Mag-log inตอนที่ 11
อยากรับผิดชอบ
หลังอาหารมื้อเย็นเสร็จ อคิณ ก็ขึ้นห้องนอนของตัวเองเพื่อจัดการธุระส่วนตัว ด้วยวันนี้เหนื่อยล้ามาทั้งวัน จนอยากจะล้มตัวลงนอนบนเตียงใหญ่ที่คุ้นเคยที่นอนมาตั้งแต่เด็ก ทว่าเมื่อเดินออกจากห้องน้ำมีเพียงผ้าขนหนูที่พันกายไว้ เสียงมือถือของเขาดังขึ้น ชายหนุ่มหรี่ตามองเล็กน้อยเมื่อเห็นเบอร์ที่ไม่คุ้นเคย ด้วยปกติแล้วจะไม่มีใครมีเบอร์นี้ของเขาและกล้าโทรมาในเวลานี้
แต่เมื่อนึกถึงอะไรบางอย่างขึ้นมา ชายหนุ่มก็กดรับสาย
“คิณครับ”
(คุณทำบ้าอะไร! โอนเงินค่าแกงสองถุงมาตั้งสองแสน)
เสียงหวานที่เอ่ยอย่างขุ่นเคืองจาปลายสายนั้น ทำให้มุมปากของ อคิณ ยกโค้งขึ้น ด้วยรู้ว่ายังไงเธอต้องหาทางโทรมาหาเขาแน่ หลังสแกนจ่ายเงินแล้ว เขาจึงวางนามบัตรตัวเองทิ้งไว้
เบอร์ที่โทรมาก็คงเป็นเบอร์เธอด้วยซินะ
ว่าแล้วก็เขาเลื่อนดูและกดเซฟทันที
“รู้ได้ไงว่าเป็นเงินฉัน อาจเป็นเงินคนอื่นก็ได้”
อคิณ เพิ่งจะรู้ตัวว่านอกจากการได้พูดคุยกอดหอมกับหนูมังกรแล้ว การได้ยั่วอารมณ์เมษา มันทำให้เขาเริ่มจะอารมณ์ดีและมีความสุข ด้วยนานเท่าไหร่ เขาเองก็ไม่แน่ใจเหมือนกันที่เขาไม่ได้ยิ้มแย้มและอารมณ์ดีแบบนี้
เสียงของเธอแม้จะแข็งและดุเข้ม ทว่ามันแฝงด้วยเสน่ห์ยั่วยวนอย่างประหลาด ที่ทรงอานุภาพ ...นี่ละนะที่เขาว่า เสียงแม่ของลูก ฟังแล้วก็แสนไพเราะจนอคิณต้องอมยิ้มออกมา
(ไม่ใช่เงินคุณจะเป็นเงินใคร เมย์เช็คกับธนาคารแล้ว บอกหมายเลขบัญชีคุณมา เมย์จะโอนกลับไม่งั้นเคลียร์บัญชีไม่ได้ ค่าแกงสองถุงหนึ่งร้อยยี่สิบบาท เมย์จะโอนที่เหลือคืนพร้อมค่าวัคซีนมังกรด้วย)
จะเอาแค่ค่าแกงหนึ่งร้อยยี่สิบบาท
อะไรกัน! จะไม่ยอมรับอะไรจากเขาเลยรึไง?
“ไม่ต้องคืน ฉันบอกแล้วไงว่า ฉันขอมีส่วนรับผิดชอบในค่าใช้จ่ายของลูก”
เป็น อคิณ ที่เสียงเข้มขึ้นมาเสียเอง
(ฉันยังไม่ได้รับปากคุณ อีกอย่างนี่มันมากเกินไป)
“ไม่มากหรอกครับ น้อยไปด้วยซ้ำถ้าเทียบกับเวลาที่ผ่านมาที่เมย์ต้องจ่ายค่าใช้จ่ายทุกอย่างเพียงลำพังคนเดียว อีกอย่างอีกสองเดือนต้องพาลูกเข้าโรงเรียนแล้วไม่ใช่เหรอ?”
เหมือนปลายสายนิ่งไปสักพัก
(คุณรู้ได้ยังไง?)
มากกว่านี้เขาก็รู้
“เอาเป็นว่าฉันรู้ ขอให้เธอรับเงินจำนวนนั้นไว้ เพราะถึงอย่างไงฉันก็ต้องโอนไปให้อีก และถ้าหากเธอยังดื้อดึงที่จะไม่ยอมรับความช่วยเหลือจากฉัน เงื่อนใขที่เธอขอร้องไว้ ฉันไม่รับปากนะ”
ถ้อยคำของเขา เหมือนจี้จุดอ่อนในใจของเธอ เพราะหญิงสาวนิ่งไปสักพัก อาจเพราะเธอหวั่นเกรงว่าพ่อกับแม่ของเขาจะเข้าไปวุ่นวายกับชีวิตเธอและลูกมากเกินไป
พอเอ่ยไปแล้ว อคิณ ก็อยากจะตบปากตัวเองนัก
ความจริงเขาไม่อยากให้เธอกังวลเลยสักนิด
เขาอยากให้เธอดูแล หนูมังกร อย่างมีความสุข อยากให้เธอและเด็กน้อยนั่นเปี่ยมด้วยรอยยิ้มที่สดใส
(คุณขู่หนูเหรอ? อย่าคิดว่าเมย์จะกลัวนะ ถ้ามาวุ่นวายมาก เมย์จะหอบลูกย้ายร้านหนีไปอยู่ที่อื่น)
“มะ ..ไม่นะ”
อคิณ แทบจะย่อเข่านั่งกับพื้นโดยอัตโนมัติ “ฉันขอโทษๆ ฉันไม่ทำแบบนั้นหรอก ฉันจะไม่ยอมให้ใครไปรุกรานเธอแน่นอน ฉันแค่อยากจะให้ แบบไม่มีเงื่อนใขใดๆ รับไว้เถอะเมย์”
เวรกรรม!
ในชีวิตนี้ไม่เคยต้องมาเอ่ยร้องขอ ผู้หญิงคนไหนขนาดนี้แถมไม่เคยกลัวการถูกเมินเฉยเท่านี้มาก่อนเลยในชีวิต
นี่เขาเป็นอะไรกัน!!
(เมย์เหนื่อยที่จะคุยกับคุณละ คราวหน้าถ้าจะโอนอะไรมาเข้าบัญชีร้านเกินกว่าค่าอาหารให้บอกก่อนด้วย)
เธอถอนหายใจออกมา ด้วยวันนี้เธอล้ามาก และต้องรีบนอน เพราะต้องตื่นแต่เช้า เสียงที่เอ่ยออกมาจึงเหมือนเหนื่อยพอสมควร นั่นทำให้เขาไม่อยากจะยียวนเธอต่อ
“งั้นก็พักผ่อนซะนะ เรื่องอื่นไม่ต้องกังวล”
(ไม่มีอะไรต้องกังวลค่ะ นอกจากเรื่องของคุณ)
เอ่ยเสร็จเธอก็กดวางสายไป
.
อคิณ มองมือถือตัวเองอยู่เพียงครู่ ก่อนจะเดินไปหยิบไอแพคขึ้นมาเปิดดูข้อมูลหลายอย่างที่ เอื้อมจิต เลขาของตัวเองไปสืบมาให้ เรื่องราวของเธอในช่วงสามปีก่อนหน้า มีสิ่งหนึ่งที่เขาเบาใจพอควรคือ เมษา ครองตัวเป็นโสดและไม่ได้คบหากับใครเลย ชีวิตเธอมีแค่เรียน และทำงานขายข้าวแกงกับเลี้ยงลูกที่แสนน่ารัก
นึกถึงตอนนี้แล้วเขาก็รู้สึกโกรธตัวเองขึ้นมา
ช่างเถอะ! ที่ผ่านจะเป็นยังไงก็ตาม แต่ต่อจากนี้เขาจะไม่ยอมปล่อยให้เธอกับลูกอยู่อย่างโดดเดี่ยวเดียวดายแน่นอน ถึงแม้เธอจะพยายามผลักใสเขาแค่ไหนก็ตาม
(คะคุณคิณ?)
เสียงของ เอื้อมจิต เลขาคนเก่งของเขาเอ่ยถามทันทีที่กดรับสายของประธานพีเคฟู้ดส์
“ผมเห็นคุณส่งข้อมูลเพิ่มมาให้ทางเมล์เมื่อตอนบ่าย เรื่องเอกสารเชิญให้เป็นอาจารย์พิเศษมหาลัยเอฟ ปฎิเสธไปเลยก็ได้นะเอื้อม ผมคงไม่ว่างขนาดนั้น จนมีเวลาไปบรรยายหรอกนะ”
อคิณ เอ่ยบอกเสียงเข้ม ขณะที่นิ้วเรียวแข็งไล่ดูข้อมูลหน้าจออย่างครุ่นคิด ด้วยปกติแล้วจะมีหลายหน่วยงานและมหาวิทยาลัยชั้นนำต่างๆ มาเชิญให้เขาไปเป็นอาจารย์สอนพิเศษอยู่เป็นประจำ แม้เขาจะจบบริหารการจัดการมา ทว่าในตำแหน่งประธานใหญ่พีเคฟู้ดส์นั้น ก็เป็นบทบาทสำคัญที่หลายคณะของสถาบันการศึกษาล้วนต้องการตัว
ทว่า อคิณ ปฎิเสธกลับไปทุกครั้ง
เพราะลำพังแค่งานหลักก็หัวหมุนพอแล้ว อีกอย่างเวลาเขาเป็นคนทำอะไรก็ตาม ต้องทำและมุ่งมั่นทุ่มเทอย่างเต็มที่ หากต้องไปทำเพียงผ่านๆ เพื่อความโก้หรูอย่างเดียว ย่อมไม่ใช่วิสัยของเขาอย่างแน่นอน
จุดนี้ เอื้อมจิต ทราบดี เขาจึงแปลกใจนัก ทำไมครั้งนี้เธอถึงยอมส่งข้อมูลนี้มาเพื่อให้เขาอนุมัติ
(อันนี้เป็นหลักสูตรนักศึกษาปริญญาโทด้านฟู้ดส์ไซน์ค่ะ ทางคณบดีเป็นคนเรียนเชิญคุณคิณ มาด้วยตัวเองเลยเพื่อเป็นอาจารย์พิเศษที่ไม่ใช่การสอนแบบหนักเหมือนหลักสูตรปกติ แค่เข้าสอนสัปดาห์ละครั้งเท่านั้นเอง จะเป็นการสร้างเครดิตให้กับพีเคฟู้ดส์ด้วยนะคะ)
เลขาคนเก่งบอก ทว่าชายหนุ่มส่ายหน้าไปมา
“ผมไม่สนใจหรอกเรื่องนั้น”
เครดิตทางการค้าสำคัญก็จริง แต่เขาไม่อยากเสียเวลาที่ไม่ใช่แค่การสอน ไหนจะต้องเตรียมข้อมูลและมานั่งประเมินอีก ตัวเขาไม่ได้มีเวลามากขนาดนั้น
(ถ้าเรื่องการเตรียมข้อมูลและการประเมินผล คุณคิณไม่ต้องห่วงค่ะ เอื้อมจัดการให้)
เอื้อมจิตเหมือนจะรู้ใจนายไปทุกจุด
“ทำไมถึงอยากให้ผมไปนัก?”
เขาเอ่ยถามออกไปอย่างสงสัย จนเลขาต้องหัวเราะร่วนออกมา
(คุณคิณลองเลื่อนไปดูข้อมูลข้างล่างซิคะ)
อคิณ เลื่อนอ่านเมล์ตามที่เธอบอกก่อนที่ดวงตาคุ่สีนิลจะวาววับขึ้น
“เมษา...”
(ค่ะ คุณเมษากำลังเรียนปริญญาโทสาขาฟู้ดส์ไซน์ที่นั่น)
***************
ตอนที่ 55 ตอนพิเศษ7 #หัวใจเดียวกัน สามสี่วันในช่วงนี้ อคิณ รู้สึกว่าท่าทีของภรรยาคนสวยแปลกๆไปหลายอย่าง ทั้งการอยู่เคลียร์งานที่ร้านข้าวแกงจนค่ำมืดเกือบทุกวัน และกำชับเขาไว้ว่าไม่ต้องไปรับส่งในช่วงนี้ เพราะบอกว่าเขาเองค่อนข้างยุ่งกับงานพีเคฟู้ดส์อยู่แล้ว แถมเขาสังเกตว่าเธอกลับมาถึงบ้านค่อนข้างดึก และดูเหมือนจะใส่ใจกับข้อความในมือถือเป็นพิเศษ บางครั้งเขาเห็นว่าเธออ่านไปยิ้มไป เต่เมื่อเขาถามเธอก็บอกว่าไม่มีอะไรปกติแล้ว เมษา เป็นคนเข้านอนทีหลังเขาอยู่แล้ว และตื่นแต่เช้าเป็นประจำเพื่อไปที่ร้าน นั่นทำให้ตอนเช้าเมื่อเขาตื่นขึ้นมาแทบจะไม่เคยเจอหน้าเธอกับลูก จะเจอกันอีกทีคือช่วงเย็นหลังเลิกงานเท่านั้น แต่ช่วงนี้เขาแทบจะไม่ได้คุยกับเธอแบบต่อหน้าเลยสักครั้ง“เมื่อวานกลับดึกจังเลยนะครับ”อคิณ เอ่ยตัดพ้ออย่างน้อยใจ เมื่อภรรยาสาวกดรับสาย เสียงตะหริวกระทบกระทะดังอยู่ทางปลายสาย และเสียงของ ป้าจิตกับติ๋วและคนงานอยู่ใกล้ๆ ทำให้รู้ว่าเธอง่วนอยู่กับการทำกับข้าวที่ร้านอยู่อย่างขมักเขม้น(ช่วงนี้ที่ร้านมีบัญชีต้องเคลียร์หลายอย่างค่ะ และเห็นพี่คิณหลับไปแล้ว เมย์เลยไม่อยากรบกวน แต่เมย์เตรียมเสื้
ตอนที่ 54 ตอนพิเศษ6 #ของขวัญ“ยินดีด้วยนะเมย์”ช่อดอกไม้และของขวัญมากมายถูกยื่นให้ในวันสำเร็จการศึกษาปริญญาโทของ เมษา เป็นวันที่เธอปลาบปลื้มใจเป็นที่สุด วันนี้ที่ร้านข้าวแกงย่าบุญผ่อง ทั้งสองสาขาปิดให้บริการชั่วคราว ด้วยทุกคนต่างมาร่วมแสดงความยินดีและถ่ายรูปเป็นสักขีพยานให้กับเจ้าของร้านข้าวแกงคนเก่ง“ขอบคุณมากค่ะพี่ทวี”เมษา ยิ้มหวานเมื่อรับดอกไม้ช่อใหญ่ของ ทวี ญาติผู้พี่ที่ควงคู่มากับแฟนสาว ก่อนที่ อคิณ จะเข้ามาช่วยถือและเอ่ยขอบคุณให้อย่างมีมิตรไมตรี ช่วงหลังนี้เหมือนสามีของเธอกับญาติผู้พี่จะเข้ากันได้ดีเป็นปี่เป็นขลุ่ยแตกต่างจากที่ผ่านลิบลับ“เดี๋ยวผมถ่ายรูปให้ครับพี่ทวี”อคิณ อาสาอย่างกระตือรือร้น พร้อมจัดแจงท่าทางให้ทวีและแฟนสาวได้ยืนชิดกับภรรยาของตน และใช้สมาร์ทโฟนส่วนตัวถ่ายให้อย่างตั้งใจ แม้เขาจะจ้างช่างภาพส่วนตัวมาแล้วถึงสองคนก็ตาม“แล้วมังกรไม่มาด้วยเหรอเมย์?”“มังกรติดเรียนค่ะ เมย์ไม่อยากให้หยุดเดี๋ยวคงเอาชุดกลับไปถ่ายด้วยที่บ้านไม่งั้นงอแง พอดีคุณปู่คุณย่าจัดงานเลี้ยงต้อนรับรออยู่ที่บ้านราชวัตรแล้วตอนเย็น” หญิงสาวหัวเราะร่วน แม้อากาศจะค่อนข้างร้อนแต่เธอก็ยังคงยิ
ตอนที่ 53 ตอนพิเศษ5 #หวงแหนงานวันพ่อที่โรงเรียนอนุบาลของมังกร จัดขึ้นในวันถัดมา อคิณ และ เมษา พร้อมใจกันไปเพื่อลูกชายสุดที่รัก ที่วันนี้เหมือน เจ้าหนูมังกร จะตื่นเต้นเป็นพิเศษ เด็กชายจับภาพวาดของพ่อที่ระบายสีเรียบร้อยไว้ในมือ ก่อนจะยื่นให้พ่อพร้อมพวงมาลัย และก้มลงพนมมือไหว้อย่างนอบน้อมอคิณ มองภาพตรงหน้าด้วยความรู้สึกตื้นตันอิ่มเอมใจจนคล้ายน้ำใสจะไหลเอ่อตรงมุมหางตาของเขา ด้วยนี่เป็นครั้งแรกที่เขารู้สึก รัก ใครสักคนด้วยความปรารถนาดีอย่างท่วมท้น เป็นความรักที่ไม่ต้องการหวังผลและสิ่งตอบแทนใดๆ แค่อยากเห็นเด็กน้อยตรงหน้าเติบโตและมีชีวิตที่ดีต่อไป“สุขสันต์วันพ่อครับ มังกรรักพ่อที่สุดในโลกเลยครับ”“พ่อก็รักมังกรครับ”ชายหนุ่มก้มลงโอบกอดร่างเล็กเข้าแนบอก โดยมีภรรยาคนสวย คอยถือสมาร์ทโฟนถ่ายรูปไว้แทบทุกมุมอย่างไม่รู้จักเหน็ดเหนื่อย และยิ้มให้กำลังใจเขาอยู่ห่างๆ“ไม่นึกว่าคุณเมย์จะมาด้วย ดีใจจังเลยครับที่ได้เจอกันอีก”เสียงทักทุ้มต่ำที่อยู่ด้านหลัง ทำให้ เมษา หันกลับไปมอง เมื่อเห็นว่าเป็น วัฒนา พ่อของพีพีเพื่อนของมังกรลูกชายสุดที่รัก และยังเป็นเพื่อนในกลุ่มไลน์ผู้ปกครองของโรงเรียน
ตอนที่ 52 ตอนพิเศษ4 #ความสุข“ปะป๊ามังกอนวาดสวยมั้ยคับ”รูปวาดขนาด A5 ถูกยื่นให้ตรงหน้าของ อคิณ เมื่อร่างเล็กเปิดประตูห้องทำงานเข้ามา วันนี้คุณปู่คุณย่าติดงานรวมทั้งตัวเขาเองด้วย เลยให้คนขับรถไปรับ เจ้าหนูมังกร ที่โรงเรียนแล้วพามาหาเขาที่ทำงาน ด้วยเขายังมีงานหลายที่ต้องเคลียร์ร่วมกับทางทีมการตลาด“สวยมากเลยครับ”ชายหนุ่มก้มมองรูปภาพที่ เด็กชายวาด มีตัวเขายืนใส่สูทและกำลังอุ้มเจ้าหนูในอ้อมแขน โดยมีเมษาและปู่กับย่า กับอีกหลายคนอยู่รอบด้าน ซึ่งแทบจะดูไม่ออกว่าใครเป็นใครหัวคิ้วของ อคิณ จึงขมวดเข้าหากันเล็กน้อย“คนนี้คุณยายสายหยุด นี่ยายทวดบุญผ่อง นี่น้าติ๋วกับน้าชื่น แล้วนี่เป็นน้องของมังกรครับ”เด็กชายชี้ไปยังรูปเด็กผู้หญิงถักเปียที่เขาจูงมืออยู่“น้องของมังกร?”“ปะป๊าต้องรีบทำน้องให้มังกรนะครับ มังกรอยากจะมีน้อง เพื่อนที่โรงเรียนมีน้องกันหลายคนเลย”ถ้อยคำใสซื่อนั้น ทำเอา อคิณ หน้าแดงก่ำ ด้วย เอื้อมจิต เลขาคนเก่งของตนและคุณไก่ ผู้จัดการฝ่ายการตลาดเดินเข้ามาในห้องด้วย ทั้งคู่ได้แต่อมยิ้มกรุ่มกริ่มและมองหน้ากัน“นะครับปะป๊า ทำน้องให้มังกรนะครับ”“ครับๆ”ประธานพีเคฟู้ดส์ สบตากั
ตอนที่ 51 ตอนพิเศษ3 #หวงเมีย “เมย์ครับ เสร็จรึยัง?” เสียง อคิณ ที่ตะโกนถามจากด้านนอก ทำให้ เมษา ที่กำลังแต่งตัวอยู่ในห้องรีบร้อนยิ่งกว่าเดิม วันนี้เธอไม่ได้เข้าที่ร้านเพราะมีเรียนช่วงเช้า จึงให้ทางป้าจิตและติ๋วเป็นคนจัดการงานที่ร้านเกือบทั้งหมด เพราะวันนี้มีเรียนเช้าในวิชาสำคัญของวิชาที่จะจบในภาคเรียนสุดท้ายแล้ว “ความจริงพี่คิณไม่ต้องรอและไปส่งเมย์ก็ได้นะคะ เมย์บอกแล้วไงว่าเมย์ไปเองได้ อีกอย่างวันนี้อาจารย์คิณก็ไม่ได้มีสอนแล้วนี่คะ ทำไมต้องมาเสียเวลาด้วย”หญิงสาวเอ่ยบอกเขาเมื่อ เข้ามานั่งในรถแล้ว ดีที่ว่าช่วงนี้ทาง คุณเพ็ญศรี เป็นคนไปรับส่ง หนูมังกร เองเพราะเห็นว่าเธอและสามีค่อนข้างยุ่ง ทั้งเรื่องเรียนและเรื่องงาน ด้านอคิณ นั้นเอง กำลังวุ่นวายอยู่กับการรีแบรนด์ดิ้งผลิตภัณฑ์ใหม่ อีกทั้งงานก่อสร้างโกดังเพิ่มทั้งสองแห่งทางภาคเหนือและอีสานนั่นทำให้เมษาไม่เข้าใจ ว่าทำไมเขาจะต้องมาคอยรับส่งเธอเช้าเย็น และตัวติดกับเธอเป็นปาท่องโก๋แบบนี้ เพราะเขาและเธอต่างก็มีงานล้นมือกันอยู่แล้ว“ไม่ได้เสียเวลาอะไร การดูแลเมียคือสิ่งสำคัญของพี่” อคิณเอ่ยเสียงเข้ม ก่อนที่
ตอนที่ 50 ตอนพิเศษ2 #พะแนงเนื้อกับหมูชะมวงไม่รู้ว่านานเท่าไหร่แล้วที่ฉันคุ้นชินกับกลิ่นและสภาพแวดล้อมที่เต็มไปด้วยอาหาร หม้อ กระทะ จานชาม ตะหลิว ครก สาก ฯลฯ และเสียงบ่นของผู้หญิงสองคนที่ขยันทำงานและทำกับข้าวอร่อยที่สุดในโลกคนแรกนั้น คือ ยายบุญผ่อง“เมย์ หั่นมะเขือเสร็จรึยังลูกอย่าลืมแช่น้ำเกลือไว้ก่อนนะ น้ำเดือดค่อยใส่ลงหม้อไม่งั้นจะดำไม่น่ากิน”“อ้ายสายหยุด ยกมาทางนี้ก่อนลูกค้าเข้าร้านแล้ว”“ไก่นะเวลาสับ สับผสมกันไปเลยทั้งเนื้อและกระดูก เวลาแกงลงไปรวมกันมันจะได้น่ากิน”“แกงกะทิทำเสร็จแล้วไม่ต้องคนบ่อย เดี๋ยวมันจะบูด”เสียงที่คุ้นชินอง ยายบุญผ่อง ที่คุยกับแม่สายหยุด เป็นภาพและเสียงที่ฉันได้ยินมาตั้งแต่จำความได้ย่ากับแม่ ทำร้านขายข้าวแกง ตั้งแต่สมัยปู่และพ่อของฉัน ยังมีชีวิตอยู่ แต่อุบัติเหตุทางรถยนต์ตอนปู่กับพ่อของฉัน ขับไปซื้อของที่ตลาดเพื่อเข้าร้านนั้น ทำให้ผู้หญิงสองคนเป็นหม้ายพร้อมกันในวันเดียวทว่าฉันแทบจะไม่เคยน้ำตาจาก ยายบุญผ่อง เลยสักหยด“คนตายก็ตายไป คนอยู่ก็ต้องต่อสู้ดิ้นรนไป”“สักวันเราก็ต้องตามเขาไป ไม่มีใครอยู่ค้ำฟ้า”“มัวแต่นั่งร้องให้ แล้วจะเอาอะไรกินวะสายหยุด มาๆ







