ลีลาว้ากวิศวะ

“แค่เด็กในสาขา เล่นฆ่าเวลาก็เท่านั้น”

นิยายเซต หลงเหลี่ยมวิศวะ

ลีลาว้ากวิศวะ

หลงเหลี่ยมเตชินทร์

หลงเหลี่ยมหทัยกร

หลงเหลี่ยมเหมันต์

“ทำไมมาช้า !”

“ก็นอนอยู่ด้วยกันทั้งคืน ใครมันไม่ปล่อยกูกลับวะ !”

“น้องพูดอะไรครับ มีปัญหาก็พูดออกมาเลย !”

แบท ศศิน รุจิรานนท์

21Y 76/189 เลขมงคล 59

ว้ากปี 3 สาขาวิศวกรรมโลหการ เด็ดขาดคำไหนคำนั้น

ดุดันไม่ว่าจะที่ลานเกียร์หรือบนเตียง

ฉายานักล่าแต้มของวงการวิศวะ

‘หน้าโคตรหม้อ ล่อทุกคณะ’

หล่อ รวย สายเปย์ ปากหนัก เอาใจใครไม่เป็น

พราวด์ พราวพริมา ศิลาวรรณโสภา

20Y 53/162 Cup D

น้องใหม่สาขาวิศวกรรมโลหการปี 2

ผู้หญิงมั่น แรด แรง จริงใจตรงไปตรงมา

ไม่ชอบสุงสิงกับใคร ไม่มีเพื่อน

สร้างแอ็กเคานต์ลับไว้ระบายด้านมืด

รวมทั้งขายรูปนู้ดให้ผู้ติดตาม

                                        บทนำ

ศูนย์วิจัย

สัปดาห์ก่อนเปิดภาคเรียนใหม่ นักศึกษาปีสามกลุ่มหนึ่งเดินเข้าห้องปฏิบัติการศูนย์วิจัยตามที่อาจารย์ที่ปรึกษาโครงงานนัด

ชายหนุ่มวัยเริ่มเจริญพันธ์สามคนเดินเชิดไหล่เข้ามาเป็นกลุ่มสุดท้าย สายตาอยากรู้อยากเห็นกวาดมองไปโดยรอบเฉกเช่นผู้มาเยือนครั้งแรก

“ดีว่ะ ดีกว่าแล็บมออีกมั้ง”

“ดีกว่าสิวะ แล็บเอกชนทุนเยอะ”

“มึง ผู้หญิงคนนั้นใครวะ”

ในขณะที่เพื่อนกำลังสนใจอุปกรณ์เครื่องมืออันทันสมัย สายตาคมเฉี่ยวสวนทางกับความหมายของชื่อแปลว่าค้างคาวนั้นก็ปะทะเข้ากับร่างแบบบางของหญิงสาวผู้กำลังทำการทดลองอยู่อีกห้อง

แบท ศศิน รุจิรานนท์ เอ่ยถามด้วยความสงสัย ในคำพูดอยากรู้นั้นเจือไปด้วยความต้องการอยากครอบครองสักครั้ง

“ทำไม อย่าบอกนะ..”

“สวยดี ฮึ”

จบประโยครอยยิ้มเจ้าเล่ห์ก็ยกขึ้น ความเจ้าชู้ผ่านม่านตาสีดำขลับนั้นชวนให้จัมพ์รู้สึกขนลุกขนชัน เพราะล่วงรู้ถึงสถานะพิเศษของเธอผู้นั้น

“ค_xx ! เมียอาจารย์ มึงเลือกเอาอยากจบหรืออยากคอขาด !”

“ฮะ ! เมียอาจารย์สวยขนาดนั้นเลยดิ”

“เออ รุ่นพี่เรามึงไม่รู้จักเหรอ”

จัมพ์ผู้รอบรู้ข่าวสารรีบบอกเพื่อนกึ่งเตือนว่าผู้หญิงคนนี้ไม่เหมาะสมให้เพื่อนสนใจ ไม่ใช่แค่เธอมีคนของใจอยู่แล้ว แต่สามียังเป็นถึงอาจารย์ที่ปรึกษาของพวกเขาแถมเส้นสายใหญ่ใช่เล่นเลย

“เสียดายว่ะ”

“อย่าบอกนะว่ามึงยังจะล่อ กูไม่เกี่ยวนะเว้ย !”

“ล่อพ่องดิ ! กูไม่ยุ่งกับเมียชาวบ้านหรอก แดกไม่อร่อย”

เขาตอบออกไปตามตรงแม้จะมีสีหน้าที่ไม่พึงใจอยู่บ้าง แต่อย่างไรชีวิตนี้เขาก็จะไม่ยุ่งกับคนมีเจ้าของเด็ดขาด

เพราะรู้ดีว่าการถูกแย่งคนรัก มันเจ็บลึกเพียงใด..

“รอล่อน้องใหม่ดีกว่า”

“ของมันแน่อยู่แล้ว”

“มึงก็กินเงียบ ๆ ล่ะไอ้แบท เมียเก่ามึงไปตบน้องเขาอีกนะ”

“ฮึ เรื่องของแม่งดิ !”

เขาที่อารมณ์ดีเมื่อนึกถึงเหล่าหญิงสาวน้องใหม่ของสาขาได้ไม่ถึงนาทีเพื่อนก็ปลุกให้ตื่นจากความสุขโดยการพูดถึงความเก่าความหลังที่เขาไม่อยากจำ

“มึงแน่ใจเหรอไอ้สัตว์ ! เอาให้แน่ไม่ใช่ปากเก่งแต่กลับไปเน้ดเหมือนเดิม”

“ก็แค่เน้ด”

“เหรอครับคุณแบท เมาเหมือนหมา !”

เขาแสยะยิ้มให้กับคำสบประมาทจากเพื่อน เรื่องราวที่ผ่านมานานนับปีนั้นไม่ได้สะทกสะท้านผิวหนังหยาบกร้านให้เขารู้สึกระคายเคืองได้เลย

เขาลืมไปแล้วด้วยซ้ำว่าความรักเป็นอย่างไร..

“สวัสดีครับนักศึกษา..”

ในระหว่างที่กำลังรำลึกความหวังอยู่นั้น เสียงอาจารย์หนุ่มก็แทรกขึ้นเรียกสายตาของทั้งสามให้หันมองไปยังกลางห้อง

การพูดคุยทำความเข้าใจเกี่ยวกับแผนงานถือว่าผ่านไปได้ด้วยดี ถึงแม้ว่าจะถูกข่มขู่ด้วยสายตาจากอาจารย์ที่ปรึกษาก็ตาม

“พวกผมกลับก่อนนะครับอาจารย์ สวัสดีครับ สวัสดีครับพี่”

ทั้งสามยกมือไหว้ลาผู้ใหญ่ด้วยความนอบน้อมให้เกียรติก่อนจะหมุนออกจากศูนย์ปฏิบัติการเป็นกลุ่มสุดท้าย

“พวกมึงจะไปรับน้องไหม”

“ไปดิวะ ไม่ไปเดี๋ยวก็โดนยกแผงอีก”

“เค งั้นเจอกัน”

รถยนต์ยี่ห้อดังโฉบเฉี่ยวเลี้ยวแล่นไปตามถนนมหาวิทยาลัยเข้าสู่ลานเกียร์คณะวิศวกรรมศาสตร์สาขาโลหการก่อนเวลานัดประมาณสิบนาทีได้

“แบท วันนี้มาเร็วจัง”

เพื่อนผู้หญิงในคณะเอ่ยถามด้วยความแปลกใจพลางก้มมองนาฬิกาในโทรศัพท์มือถือ เพราะตามมปกติแล้วเพื่อนต้องคอยลุ้นว่าผู้ชายกลุ่มนี้จะเข้ารับน้องหรือไม่

“ไปพบอาจารย์มา เลยแวะมาเลย พวกไอ้ฮาร์ทล่ะ”

“อ๋อ นั่งอยู่ม้าหินอ่อน”

ดรีมชี้นิ้วไปทางกลุ่มเพื่อนชายสามคนที่นั่งอยู่ไม่ไกลนัก และไม่ทันที่เธอจะพูดอะไรต่อเขาก็เดินตรงไปหากลุ่มเพื่อนสนิททันที

“นึกว่ามึงจะไม่มาแล้ว”

“ถ้ากูไม่มา มึงจะรับแทนปะล่ะ”

“แทนได้ แต่มึงรับตีนกูไปก่อน”

เตชินทร์ยกเท้าขึ้นยื่นไปจนเกือบจะถึงเป้าแต่ยังไม่ทันได้สัมผัสแบทก็ถอยหลับได้ทัน ก่อนจะเกี่ยวขาเขาลากลงจากโต๊ะม้าหินอ่อน

“เลิกเล่นได้แล้ว พี่เรียกผู้ชาย !”

เพื่อนผู้หญิงคนเดียวของกลุ่มตะโกนเรียกทั้งสี่พร้อมทั้งกวักมือเร่งให้พวกเขาตามเพื่อนคนอื่นไป เพราะไม่อย่างนั้นอาจจะโดนทำโทษยกใหญ่เลยก็ได้

“อีกหนึ่งสัปดาห์เราจะเปิดเทอมแล้วเนาะ น้องปีสองที่จะเข้ามาก็ต้องวานให้เป็นหน้าที่พวกเราดูแล”

ประธานรุ่นพูดคุยกับน้องด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำฝากฝังส่งต่อภาระหน้าที่อันหนักอึ้งให้น้องรุ่นถัดไป ซึ่งท่าทางของเขาแตกต่างจากว้ากสามคนที่กำลังเดินเข้ามา

“หมอบ !”

พรึบ ! สิ้นเสียงคำสั่งฟ้าผ่าของว้าก รุ่นน้องเกือบสามสิบคนก็นอนราบลงกับพื้นดินทรายอย่างรวดเร็วภายในเวลาไม่ถึงสามวินาที

“อยากรับไหม !”

“อยากครับ !”

น้ำเสียงหนักแน่นประสานกันตอบดังลั่นลาน แม้ว่าในใจลึก ๆ แล้วพวกเขาบางคนไม่ได้อยากทำแต่อย่างไรก็ต้องให้คำตอบที่รุ่นพี่อยากได้ยินอยู่ดี

“จะดูแลน้องยังไง !”

ทว่าคราวนี้คนเกือบร้อยกลับไม่มีเสียงตอบกลับ เพราะไม่รู้ว่าต้องทำอย่างไรหากพวกเขาเป็นพี่เสียเอง ต้องลงโทษแบบไร้เหตุผลเช่นรุ่นก่อน ๆ ทำหรือปฏิวัติวงการว้ากให้ดีขึ้น

“ลุก !”

พรึบ ! “กอดคอ ! .. ลุกนั่งห้าสิบ !”

“พี่ครับ..”

“หกสิบ !”

เพื่อนในแถวคนหนึ่งยกมือคล้ายต้องการแจ้งอะไรบางอย่าง ทว่าเมื่อเขากำลังจะพูดโทษกลับเปลี่ยนไปราวกับว่าหากมีคนขัดขืนจำนวนครั้งก็จะเพิ่มขึ้นเรื่อย ๆ

“พร้อมแล้วเริ่ม !”

“หนึ่ง.. สอง.. สาม..”

“ดัง ๆ !”

“สี่.. ห้า.. หก..”

ท่ามกลางแสงแดดจ้าราวสี่สิบองศาเซลเซียส เสียงชายฉกรรจ์ตะโกนประสานกันก้องลานเกียร์เป็นจังหวะ พร้อมทั้งกอดคอย่อเข่าลุกนั่งตามคำสั่งอันไร้เหตุผลของรุ่นพี่

“สามสิบเก้า.. สี่สิบ..”

พรึบ ! แต่ยังไม่ถึงเป้าหมาย ร่างเล็กลีบของเพื่อนร่วมคณะคนหนึ่งก็ร่วงลงใบหน้าซีดเผือดของหล่อนเปียกชื้นชุ่มเหงื่อทว่าริมฝีปากแห้งผากแตกระแหง

“ทำต่อไป เพิ่มอีกสิบ !”

ในขณะที่ฝ่ายปฐมพยาบาลเข้าช่วยเหลือ เสียงคำสั่งก็ดังขึ้นอีกครั้ง คนที่เหลือเร่งทำกิจกรรมเพื่อให้ทุกคนได้พักก่อนที่จะมีใครเป็นลมล้มไปอีกคน

“แฮ่ก ๆ.. มึงไหวนะ”

“อืม ไหม แฮ่ก ๆ”

ทั้งลานเกียร์ก้องไปด้วยเสียงหอบหายใจอันเหนื่อยล้าของชายหนุ่มวัยรุ่น หลายคนพยายามที่จะพยุงร่างตัวเองยืนให้ไหว บางคนต้องอาศัยการประคองของเพื่อน

“ตรง !”

ยังไม่ทันที่ความเหนื่อยจะซาลง เสียงคำสั่งก็ดังขึ้นอีกครั้ง กลุ่มชายฉกรรจ์ยืดเหยียดขาตรงทั้งที่ร่างกายจะโอนเอนเกือบจะยืนไม่ไหว

“ฮาร์ท แบท เต เหม คนที่มีชื่อออกมา !”

ทั้งสี่ที่ถูกเรียกชื่อก้าวออกไปยืนข้างรุ่นพี่เรียงหน้ากระดานหันเข้าหาเพื่อนของตน แม้ในใจจะพอเดาได้ว่าทำไมถึงถูกเรียกแต่ก็อดตื่นเต้นไม่ได้อยู่ดี

“แบท เต เหม ! ทั้งสามคนนี้จะเป็นว้ากรุ่นต่อไป ทำหน้าที่เป็นอำนาจสูงสุดของรุ่น แต่ ! พี่ไม่ได้ให้ใช้อำนาจในทางที่ผิด หากว้ากทำผิดจะต้องโดนหนักกว่าสันทนาการห้าเท่า ทราบ !”

“ทราบครับ !”

ทั้งสามเปล่งเสียงประสานตอบกลับหนักแน่นรับภาระไว้บนบ่า พวกเขาไม่ได้รู้สึกยินดีเลยสักนิดกับหน้าที่นี้ แต่สุดท้ายก็ต้องกล้ำกลืนรับไว้อยู่ดี

“ฮาร์ท ! จะทำหน้าที่เป็นประธานรุ่น ต้องมีความเป็นผู้นำสูง ดูแลน้องให้ได้ตัดสินอย่างเป็นกลาง ทราบ !”

“ทราบครับ !”

“รองต้องเป็นผู้หญิง ทำงานเข้ากับใครมากที่สุด”

“ดรีมก็ได้ครับ”

“อืม งั้นก็ตามนี้ ดรีมจะเป็นรองประธาน”

กว่าจะแบ่งหน้าที่ครบและบอกหน้าที่ถัดไปให้แก่รุ่นน้องก็กินเวลาไปสามชั่วโมง แสงสีทองเลือนหายแทนที่ด้วยความมืดมนของท้องฟ้ายามราตรี

ศศินพยุงร่างอันเมื่อยล้าขับรถกลับคอนโด เขาในตอนนี้คลุ้งไปด้วยกลิ่นเหงื่อไคลเหม็นต้องการน้ำเป็นร้อยลิตรเพื่อชำระร่างกาย

“อื้อ~”

เสียงคำรามต่ำในลำคอดังขึ้นเมื่อเข้าสู่พื้นที่ส่วนตัว เท้าหนักทั้งสองข้างตรงไปยังห้องน้ำใหญ่ เปิดน้ำอุ่นจนเต็มอ่างก่อนจะหันมาจัดการกับเสื้อผ้าอันเปียกชื้นชุ่มเหงื่อ

ร่างหนาค่อย ๆ จมลงสู่ก้นอ่างทีละน้อยจนกระทั่งเหลือเพียงส่วนลำคอขึ้นมา ศีรษะหนักอึ้งวางราบไปกับหมอนอิงใบเล็กตาดวงเฉี่ยวหลับพริ้มแช่ตัวในน้ำอุ่นเพื่อผ่อนคลาย

ตอนที่ร่างกายกำลังระบายความเมื่อยล้าให้เพลาลง หัวสมองอันหนักอึ้งก็เริ่มโปร่งโล่งขึ้น ฝ่ามือหนาคว้าเอาบุหรี่ขึ้นมาจุดรมควันสารนิโคตินเข้าสู่ปอด ขณะเดียวกันก็หยิบมือถือเข้าช่องทางคุ้นเคยดูคลิปวาบหวิวอย่างเช่นทุกวัน

หน้ากระดานข่าวแอปพลิเคชันทวิตเตอร์ราวกับเป็นโรงเรียนหญิงล้วน ไม่มีการแทรกโฆษณาหรือโพสต์ของผู้ชายเลยสักโพสต์

xproudxx : ชุดนักศึกษาคับจัง เจ็บนม #นัดXมอ

“หืม”

นิ้วเรียวยาวที่เคยสไลด์เลื่อนต้องหยุดลงเพื่อให้สายตาได้โฟกัสภาพตรงหน้า บุคคลปริศนาในชุดนักศึกษารัดเสียจนกระดุมปริเห็นบราเซียสีแดงลูกไม้รำไรกับกระโปรงทรงเอแหวกข้างเห็นโคนขาขาวอวบน่ากระแทก

ตอนที่ตาทั้งสองมองจ้องหุ่นเพรียวบางแต่หน้าอกอวบอิ่มอยู่นั้น มังกรตัวใหญ่ยาวขนาดห้าสิบเก้ามิลลิเมตรที่หลับใหลอยู่ใต้น้ำก็เริ่มตื่นตัวขึ้น ความอ่อนปวกเปียกแทนที่ด้วยความแข็งขืนจนท่อนเนื้อกระตุกเกร็งตีสะบัดน้ำหลายครั้ง

ปลายนิ้วอดไม่ได้ต้องทำตามที่สมองสั่งกดเข้าสู่หน้าโพรไฟล์ของบุคคลปริศนาผู้นั้นอย่างรวดเร็ว หน้ากระดานข่าวส่วนตัวเต็มไปด้วยรูปเซ็กซี่เบลอหน้าของผู้เป็นเจ้าของ

“แรดใช้ได้ว่ะ หึ”

คำพูดแรกเมื่อส่องจนพอใจแล้วเสียงต่ำก็เอ่ยคำรามออกมาอย่างหยาบคายตรงไปตรงมาแม้จะเข้าใจว่าเป็นช่องทางหนึ่งในการหาเงินก็ตาม

เขาวางมือถือลงโต๊ะด้านข้างอ่างดื่มด่ำกับสารนิโคตินต่อ ทว่าเมื่อเปลือกตาปิดสนิทภาพหุ่นเพรียวกับก้อนซาลาเปาอวนเต็มมือนั้นกลับวนเวียนเข้ามาในหัวจนเขาอยู่ไม่สุข

“บัดซบเอ๊ย ! อ่าห์ กูต้องชักว่าวใส่รูปยัยนี่จริงดิ”

ฝ่ามือหนาประคองลูกชายที่กำลังโตเต็มที่รูดขึ้นลงชักคลึงตามความต้องการอันดิบเถื่อนของตน ในหัวก็ประมวลผลภาพเธอคนนั้นเป็นฉาก ๆ จนกระทั่งเสร็จกิจธุระ และเขายังไม่ลืมจ่ายค่ายืมภาพให้เจ้าของตามที่เธอคอมเมนต์คิวอาร์โค้ดไว้เป็นจำนวนเงินสี่หลัก