ตอนที่ 4 เธอผิด...

ร่างบางของนางแบบสาวลูกครึ่งยืนขนาบข้างกับมาเฟียหนุ่มในคราบนักธุรกิจของเบลซอยู่ริมสระว่ายน้ำขนาดใหญ่บนเรือลำใหญ่ ข้างกันนั้นมีเหล่านางแบบร่วมอาชีพยืนร่วมเฟรมเดียวกันพร้อมกับแก้วเครื่องดื่มในมือครบกันทุกคน

ฮันน่าฉีกยิ้มหวานส่งให้กล้องด้วยความเป็นมืออาชีพทุกท่วงท่าถูกจับตามองเป็นอย่างมากจากทั้งเหล่านักธุรกิจแนวหน้าของประเทศรวมถึงช่างกล้องต่างให้ความสนใจเธอเป็นพิเศษ อาจด้วยเพราะโครงหน้าที่มีเชื้อสายของทางเอเชียมากกว่าทางยุโรปอยู่มากทำให้เธอดูโดดเด่นมากกว่าเหล่านางแบบคนอื่น

ร่างบางในชุดว่ายน้ำทูพีชเกาะอกสีขาวสลับดำเดินกลับมายังจุดที่ผู้จัดการร่างหนายืนอยู่หลังจากถ่ายงานเสร็จเป็นช่วงเวลาพักสิบนาที 

"หนูเข้าห้องน้ำแป๊บนะพี่เมลลี่"

"โอเคสิบนาทีนะ"

"ค่ะ"

เสียงหวานตอบกลับร่างหนาคว้าเสื้อคลุมขึ้นมาสวมปกปิดเรือนร่างเย้ายวนชวนมองแล้วเดินเข้ามาด้านใน กวาดสายตามองหาห้องน้ำก่อนจะเดินมาหยุดหน้าห้องที่มีป้ายบอกไว้

เบี่ยงตัวเดินเข้ามาด้านในเป็นจังหวะเดียวกันกับที่ประตูอีกฝั่งหนึ่งเปิดออกมาพอดี ฮันน่าเอี้ยวตัวมองด้านหลังตัวเองโดยไม่คิดอะไรแต่พอได้สบเข้ากับดวงตาคมกริบของเจ้าของร่างสูงใหญ่ที่ยืนด้านหลังแล้วร่างกายกลับชะงักนิ่ง รู้สึกได้ถึงความเย็นที่แผ่กระจายออกมาจากสายตาคู่นั้นจนสันหลังเย็นวาบ

ริมฝีปากอวบอิ่มเม้มเข้าหากันโดยอัตโนมัติในขณะที่คนด้านหลังทำเพียงชายตามองสบตาเธอแล้วเดินออกไปด้านท่าทีปกติ 

"เป็นเขาใช่ไหม..."

เสียงแผ่วเบาพึมพำลอดริมฝีปากเคลือบลิปสติกสีแดงสดออกมา ดวงตามีความวูบไหวสั่นระริกอย่างเห็นได้ชัด ยิ่งได้สบเข้ากับดวงตาคู่นั้นภาพเมื่อสองสามวันก่อนก็ไหลกลับเข้ามาในหัวอีกครั้ง

มันจะเป็นเรื่องบังเอิญเกินไปหรือเปล่าที่เธอจะเจอกับเขาในระยะเวลาที่ใกล้กันมากขนาดนี้ แล้วการเจอกับเขาครั้งนี้มันจะเกิดเรื่องอะไรอีกหรือเปล่า

"ฮันน่าเป็นอะไรหรือเปล่าเข้ามาตั้งนานแล้วทำไมยังยืนอยู่ตรงนี้"

"...." เสียงคุ้นเคยของผู้จัดการสาวทำให้สติของฮันน่าถูกดึงกลับมาอีกครั้ง ใบหน้าสวยฝืนยิ้มบางๆ เหมือนจะบอกว่าไม่มีอะไรหมุนตัวกลับเข้าไปด้านในห้องน้ำปล่อยให้คนที่เข้ามาใหม่ยืนทำหน้างงอยู่คนเดียว

.

.

หลังจากงานโปรโมทในส่วนของสระว่ายน้ำในวันนี้เสร็จสิ้น ผู้ช่วยซึ่งดูเหมือนจะเป็นมือขวาของมาเฟียนักธุรกิจหนุ่มก็เดินเข้ามาหานางแบบสาวลูกครึ่งพร้อมกับเอ่ยเชิญให้เธอเข้าไปคุยรายละเอียดงานส่วนตัวกับเจ้านายของเขา

แม้จะมีความสงสัยอยู่ไม่น้อยแต่ก็ทำได้เพียงเดินตามหลังร่างสูงใหญ่เข้ามายังห้องห้องหนึ่งอย่างเลี่ยงไม่ได้ โดยมีผู้จัดการยืนคอยอยู่ด้านนอก

"คุณเบลซมีเรื่องงานจะคุยกับฮันน่าเหรอคะ ที่จริงเรื่องงานคุยกับพี่เมลลี่ก็ได้นะคะ"

"นั่งสิ" เสียงทุ้มต่ำเอ่ยลอดริมฝีปากที่กำลังยกยิ้มน้อยๆ ผายมือไปยังโซฟาเดี่ยวที่อยู่ตรงข้ามกับเขาก่อนจะเอนตัวลงพิงพนักด้านหลัง

ฮันน่ายังคงมีรอยยิ้มบางๆ ประดับบนใบหน้าตลอดเวลา เธอเดินเข้ามาหย่อนตัวลงบนโซฟาปรับท่านั่งให้ถนัดมากยิ่งขึ้นสำหรับชุดว่ายน้ำที่อยู่ภายใต้เสื้อคลุมตัวใหญ่

เสียงหัวใจเต้นแรงตุ้มๆ ต่อมๆ เหมือนจะกระโจนออกมานอกอกให้ได้เมื่อต้องอยู่กับผู้ชายแปลกหน้ากันสองต่อสอง

เธอไม่เคยผ่านเหตุการณ์ที่ต้องนั่งอยู่ในห้องกันสองคนแบบนี้กับผู้ชายคนไหนเลย ยิ่งเป็นเจ้างานยิ่งไม่เคยเลยด้วยซ้ำถึงแม้จะมีหลายคนที่เข้าหาเธอด้วยท่าทีแบบนี้แต่ก็ยังมีผู้จัดการเธออยู่ด้วยทุกครั้ง แต่ครั้งนี้มันเลี่ยงไม่ได้จริงๆ

"บอกตามตรงคุณน่าสนใจมาก ผมไม่เคยเจอผู้หญิงคนไหนน่าสนใจเท่าคุณมาก่อน คุณสนใจจะมาเป็นผู้หญิงของผมไหม"

"...." เอาตรงๆ แบบนี้เลยเหรอ

ความกังวลบังเกิดขึ้นในหัว ดูจากท่าทางแล้วมันไม่เหมือนการถามไถ่ความสมัครใจเลย แต่มันเหมือนเป็นการบังคับมากกว่า 

ดวงตากลมล่อกแล่กมองหาทางหนีทีไล่ หัวสมองคิดหาแผนการให้หลุดพ้นจากสถานการณ์ตรงหน้า เล็บคมจิกเข้าฝ่ามือจนซีดเผือดในขณะที่ยังคงฝืนยิ้มฝืดเฝื่อน

"คุณจะได้ประโยชน์อย่างมากจากการที่เป็นผู้หญิงของผม งาน เงิน อำนาจ ถ้าคุณตอบตกลงก็เริ่มงานคุณได้เลย"

"ถ้าฮันน่าปฏิเสธล่ะคะ"

"ไม่เคยมีใครกล้าปฏิเสธผม"

"...." อึก!

เสียงกลืนน้ำลายลงคอดังอึก มองตามร่างใหญ่ที่ดันตัวลุกขึ้นจากที่นั่งเดินเข้ามาหาเธอช้าๆ มือหนาควงแก้วไวน์แดงด้วยท่าทีสบายๆ ต่างจากคนร่วมห้องที่แทบจะกลั้นหายใจไว้

ฮันน่ามองสำรวจเสื้อผ้าบนตัวของมาเฟียหนุ่ม ใบหน้าคมเข้มดูไม่เหมือนคนที่กำลังสนใจเธอตามที่พูดออกมาเลยสักนิด แววตานิ่งเต็มไปด้วยอารมณ์หลายๆ อย่างจนเธอสับสนไปหมด

"คุณเบลซอื้อ..."

ยังไม่ทันได้พูดอะไรออกไปก็ถูกประกบลงมาด้วยริมฝีปากร้อนชื้นทำให้ดวงตากลมเบิกกว้างด้วยความตกใจ ยกมือขึ้นผลักเจ้าของร่างใหญ่โดยอัตโนมัติแต่ก็ทำได้แค่เพียงผลักเท่านั้น เพราะเขาไม่ขยับเขยื้อนถอยเลยสักนิด

เขาจูบเธอโดยไม่รุกล้ำเข้ามาด้านในโพรงปากเล็ก แต่ขบกัดกลีบปากอิ่มด้วยแรงไม่เบามากนักจนต้องนิ่วหน้าในขณะมือหนาเริ่มปัดป่ายไปทั่วแผ่นหลังบางแต่ไม่ได้รุกล้ำมาด้านหน้าเลยสักนิด

เขาทำให้เธอสับสน สรุปคือสนใจเธอจริงหรือแค่ลองใจกันแน่

ร่างเล็กถูกกระชากลุกขึ้นเหวี่ยงออกไปยังมุมหนึ่งของห้องก่อนทุกอย่างจะกลมกลืนเข้าไปกับความมืดในมุมนั้น เหมือนมีมือใหญ่ๆ ข้างหนึ่งจับรวบตัวเธอไว้ส่วนอีกข้างยกขึ้นมาปิดปากรวมไปถึงจมูกจนแทบหายใจไม่ออก

กลิ่นกายเฉพาะตัวบุรุษเพศกับลมหายใจร้อนระอุที่พ่นออกมาใกล้หูทำให้ความกลัวถูกกลั่นออกมาเป็นน้ำตาที่กลั้นไว้ไม่อยู่ลงมาอาบแก้ม

เสียงโหวกเหวกด้านนอกดังขึ้นเป็นระยะเวลานานกว่าห้านาทีก่อนทุกอย่างจะสงบเงียบลง มือที่จับรั้งร่างเธอไว้เหมือนจะคลายแรงลงทำให้เธอสามารถสะบัดมันออกไปได้อย่างง่ายดาย

ฮันน่าวิ่งออกมาจากมุมมืดที่ยืนอยู่ แต่ต้องตกใจกรีดเสียงร้องด้วยความหวาดกลัวที่สุดเมื่อเจอเข้ากับกองเลือดที่นองอยู่บนพื้นเต็มไปหมด ทุกอย่างทำให้เธอสับสนและกลัวมากจนตัวสั่นระริกอย่างเห็นได้ชัด

ตึก ตึก!

เสียงเดินตามหลังออกมาทำให้ร่างบางที่ทรุดตัวลงบนพื้นร่นถอยหลังหนี และยิ่งเห็นใบหน้าของเจ้าของฝีเท้าหนักเยือกเย็นก็ยิ่งเพิ่มความหวาดกลัวให้เธอมากขึ้นเป็นเท่าทวีคูณ

"ยะ...อย่าเข้ามานะ"

"...."

"ต้องการอะไรเราไม่เคยรู้จักกันมาก่อนอย่าทำอะไรฉันเลยฉันกลัวแล้ว กลัวจริงๆ"

"มันผิดที่เธออยู่ผิดที่ผิดเวลาเอง"

เสียงทุ้มเยือกเย็นเอ่ยขึ้นเป็นครั้งแรกหลังจากพบเจอกันมามากกว่าสามครั้ง โดโนแวนย่อตัวลงนั่งทับส้นเท้ากระชากข้อมือบางดึงเข้าหาตัวหรี่ตาคมกริบมองท่าทางหวาดกลัวด้วยความเรียบเฉยไร้ความรู้สึกก่อนจะหยัดกายลุกขึ้นยืนเต็มความสูงกระชากร่างบางติดมือเดินมาตามทางเชื่อมที่เหมือนจะเป็นห้องลับไปยังอีกห้อง

ในห้องนี้มันทั้งมืดทั้งอับและมีกลิ่นบุหรี่คลุ้งเต็มไปหมด ฮันน่าถูกเหวี่ยงลงบนพื้นอย่างไม่ออมแรงก่อนร่างสูงใหญ่ของเจ้าของการกระทำจะเดินเข้าไปทิ้งตัวลงบนเก้าอี้ไม้คว้ากล่องบุหรี่ขึ้นจุดสูบอัดสารเสพติดเข้าเต็มปอด

"ต้องการอะไรทำแบบนี้ทำไมเราไม่เคยรู้จักกันมาก่อนทำไมต้องทำร้ายฉันด้วย" เสียงสั่นจนคนพูดยังรู้สึกได้ แต่ในเวลานี้มันไม่สามารถบังคับน้ำเสียงตัวเองไม่ให้สั่นได้จริงๆ

"...."

"หรือเพราะฉันเห็นเหตุการณ์ตอนที่คุณทำร้ายคนฆ่าคนเหรอคุณถึงตามฉันมา ฉันสัญญาว่าจะไม่พูดไม่บอกใครแค่คุณปล่อยฉันไปฉันสัญญาจะเก็บเรื่องนี้เป็นความลับ สัญญา"

"...."

"ปล่อยฉันไปเถอะนะฉันกลัวแล้วจริงๆ"

"งานเธอยังเหลืออีกเก้าวัน เก้าวันแล้วจะเป็นอิสระ"

"กะ...เก้าวันเหรอ"

"ถ้าไม่บ้าตายไปก่อนก็เป็นอิสระ"

"...." ฟันคมกัดลงบนกลีบปากล่างแรงๆ จนห้อเลือด เธอต้องยอมรับโชคชะตาอย่างนั้นเหรอ เฮอะ! โชคชะตาบ้าบออะไรเธอขอสู้ไปตายเอาดาบหน้ายังดีซะกว่าอย่างน้อยๆ ถ้าทุบหัวไอ้คนตรงหน้าให้สลบได้เธออาจยังมีสิทธิ์รอดได้

ฮันน่าลุกขึ้นพุ่งตัวเข้าหาร่างสูงใหญ่ที่ยังคงนั่งหน้านิ่งจ้องมองมาเงียบๆ ด้วยความรวดเร็ว แต่เหมือนความเร็วของเธอจะไม่เท่าความเร็วเขาเพราะเพียงแค่วูบเดียวเท่านั้นร่างกายเธอก็ตกอยู่ใต้อุ้งมือเขาอีกครั้งแล้ว 

ร่างเล็กถูกจับกดลงบนพื้นจนรวดร้าวไปทั้งร่าง เสียงร้องด้วยความเจ็บไม่ได้มีผลต่อคนที่กำลังกระทำเลย ข้อมือบางถูกบางอย่างจับมัดรวบไว้ด้วยกันก่อนจะถูกคนด้านหลังดึงตัวขึ้นให้นั่งลงข้างเก้าอี้

เชือกผ้าสีดำถูกมือพันรอบมือหนาไว้แล้วกำแน่นจนเส้นเอ็นรอบหลังมือหนาปุดนูน เขายกมวนบุหรี่ในมืออีกข้างขึ้นสูบอีกครั้งอย่างไม่รู้สึกรู้สาอะไรกับคนที่กำลังหวาดกลัวตอนนี้

โดโนแวนหรี่ตาลงมองคนบนพื้นด้วยใบหน้าเรียบเฉย หากใครสักคนจะผิดก็คงจะเป็นเธอที่เดินเข้ามาในวังวนของเขาเอง เขาเคยพูดไว้แล้วว่าอย่าให้มีครั้งที่สาม...

"จะตายตอนนี้หรือรออีกเก้าวันเลือกเอาเอง"

"ฮือ... อึก!"

"เก็บเสียงไว้ต่อกำลังหายใจดีกว่า เธอผิดที่เดินเข้าหาฉันเองผิดตั้งแต่ครั้งแรกที่เจอ"