ผู้หญิงอยู่บน ผู้ชายอยู่ล่าง SET

Luminescence Bar & Lounge รูฟท็อปบับเบิลบาร์สุดหรู ใจกลางกรุงเทพฯ โซน VIP ส่วนตัว 

มองเห็นขอบฟ้าตึกระฟ้าสะท้อนแสงไฟนีออนอ่อนๆ

สามพระเอกของสายลม 

พายุ อายุ 32 ปี เจ้าพ่อคาสิโนและคอมเพล็กซ์บันเทิงครบวงจร ที่ชื่อว่า The Velvet Vault & Casino

บุคลิก นิ่ง ลึก คมกริบ สายตาพิฆาตเหมือนเสือหมอบรอตะครุบ แม้จะคุมโต๊ะบาคาร่าหรือดีลพันล้านหน้าตาเฉย แต่กลับมีมุมนิ่งงันเวลาเจอคนที่ 'เหนือชั้น' กว่า

คีน อายุ 32 ปี แพทย์ศัลยกรรมตกแต่งมือหนึ่ง และเจ้าของคลินิกความงามระดับไฮเอนด์ ชื่อว่า Aesthetic & Plastic Surgery Center

บุคลิก เจ้าเสน่ห์ พราวระยับ ปากไว มือสะอาดเนียนกริบ คาสโนวาผู้มองความงามเป็นศิลปะ แต่เจอสถาปนิกสาวเข้าไปกลายเป็นมีดหมอทื่อสนิท

ธีร์ อายุ 32 ปี ซีอีโอหนุ่มผู้บริหารบริษัทพัฒนาอสังหาริมทรัพย์และสมาร์ทโฮม Apex Property

บุคลิก เนียบกริบ เป๊ะทุกระเบียดนิ้ว โคตรตึง หน้าตายนิ่งสนิท แต่พอลับหลังเจอเลขาฯ แซ่บสับ กลายเป็นหมาเด็กขี้อ้อนที่ยอมให้จูงจมูก

เสียงเบสทุ้มลึกของดนตรีแนว Deep House คลอเคล้ากับเสียงน้ำแข็งกระทบแก้วคริสตัลในมุมวีไอพีโซฟาหนังแท้สีชา 

โต๊ะกระจกเงาวับสะท้อนแสงไฟสลัวจากโคมระย้าคริสตัลทรงหยดน้ำ

สามหนุ่มเพื่อนซี้วัยเลขสามต้นๆ นั่งหย่อนกายอยู่ในองศาที่ผ่อนคลายที่สุด แต่ออร่าความแพง และความอันตรายรอบตัวกลับดึงดูดสายตาโต๊ะรอบข้างไม่ต่ำกว่าครึ่งสิบ

โดยเฉพาะกลุ่มสาวเซเลบในชุดเดรสเข้ารูปที่แอบส่งยิ้มหวานหยดมาให้ซ้ำแล้วซ้ำเล่า

พายุยกแก้ววิสกี้สีอำพันขึ้นจิบอย่างช้าๆ สายตาคมกริบมองทอดผ่านกระจกใสลงไปเบื้องล่าง มุมปากหยักยกยิ้มจางๆ

"มองอะไรวะไอ้พายุ หรือโต๊ะนั้นส่งซิกมาแรงเกินจนเสือหิ้วไม่ไหว" 

คีนเอ่ยขึ้น พรางหมุนแก้วค็อกเทลสีทับทิมในมือเล่น รอยยิ้มเจ้าชู้ระบายบนใบหน้าคมคายตามแบบฉบับหมอศัลย์ฯ ผู้เห็นโครงสร้างหน้ามนุษย์สวยสมบูรณ์มานับพัน 

"เบอร์ห้าเสื้อแดงฝั่งซ้ายนั่น จมูกซิลิโคนเกรดเอจากคลินิกกูเอง... ทำมาสามเดือนละ เพิ่งฟื้นคืนสภาพ ความตึงกำลังดีเลย มึงสนใจไหม กูการันตีแผลใต้ฐานจมูกเนียนกริบ"

"กูไม่ได้มองโครงสร้างจมูกมึง" พายุปรายตาขุ่นเคืองนิดๆ ไปทางเพื่อน 

"กูกำลังมองว่า... ทำไมพักนี้ พวกผู้หญิงถึงดูคุมเกมเก่งขึ้นผิดหูผิดตา"

ธีร์ที่นั่งไขว่ห้างเงียบๆ เปิดไอแพดเช็คตัวเลขยอดจองคอนโดมิเนียมไฮไรส์เฟสใหม่ เงยหน้าขึ้นจากจอด้วยแว่นสายตากรอบบางที่ถอดเหน็บไว้ที่กระเป๋าเสื้อเชิ้ต 

เขาปรายตามองเพื่อนทั้งสองด้วยใบหน้าเรียบตึงเป็นเอกลักษณ์

"พูดยังกับตัวเองคุมเก่งนักนี่พายุ... วันก่อนเห็นเลขาฯ กูมายื่นเอกสารแก้แบบแปลนเพนต์เฮาส์ ยังเห็นมึงยืนเป็นหินแกรนิตรับคำสั่งอยู่เลยนี่หว่า"

พายุหรี่ตาแคบ 

"นั่นเรียกว่าให้เกียรติผู้หญิงต่างหากวะไอ้ธีร์"

"ให้เกียรติหรือกลัวเมียอนาคตวะ?" คีนหัวเราะหึๆ ในลำคอ เขายกแก้วชนกับขอบโต๊ะเบาๆ 

"เอาเถอะน่า สัจธรรมของโลกใบนี้คือ ผู้ชายล่า ผู้หญิงรับ... ถึงวันหนึ่งแรงดึงดูดมันจะพาเราไปนอนหงายแบไต๋ให้เขาเหยียบเบรกอยู่ดี"

จังหวะนั้นเอง... เสียงรองเท้าส้นสูงกระทบพื้นหินขัดเดินผ่านมุมวีไอพีโซนไปช้าๆ

ไม่ใช่เสียงที่ดังเอะอะ แต่เป็นจังหวะก้าวที่มั่นคง ทรงพลัง และมีน้ำหนักชัดเจนทุกสัมผัส

เงาร่างสามร่างในชุดที่แตกต่างแต่คุมโทนความแพงและเด็ดขาดเดินผ่านไป

คนแรก... มินตรา ในชุดสูทกางเกงเข้ารูปสีขาวงาช้างตัดขอบดำ ทรงผมรวบตึงเผยกรอบหน้าเฉียบคม ปลายตาคมกริบกวาดมองรอบห้องราวกับกำลังตรวจตราอาณาจักรคาสิโนย่อมๆ

คนที่สอง... ริสา ในชุดเดรสสั้นสีดำสนิท ดีไซน์เฉียงไหล่ เผยแผ่นหลังเนียนกริบและรอยสักมินิมอลหลังต้นคอ ท่าทางเดินทิ้งสะโพกแบบสถาปนิกสาวผู้มองโลกด้วยมุมเรขาคณิตที่ท้าทาย

คนสุดท้าย... นารา ใส่เสื้อเชิ้ตผ้าไหมสีเอิร์ธโทนพับแขนลวกๆ กับกางเกงสแลคเอวสูงขาบาน เดินถือแท็บเล็ตคู่ใจมาด้วยสีหน้าเรียบเฉย แต่มุมปากมีความร้ายกาจซ่อนอยู่แบบที่คนเป็นบอสเห็นแล้วเสียวสันหลังวาบ

ทั้งสามสาวเดินผ่านโต๊ะวีไอพีของสามหนุ่มไปเพียงห้าวินาที แต่ทิ้งแรงปะทะ ทางสายตาไว้กลางอากาศอย่างจัง

มินตราหันมาสบตากับพายุแวบหนึ่ง... เป็นสายตาแบบที่เสือป่าเจอเจ้าป่าตัวจริงยืนขวางทาง ไม่มีคำทักทาย มีเพียงรอยยิ้มมุมปากที่แปลความได้ว่า คุมบ่อนเก่งนักเหรอ... คืนนี้ลองมาให้ฉันเช็คเครดิตดูหน่อยสิ

ริสาปรายตามองคีนพร้อมรอยยิ้มเยาะนิดๆ แบบหมอเจอเคสยาก ฝีมือมีดหมอดี แต่ใจสั่นไหวไวเกินไปนะคุณหมอ

นารากวาดตามองธีร์ที่ถือไอแพดค้างอยู่ ริมฝีปากบางขยับไร้เสียงว่า บอสคะ... เลิกเช็คยอดขาย แล้วเงยหน้ามาเซ็นใบอนุญาตหัวใจฉันได้แล้ว +++