All Chapters of ลีลาว้ากวิศวะ: Chapter 1 - Chapter 10

ก่อนเปิดภาคเรียนหนึ่งวัน กลุ่มว้ากปีสามถูกรุ่นพี่นัดเพื่อวางแผนการรับน้องอีกครั้ง รวมทั้งย้ำกฎการเป็นว้ากให้ขึ้นใจ“กฎคือ !”“หนึ่ง รุ่นพี่ถูกเสมอ สอง ห้ามยิ้มให้รุ่นน้อง สาม ห้ามใจอ่อนกับรุ่นน้อง สี่ หากไม่เข้าใจกลับไปอ่านข้อหนึ่งใหม่”ว้ากหมาด ๆ ตะโกนตอบอย่างหนักแน่น ความมาดมั่นเข้มดุแสดงออกผ่านทางสายตาเพื่อให้ผู้เป็นรุ่นพี่ยอมรับ“ดี จำให้ขึ้นใจ ห้าเท่านะมึง”“ครับ”หลังเสร็จจากนัดรวม เพื่อนสนิททั้งสี่คนก็ออกลาดตระเวนโปรยเสน่ห์ที่ผับร้านประจำไม่ไกลจากมหาวิทยาลัย“ช่วงนี้มึงไม่ออกล่าเหรอวะ”“ไม่ว่ะ กูเบื่อ”เขาส่ายหน้าตอบเพื่อนพลางโน้มตัวหยิบแก้วเครื่องดื่มสีน้ำตาลเข้มขึ้นดื่ม ช่วงหลังมานี้เขาแทบไม่ออกไปไหนเลยจนเพื่อนสนิทเกิดคำถามในใจ“ไม่ใช่ว่าซุกใครไว้ที่คอนโดนะมึง”“ไม่มี ก็ให้กูพักบ้างไอ้สัตว์ !”ว่าพร้อมทั้งวางแก้วลง ลมหายใจร้อนพ่นออกอยากเบื่อหน่าย คิ้วหนาขมวดขึ้นสันนูนเล็กน้อยให้กับความไม่เชื่อของเพื่อนความจริงที่เขาไม่ออกไปไหนในช่วงนี้ก็เพราะทุกคืนตอนสามทุ่มต้องเข้าสอดส่องโปรไฟล์ของหญิงสาวปริศนาทางทวิตเตอร์ จนตอนนี้เขากดติดตามไว้เพื่อไม่ให้พลาดช็อตเด็ดไป“กูกลับละ พรุ่งนี้เร

“อ๊ะ !”ร่างเล็กถูกพลิกให้อยู่ภายใต้ร่างสูงใหญ่ ชายหนุ่มไล่สายตามองตั้งแต่ใบหน้าสวยดื้อรั้นลงมายังหน้าอกอิ่มภายใต้บราสีขาว“มีใครบอกหรือยังว่านมเธอสวยมาก”“ก็เยอะ”“ฮึ หุ่นโคตรเอ็กซ์ ไม่อยากเชื่อเลยว่าไม่เคยโดนเน้ด”ขณะที่เอ่ยปากฝ่ามือหนาก็สอดเข้าใต้กระโปรงเทนนิสสั้นลูบไล้ต้นขาเนียนขึ้นเรื่อย ๆ จนถึงสามเหลี่ยมอวบอูม จีสตริงสีขาวถูกแหวกออกเปิดทางให้เขาได้สัมผัสกับเนินเนื้อ นิ้วกลางกรีดลงตามรอยแยกกลีบกุหลาบเบา ๆ เน้นคลึงที่ยอดเกสร“อื้อ~”“ปกติช่วยตัวเองบ่อยไหม”ตอนถามก็ค่อย ๆ ถอดกระโปรงสั้นออกทีละน้อย พร้อมกับจีสตริงสีเดียวกัน สายตายามที่เห็นอวัยวะส่วนลับประกายไปด้วยความต้องการปฏิเสธไม่ได้เลยว่าสวยที่สุดตั้งแต่เคยเห็นมา..“ถะ.. ถามทำไมก็.. ทุกวัน”“ฮึ แล้วใช้ไอ้นั่นด้วยไหม”เขาผินหน้าไปทางกระเป๋าสะพาย แท่งประหลาดคล้ายไมค์สีฉูดฉาดโผล่พ้นออกมาเล็กน้อยสร้างความตื่นตกใจให้เจ้าของ“ชะ.. ใช้บ้าง”ใบหน้าแดงซ่านเอ่ยตอบเสียงแผ่วเบาอย่างเหนียมอาย ถึงแม้จะรู้ว่าเขาเองก็น่าจะเห็นกระดานข่าวของเธอมาบ้าง แต่ตอนที่ต้องตอบคำถามแบบตาต่อตาเช่นนี้ก็เลี่ยงอาการประหม่าไม่ได้อยู่ดีแขนเรียวยาวเอื้อมหยิบแท่ง

“ทำไมมาสาย เพื่อนไม่ได้บอกเหรอว่าพี่นัดกี่โมง !”ทว่าความดีใจอันน้อยนิดของเธอถูกทำลายลงเมื่อเสียงหนักแน่นตะคอกขึ้น น้ำเสียงคำรามของเขาไม่มีผ่อนปรนให้เลยสักนิดราวกับจะสังหารพวกเธอให้ตายลงเดี๋ยวนั้น“หมอบ !”คำสั่งของเขาแฝงไปด้วยบารมีน่าเกรงขามเฉกเช่นผู้มีอำนาจเหนือกว่า ใบหน้าเคร่งขรึมของผู้พูดทำให้ผู้ด้อยกว่าตื่นกลัว“ฮะ ! คืออะไร”คนที่ไม่เคยทำอะไรเช่นนี้ไม่เข้าใจคำสั่งสักเท่าไหร่ ต่างจากผู้ชายบางคนที่นอนคว่ำหน้าราบไปกับพื้นอย่างรวดเร็วหลังสิ้นเสียงนั้น“หมอบลงเดี๋ยวโดนหนักกว่านี้”ชายหนุ่มที่นอนลงแล้วรีบสะกิดให้คนที่ยืนอยู่ทำตาม ทุกคนต่างพากันค่อย ๆ ย่อตัวนอนราบไปกับพื้นดินร้อน ข้างแก้มแนบกับหญ้าอย่างเลี่ยงไม่ได้“รู้ใช่ไหมว่าพี่นัดกี่โมง”เขายังคงใช้อำนาจแผดเสียงอย่างต่อเนื่อง สุ้มเสียงหยาบคายกระดากหูทำให้หญิงสาวที่ไม่เชื่อฟังใครมาก่อนเกิดอารมณ์ร้อนขึ้น“ทั้งที่รู้ว่าพี่นัดกี่โมงก็ยังมาช้า !”“แล้วหมาที่ไหนมันไม่ให้กูกลับเอาจนเป็นไข้วะ !”เสียงพึมพำสบถอย่างไม่พอใจแทรกเสียงรุ่นพี่ที่ยืนตะคอกอยู่หน้าแถว แม้ว่าจะเพียงลมปากแต่เพราะทั้งสนามเงียบเชียบทำให้เสียงนั้นดังไปเข้าหูว้ากเข้า“น้อ

รถยนต์ยี่ห้อดังของไทยขับเคลื่อนตามถนนออกประตูหลังมหาวิทยาลัยตรงไปยังหอพักตามที่เธอบอกเส้นทาง บรรยากาศภายในรถเต็มไปด้วยความตึงเครียดราวกับคนทั้งสองไม่ถูกกันมาตั้งแต่ชาติปางก่อนทันทีที่รถจอดเทียบท่าฟุตบาทหน้าหอพักเกรดกลาง พราวพริมาก็ปลดเข็มขัดเปิดประตูเตรียมจะลงจากรถทันทีอย่างไม่บอกไม่กล่าว“ไม่ขอบคุณ ?”“ไม่ได้ขอ !”ปัง ! ประตูถูกปิดลง ลมที่พัดแรงเป็นเหมือนฝ่ามือตบเข้ากลางใบหน้าชายหนุ่มพลขับ เขาไม่เคยรู้สึกหน้าเสียขนาดนี้มาก่อนในชีวิต“ว่ากูเสือก ?”เขาเอียงคอเล็กน้อย คิ้วหนาม้วนงอด้วยความไม่เข้าใจ ทั้งที่เขามีบุญคุณกับเธอแท้ ๆ แต่เจ้าหล่อนกลับทำเหมือนเขาเป็นผู้ร้ายฉุดเธอมาอย่างไรอย่างนั้นถึงจะใช่ก็เถอะ..ล้อรถหมุนวนกลับออกจากที่พักของเธอโดยที่อารมณ์ของพลขับไม่ค่อยนิ่งเท่าไหร่นัก บ้างก็เกิดหงุดหงิดที่โดนเธอพูดไม่ดีใส่ บ้างก็เกิดความหวิวหวั่นใจที่เห็นเธอเป็นเช่นนั้นหากไล่เรียงกันจริง ๆ พิษไข้ในครั้งนี้เป็นเขาเองที่สร้างมันกับมือ และเพิ่มความรุนแรงโดยการสั่งลงโทษเธอกลางแดดโดยไม่ได้ฟังเหตุผลแต่เขาในฐานะรุ่นพี่ ไม่มีความผิด..ศศินสงบไม่ลงจนถึงคอนโด เขาเลือกใช้สายน้ำเย็นเข้าระงับอารมณ์ก

“เล็งใครไว้อ่ะแบท”เพื่อนหญิงคนเดียวของกลุ่มเอ่ยแซวอย่างรู้ทัน ถึงแม้ว่าเธอจะไม่อยากรับรู้อะไรเท่าไหร่เกี่ยวกับเรื่องของผู้ชายแต่เพราะคลุกคลีสนิทกันมากทำให้เลี่ยงไม่ได้ที่เรื่องต่าง ๆ จะลอยมาเข้าหู“เปล่า ไอ้พวกเหี้ยนี่มันกวนตีน”“เบาได้เบา ปล่อยให้น้องมีอนาคตที่ดี”ดรีมเอ่ยแซวพร้อมรอยยิ้มอย่างไม่จริงจังนัก ก่อนจะหันไปสนใจกองกระดาษในมือส่งต่อให้เพื่อนข้าง ๆ โดยที่เธอไม่ทันมองเลยว่ามีใครอีกคนกำลังหงุดหงิดกับท่าทางแบบนั้นอยู่“พวกกูนี่แหละ อนาคตที่ดีของน้อง”“จ้า ๆ ฮึ”เสียงแค่นหัวเราะดังออกมาหลังจากที่เหมพูดจบ คำพูดเมื่อครู่นั้นเหมือนจะตรงกันข้ามลิบลับเลยก็ว่าได้ นอกจากจะไม่ดีอาจจะเป็นตราบาปให้ใครหลาย ๆ คนแต่ทั้งที่รู้กันทั่วถึงกิตติศัพท์ของผู้ชายกลุ่มนี้ ผู้หญิงหลาย ๆ คนทั้งในและนอกสาขากลับพากันอยากมีตราบาปติดตัวสักครั้ง“เฮดว้าก มาทางนี้หน่อย”ตอนที่คุยกันไปสรุปตารางเรียนไปนั้น รุ่นพี่ปีสี่ก็เข้ามาเรียกกลุ่มว้ากเข้ามุมประจำ แต่เนื่องจากปลดประจำการแล้วท่าทางดุดันเคร่งขรึมของรุ่นพี่จึงลดลงบ้าง“ว่ามาซิ จะเอายังไงต่อ”“ตอนนี้กำลังสรุปตารางเรียนน้องเพื่อทำตารางนัดทำกิจกรรมครับ สัปดาห์หน