Masukทันที
“ยังไง ยอมเป็นแฟนพี่แล้วเหรอ” ธนพัทธุ์กดรับสายก่อนจะกรอกเสียงหวานตอบกลับมา
“นี่หนูนา เพื่อนของลักเองค่ะ พี่ทำอะไรเพื่อนหนู หนูกำลังจะพาเพื่อนไปแจ้งความแล้วนะ” หนูนาโพล่งไปตามสายอย่างไม่สบอารมณ์
“ฮ่า ฮ่า ฮ่า ฉันไม่ได้ทำอะไรเลยจริง ๆ นะ ยายลักคิดไปเองทั้งนั้น” ธนพัทธุ์หัวเราะอย่างชอบใจในความเล่นใหญ่ของหลานรหัส นี่ถึงขั้นจะไปแจ้งคงแจ้งความเลยเหรอ
“แล้วทำไมพี่ไม่บอกความจริงกับมัน ปล่อยให้มันร้องไห้อยู่เนี่ย ไปคุยกันเองก็แล้วกัน ไม่อยากจะยุ่งด้วยแล้ว” หนูนายื่นโทรศัพท์ให้ลักศิกา พร้อมกับเดินออกจากห้องไปเพื่อให้ทั้งสองคนคุยกันเอง
เล่นอะไรกันไม่รู้ เธอไม่อยากยุ่งแล้ว ปล่อยให้เป็นเรื่องของลักศิกากับธนพัทธุ์ดีกว่า
“ลัก พี่ไม่ได้ทำอะไรเธอจริง ๆ นะ” เขาพูดขึ้นเมื่อรู้ว่าปลายสายคือลักศิกา
“ลุงหลอกหนูรึเปล่า” ลักศิกากลัวเขาหลอกเพราะไม่อยากให้เธอไปแจ้งความ
“นี่เธอ เธอไม่รู้เหรอว่าครั้งแรกมันต้องเจ็บมากและมีเลือดด้วย”
ลักศิกาได้ยินแบบนั้นก็ถึงกับอึ้งแล้วรีบวางสายไปทันที ในตอนนี้หน้าเธอแดงก่ำและร้อนผะผ่าวไปทั่ว
น่าอายจริง ๆ ต้องเจ็บด้วยเหรอ ต้องมีเลือดด้วยเหรอ ถ้าเจ็บถึงขนาดนั้น ทำไมคนเขาต้องมีครั้งแรกกันด้วย
ลักศิกาที่วางสายหลังจากคุยกับธนพัทธุ์ เธอจับน้องสาวทันทีเพื่อทำการสำรวจความผิดปกติ
“ก็ไม่เจ็บนะ หรือจะจริงอย่างที่เขาบอกว่าไม่ได้ทำอะไรฉัน” คนใสซื่อในเรื่องรักบ่นกับตัวเองก่อนจะได้ยินเสียงไลน์มีข้อความเข้ามา
ห้องไลน์ส่วนตัวธนพัทธุ์
ลุง : ไงสำรวจหรือยัง เจ็บไหมล่ะ
ลัก : บ้า
ลุง : จะบอกอะไรให้นะ ฉันน่ะ ไม่เอากับคนเมาหรอก ฉันก็เลือกนะ 555
ลัก : บ้า
ลุง : เย็นนี้ไปกินข้าวกันไหม
ลัก : ไม่
ลุง : งั้นเดี๋ยวพี่ไปรับตอนหนึ่งทุ่มนะ
ลัก : ไม่ต้องมา หนูไม่ไป
ลุง : แต่งตัวสวย ๆ ล่ะ
ลัก : ก็บอกว่าไม่ไปไง พี่บ้า!
ทว่าเขาไม่อ่านข้อความและเงียบไปเลย อะไรเนี่ยตาลุงรหัส บ้า บ้า...
หอพักหญิงสาม เวลาหนึ่งทุ่มตรง
“ชุดนี้ดีไหมหนูนา”
“แกบอกพี่เขาว่าไม่อยากไปไม่ใช่เหรอ แต่นี่แกลองชุดมา ชุดนี้เป็นชุดที่สิบแล้วนะยายลัก...ชอบพี่เขาเข้าแล้วละสิ”
“เปล๊า แค่อยากขอโทษที่เข้าใจเขาผิดน่ะ” ลักศิกากล่าวปฏิเสธเสียงสูงอย่างอาย ๆ
“ลัก ห้องสองศูนย์สาม คนมาหาหน้าหอ” เสียงคนตะโกนเรียกชื่อลัก สงสัยลุงจะมาแล้ว ลักศิการีบวิ่งลงไปทันที
ตึก...ตึก... เสียงฝีเท้าซอยถี่ทีเดียวขณะลงบันได
เมื่อมาถึงหน้าหอพัก คนที่เธอเจอกลับไม่ใช่ธนพัทธุ์ แต่เป็นเบียร์ เพื่อนเอกเคมีนั่นเอง
“ลัก ดีใจจังที่เจอ นึกว่าไม่อยู่เสียอีก” เบียร์ที่นั่งรออยู่ตรงโต๊ะหินหน้าหอพักเอ่ยทักขึ้นทันทีที่เห็นลักศิกา บริเวณหน้าหอนี้มีโต๊ะหินอ่อนอยู่สองสามชุดเพื่อเอาไว้ให้แขกที่มาหาคนในหอพักได้นั่งรอตรงนี้
“เบียร์ มีอะไรเหรอ” ลักศิกาเอ่ยถามออกไปตรง ๆ
“คือเรากลับบ้านที่ต่างจังหวัดมา เลยซื้อขนมมาฝาก”
“อ๋อ ขอบคุณนะ น่ากินจังเลย เราชอบกินขนมหม้อแกงมาก ๆ อะ” ลักศิกาพูดขึ้นด้วยรอยยิ้ม แต่ข้างในใจเธอนั้นเต้นตุ๊ม ๆ ต่อม ๆ นี่ก็ใกล้เวลาที่ลุงรหัสเธอจะมารับแล้ว ถ้าเขามาเจอเธอกับเพื่อนชายแบบนี้ เดี๋ยวได้เข้าใจผิดกันไปอีก
ฉิบหาย...ความวัวไม่ทันหาย ความควายก็มาแทรกแล้ว ลักศิกาสบถในใจทันทีที่เห็นใครบางคนเดินตรงมาทางนี้ แต่ก็ไม่ใช่ใครที่ไหน เป็นปกรณ์ พี่เทกของเธอที่เดินมาพร้อมถุงขนมพะรุงพะรังเต็มสองมือ
“ลักอยู่นี่พอดี พี่ซื้อขนมมาฝาก” ปกรณ์เอ่ยทักทายเธอพลางยื่นถุงขนมให้ ไม่วายหันไปเหล่สายตามองเบียร์อย่างไม่สบอารมณ์
“ขอบคุณค่ะพี่กร” ลักศิกากล่าวยิ้ม ๆ
“ลักไปทานข้าวกันไหม” ทั้งสองคนพูดขึ้นพร้อมกัน
“เอ่อ คือ...เอ่อ...” ลักศิกาอ้ำอึ้ง ไม่รู้จะทำอย่างไรดี
“ลักนัดกับฉันแล้ว” เสียงธนพัทธุ์ดังขึ้นจากด้านหลัง ก่อนจะรีบจูงมือลักศิกาออกมา ปล่อยให้สองหนุ่มยืนอึ้งและมองมาอย่างผิดหวัง
บนรถของธนพัทธุ์
“นี่ จะเสน่ห์แรงไปมั้ย หัดปฏิเสธคนบ้างก็ได้” ธนพัทธุ์บ่นพร้อมกับดึงสายเข็มขัดนิรภัยคาดให้เธอ
“ก็คนมันสวย ช่วยไม่ได้”
“มั่นหน้ามาก ให้มันน้อย ๆ หน่อยนะลักศิกา” คนตัวโตหันไปบ่นต่อ ก่อนจะถามขึ้นว่า “อยากกินอะไร”
“อะไรก็ได้ เอ่อ ลุง ขอโทษนะที่เข้าใจผิดเรื่องเมื่อคืน”
“อืม มันจะไม่มีครั้งที่สองแล้ว”
“ค่ะ ลักจะไม่เมาให้ลุงลำบากเป็นครั้งที่สองแล้ว”
“ฉันหมายความว่าฉันจะไม่ปล่อยให้เธอนอนเฉย ๆ ถ้ามีครั้งที่สอง” ธนพัทธุ์พูดพร้อมกับยิ้มด้วยสายตาเจ้าเล่ห์
“หิวแล้ว ไปกันเถอะ” ลักศิการีบตัดบทกลบเกลื่อนความเขินนั้นทันที
“กินชาบูกันไหม” ลักศิกาเสนอ
เมื่อเด็กแฝดได้สิบสองเดือน “ดีใจจัง ลูกเราเดินได้แล้ว” ลักศิกาฟังสามีพูดแล้วอดยิ้มไม่ได้ สามีเธอยังไม่รู้ว่าความเหนื่อยระดับใหม่กำลังเริ่มต้นขึ้น และไม่นานก็เป็นอย่างที่เธอคิด เนื่องจากคนเป็นพ่อที่แทบไม่ได้หยุดพักเพราะต้องเดินตามลูกทั้งวัน เขาแอบสงสัยไม่ได้ว่านี่ลูกเขากินนมผสมเครื่องดื่มชูกำลังหรือไง เพราะพวกเด็ก ๆ คึกคักเดินได้เดินดีทั้งวัน วันนี้เขาพาลูก ๆ เดินเล่นในสนามหน้าบ้าน ทั้งที่มีพี่เลี้ยงสองคนยังตามแทบไม่ทัน แบบนี้สินะที่เมียรักเคยบอกว่า ยิ่งโตยิ่งเหนื่อย“อย่าเพิ่งวิ่งลูก เดี๋ยวล้ม”“ว้าก ๆ ๆ ๆ ๆ” ยังไม่ทันที่จะพูดอะไรต่อ เสียงลิตาร้องดังเพราะว่าล้มหน้าทิ่มจูบสนามหญ้า“โอ๋ ๆ ๆ ไม่เป็นไรนะคนสวย พ่ออยู่นี่แล้ว ไม่เจ็บนะครับ”“ว้าก ๆ ๆ” และแล้วอีกเสียงก็ดังขึ้น เพราะเห็นน้องสาวฝาแฝดร้องจึงร้องตาม“ลุง เกิดอะไรขึ้น” ลักศิกาที่กลับมาจากทำงานเห็นความวุ่นวายและเสียงร้องหน้าบ้านตรงสนามหญ้า ธนพัทธุ์เห็นหน้าเมียรักก็ดีใจมาก มีตัวช่วยแล้ว“ไม่ร้องนะคะ พี่พุท ฮึบค่ะลูกฮึบ” เด็กชายพุทธะที่พยายามฮึบตามที่แม่บอก เพียงไม่นานก็หยุดร้อง ทำให้น้องสาวฝาแฝดที่ตอนแรกร้องก่อนก็หยุดตาม
เขาชอบเป็นครู...ชอบที่ได้ถ่ายทอดความรู้ให้ลูกศิษย์ ชอบที่ได้พูดคุยเรื่องวิชาการกับอาจารย์ท่านอื่น ๆ และนั่นก็ทำให้เขายังคงเป็นแค่อาจารย์ธรรมดา ไม่ได้มีตำแหน่งอื่น ๆ ในมหาวิทยาลัย เพราะเขาไม่คิดจะรับตำแหน่งอะไรที่มันสูงขึ้น เพราะถ้ายิ่งสูงขึ้นนั่นหมายความว่างานบริหารอื่น ๆ ต้องตามมา เขาไม่ต้องการเป็นผู้บริหาร เขาต้องการเป็นครูที่ได้ให้ความรู้กับลูกศิษย์อย่างเต็มที่เท่านั้น และความฝันสูงสุดของธนพัทธุ์คือการเลี้ยงลูกอยู่บ้าน ดูมันเป็นความฝันง่าย ๆ แต่ทำไมเขากลับทำไม่ได้ คิดแล้วชายหนุ่มก็อดเศร้าไม่ได้ “ลุง ลักว่าเราไปบนขอลูกกันไหม หรือไปดูหมอดูดี?”“หนูจบวิศวะจริงหรือเปล่าเนี่ย”“อ้าว ลุงไม่เชื่ออย่าลบหลู่นะคะ พี่หนึ่งที่ยอมใจอ่อนกับพี่นายเนี่ยเพราะพี่นายไปบนเจ้าที่นะ ถึงได้มา”“จริงอะ”“จริงค่ะ แล้วที่จีน่าได้ผัวรวยและหล่อขนาดนั้น เฮียคิดว่าเพราะอะไร”“เพราะอะไร อย่าบอกนะว่าจีน่าไปบนเจ้าที่มาอีก”“เปล่า นางแค่มอมเหล้าแล้วลากเข้าห้อง”“หนู เดี๋ยวนี้หลอกพี่นะ...เราเนี่ย”“หนูแค่ไม่อยากให้ลุงเครียด ถ้าเราไม่มีลูกก็ไม่เป็นไรนะคะ ขอแค่เราอยู่ด้วยกันแบบนี้ตลอดไป ถ้าเขาจะมาอ
“เปล่า พี่เจอหนูตัวเป็น ๆ ตอนที่งานโอเพนเฮาส์ ตอนนั้นพี่อยู่ปีสอง มาช่วยงานพี่หนึ่ง หนูมากับเพื่อน ใส่ชุดนักเรียนน่ารักมาก”“ลุง...จำหนูได้ด้วยเหรอ ทำไมลุงไม่เคยเล่าเลย”“ตอนนั้นหนูมากับเพื่อนสองคนใช่ไหม พี่หนึ่งเป็นคนแนะนำคณะของเรา ส่วนพี่ยืนข้างโต๊ะลงทะเบียน หนูร้องไห้ทำไมล่ะคะ”“ลุง...ชอบหนูตั้งแต่ตอนนั้นเหรอ” น้ำตาที่ไหลออกมาด้วยความอิ่มใจ เขารักเธอมาก เธอรู้เรื่องนั้นดี แต่ไม่เคยรู้ว่าเขารักเธอตั้งแต่แรกพบ มันมีจริงเหรอรักแรกพบ“อือ แต่ก็ไม่คิดว่าหนูจะมาเรียนที่นี่ พี่ตั้งใจว่าถ้าหนูมาเรียนที่นี่จริง ๆ พี่จะจีบหนูทันที”“หนูยังแปลกใจเลยว่าทำไมลุงจีบหนูเร็วจัง ที่แท้ก็แอบรักหนูมานานแล้วนี่เอง”“อือ”“คนแก่นี่อายหน้าแดงด้วย หนูรักลุงนะคะ” เธอเข้าไปกอดลุงรหัสแน่น ซบหน้าลงตรงหน้าอกของเขาตอนนี้เขาไม่ใช่แค่ลุงรหัสหรือรุ่นพี่แต่เขาคือสามี คือคู่ชีวิต คือคนที่เธอฝากชีวิตไว้ตลอดไป...ตอนพิเศษ 1 ลุงพัทธุ์กับหนูลัก “ลุง ทำไมทำหน้าอย่างนั้นล่ะ” ลักศิกาเอ่ยทักสามี คนที่ได้ยินแค่เสียงก็คงคิดว่าสามีของเธอเป็นตาแก่แว่นหนา แต่เปล่าเลย เขาเพิ่งอายุจะย่างสามสิบปี ผู้มีความหล่อเหลา ตอนนี
“เอ่อ คงไม่เคยมั้งครับ”“แต่นุ่นว่านุ่นคุ้นหน้าพี่พัทธุ์มากเลยนะคะ”“หน้าพี่คงโหลมั้งครับ” ไม่รู้จัก อย่ายุ่ง ขอร้อง“ขอไลน์หน่อยได้ไหมคะพี่พัทธุ์”บอกว่าไม่เคยเจอ ยังจะขอไลน์อีก“เมียพี่ดุค่ะ เกรงว่าจะไม่ได้” ปฏิเสธขนาดนี้ คงยอมฟังง่าย ๆ นะ“มีเจ้าของแล้วเหรอคะ เสียดายจัง” หล่อนยังคงหยอดเขาต่อทางด้านลักศิกายืนมองไปที่โต๊ะที่ลุงนั่งได้สักพักแล้ว ไม่เข้าใจว่าสาวเจ้าที่นั่งข้างเต็งหนึ่ง แต่ทำไมขาเธอจึงเขี่ยขาลุงของเธอ หมายความว่าไง แถมยังยื่นมือถือให้เขาด้วย และด้วยความเร็วแสง เธอเดินไปหาธนพัทธุ์ทันที“พี่พัทธุ์ขา...กลับบ้านกันไหมคะ เมียง่วงนอนแล้ว” สาวเจ้าชะงักเก็บมือถืออย่างรวดเร็ว“หนูง่วงแล้วเหรอคะ” เขาดึงตัวเธอมานั่งตรงหน้าขา คางก็เกยตรงไหล่เธอไว้...ดีงาม สามีน่ารักที่สุด เธอชายตาไปหาชะนีข้างหน้า แล้วยิ้มให้แบบผู้ชนะ“นี่ใครคะ เพื่อนพี่หนึ่งเหรอ” เธอแกล้งถาม เพราะถ้าถามว่าเพื่อนเต็งหนึ่งแสดงว่าหล่อนหน้าแก่“อ๋อ ไม่ใช่หรอกจ้ะ น้องนุ่น เพิ่งรู้จักกันน่ะ” เต็งหนึ่งยิ้มแห้ง รู้ละสิว่าเธอรายงานชญาดาแน่ถ้าเขานอกลู่นอกทาง“พี่นายบอกให้พี่หนึ่งไปหาตรงโน้นค่ะ” เธอชี้ไปทางที่ชญาดาอยู่“ครับ
“ลุง ไม่ต้องเลย ไม่เคยได้อาบจริงสักที กว่าจะได้ออกมาเกือบชั่วโมงทุกทีเลย หนูไม่หลงกลลุงหรอก” เดี๋ยวนี้เธอเริ่มรู้ทันแล้วเขาชอบจริง ๆ นั่นแหละ ห้องน้ำที่มีทั้งกระจก มีทั้งอ่าง ชอบสุด ๆ อยู่แล้ว อุ้มเลยแล้วกัน“ลุงปล่อย เดี๋ยวหล่น ไม่เอา...เดี๋ยวไปช้า” เรื่องอะไรจะยอมปล่อย รอมาทั้งวัน“สัญญาว่าไม่นาน...นะ ๆ เมียจ๋า”“อือ...อ้า...อ้า...”ห้าสิบนาทีผ่านไป“ลุง...พอเถอะ หนูไม่ไหวแล้ว อือ” ...สุดท้ายเมียลักก็โดนผัวพัทธุ์หลอกจนได้ผับ SSS งานวันเกิดจีน่า “ทำไมเพิ่งมายายลัก...อย่าบอกนะว่ามัวแต่จัดอยู่”นั่นไงเพื่อนของเธอ พวกนางคือนักสืบโคนัน จีน่าพูดเสร็จก็หันไปแซวธนพัทธุ์ต่อ“พี่พัทธุ์ ทำไมขาอ่อนขนาดนั้นคะ” ธนพัทธุ์บอกนางว่าไปวิ่งมาเลยเหนื่อย“เอ่อ คือใช้เวลาอาบน้ำกันสองคนนานไปหน่อย”“กรี๊ด ๆ ๆ ๆ ๆ ๆ ๆ ๆ ๆ ๆ ๆ ๆ” เสียงกรี๊ดรัว ๆ ของเพื่อนเธอ เธอขอแทรกแผ่นดินหนีตรงนี้ได้ไหม อายมากเลย ดูลุงตอบสิ“อ้ะนี่ของขวัญ.สุขสันต์วันเกิดนะเพื่อนรัก รักแกนะ” เธอรีบตัดบทอวยพรวันเกิดก่อนที่จีน่าจะหลอกถามลุงไปมากกว่านี้ คนนั้นยิ่งโกหกไม่เนียนด้วยธนพัทธุ์ไปนั่งรวมกับกลุ่มพี่หนึ่ง พี่ตะวัน กลุ่มนั้นนั่งรวมตั
“พี่รักหนู อือ...อือ...” เสียงเขากระซิบข้างหูพร้อมกับจังหวะที่แรงเร็ว และร่างของทั้งคู่เกร็งจนถึงปลายทางพร้อมกันอีกครั้ง และเธอรู้ว่าบทรักคืนนี้คงไม่ใช่แค่รอบเดียวอย่างแน่นอนธนพัทธุ์นอนทับบนร่างของเธอพร้อมทั้งกระซิบข้างหูเบา ๆ“ขอโทษนะ” เขาขอโทษเธอเรื่องอะไร“ขอโทษเรื่องอะไรคะ”“ขอโทษที่แตกเร็วไปหน่อย มันอัดอั้นมาหลายวัน” นั่นไง เล่นเอาคนฟังหน้าแดงไปอีก“ไม่เร็วนะคะ” เธอพูด ก้มหน้าอย่างอาย ๆ“หนูก็ไม่เร็วสิ แตกไปหลายน้ำนี่” จะพูดทำไมเนี่ย คนยิ่งอายอยู่“บ้า” เธอได้แต่ค้อนแล้วก็ทุบลงบนไหล่แกร่ง ก่อนที่คนบนตัวจะพูดขึ้นมาเสียงเบา แต่ทำให้เธอขนลุกซู่ทีเดียว“ไปลองอ่างอาบน้ำกันหน่อยดีกว่า”“ลุง” ยังไม่ทันจะพูดอะไร ตัวเธอก็ลอยขึ้นไปอยู่บนอ้อมแขนคนที่ตอนนี้เธอเรียกได้เต็มปากแล้วว่าเป็นสามีตอนนี้เขาก็เรียนจบสามปีครึ่งอย่างที่ตั้งใจ ส่วนลักศิกาเรียนปีสองเทอมสองแล้ว สำหรับอนาคต ตอนแรกเขาอยากจะเปิดบริษัทกับเพื่อน แต่การเปิดบริษัทมันอาจต้องมีเวลา ซึ่งตอนนี้เขายังไม่อยากจะเสียเวลาไปกับตรงนั้นสักเท่าไร เขาอยากอยู่กับเมียมากกว่า อยากมีเวลาขับรถรับส่งเธอ ไปเที่ยวกัน ติวหนังสือให้เธอ ใช้เวลาของสองเร
“จะบ้าเหรอ ฮ่า ฮ่า ฮ่า ปล่อย ๆ ๆ ยอมบอกแล้ว ๆ ๆ แค่ถึงเช้า” เธอก็ยอมบอกเพราะไม่มีอะไรจะต้องปิดบังกันระหว่างเพื่อนทั้งสี่คน“หา! / หา! / หา!” จีน่า นิชา หนูนา อุทานพร้อมกันเสียงหลง“ไม่บอกก็ว่า พอบอกก็ตกใจ อย่ามาสนใจเรื่องฉัน ช่วยสนใจเรื่องข่าวยายโคนมดีกว่า” เธอรีบเปลี่ยนเรื่อง“ยามันแรงจริง เขามีขา
“ว้าย ลุงอุ้มหนูทำไม” “ท่าทางเดินลำบาก...เดี๋ยวพี่พาไปอาบน้ำ” “ไม่เคยได้อาบน้ำอย่างเดียวหรอก ถ้าลุงจะอาบให้เนี่ย” ก็จริงไหมล่ะ ทุกครั้งที่ลุงพาเธอไปอาบน้ำ ต้องจัดทุกครั้งในนั้น เพราะมันมีทั้งกระจก ทั้งน้ำ ทั้งอ่างที่ลุงชอบเหลือเกิน คิดแล้วยังสยิวตลอด “เมื่อคืนพี่ยอมหนู
“คนนั้นก็สวยนะ น้องนุ่น” จีน่ากล่าว“คนนั้นก็โอเคนะ น้องสตาร์ ได้ยินว่าดังอยู่แล้วนะ เป็นเน็ตไอดอล มียอดผู้ติดตามในไอจีเป็นล้านเชียว” หนูนากล่าว“เราส่งได้สองคนไม่ใช่เหรอ ก็ส่งทั้งสองคนเลย” เธอพูดขึ้น“เออ ใช่ เดี๋ยวเรียกน้องมาคุยดีกว่านะ” นิชาพูดขึ้น“สวัสดีค่ะ หนูชื่อนุ่นค่ะ สาขาวิศวะคอมพ์ค่ะ”“ส
บทที่ 9 ไปเสม็ดกันจริงเปล่าLine! เสียงแจ้งเตือนในไลน์ดังขึ้น เป็นจีน่าที่ไลน์หาลักศิกาจีน่า : ยายลัก หายไปเลยนะแก มัวแต่ทำอะไรอยู่ ไปเสม็ดกันจริงไหมเนี่ย” จีน่า : ทำไมเงียบ จีน่า : ปกติแกตอบแชทเร็ว...ตอนขี้แกยังตอบเลย จีน่า : ทำอะไรอยู่ ยังไม่มืดเลยนะ จีน่า : อย่าบอกนะว่ามึงกับพี่พัทธุ์จัดกั







