ตอนที่ 3 อำนาจมาเฟีย

เช้าวันต่อมา...

แสงสีทองส่องลอดผ่านม่านหนาเข้ามาภายในห้องโรงแรมหรูใจกลางเมืองกรุงโคเปนเฮเกน ร่างบางของนางแบบสาวในชุดนอนกระโปรงสายเดี่ยวตัวบางนั่งพิงหัวเตียงคิ้วย่นขมวดมุ่นฟันคมกัดลงบนกลีบปากอวบอิ่มแน่นดวงตากลมโตหรี่มองตามหน้าจอไอแพดบนตักด้วยความข้องใจสงสัย

เธอนั่งหาข่าวเกี่ยวกับฆาตกรรม คลับหรือข่าวอะไรที่เกี่ยวกับเหตุการณ์เมื่อคืนนี้แต่กลับไม่เจอมันเลยแม้แต่หัวข้อข่าวก็ยังไม่มีเลยด้วยซ้ำ มีเพียงความวุ่นวายในคลับ ไฟไหม้และการทะเลาะวิวาทแต่ข่าวที่ออกมานั้นเป็นข่าวเก่าเมื่อหลายปีก่อนแล้วทั้งนั้น

"ไม่มีข่าวฆ่าคนตายเลยงั้นเหรอ คนทั้งคนนะเฮ้ยทำไมถึง..."

ฮันน่าเงยหน้าขึ้นจากหน้าจอไอแพดมองออกไปด้านนอกใบหน้าสวยครุ่นคิดทั้งแปลกใจและสงสัยข้องใจไปพร้อมๆ กัน

"หรือเขาไม่ตาย? แต่มันจะเป็นไปได้ได้ยังไงก็ในเมื่อ..."

ภาพเหตุการณ์เมื่อคืนหวนกลับเข้ามาในหัวอีกครั้ง เธอมั่นใจร้อยเปอร์เซ็นต์เลยว่าเห็นเลือดพุ่งไหลออกมาจากแผลฉกรรจ์ที่ลำคอของผู้ชายคนนั้น แล้วมันจะเป็นไปได้ได้ยังไงว่าเขาจะไม่ตาย...

ติ้ง~ติ้ง

เสียงประตูหน้าห้องดังขึ้นดึงสติของคนบนเตียงให้หันมองกลับออกไปยังบานประตูหน้าห้องโดยอัตโนมัติ เธอหลับตาลงข่มใจให้สงบก่อนจะยกมือขึ้นลูบใบหน้าที่ชื้นเหงื่อเล็กน้อยสะบัดผ้าห่มบนตักออกแล้วหย่อนเท้าลงบนพื้นวางไอแพดในมือลงบนเตียงแล้วเดินออกมายังประตูหน้าห้อง

"เมื่อคืนหลับสบายดีไหมจ๊ะลูกสาว"

"พี่เมลลี่เอาจริงๆ นะ"

"หื้อ?"

"หนูนอนไม่หลับเลยมันผวามันกลัวภาพนั้นมันลอยเข้ามาในหัวหนูตลอดเวลาเลยหนู..."

"ฮันน่าใจเย็นๆ มานี่มา"

มือหนาของร่างสูงของผู้จัดการยื่นเข้ามาจับข้อมือเล็กไว้พาเดินมานั่งลงบนโซฟาโดยที่ตัวเองนั่งขนาบข้าง เคลื่อนมือลูบไหล่บางตบเบาๆ เป็นการปลอบประโลม

"มันไม่มีข่าวออกมาเลยว่าผู้ชายคนนั้นตายหรือข่าวเกี่ยวกับคลับนั้นเลย บางทีมันอาจจะเคลียร์ลงตัวแล้วผู้ชายคนนั้นอาจจะไม่ตายก็ได้"

"แต่หนูเห็น..."

"ฮันน่าพี่รู้ว่าเราเห็นอะไรพี่ก็เห็นทุกคนก็เห็น แต่เราทำได้แค่เงียบเท่านั้นอย่าคิดที่จะค้นหาหรืออะไรอีกทำงานของเราให้เสร็จแล้วเราก็กลับบ้านกัน แค่นั้นเข้าใจไหม"

"แต่พี่เมลลี่หนู..."

"เชื่อพี่ เห็นไหมว่าเช้านี้มันไม่มีข่าวอะไรออกมาเลยเพราะอะไรล่ะคิดดูสิหากว่าไม่ใช่เพราะว่ามีคนที่มีอำนาจปกปิดเรื่องนี้ไว้มันจะเงียบขนาดนี้ได้เหรอ อาจจะเป็นเจ้าของคลับหรืออาจจะเป็นคนที่ลงมือฆ่าเองเราก็ไม่รู้เพราะฉะนั้นเราทำได้แค่เงียบแล้วทำงานของเราไปเท่านั้นเข้าใจไหม"

"คนที่มีอำนาจงั้นเหรอ" เสียงหวานพึมพำทวนตามมองเลยออกไปจากร่างหนาของผู้จัดการร่างหนา ในใจคิดเพียงว่าใครกันที่จะมีอำนาจขนาดที่จะปกปิดเรื่องใหญ่ขนาดนี้ได้เงียบมากขนาดนี้ 

"มาเฟียเหรอคะ"

เมลลี่ที่กำลังจะลุกขึ้นจากโซฟาเก็บของกินที่ลงไปซื้อขึ้นมาให้เจ้าของห้องชะงัก ปรายตาขึ้นมองเจ้าของคำถามที่กำลังจ้องหน้าเธออยู่ก่อนจะพยักหน้าเบาๆ เป็นคำตอบ ทำให้คนตัวเล็กกว่านิ่งเงียบไปเธอจึงเดินเลี่ยงมายังตู้เย็นขนาดเล็กที่บาร์น้ำแทนปล่อยให้เจ้าของคำถามนั่งคิดทบทวนอะไรต่อเอง

เธอรู้ว่าเด็กเธอเป็นคนฉลาดคำตอบแค่นี้คงจะทำให้เข้าใจอะไรหลายๆ อย่างได้ชัดเจนมากขึ้น

ฮันน่าใช้เวลาอยู่กับตัวเองสองวันเต็มๆ จากที่คิดว่าจะเดินเล่นเที่ยวเล่นก่อนจะเริ่มงานที่ต้องล่องเรืออยู่กลางมหาสมุทรนานถึงสิบวันเต็มๆ จะเริ่มขึ้น แต่ทุกอย่างกลับต้องกลายเป็นเก็บตัวอยู่แต่ในห้องเพราะต้องการเวลาลบภาพนั้นออกไปถึงมันจะไม่ได้ง่ายอย่างที่คิดไว้เลยก็ตาม

เท้าเรียวสวยก้าวขึ้นมาบนเรือสำราญขนาดใหญ่ของนักธุรกิจขนส่งสินค้าผู้ทรงอำนาจด้านท้องทะเลของเดนมาร์ก ท่าเรือขนาดใหญ่โดยที่มีเขาเป็นเจ้าของเต็มไปด้วยเหล่านักธุรกิจแนวหน้าของประเทศและเหล่านางแบบที่ได้รับเกียรติให้มาร่วมงานนี้ด้วย

ดวงตากลมโตกวาดสายตามองความหรูหราเหมือนยกโรงแรมหรูทั้งโรงแรมมาตั้งไว้ใจกลางเรือด้วยความตื่นตา แม้ส่วนใหญ่เธอจะรับงานนอกประเทศซะส่วนใหญ่แต่ก็ไม่เคยรับงานถ่ายแบบร่วมกับนางแบบดังกับเรือสำราญกลางทะเลสิบวันเต็มๆ แบบนี้เลยซะครั้ง ถือว่านี่เป็นจุดสูงสุดของชีวิตนางแบบตลอดระยะเวลาสิบปีมาเลยก็ว่าได้

"คุณเมลลี่ใช่ไหมครับ"

"ใช่ค่ะ"

"เชิญทางนี้ครับผมจะนำพวกคุณไปยังห้องพักครับ"

"ขอบคุณค่ะ"

เสียงตอบกลับชายร่างสูงใหญ่ในชุดสูทดึงสติของฮันน่าให้กลับมาอีกครั้ง เธอเผยรอยยิ้มบางๆ บนใบหน้าแล้วเดินตามผู้จัดการร่างหนาไปยังด้านในเรือเพื่อไปยังห้องพักโดยมีชายร่างสูงใหญ่ในชุดสูทสีดำเป็นคนนำทาง

ตลอดทางที่เดินผ่านก็ลอบสังเกตความหรูหราตามทางไปด้วย ร่างบางในชุดเดรสเปิดไหล่จับระบายผ้าแก้วออแกนซ่ากระโปรงยาวเสมอเข่าสีโอลด์โรสเดินตามหลังมาหยุดอยู่หน้าห้องพักส่วนตัวสำหรับเธอ ก่อนชายร่างสูงใหญ่ที่นำทางมาจะขอตัวเดินกลับออกไปเหลือเพียงเธอกับผู้จัดการร่างหนา

"ข้าวของของเราทั้งหมดอยู่ในกระเป๋าสองใบนี้นะ ส่วนถ้ามีอะไรเปลี่ยนแปลงเดี๋ยวเขาจะแจ้งอีกที"

"โอเคค่ะพี่เมลลี่ ขอบคุณค่ะ"

"อ่าๆ พี่จะไปหาห้องตัวเองก่อนไม่รู้พ่อรูปหล่อคนนั้นเดินหนีไปไหนแล้วพาเรามาแต่กลับหนีไปก่อนซะงั้น"

"พี่เมลลี่~"

"คิกคิก ไปล่ะลูกสาว"

"ค่ะ" เสียงหวานขานกลับผู้จัดการร่างหนา เดินออกมาส่งหน้าห้องพอลับหลังร่างผู้จัดการไปแล้วจึงปิดประตูลงหันกลับมาจัดการกับกระเป๋าสองใบของเธอ เก็บให้เข้าที่ก่อนจะออกไปทำหน้าที่ของตัวเองต่อไป

.

.

ฮันน่าล้มตัวลงบนเตียงขนาดกลางด้วยความเหนื่อยล้าหลังจากยืนรับหน้าแขกบนเรือมาทั้งวัน งานที่ต้องตามใจผู้ว่าจ้างทุกกระเบียดนิ้วแบบนี้มันเหนื่อยมากจริงๆ แต่เธอก็ชอบอาชีพนี้มากเหมือนกัน

เปลือกตาบางปิดสนิทท่ามกลางความมืดมิดในค่ำคืนแรกบนเรือลำใหญ่ เสียงลมหายใจเข้าออกสม่ำเสมอเป็นการบ่งบอกให้รู้ว่าคนบนเตียงได้หลับสนิทเป็นที่เรียบร้อยแล้ว

เงาใหญ่ร่างสูงในความมืดก้าวเดินออกมาด้วยความเงียบเชียบ ดวงตาคมกริบหรี่ลงจ้องมองคนบนเตียงด้วยแววตาเรียบนิ่งไร้ความรู้สึก ก่อนจะเคลื่อนสายตามองออกไปรอบห้องเหมือนกำลังเก็บรายละเอียดต่างๆ เกี่ยวกับเจ้าของห้อง

มือหนาคีบมวนบุหรี่ไว้ส่งควันขาวลอยคลุ้งกลิ่นเย็นคละคลุ้งเต็มห้องจนน่าเบือนหน้าหนี 

โดโนแวนยกมวนบุหรี่ในมือขึ้นสูบควันขาวเข้าเต็มปอดก่อนจะพ่นออกมาทางจมูกและริมฝีปากบางเฉียบท่ามกลางความมืด เดินไปทิ้งตัวลงบนเก้าอี้หน้าโต๊ะเครื่องแป้งคว้าโทรศัพท์ของเจ้าของห้องที่วางอยู่ด้านหน้าขึ้นมากดเปิดอย่างถือวิสาสะ

"...."

ดวงตาคมกริบจ้องมองรูปหน้าจอหลักบนเครื่องมือสื่อสารในมือนิ่งๆ ก่อนจะเบนกลับไปมองยังคนบนเตียงที่ยังคงหลับสนิท ยกมวนบุหรี่ในมือขึ้นมาดีดขี้บุหรี่ลงบนโต๊ะเครื่องแป้งแล้วดันตัวลุกขึ้นจากเก้าอี้เดินออกจากห้องไปด้วยความเงียบเชียบราวกับไม่เคยมีใครอยู่ในห้องนี้มาก่อนนอกจาก... คนบนเตียง