Romances de Thita_

คนตัวเล็กถูกพามาที่โซนเปียก สายน้ำจากฝักบัวเปิดเบา ๆ ยิ่งร่างกายเธอเปียกลื่นมากเท่าใดก็ยิ่งสะท้อนความขาววับสู่สายตาเขามากเท่านั้น“แคร์สวยเหมือนวันนั้นเลย วันที่เมาแล้วได้กับพี่”“ชิ ! พี่มันคนฉวยโอกาส”เซนต์อมยิ้มน้อย ๆ มือที่โอบรัดเธออยู่คลายออกมาเกลี่ยเส้นผมที่บังหน้าให้คนน้อง ความอ่อนโยนของเขาพาเธอใจวูบหวิวนับครั้งไม่ถ้วน แม้ว่าจะคบกันแล้วเธอก็ยังไม่ชินสักที“รู้ไหม ว่าพี่ชอบแคร์ตั้งแต่วันแรกที่เจอเลยนะ”“วันที่ไปรวมน้องเหรอคะ”เซนต์ส่ายหน้าแล้วโอบกอดเธออีกครั้งจนร่างกายของทั้งสองแนบชิดกัน ไม่เว้นแม้แต่ส่วนนั้นก็ด้วย“พี่เลือกแคร์ตั้งแต่วันที่ไปร้านนมแล้ว”“หื้ม..”ใบหน้าจิ้มลิ้มเงยมองคนพี่ผ่านสายน้ำ เธอไม่ได้เห็นเขาเพียงแค่รู้สึกว่ามีคนมองเท่านั้น คนคนนั้นก็คือแฟนเธอคนนี้สินะ“ส่วนแคร์ไม่ชอบพี่เลย พี่มาว่าแคร์เหมือนจะใส ๆ อีตาขี้เก๊กชอบตัดสินคนอื่น !”“ฮึ ! ยัยเด็กปากหมา”“ปาก.. อื้อ~”ประโยคที่กำลังจะกล่าวถูกกลืนแทนที่ด้วยรสจูบหวานฉ่ำ สายน้ำที่ไหลผ่านไม่สามารถดับความร้อนกระหายอยากขอในกายได้เลยเทคแคร์ถูกดันตัวหันหน้าเข้าหากระจก หลังจากนั้นเธอก็รู้สึกว่ามีดุ้นเนื้อแข็งอันใหญ่กำลั

แซนดี้ : เฮีย รถยางรั่วเซนต์ : อยู่ไหนแซนดี้ : ส่งตำแหน่งที่ตั้งยังไม่ทันออกรถน้องสาวก็ทักข้อความมาด้วยประโยคที่ชวนขมวดคิ้ว เซนต์ซูมดูตำแหน่งที่น้องสาวส่งมาเป็นร้านกาแฟเล็ก ๆ คาดว่าเธอน่าจะนัดกับกลุ่มเพื่อนตามที่บอกก่อนหน้านั่นแหละ แต่เวลานี้จะใกล้ค่ำแล้วถ้ารอเขากลับคงมืดร้านปิดพอดีเซนต์ : มีใครว่างไหม ไปรับน้องกูให้หน่อย ร้านนมหวานเต้ย : กูเช็กของมาส่ง รอแป๊บได้ไหม เดี๋ยวกูไปอาร์ท : เดี๋ยวไปให้เซนต์แปลกใจเล็กน้อยที่เพื่อนอย่างอาร์ทเข้ามาตอบในกลุ่ม เพราะปกติจะติดต่อกันแต่ละทีเหมือนต้องย้อนกลับไปสมัยสงครามโลก ไม่ไปหาก็ต้องโทรจนกว่าจะมีอารมณ์รับสาย แต่อาจจะเพราะเป็นเรื่องสำคัญก็ได้..เซนต์ : ส่งรูปภาพเซนต์ : ไอจีแซนด์อาร์ท : เค แล้วเป็นไงไปหาพ่อตา ได้แดกลูกปืนไหมเซนต์ : คนไม่มีเมียไม่มีสิทธิ์เสือกเซนต์ด่าจบไม่รอให้อาร์ทได้ด่าต่อ กดออกจากห้องแชตไปในทันที ชายหนุ่มยังไม่ลืมที่จะทักหาน้องสาวเพื่อบอกกล่าวก่อนเดี๋ยวจะตกใจไปเซนต์ : เพื่อนเฮียจะไปรับเซนต์ : ส่งรูปภาพแซนดี้ : โอเคค่ะ บอกพี่เขาไม่ต้องรีบก็ได้นะคะเมื่อจัดแจงธุระของน้องเสร็จก็มาทักหาแฟนสาวของตนต่อ แค่ห่างกันไม่กี่นาท

เทคแคร์กลับมาที่คอนโดของตัวเองด้วยหลายความรู้สึก เธอไม่รู้ต้องทำตัวยังไงเหมือนกันที่โดนไล่ออกมาแบบนั้น ถ้าเป็นแบบที่เขาว่ากันเธอควรรับมืออย่างไรดีถึงจะเหมาะสมมือน้อย ๆ กดค้นหา ‘วิธีรับมือกับแม่ผัว’ ผ่านทางอินเทอร์เน็ตหลายช่องทาง หลายคนที่โพสต์เอาไว้บอกว่านี่เป็นอีกปัญหาใหญ่ที่ทำให้คนสองคนเลิกกันใจดวงน้อยเริ่มสั่นคลอนเมื่อเห็นหลาย ๆ ข้อความ เหตุการณ์ของเธอจะเลวร้ายเหมือนบทความในนั้นพูดไหม แล้วเขาจะปกป้องเธอหรือเอนเอียงเข้าข้างแม่ของเขา ยังไงคนกลางก็คงอึดอัดไม่น้อยเลยตกบ่ายแดดอ่อนเซนต์ไม่รอเวลาให้สูญเปล่า พอดูเอกสารช่วยน้องเสร็จก็รีบตรงมาหาแฟนสาวที่คอนโดทันที เพราะตอนออกมาเธอน่าจะคิดมากอยู่เหมือนกัน“พี่คะ..”“เย็นนี้ม้าให้มารับแคร์ไปกินข้าว”“หื้ม ?”เธอแปลกใจเล็กน้อยที่ได้ยินแบบนั้น ไม่ใช่ว่าแม่เขาไม่ชอบเธอเหรอ แล้วทำไมถึงนัดเธอไปกินข้าวด้วย หรือมีแผนการอะไรเหมือนในละครเปรมมิกาแต่งตัวเรียบร้อยมาก ชุดเดรสลูกไม้สีขาวยาวคลุมเข่าเพื่อเป็นการให้เกียรติพ่อแม่เขาล แม้จะไม่ค่อยชอบเท่าไหร่นักก็เถอะ ออกจะหวานไปหน่อยสำหรับเธอ“หนูแคร์~”เสียงของผู้หญิงวัยกลางคนไม่ได้ต่างไปจากตอนแรกที่เจอกันส

Zent Talk ;ผมกับเมีย หมายถึงเทคแคร์นั่นแหละครับ ตอนนี้แทบจะเป็นปาท่องโก๋อยู่แล้ว เธอไปไหนจะเห็นเงาผมไปด้วยตลอด ผมไม่อยากห่างจากตัวหอม ๆ ของเธอเลยสักนาทีถ้าถามว่าเธอรำคาญผมไหม บอกเลยว่าไม่รู้ แต่ใครจะสน มีเมียก็ต้องอยู่กับเมียไหมครับแถมเมียผมอึ๋มขนาดนั้น ยิ่งพักหลังมานี้เธอไม่ค่อยใส่แว่นยิ่งทำให้ผมหวงเข้าไปใหญ่ ตอนใส่แว่นความน่ารักยังกระเด็นมาเข้าตาผม แล้วตอนไม่ใส่ล่ะ คนอื่นก็เห็นความน่ารักของเธอหมดน่ะสิ“พี่เซนต์ แอบไปดูดบุหรี่อีกแล้วใช่ไหม!”“ทิ้งแล้ว ๆ”นั่นแหละครับ ตั้งแต่มีเธอเข้ามาชีวิตที่มืดมนของผมเหมือนจะสว่างจ้านึกว่านั่งอยู่ข้างพระอาทิตย์ ลูกน้องที่เคยฟังผมก็หันไปก้มหัวให้เธอต่ำกว่าแล้ว ทั้งที่ผมเป็นคนจ่ายเงินเดือนให้พวกมัน แถมพวกมันยังหาว่าผมกลัวเมียอีกให้กลัวเมีย กลัวหมาดีกว่า !Zent End..ตะวันลับขอบฟ้าแสงแดดที่เคยเจิดจ้าสงบลงถูกปกคลุมด้วยความมืด ชายหนุ่มในชุดนักศึกษาปลดกระดุมระบายความร้อนโชว์ลอนกล้ามท้องเรียงสวยจนสาวกรี๊ด เซนต์ยืนพ่นควันสีขาวลอยคลุ้งอยู่ข้างสนามแข่งรถ เพราะวันนี้เพื่อนสนิทของตนได้รถที่มันภูมิใจนำเสนอนักหนามาใหม่ เขาเลยต้องมาชมความสวยงามของลูกชายมันหน่อ

แล้วเวลาที่รอคอยก็มาถึง เซนต์สั่งปล่อยให้ทุกคนเป็นอิสระและอนุญาตให้พักผ่อนตามอัธยาศัย ให้เวลาจนถึงบ่ายสามเพื่อเสพธรรมชาติทันทีที่สั่งแยกตัวหน้าที่ว้ากก็จบลง เซนต์เดินตรงมาหาคนตัวเล็กพร้อมดึงเจ้าหล่อนที่พึ่งลุกขึ้นยังไม่เต็มความสูงด้วยซ้ำให้เดินมากับเขา รุ่นน้องและเพื่อนต่างพากันตกใจหันมองหนุ่มสาวที่ฉุดลากออกไปเป็นสายตาเดียวกัน ไม่เว้นแม้แต่เพื่อนของเธอ“แคร์ !”“ม่อนนดา เพื่อนจะได้ผัวลูก ไม่ต้องตามไป”“ฮะ ! จริงปะพี่ฟาง แล้ว..”ทั้งฟางและแก้มนั่งอธิบายยาวเหยียดถึงความเป็นมาของเรื่องให้เพื่อนทั้งสองของเธอฟังจนเข้าใจ หวังเพียงว่าสองคนที่จูงกันไปเมื่อครู่จะเข้าใจกันเช่นกัน“ปล่อยแคร์ พี่เซนต์ !”“แม่งดื้อจังวะ !”เพราะน้องขัดขืนทำเหมือนวัวน้อยถูกเจ้าของลากเข้าคอก จนคนพี่ตัดสินใจอุ้มเธอมาที่จุดชมวิว ตอนนี้พระอาทิตย์ยังไม่โผล่พ้นขอบฟ้าด้วยซ้ำ ทำเอาเธอเองก็หวาดกลัวไม่น้อยเลยคนตัวเล็กถูกวางลงอย่างแผ่วเบาแต่ยังโอบกอดให้อยู่ในอ้อมแขน แม้เธอจะเอามือน้อย ๆ ดันอกแกร่งเอาไว้แต่ก็ไม่ได้ช่วยให้ห่างกันขึ้นเลย“โกรธอะไรพี่ครับ”ประโยกแรกที่เอ่ยถามก็ทำหัวใจเธอเจ็บหนัก เธอมีสิทธิ์อะไรไปโกรธเขา เธอก็แค

“กูอยากคุยกับน้อง”ทันทีที่กลับเข้าวงมาเขาก็เอ่ยกับเพื่อนขอร้องสิ่งที่อยากทำทันที ทว่าสายตาผู้ชายรุ่นเดียวกันกลับไม่เห็นด้วย“ไม่ได้ไอ้เซนต์ มึงมีหน้าที่อยู่ ทนอีกนิดเดียวเพื่อน”“เสาร์.. ให้กูโดนทำโทษพันครั้งก็ได้”“มันไม่ใช่แค่ทำโทษไอ้เซนต์ แต่มึงเป็นหัวหน้า ถ้ามึงทำให้น้องมันเห็นบ่อย ๆ มันจะเคารพมึงเหรอวะ”“มันไม่ใช่ลูกกูปะไอ้อาร์ท”“ไอ้สัตว์นี่ !”สุดท้ายเพราะคำห้ามปรามอย่างหนักของเพื่อนเขาจึงทำอะไรไม่ได้อยู่ดี สายตาชายมองจ้องนาฬิกาข้อมือพร้อมคำนวณเวลาในใจไปด้วยอีกแค่สิบกว่าชั่วโมงเท่านั้น..ตอนเย็นแดดร่มลมตกทุกคนทุกชั้นปีนั่งรวมกันล้อมวงทำอาหารสังสรรค์คล้ายมาเที่ยวไม่ได้เป็นการเข้าค่ายพักแรม แม้รุ่นน้องจะตงิดใจว่ามีความในแฝงอยู่แต่ก็ไม่รู้ว่ามันคืออะไรอยู่ดี“วันนี้ก่อนรวมมึงไปไหนมา ไปเจอพี่เขาเหรอ”“เปล่า กูไปเข้าห้องน้ำ”เธอทั้งส่ายหน้าและตอบปฏิเสธ ทุกอย่างที่เธอบอกเป็นความจริงแค่ยังไม่หมด เธอไม่ได้ไปเจอเขา เพียงแค่เห็นตอนที่เขาอยู่ไกล ๆ ก็เท่านั้น“มึง.. พี่เขาดูห่วงมึงมากเลยนะ ที่เอญ่าพูดจะเป็นเรื่องจริงเปล่า”“ไม่รู้หรอก แต่กูกับพี่เขาไม่ได้เป็นอะไรกัน อันนี้จริง ฮึ”เธอตอบ

สาวน้อยนอนหลับอย่างสบายใจแม้จะแปลกที่แต่มีแฟนหนุ่มคอยให้ความอบอุ่นอยู่ข้าง ๆ เธอจึงไม่มีอะไรให้คิด ส่วนคนที่พึ่งพาเธอขึ้นสวรรค์มาหยก ๆ ก็นอนกอดเธออย่างเช่นเคยอาร์ท : มีเรื่องให้ช่วยเซนต์ : ว่าเขาจัดการสิ่งที่คิดในหัวกับเพื่อนสนิทรวมทั้งเป็นพี่ชายของแฟน เรื่องสำคัญที่เขาจะลืมไม่ได้และต้องรีบจัดการก่อนไม่งั้นคงจะคาอยู่ในหัวจนเขาหลับไม่ลงคู่รักออกเดินทางกลับช่วงสาย ก่อนออกมาสองแม่ลูกยังแอบซุบซิบอะไรบางอย่างที่เธอไม่รู้ แต่อาจจะเป็นเรื่องธุรกิจแซนดี้เลยไม่ได้คิดอะไรมาก“พี่พาหนูไปเจอแม่สองครั้งแล้วน้า เมื่อไหร่..”“ทำไมคะ อยากไปเจอพ่อแม่หนูเหรอ ทำอย่างกับไม่เคยเจอ”สาวน้อยสยบเสียงของคนขี้น้อยใจลงด้วยรอยยิ้มเหยียดหยาม ทุกคนั้งที่พ่อแม่เธอมาก็คงจะได้เจอกันบ้าง รวมทั้งครั้งแรกที่พวกเธอมาส่งเซนต์ก็ได้เจอกันไปแล้วรอบหนึ่ง“มันคนละสถานะนิ อันนั้นเพื่อนไอ้เซนต์ ตอนนี้ผัวหนู”“ฮึ น้อยใจเก่ง”มือน้อยยื่นไปเกาคางราวกับว่าพลขับของเธอเป็นลูกแมวน้อยเชื่อง ๆ ทั้งที่ก่อนหน้านี้เขาเป็นนักล่ามือฉมังจนคนล่ำลือแท้ ๆ เธอดันลับเขี้ยวลับคมเล็บจนมันทู่แถมไม่มีท่าทีว่าจะงอกใหม่“งั้น.. อยากไปเยี่ยมพ่อแม่หนูไ

“พาแซนด์ไปไหนคะ”“ฮึ เดี๋ยวก็รู้ค่ะ”อาร์ทเปิดประตูรถสปอร์ตคันหรู พร้อมยกมือกันกลัวว่าศีรษะน้อย ๆ เธอจะชนเข้า แซนดี้ยิ้มหวานขอบคุณแฟนหนุ่มของเธอและไม่ได้ถามอะไรต่อยานพาหนะสี่ล้อขับเคลื่อนอย่างรวดเร็วตรงมายังสถานที่คุ้นเคย เมื่อเห็นว่าทางที่ไปเป็นบ้านของเขาเธอก็ยิ้มออกมาทันที ไม่ใช่เธอที่มีแผนเต็มหัวสินะ เขาเองก็เช่นกัน“พาหนูมาเจอแม่เหรอคะ คิดอะไรกับหนูไหมคะเนี่ย”“คิดจะจับทำเมียครับ”“นึกว่าเป็นแล้วซะอีก”“ฮึ”ชายหนุ่มชายตามองเด็กสาวเบาะข้าง ๆ แล้วหันไปโฟกัสถนนหนทางต่อ เวลานี้แม้จะไม่ใช่ช่วงพักเที่ยงแต่ถนนขอนแก่นก็ยังรถติดอยู่ดี แถมฝ่าไฟแดงเป็นว่าเล่น คนที่ทำตามกฎจราจรต้องหลบกันเองเพื่อรักษาความปลอดภัยของตน“เมื่อยไหม”“นิดนึงค่ะ”เมื่อจอดรถแล้วเขาก็เอ่ยถามเธอทันที ระยะทางที่ค่อนข้างไกลนั่งรถเป็นชั่วโมงเขาเองยังเมื่อย เธอก็คงเหมือนกันเขาจึงอดเป็นห่วงไม่ได้เอมอรเดินออกมาต้อนรับสองหนุ่มสาวด้วยความดีใจปนตกใจเล็กน้อย เพราะไม่คิดว่าลูกชายตนจะกลับมาบ้าน ไม่มีแม้แต่ข้อความบอก แถมยังพาน้องสาวเพื่อนคนเดิมมาอีก“สวัสดีค่ะคุณป้า”“จ้า ไม่ได้เจอกันนานเลยหนูแซนด์ แม่คิดถึง”เธอเดินเข้าไปโอบไหล่

“อุ๊ป อื้อ~” เขาพุ่งตัวมาจูบเธออย่างรวดเร็วซับน้ำคาวของตัวเองที่คงค้างอยู่ มือหนาประคองเธอพลิกลงไปนอนอีกครั้งก่อนจะเอื้อมไปเอาบางอย่างที่หัวเตียงและสวมมันอย่างรวดเร็ว“พี่ใส่นะ”เธอกดหัวตกลงกับสิ่งที่เขาพูด เอ็นกายใหญ่จ่อร่องรักสีหวานสัมผัสกับรอยแยกเบา ๆ และกดมันเข้าสู่ความคับแคบแทรกตัวในโพรงนุ่มที่บีบรัด“อึก อ้าห์.. ไม่เล็กเลย”รอยยิ้มเหยียดออกเพราะคำชมเมื่อครู่ของเธอ ชายหนุ่มดันมันเข้าจนสุดถึงจะมีความลำบากอยู่หน่อยแต่ก็ไม่ถึงกับเจ็บจนไม่ไหว สะโพกหนากดแช่ไว้สักพักก่อนจะเริ่มทำกิจกรรมอันร้อนแรงเอ็นกายใหญ่จ้วงแทงส่วนนุ่มเบา ๆ แต่ถี่ขึ้นเรื่อย ๆ“ซี้ด กลั้นไม่ไหวแล้วว่ะแซนด์ น่าเน้ดฉิบหาย !”พลั่บ พลั่บ พลั่บ ! เนื้อกายสองส่วนกระทบกันอย่างหนักมือหนากดเข่ามนทั้งสองอ้าขาออกกว้างกว่าเดิมให้จุดเชื่อมต่อแนบชิดกันมากที่สุด“อ้าส์เสียว พี่เอาแรงจัง อ้าห์”“แล้วหนูไม่ชอบหรือไง หื้ม”เธอไม่ได้ตอบกลับเพียงแค่หลบสายตาเจ้าเล่ห์ของเขา แต่ทว่าดูเหมือนอีกคนจะไม่พอใจเท่าไหร่เพราะเขากระแทกเข้ามาอย่างรุนแรงจนเจ้าหล่อนเอ่ยเสียงครางรัว ๆ“บอกพี่สิ ว่าชอบไหม”“ช.. ชอบ อ๊าส์ ชอบมาก จะเสร็จช่วยหนูที”อาร์ทส่

แซนดี้ : ที่รักปิดร้านยังคะแซนดี้ : หนูไม่สบาย เฮียไม่อยู่อาร์ท : เป็นอะไรพี่ไปเดี๋ยวนี้เมื่อได้รับข้อความอาร์ทก็รีบบึ่งตรงมายังบ้านเพื่อนสนิททันที ยิ่งเห็นข้อความว่าเธอไม่สบายแล้วนั้นใจเขามันก็อยู่ไม่สุขกลัวว่าเธอจะเป็นอะไรไปคนรีบร้อนรีบวิ่งขึ้นชั้นสองไม่ลืมหูลืมตา แม้แต่หมวกกันน็อกยังลืมถอด และเมื่อเปิดเข้าห้องมาก็ต้องตกใจยิ่งกว่าเดิมเมื่อเห็นแฟนสาวนอนคลุมโปงอยู่ในผ้าห่มเห็นเพียงใบหน้ารูปไข่ที่โผล่ออกมา“แซนด์ เป็นอะไร !”เขาเร่งรีบถอดหมวกกันน็อกวางข้างเตียงแล้วยื่นมือมาแตะหน้าผากเพื่อวัดอุณหภูมิ แต่ทว่ามันไม่ได้ร้อนดั่งที่ใจเขานึก ปกติดีออกจะเย็นเฉียบด้วยซ้ำชายหนุ่มค่อย ๆ เลิกผ้าห่มที่คลุมหัวเธออกและนั่นมันทำให้เขารู้ว่าเธอเป็นอะไร เขาวัวและหูน้อย ๆ ของมันชวนให้เขากระตุกยิ้มอย่างมันเขี้ยวอยากจะฟัดแม่วัวน้อยตัวนี้ให้หลาบจำ“แผนสูงนักนะ เจอดีแน่ !”ผ้าห่มผืนใหญ่ถูกสลัดทิ้งจนเห็นเนื้อหนั่นที่ซ่อนอยู่ ร่างกายขาวเปล่งประกายในชุดโคนมชิ้นบางชวนให้อีกคนแทบน้ำลายหก สายตาหื่นกระหายไล้มองแฟนสาวตัวน้อยตั้งแต่หัวจรดเท้า เธอเซ็กซี่จนลูกชายของเขาเด้งดีดตัวขึ้นมา“แม่วัวอยากโดนรีดนมจังเลยค่ะ”

ครืด ครืด~: เมษตอนที่ดูน้องชายน้องสาวสวีตกับคู่รักอยู่นั้น เพื่อนสนิทของตนก็โทรเข้าเหมือนรู้ว่าในใจกำลังคิดอะไรอยู่ แต่ในเวลานี้..“เงียบหน่อย”ซาร์นบอกกับทุกคนในห้องให้เบาเสียงลง รวมถึงปิดเพลงด้วย ก่อนจะกดรับสายอย่างร้อนใจ เพราะถ้าโทรมาดึกขนาดนี้กลัวว่าอีกฝ่ายจะเกิดเรื่อง(ฮัลโหล)จากที่ปกติอยู่เมื่อได้ยินเสียงจากปลายสายคิ้วหนาก็เริ่มขมวดม้วนพร้อมกับสีหน้าที่เปลี่ยนไป จนน้องทั้งสองเกรงว่าจะเกิดอะไรขึ้น“เฮียกลับก่อน”“ฮะ ! เฮีย ดึกมากแล้วนะคะ”น้องสาวลุกขึ้นพร้อม ๆ กับคำพูดพี่ชาย เวลาตอนนี้เกือบจะตีหนึ่งแถมพี่ชายยังดื่มไปมากแล้วด้วย ถึงจะมีคนขับรถให้แต่ก็ยังเป็นกังวลอยู่ดี“ไม่เป็นไร เดี๋ยวเฮียบินเจ็ท”“รีบขนาดนั้นเลยเหรอคะ มีอะไรหรือเปล่า”“เปล่า เพื่อนเฮียน่ะ”“พี่เมษา ?”เขาจัดสูทพลางผงกหัวให้น้องสาวก่อนจะลูบหัวเธอเบา ๆ ให้คลายความเป็นห่วงลง รอยยิ้มมุมปากทำให้แซนดี้คลายกังวลลงบ้าง แต่ก็เข้าใจได้ว่าอีกฝ่ายคงเกิดเรื่องอะไรขึ้นแน่ ๆ พี่ชายตนถึงดูร้อนรนขนาดนี้“สู้ ๆ นะไอ้น้อง ดื้อมากอาจจะเหนื่อยหน่อย”“ครับ”ก่อนจะออกไปพี่ใหญ่ยังอุตส่าห์ตบบ่าให้กำลังใจน้องเขยของตน ก่อนจะหันไปสบตาน้

Art Talk ;ด่วน ! ขาย/ให้เช่า คอนโดติดรั้วมหาลัยหลังจากที่ผมตกลงคบกับยัยเด็กขี้อ้อนนั่น ผมก็ประกาศขายคอนโดทันที ไม่ใช่ว่าผมกลัวแก้วใสจะมาหาอีกหรอกเรื่องนั้นผมบอกกับแฟนที่น่ารักของผมไปหมดแล้ว แต่ที่ผมหาที่อยู่ใหม่ก็เพราะผมอยากให้เธอได้อยู่อย่างสบายที่สุด อย่างที่เคยบอกนั่นแหละแม้ตอนนี้พี่ชายเธอไม่อนุญาตให้น้องมันมาอยู่กับผมแบบถาวรก็เถอะ แต่ผมก็ไปฉุดน้องมันมานอนด้วยแทบทุกคืนอยู่ดีแล้วไง.. น้องมันก็เมียผมไหมครับแต่ตอนที่พูดผมก็นั่งอยู่ข้างมันนี่แหละ ทุกอย่างผมปรึกษามันแล้ว และมันก็ไม่ได้ขัดอะไร ถ้าจะให้น้องมันไปค้างด้วย แค่บางครั้งคราวArt End..พลั่ก! “แฮ่ก ๆ พี่! พี่จะขายคอนโดทำไมคะ!”ในขณะที่ทั้งห้องเงียบราวกับป่าช้า แซนดี้ก็วิ่งพรวดพราดเข้ามาจนทั้งห้องตกใจสะดุ้งไปตาม ๆ กัน ท่าทางเหนื่อยหอบของเธอชวนให้แฟนหนุ่มเป็นห่วงต้องหยิบยื่นน้ำเปล่าให้“พี่ต้องใช้เงินเหรอ นี่! พอไหมคะ”สาวน้อยยื่นเช็กเงินสดจำนวนสิบล้านให้แฟนหนุ่มทว่าแทนที่เขาจะรับไว้กลับยิ้มกรุ้มกริ่มเงยหน้ามองเธอที่กำลังเป็นเดือดเป็นร้อนแทน“ถ้าพี่ขาดเงินพี่บอกแซนด์ พี่ไม่ต้องเกรงใจ”“ฮึ พี่ดูจนขนาดนั้นเลย?”อาร์ทดึงคนตัวเล็

Fin Hotel - โรงแรมระดับห้าดาวWedding Day 08-08-2024 09.09 น.‘สวัสดีครับ แขกผู้มีเกียรติทุกท่าน กระผมในนามตัวแทนของเจ้าภาพ ขอกล่าวต้อนรับแขกผู้มีเกียรติทุกท่านเข้าสู่ช่วงเวลาแห่งความสุข ความปิติยินดีและความทรงจำที่ดี ในงานมงคลสมรสหมู่ในวันนี้’พิธีกรเอ่ยต้อนรับแขกอย่างเป็นทางการเมื่อเห็นว่าผู้คนในงานเริ่มเนืองแน่นแล้ว งานแต่งสุดหรูหราลังการรวมถึงงานที่ทำให้คนทั้งประเทศอกหักก็ว่าได้ เพราะลูกชายลูกสาวตระกูลมหาเศรษฐีประกาศสละโสดแต่งงานในวันเดียวกันถึงสาม แม้ก่อนหน้านี้คนเป็นพี่ใหญ่จะมีข่าววิพากษ์วิจารณ์ต่าง ๆ นานาเรื่องท้องก่อนแต่งแล้วก็ตามวิดีโอทำความรู้จักบ่าวสาวทั้งสามคู่เริ่มฉายขึ้น ความหวานฉ่ำจากหน้าจอนำออกสู่สายตาผู้คนที่มาส่งผลให้ทุกคนยิ้มกว้างตามไปด้วยหญิงสาวในชุดสีเรียบทั้งสามคนนั่งกุมมือตัวเองรอเวลาที่เจ้าบ่าวจะมารับตัวออกไปประกอบพิธีตามประเพณี ถึงตอนเจ็ดโมงเช้าจะทำพิธีทางศาสนากันแล้วก็ไม่ได้ลดความตื่นเต้นของทุกคนลงไปได้เลย“พี่เมทำไมเงียบจังเลยคะ”น้องสาวคนสุดท้องของเขาเอ่ยถามอย่างรู้ความรอยยิ้มร่าเริงนี้ยังเป็นสดใสให้ครอบครัวได้เสมอ เมษายิ้มหวานตอบน้องก่อนจะเอื้อมมือมาจับม

“ตรงนั้นยังไม่สะอาดค่ะ !”เธอชี้ไม้ชี้มือบอกเขาไปทั่วไม่ว่าจะมุมไหนที่เขาขัดลงแรงขัดเป็นอย่างดีสุดท้ายเธอก็บอกว่าไม่สะอาดจนคนที่ตั้งใจเริ่มน้อยใจขึ้นมาบ้าง“เมษครับ ไม่แกล้งเฮียได้ไหม น้ำยาใส่จนจะหมดขวดอยู่แล้วยังไม่สะอาดอีกเหรอ”มาเฟียผู้มากอำนาจมองเมียสาวที่ยืนกอดอกด้วยสายตาขอร้องอ้อนวอน ส่วนเขากอดโถส้วมและแปรงขัดห้องน้ำ หากใครได้มาเห็นสภาพเขาในตอนนี้คงขำจนปอดโยกเป็นแน่“เมษครับ เฮียผิดไปแล้ว เฮียขอโทษ”อิทธิพลที่เขามีแผ่ซ่านไปทั่วราชอาณาจักรและครอบคลุมอีกหลายพื้นที่ของโลก หากแต่ว่ายังไม่สามารถเฉียดเข้าใกล้พื้นที่ของเมียเลยสักนิด“เมษไม่รักเฮียแล้วเหรอครับ”“สำนึกรึยังคะ”เธอเอ่ยถามสามีอันเป็นที่รัก เจ้าหล่อนรู้ดีว่าที่สำนึกนั้นแค่ที่ตะคอกใส่เธอส่วนเดียว ส่วนที่ตบลูกน้องไม่ได้ใส่ใจอะไรทั้งนั้น“โอเค ต่อไปเฮียจะระวังมากขึ้นไม่ใช้อารมณ์กับพวกมันอีก”“อื้ม พอจะสะอาดขึ้นมาหน่อยแล้วค่ะ”พอเขารับปากเธอก็ไม่แกล้งต่อ รอยยิ้มเล็ก ๆ ที่จุดมุมปากนั้นเป็นดั่งน้ำเย็นปลอบใจที่เหี่ยวเฉาของเขาให้สดชื่นขึ้น“ไปอาบน้ำได้แล้วค่ะ เดี๋ยวเมษเตรียมเสื้อผ้าให้”“ลูกบอกเฮียว่าหนูทำแต่อาหารที่มีผักชี”“หึ ซา

หกปีผ่านไปแล้วที่ทั้งสองคนอยู่ด้วยกันครองรักกันอย่างชื่นมื่น มีโซ่ทองคล้องใจเป็นเด็กสาวแสนซนเป็นสักขีพยานรัก แม้จะไม่มีงานแต่งมีเพียงทะเบียนสมรสแต่เมษาไม่เคยน้อยเนื้อต่ำใจในเรื่องนี้เลยสักนิด“ที่รัก ลูกไปโรงเรียนแล้ว~”คนตัวโตออดอ้อนเมียสาวของตนที่กำลังจัดชุดเสื้อผ้าให้เขาใส่ไปทำงาน หากแต่ว่าเจ้าหล่อนกลับไม่ได้สนใจเขาเลยสักนิดทั้งที่ตนเดินเปลือยเปล่ามาหาแท้ ๆ“วันนี้ไม่ไปทำงานเหรอคะ”เธอหันหน้ามาเอ่ยถามพลางส่ายหน้าเมื่อเห็นงวงช้างใหญ่ เจ้าหล่อนล่ะเบื่อหน่ายความกินจุไม่พักของเขาเหลือเกิน อยากได้ทุกเวลาที่อยู่ด้วยกัน ตอนที่เธอให้นมลูกอีกข้างยังต้องให้เขากินด้วยทำอย่างกับว่าเธอคลอดออกมาสองคนทั้งพ่อทั้งลูก“ไม่ไปทำงานเหรอคะ”“ถ้าไม่ไป จะได้กินนมไหมคะ”ร่างกายกำยำเปลือยเปล่าสวมกอดเมียสาวจากทางด้านหลัง จมูกโด่งกดลงซอกคอเนียนลากขึ้นใบหูจนขนลุกเกลียวไปทั้งร่างกาย“ถ้าไม่ไปก็มานี่ค่ะ”คนตัวโตเดินตามเป็นเป็ดน้อยตามผู้เป็นแม่ต้อย ๆ มุมปากหยักยกขึ้นสูงแสดงความดีใจจนออกนอกหน้า“ยิ้มอะไร จะให้ถอนขนรักแร้ให้ ไม่มีเวลาไปเลเซอร์”“ใครจะไปทำวะเมษ !”รอยยิ้มเมื่อครู่หลุดหายไปทันตา คิ้วหนาขมวดมุ่นไม่พอใ

เช้านี้ซาร์นต้องเข้าบริษัทตั้งแต่ฟ้ายังไม่สางเพราะเป็นวันที่ตกลงเซ็นสัญญากับพาร์ตเนอร์ญี่ปุ่นแล้ว หลายอย่างเขาอยากมาดูด้วยตาของตนเอง ในขั้นตอนสุดท้ายและถือว่าสำคัญมากนี้เขาไม่อยากให้มีอะไรผิดพลาดแต่ในใจเขามีอีกคนที่เป็นห่วงมากกว่า เมื่อคืนเธอละเมอสะดุ้งทั้งคืนจนเขาไม่กล้าที่จะหลับ ไม่รู้ว่าป่านนี้จะตื่นหรือยังการลงนามทำสัญญาส่งออกซื้อขายเครื่องดื่มหลายชนิดถูกเซ็นเรียบร้อยถูกต้องตามกฎหมาย มีบุคคลสำคัญเป็นพยานและร่วมแสดงความยินดีกับการเติบโตในครั้งนี้เมษาพอทราบข่าวจากลูกน้องของเขามาบ้างว่าช่วงเช้ามีการลงนามสัญญากับทางญี่ปุ่น เธอที่ไม่อยากเห็นภาพเด็ดหรือฟังข่าววงในจึงเลือกที่จะปิดร้าน“อุ๊บ ! อ้วก ! แหวะ !”อาการท้องไส้ปั่นป่วนคลื่นเหียนอาเจียนตีขึ้นอีกครั้ง ช่วงนี้เธอเครียดมากไปหน่อยแถมข้าวปลาก็ไม่ได้กินตั้งแต่เมื่อคืนเลยเกิดอาการดังกล่าวเจ้าหล่อนเริ่มลงมือทำอาหารง่าย ๆ ไม่ใช่ให้ตัวเองแต่จะเอาไปให้เขาต่างหาก ประมาณสิบเอ็ดโมงค่อยจะออกไป กะเวลาไว้ช่วงที่เขาเสร็จงานพอดี“เหม็นจังวะ !”เธอดันทุรังทำกับข้าวต่อจนเสร็จแต่ในระหว่างนั้นก็เทียววิ่งเข้าห้องน้ำบ่อย ๆ เพื่อไปอ้วก พอท้องว่างแล้วไ

เมษาที่กะว่าจะมาคุยกับเขาในช่วงเช้าก็ต้องชวดไป ไม่รู้ว่าเขายังไม่กลับตั้งแต่เมื่อคืนหรือออกไปตั้งแต่เช้ากันแน่“ค่อยเอากาแฟไปส่งก็ได้วะ”เจ้าของร้านเดินเข้าร้านด้วยสีหน้าที่โอเคขึ้นกว่าเมื่อวาน เห็นทีคงได้คำตอบในใจแล้วแต่ไม่ทันที่โบว์จะถามไถ่เธอก็เดินออกไปพร้อมแก้วกาแฟรสโปรดของคนบนตึก“สวัสดีค่ะพี่มุก”“สวัสดีจ้ะ เอ่อเม.. แป๊บนะพี่รายงานก่อน”เธอทำหน้างุนงงแปลกใจเล็กน้อยปกติเธอมาที่นี่ไม่ต้องรายงานแถมลายนิ้วมือเธอยังมีด้วย พอวันนี้เลขากลับพูดแปลก ๆ แต่ก็ไม่เป็นไรเธอรอได้อยู่แล้ว“น้องเมรอแป๊บนะ บอสมีแขก”“อ๋อ โอเคค่ะ”เธอยิ้มหวานอย่างเข้าใจก็ว่าทำไมถึงต้องรายงานที่แท้มีแขกนี่เอง เจ้าหล่อนมองลอดเข้าไปกับช่องประตูที่ถูกเปิดเห็นราง ๆ ว่าเป็นผู้หญิงซึ่งรูปร่างคล้ายคลึงกับสาวญี่ปุ่นคนนั้นเมษานั่งอยู่อย่างนั้นนานเกือบครึ่งชั่วโมงตั้งแต่คบกันมาเธอยังไม่เคยรอเขานานขนาดนี้มาก่อน กาแฟในมือก็จวนละลายรสชาติคงจะจืดชืดไม่เหลือความอร่อย“พี่มุกเดี๋ยวเมมาใหม่นะคะ ไปชงกาแฟใหม่ก่อนพี่มุกเอาอะไรไหมคะ”“ไม่เป็นไรจ้า ขอบคุณน้า”เลขาสาวยิ้มตาหยีให้กับรุ่นน้องแล้วก้มงมกับงานมากมายของเธอต่อ ส่วนหญิงสาวที่อา

ซาร์นสังเกตเห็นถึงความผิดปกติจากแฟนสาวเพราะตั้งแต่กลับมาเธอเอาแต่นั่งนิ่งเหม่อลอยไม่รู้ว่าคิดอะไรอยู่“เป็นอะไรไหม”“ซาร์น~ เป็นเพื่อนกันไปก่อนได้ไหม”“หมายถึง ?”ประโยคไม่กี่คำทำเอาใจชายหนุ่มแตกสลายตัวชาวาบตั้งแต่หัวจรดเท้า เขาไม่คิดว่าความสุขจะผ่านไปเร็วถึงเพียงนี้ทำเอาไม่ได้ทำใจเอาไว้ก่อนเมษาเบนหน้าหลบเขาก่อนจะสูดหายใจเข้าปอดแรง ๆ รวบรวมความกล้าอีกครั้ง เธอเองก็ไม่อยากทำเช่นนี้แต่ในตอนนี้เธอไม่มีอะไรคู่ควรกับเขาเลย“กลับไปเป็นเหมือนเดิมไม่ได้เหรอ”“เหมือนเดิม ? ตอนไหนล่ะ ตอนที่เป็นเพื่อนกันอยู่ หรือตอนที่มันเกินเพื่อนไปแล้ว”ห้วงเวลาที่เคยมีแต่ความสุขจนลืมเวลาที่ต้องเศร้าทำเอาเขาไปไม่เป็นแค่เดินยังสะดุดเกือบจะล้ม ชายหนุ่มอยู่ตรงนั้นไม่ได้อีกต่อไปจำต้องออกไปที่ไหนสักแห่งก่อน“เชี่ยเอ๊ย !”พวงมาลัยรถโดนทุบอย่างแรงพร้อมกับเสียงสบถด่า เขาหักเลี้ยวรถไปผับของตัวเอง ความคิดประมวลผลอย่างหนักว่าตัวเองทำอะไรผิดนักถึงโดนบอกเลิกเช่นนี้“เป็นอะไรวะ”“เมียทิ้ง !”“ฮะ !”เพื่อนทั้งสองถูกเรียกเร่งด่วนพิเศษมาพร้อมกันพร้อมใบหน้างอไม่เข้าใจ แต่เมื่อได้คำตอบคิ้วที่เคยย่นอยู่แล้วก็ยิ่งงอขึ้นไปอีก ทุกอ

“พ่อ”“แก”เสียงทุ้มของชายทั้งสองคนเอ่ยขึ้นพร้อมกัน จากที่สถานการณ์นิ่งเงียบมานาน เสี่ยฮาร์นสูดหายใจเข้าเต็มปอดเขาไม่รู้ว่าจะเริ่มจากตรงไหนดี“พ่อสบายดีไหมครับ”“สบายดี ฮึก พ่อ.. สบายดี”แค่ประโยคสั้น ๆ ที่เปล่งออกมาทำให้เจ้าสัวคณาเรศน้ำตาร่วงทันที กี่ปีมาแล้วที่ลูกชายไม่เคยพูดกับเขาด้วยน้ำเสียงเช่นนี้เลย อย่าว่าแต่ถามไถ่สารทุกข์สุกดิบ แค่ยอมคุยกันดี ๆ สักครั้งยังไม่เคย“พ่อ.. ขอโทษ พ่อขอโทษแกจริง ๆ”“เรื่องที่มันผ่านไปแล้วก็ให้มันผ่านไปเถอะครับ ความจริงผมรู้ทุกอย่าง รู้ว่าแม่เป็นคนขอร้องให้พ่อไปลงทุนที่ต่างประเทศเอง รู้ว่าเรื่องข่าวพ่อกับดาราคนนั้นไม่เป็นความจริง ผมแค่รับไม่ได้วันนั้นพ่อไม่มาแม้แต่ดูใจแม่”“พ่อ.. ขอโทษจริง ๆ ฮึก พ่อ.. รับปากแม่แกว่าถ้าไม่สำเร็จพ่อจะไม่กลับมา ตอนนั้นพ่อยังทำไม่ได้แล้วจะให้พ่อแบกหน้ามาเจอแม่แกได้ยังไง”“ผมปล่อยวางได้แล้วครับ พ่อก็เลิกโทษตัวเองเถอะ แล้วไปอยู่กับหลานไปอยู่กับผม”เจ้าสัวเงยมองหน้าลูกชายทันทีที่เขาเอ่ยเช่นนั้น ไม่คิดว่าเขาจะได้กลับไปอยู่กับลูกกับหลานอีกครั้งในบั้นปลายชีวิต แค่นี้คนแก่อย่างเขาก็ตายตาหลับแล้ว“ผมซื้อบ้านหลังข้าง ๆ ไว้ให้พ่อแ

อาการแปลกประหลาดของคนสองคนอยู่ในสายตาผู้ใหญ่อย่างป้าไหมตลอด เธอรู้ว่าอาการแบบนี้มันคืออะไรแต่ทว่าเจ้านายของเธอเป็นหมันทำให้เธอไม่แน่ใจอะไรสักอย่างได้แต่สังเกตอาการมาเรื่อย ๆ“หลิน กินแบบนี้มานานหรือยังลูก”“สักพักแล้วค่ะป้า ตัวบวมมาก ฮ่าฮ่าฮ่า”“ให้เสี่ยพาไปหาหมอหน่อยไหม หลินรู้สึกหรือเปล่า”กึก ! คำที่ป้าไหมพูดเธอเริ่มเข้าใจและจับจุดประสงค์ได้ คงไม่ใช่ว่าเธอจะตั้งครรภ์หรอกนะ แต่จะเป็นไปได้ไงในเมื่อเขาบอกเองว่าเป็นหมันวันถัดมาหลินขอให้เขาพาไปหาหมอตามที่ผู้ใหญ่แนะนำ แม้ในใจจะอยากมีลูกมากแต่ก็หวั่นอยู่เหมือนกันกลัวว่าเขาจะไม่เชื่อใจเธอ กลัวว่าเขาจะไม่เชื่อว่าเป็นเลือดเนื้อเชื้อไขของเขาจริง ๆหลินนั่งรอผลตรวจอย่างกระวนกระวายใจ ส่วนคนที่ไม่รู้ว่าเธอขอร้องให้เขาพามาโรงพยายาลทำไมก็คงยังนั่งนิ่งโอบกอดคนตัวเล็กไม่ปล่อย“เชิญคุณวริศราค่ะ”“เฮีย~ เฮียเข้าไปกับหนูได้ไหมคะ”เขาพยักหน้าแล้วพยุงเธอเดินเข้าห้องตรวจ ใบหน้าสาวเจ้าแสดงออกถึงความกังวลอยู่มากจนเขาเครียดตามไปด้วยกลัวว่าเธอจะเป็นอะไรที่ร้ายแรง“ยินดีด้วยนะครับคุณพ่อคุณแม่ ตอนนี้ตั้งครรภ์ได้สิบเอ็ดสัปดาห์แล้วครับ”“เฮีย~”แทนที่เธอจะดีใจกล

จนเกือบหนึ่งทุ่มทั้งสองถึงได้เวลาก้าวขาออกจากบ้านไปวัดสักที วันนี้ที่วัดใหญ่มีการจัดรำวงการกุศลเพื่อหาเงินสร้างโบสถ์ ครอบครัวเธอเองก็มีชื่อนั่งเป็นประธานครั้งนี้ด้วย เพราะบริจาคไปถึงครึ่งแสน แม้จะไม่ได้อยากได้ชื่อเสียงอะไร แต่ทางวัดก็ใส่ให้อยู่ดี“มื้อนี้แม่ใหญ่สายคืองามแท้”หลินเอ่ยชมแม่ตัวเองที่เป็นสาวรำวงครั้งนี้ด้วย เสื้อขาวกระโปรงลายดอกพริ้วนั่นเธอเป็นคนจัดหามาให้ทั้งหมด พอเห็นแม่ตนแต่งตัวแบบนี้บ้างก็แปลกตาดีเหมือนกัน“ไปเหมาสักสองรอบไป อ่ะ”เสี่ยฮาร์นยื่นธนบัตรสีเทาปึกหนึ่งให้ภรรยาก่อนที่เธอจะเดินไปบอกกรรมการวัด พร้อมซื้อมาลัยมาคล้องแม่ของเธอด้วย ความจริงมีมาลัยเงินที่เธอทำเองไว้แล้วแหละ แต่อยากอุดหนุนวัดด้วยเช่นกัน“ปะเฮีย”“ไม่เอาหลิน วันนั้นเฮียก็อายพอแล้ว หลินครับ~”เสียงออดอ้อนของเขาไม่ได้ช่วยอะไรเลยเมื่อมือน้อยของเธอดึงกึ่งลากเขาขึ้นเวที ก่อนที่หลาย ๆ คนจะเดินตามขึ้นไปด้วย เสี่ยใหญ่เดินตามผู้หญิงสองคนพร้อมปรบมือแปะ ๆ ไปด้วย รอยยิ้มของสองแม่ลูกทำให้จิตใจเขาเบิกบานลืมอายฟ้อนเล่นตามเธอไปด้วย“เฮ้อเหนื่อย !”“แก่แล้วก็งี้แหละ คิก ๆ”“แต่เอวดีนะ”“ชิ วนมาเรื่องนี้อีกแล้ว ตาแก่บ

เกือบเที่ยงที่ทั้งสองลืมตาตื่นและเดินลงมาจากบ้านพร้อมกัน สายสมรเองที่รู้อยู่แล้วได้แต่ยิ้มกริ่มดีใจที่ลูกสาวกับลูกเขยดีกัน ต่างจากบันลือที่ตอนนี้วิ่งเข้าไปในบ้านแล้ว“มึงยังกล้ามาอีกอยู่ติ หือ ! (มึงยังกล้ามาอีกเหรอ หือ !)”“พ่อใหญ่ลือ เจ้านิเฒ่าซือ ๆ บ่ฮู้จักความเนาะ ! (พ่อใหญ่ลือ แกนี่แก่เฉย ๆ ไม่รู้จักความเลยนะ !)”สายสมรวิ่งไปห้ามผัวตัวเองพร้อมด่าฉาดใหญ่ ก่อนจะอธิบายเรื่องทั้งหมดให้ฟัง ส่วนบันลือเองก็ไม่พอใจนักไม่ได้เต็มใจที่จะรับเขาเป็นลูกเขยเหมือนแต่ก่อน แค่เห็นว่าลูกสาวรักผู้ชายคนนี้มากเลยมองข้ามไปเสี่ยฮาร์นเดินไปที่รถของตัวเอง ก่อนจะหยิบของที่เตรียมมาตั้งแต่เมื่อวานลงจากรถ พานบายศรีเล็ก ๆ ถูกวางต่อหน้าพ่อตาแม่ยายพร้อมกล่าวขอขมาอย่างจริงใจ แต่ถึงอย่างนั้นบรรลือก็ไม่ได้ใจอ่อนลงสักนิดจนกระทั่งเขาหยิบขวดบรั่นดีนอกออกมา ทำเอาบันลือตาลุกวาวเป็นประกาย“เออ บักอันนี้มันอยู่เป็นเว้ย (เออ ไอ้นี่มันอยู่เป็นเว้ย)”ชายสูงวัยหยิบขวดเหล้าก่อนจะตบบ่าลูกเขยเบา ๆ แล้วเดินออกจากบ้านไปหาลุงในทันที ทำเอาสายสมรและหลินส่ายหัว“อีสาย !”เสียงเดือนเพ็ญตะโกนเรียกน้องสาวจากทางหน้าบ้านดังขึ้น สายสมรรีบเ

“หนูครับ เฮียทำตามที่หนูขอทุกอย่างแล้วนะ คืนดีกับเฮียได้รึยัง”“นั่งสิคะ”เธอไม่ตอบที่เขาถามและไม่ได้ปฏิเสธเช่นกันแถมยังขยับให้นั่งด้วย ทำเอาเสือเฒ่าเจ้าเล่ห์ดีดดิ้นเป็นลิงโลดทึกทักเอาเองว่าเมียยอมคืนดีด้วยหลินหยิบกระดาษทิชชูที่ตัวเองพึ่งจะซื้อมาซับเหงื่อออกให้เขา ใบหน้าหล่อที่มองกี่ครั้งยังไม่เบื่อนี่เป็นของเธอของเธอคนเดียว และที่ทำอยู่ก็เป็นการแสดงความเป็นเจ้าของทางอ้อมไม่ต้องการให้มดปลวกมาไต่ตอมเขาอีก“แกล้งผัวแบบนี้รู้ไหมจะโดนอะไร”“ชิ ! โอนให้หนูแต่แรกก็จบ”“หนูอยากได้เท่าไหร่ เอาไปได้เลย แถมไอ้ซีให้ด้วย”“เอามาเป็นกิ๊กเหรอคะ”“เดี๋ยวจะโดน”หลินหัวเราะหึในลำคอก่อนจะหันไปทางเวทีไม่สนใจเขา แต่ทว่ามือหนากลับสอดโอบเอวเธอเอาไว้พร้อมกับลูบคลำตรงนั้นของเธอเบา ๆ ยังที่มีเสื้อแขนยาวที่เธอคลุมขาเอาไว้ไม่อย่างนั้นคนคงเห็นกันทั้งลานนี่แหละไม่ถึงยี่สิบนาทีคนแก่ของเธอก็ซบหน้าลงที่แผ่นหลัง และเหมือนเธอจะรับรู้ถึงลมหายใจสม่ำเสมอของเขานั่นแสดงว่าเขาหลับไปแล้ว ในสถานที่ที่เสียงดังขนาดนี้ยังหลับได้ ต้องเหนื่อยแค่ไหนกันนั่งไปสักพักหลินจึงลาเพื่อนกลับ เพราะดูแล้วคนข้างหลังน่าจะต้องการพักผ่อนมากกว่

“หลิน คือตื่นสวย.. เอ้า มาแต่เหิง (หลิน ทำไมตื่นสาย.. เอ้า มาแต่ตอนไหน)”“มาแต่มื้อคืนแล้ว เบิ่งเอาโลดลูกเขยเจ้ายายสาย (มาตั้งแต่เมื่อคืนแล้ว ดูเอาเลยลูกเขยแกยายสาย)”หลินลุกขึ้นลงไปข้างล่างทันทีที่ผู้เป็นแม่เข้ามา ส่วนสายสมรได้แต่มองสลับลูกสาวกับลูกเขยไปมาอย่างงุนงง“ฮาร์น ฮาร์นเอ้ย ลุกไปนอนเทิ้งเตียงดี ๆ ลูก น้องออกไปแล้ว (ฮาร์น ฮาร์นเอ้ย ลุกไปนอนบนเตียงดี ๆ ลูก น้องออกไปแล้ว)”“อื้อ แม่~ แม่ครับมื้อแลงพาน้องไปเบิ่งหมอลำแน่เด้อ ผมจ้างไว้เผื่อน้องสิคืนดีนำ (แม่ครับ ตอนเย็นพาน้องไปดูหมอลำด้วยนะ ผมจ้างไว้แล้วเผื่อน้องจะคืนดีด้วย)”“อื้อ ๆ แม่สิพาไปดอก นอนซะ ๆ (อื้อ ๆ แม่จะพาไปเอง นอนเถอะ ๆ)”ฮาร์นสลึมสลือปีนขึ้นเตียงเมียโดยมีแม่ยายสนับสนุน แขนหนาคว้าเอาหมอนสาวน้อยมากอดสูดดมกลิ่นหอมที่ตัวเองโปรดปราน ได้กอดหมอนก็เหมือนได้กอดคนนั่นแหละหลินกลับขึ้นมาบนห้องก็ต้องขมวดคิ้วเป็นปมขึ้นสันนูน แต่ก็คงเป็นมารดาของเธอนั่นแหละที่อนุญาตเลยไม่ว่าอะไร“คุณ คุณไม่กลับหรือไง”หมับ ! “อ๊ะ !”ระหว่างที่ปลุกอยู่นั้นแขนเรียวเธอก็โดนกระตุกดึงลงไปกอดในอ้อมแขนของเขา มันแน่นจนเธอขยับไม่ได้แต่ก็ไม่อึดอัด“เมื่อไห