการเคลื่อนไหวเกิดเสียงเฉอะแฉะลามกร่างเล็กหยัดการขึ้นเล็กน้อย มือข้างหนึ่งช่วยประคองท่อนรักตั้งชันจ่อหัวแยกเข้าหาปากทางถ้ำ ตาลค่อย ๆ กดกายลงกลืนกินตัวตนเขาทีละนิด ๆ จนกระทั่งสุดลำยาวสวบ !“ทุกท่ามีราคาต้องจ่ายนะโช”“เซ็นยกมรดกให้เมียหมดเลยครับ”จังหวะนี้โชตะไม่สนใจทรัพย์สินนอกกายใด ๆ ทั้งสิ้น หุ่นทรงนาฬิกาทรายของคนตรงหน้าทำเอาเขาแทบคลั่ง หลงใหลและต้องการเพียงเธอเท่านั้นสิ้นคำสัญญารวิตาก็กระตุกยิ้มพร้อมขยับกายเคลื่อนไหวอีกครั
“ไหวไหม โทษทีโชหิวไปหน่อย”เขาถามเสียงนุ่ม จูบกระหม่อมชื้นเหงื่อปลอบโยนคนในอ้อมแขนเบา ๆ สายตาเจ้าเล่ห์จ้องมองเธอคล้ายเป็นอาหารรสโอชาที่พร้อมจะกินทุกเมื่อ“ไม่หน่อย !”หญิงสาวตอบทั้งที่ยังหลับตา ร่างเล็กถูกอุ้มประคองให้ยืน ก่อนจะหยิบเสื้อผ้าที่กระจายอยู่บนพื้นมาสวมให้เธอทีละชิ้นอย่างทะนุถนอม“กลับห้องเรากันเถอะ จะได้เร้าใจกว่านี้”เสียงกระซิบแผ่วเบาประชิดข้างแก้มหลังจากจัดเสื้อผ้าเข้าร่องเข้ารอย ลมปากร้อนผ่าวทำเอาช่องท้องวูบโหวงหายใจติดขัด รวิตาหันขวับสบตาเขาอย่างต้องการคำอธิบาย“จะเอาให้ท้องในวันนี้เลยหรือไง”“เมียจ๋าพร้อมมีลูกแล้วเหรอหืม ?”“โช ! ประชดเหอะ !”ฝ่ามือเล็กผลักเขาออกก่อนจะสะบัดหน้าเดินหนีด้วยความเขินอาย เรื่องพรรค์นั้นแน่นอนว่าจะไม่เกิดขึ้นเร็ว ๆ นี้แน่เพราะทั้งคู่ยังเรียนอยู่ แต่พอเขาเอ่ยขึ้นมามันกลับคล้ายเป็นสัญญาจาง ๆ ที่บอกว่าเขาต้องการใช้ชีวิตคู่ร่วมกับเธอสร้างครอบครัวไปพร้อมกับเธอ...“รีบขนาดนั้นอยากโดนผัวเอาแล้วเหรอ !” เขาตะโกนตามหลังพลางคว้าเอากระเป๋าใบเก่าของเธอวิ่งตามเจ้าหล่อนไป“พูดบ้าอะไรไม่รู้ ไม่อายผีสางเทวดา !”รวิตาพึมพำหน้าแดงก่ำ หัวใจดวงน้อยเต้นตุบ ๆ ส
ร่างกายของหญิงสาวบิดเร่าทรมานด้วยความเสียวซ่าน สะโพกมนลอยหวือขึ้นจากพื้นโดยไม่รู้ตัว ขาเรียวเกี่ยวรัดเอวหนาไว้แน่น น้ำหวานสีใสไหลเยิ้มออกมาอาบเรียวนิ้วและริมฝีปากเขาจนฉ่ำแฉะเขาผละหน้าออกมามองผลงานตัวเองด้วยความพึงพอใจ คราบน้ำรักเปรอะเปื้อนรอบปาก แถมเขาจงใจเลียริมฝีปากโชว์เธออย่างยั่วยวน“พร้อมโดนง้อระดับพรีเมียมแล้วใช่ไหม หืม ?”ตาลนอนหอบหายใจรวยริน ดวงตาฉ่ำน้ำปรือมองเขาด้วยความเว้าวอนเต็มไปด้วยแรงราคะ ผิวกายแดงระเรื่อชุ่มไปด้วยเหงื่อตัณหาโชตะลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ปลดหัวเข็มขัดโลหะแล้วจึงถอดปราการผ้าออกจนร่างเปลือยเปล่าเช่นเดียวกับเธอ ความใหญ่โตแข็งขึงผงาดง้ำ เส้นเลือดปูดโปนโอบรอบชวนให้คนตื่นตกใจตาลเบิกตากว้างมองสิ่งที่กำลังจะเข้ามาเติมเต็มทุกความรู้สึก น้ำลายเหนียวกล้ำกลืนลงคออย่างยากลำบาก แม้จะเคยผ่านมาแล้วแต่ขนาดของเขาก็ยังทำให้เธอหวั่นใจได้เสมอแขนแกร่งช้อนร่างเล็กอุ้มลอยหวือขึ้นกลางอากาศ ก่อนจะวางนอนราบลงบนโต๊ะทำงานตัวใหญ่กลางห้อง ความเย็นของผิวพลาสติกทำเอาคนตัวเล็กสะดุ้ง ทว่าความร้อนจากร่างกำยำที่แทรกเข้ามาตรงกลางหว่างขากลับช่วยบรรเทาความหนาวเหน็บได้เป็นอย่างดีก้านมือใหญ่ประ
เขายังคงคร่อมทับอยู่เหนือร่างเล็กบนพื้นห้องเย็นเฉียบซึ่งปูรองด้วยกระดาษหนังสือพิมพ์เก่า ๆ แผ่นหลังบางแนบสนิทไปกับพื้นแข็งกระด้าง แต่ดูเหมือนเจ้าตัวจะลืมความเจ็บปวดไปชั่วขณะ เพราะริมฝีปากอิ่มที่ถูกเขาเคล้าขยี้อยู่นั้นตอบสนองกลับมาอย่างเร่าร้อนไม่แพ้กัน“อื้อ~”เสียงครางอู้อี้ในลำคอระหงดังเล็ดลอดออกมาเมื่อเขาสอดลิ้นร้อนเข้าไปกวาดต้อนความหวานฉ่ำภายในโพรงนุ่ม ลิ้นหนาเกี่ยวพันหยอกเอินกับลิ้นเล็กที่พยายามจะหลบหนี หากแต่สุดท้ายก็ถูกเขาต้อนจนมุมโชตะดูดดึงริมฝีปากล่างเน้น ๆ จนบวมเจ่อ แดงก่ำราวกับผลเชอร์รี่สุกปลั่งน่ากัดกิน เขาทำเช่นนั้นสลับไปมาจนพอใจจึงถอนจูบออก“หายโกรธได้ไหมครับ”เสียงแหบพร่ากระซิบถามชิดริมฝีปากเฉอะแฉะ นัยน์ตาคมกริบจ้องลึกในดวงตากลมโตที่ตอนนี้ฉ่ำเยิ้มไปด้วยอารมณ์ปรารถนา“คนเอาแต่ใจ !” ปึก !หญิงสาวฟาดมือลงบนแผ่นหลังหนาแผ่วเบา ลมหายใจหอบกระชั้นนำพาให้อกอิ่มกระเพื่อมไหวรุนแรงเสียดสีกับแผงอกแกร่งของเขาเป็นตัวกระตุ้นความรู้สึก“โชไม่เคยพูดแบบนี้กับใครเลยนะ”“ไม่ชะ... อื้อ~”ยังไม่ทันที่เธอจะเอ่ยจบประโยค เขาก็ปิดปากช่างเจรจานั่นอีกครั้งด้วยจูบอันหนักหน่วงกว่าเดิม มือหนาที่เคยค้ำ
ไม่รู้ว่าเวลาผ่านไปนานแค่ไหนที่เขาหลับไป รู้สึกตัวตื่นขึ้นมาอีกทีก็ตอนที่เสียงกุกกักข้างตัวเงียบลง บรรยากาศรอบข้างเงียบสนิทเสียจนน่าฉงนชายหนุ่มรับรู้ได้ถึงสายตาคู่หนึ่งที่กำลังจับจ้องมาที่เขา และคล้ายว่ากำลังขยับเข้ามาใกล้ โชตะเลือกที่จะไม่ลืมตาสูดดมกลิ่นหอมอ่อน ๆ ที่คุ้นเคยก่อน“ตอนหลับก็น่ารักอยู่หรอก แต่พอตื่นมาปากหมาชะมัด !”เสียงก่นด่าแผ่วเบาไม่ได้ทำให้โชตะร้อนใจเลยสักนิด ตรงกันข้ามอกซ้ายอันหยาบกร้านมันกำลังยิ้มเยาะพอใจกับคำพูดเมื่อครู่อยู่“จมูกโด่ง คิ้วดก แถมขาวชะมัด”นิ้วเย็นเฉียบค่อย ๆ เอื้อมสัมผัสที่จมูกโด่งแผ่วเบา ท้องนิ้วนุ่มไล้ลากไปตามสันคมลงมายังริมฝีปากสากแช่ไว้ชั่วครู่“ปากก็น่าจูบ...”รวิตาลดเสียงลงจนแทบไม่ได้ยิน พวงแก้มทั้งสองแดงเถือกขึ้นมาเสียดื้อ ๆ ยามที่เอ่ยความในใจ ความรู้สึกสับสนตีกันอยู่ในสมอง ขณะที่ชื่นชมเขาอยู่นั้นความเจ็บปวดก็แทรกซึมเข้ามาคนตรงหน้านี้มีทั้งข้อดีและเสียสำหรับเธอ ตั้งแต่รู้จักเขามาเธอรู้สึกปลอดภัยขึ้นมาก ไม่ว่าจะเลิกดึกแค่ไหน หรือต้องการอะไรเขาก็ประเคนหามาให้ราวกับเธอเป็นเจ้าหญิง แต่ในขณะเดียวกันเขาก็ใช้คำพูดทำร้ายจิตใจจนเธอเจ็บปวดแม้จะเพีย
แสงอาทิตย์ยามเย็นลาลับขอบฟ้า เหลือเพียงแสงไฟนีออนขาวโพลนส่องสว่างอยู่ภายในห้องชมรมจิตอาสา บรรยากาศภายในห้องเต็มไปด้วยกลิ่นสีน้ำมัน กลิ่นทินเนอร์ และกลิ่นเหงื่อไคลของเหล่านักศึกษาชายฉกรรจ์ที่กำลังง่วนอยู่กับการตัดไม้ ทาสี และประกอบฉากสำหรับออกค่ายที่กำลังจะมาถึงเสียงเลื่อยไฟฟ้าดังหวีดหวิวสลับกับเสียงตอกตะปูฟังดูหนวกหูพิลึกสำหรับคนรักความสงบเช่นโชตะ แต่สำหรับเด็กช่างแล้วนี่เป็นเสียงที่บ่งบอกถึงการทำงานซึ่งยกเว้นเขาไว้คนหนึ่ง...“ทำดี ๆ นะน้อง ไม่ผ่านกูเอาเงินคืนนะเว้ย !”เขานั่งไขว่ห้างกระดิกเท้าอยู่บนโต๊ะทำงานตัวใหญ่ มือข้างหนึ่งถือกระป๋องกาแฟ อีกข้างชี้นิ้วสั่งการรุ่นน้องที่กำลังก้มหน้าก้มตาทาสีแผ่นไม้อัดอย่างขะมักเขม้นความจริงหน้าที่นี้อยู่ในความผิดชอบของเขา แต่ด้วยอานุภาพของเงินตรามหาศาล งานหนักพวกนั้นจึงกลายสภาพเป็นงานของคนอื่นไปโดยปริยาย“ครับ ๆ”ทุกคนต่างรับผิดชอบหน้าที่ของตนเอง แม้ว่าโชตะไม่ได้ทำแต่เขาก็จ้างน้อง ๆ มาช่วยถึงสองคน เพื่อนในกลุ่มจึงไม่ได้เอ่ยปากว่าอะไรเวลาล่วงเลยไปจนเกือบสามทุ่ม นักศึกษาบางส่วนเริ่มทยอยเก็บของกลับบ้านกันบ้างแล้ว เขาเองก็เริ่มเบื่อจนอยากจะลุกหนีก





![บ่วงรักรอยบาป [NC-20+]](https://www.goodnovel.com/pcdist/src/assets/images/book/43949cad-default_cover.png)

