รอยบาปใต้เงาทมิฬ

ท่ามกลางเสียงสายฝนโหมกระหน่ำกระแทกบานกระจกยามค่ำคืน... ภายในห้องนอนมืดมิดกลับร้อนระอุไปด้วยเปลวไฟแห่งเสน่หาที่ไร้ทางออก

ร่างบางของ ‘ลูน่า’ ถูกตระกองกอดและกดทับด้วยเรือนร่างหนาอันอุ่นร้อน ชายหนุ่มโถมกายเข้าหาเธอด้วยความโหยหาอย่างหนักหน่วง ทุกสัมผัสที่แทรกซึมเข้ามาสอดประสานกันทุกอณูเนื้ออย่างแนบชิดสนิทกาย ทำลายล้างสติสัมปชัญญะของเธอจนสิ้น เสียงหายใจกระเส่าติดขัดดังสอดประสานไปกับจังหวะหัวใจที่เต้นระรัว

“อื้อ...อ๊ะ! คุณ...”

“อืมมม... ลูน่า...”

ริมฝีปากอุ่นจัดของชายหนุ่มทาบทับลงมาบดเบียดอย่างดูดดื่ม จูบนั้นแนบแน่น ลึกซึ้ง และเต็มไปด้วยความทรมานอันแสนหวานและความรักที่โหยหา ฝ่ามือใหญ่เรียวยาวลูบไล้ไปตามแผ่นหลังเนียน รั้งเอวบางให้แอ่นรับสัมผัสอันดุดันที่ส่งผ่านเข้าไป ร่างกายของทั้งคู่สอดประสานกันอย่างลงตัวและบ้าคลั่ง หยาดเหงื่อโซมกายและหยดน้ำตาแห่งความรักอันเปี่ยมล้นไหลซึมจากหางตาของลูน่า

เธอชูแขนขึ้นไขว่คว้าคอของเขาไว้แน่น แอ่นกายยกสะโพกตอบรับจังหวะรักอันเร่าร้อนอย่างไม่คิดจะหลีกหนี ความรู้สึกบีบรัดและแก่นกายใหญ่ที่แนบชิดเสียดสีทำให้อกข้างซ้ายของเธอสั่นสะท้าน ราวกับความรักในคืนนี้คือลมหายใจสุดท้ายของชีวิต

“ผมรักเธอนะ... ลูน่า” เสียงทุ้มแหบพร่าเอ่ยกระซิบชิดใบหูท่ามกลางเสียงเนื้อกระทบเนื้ออันเปียกชื้นและดุเดือด เขาบดเน้นแก่นกายใหญ่ลงไปจนสุดเพื่อฝากฝังความรู้สึกทั้งหมดไว้ภายในกายเธอ

“ฉันก็รักคุณ... อ๊า!”

“อึก!... อื้มม! จำไว้... ต่อให้โลกนี้จะใจร้ายกับเธอแค่ไหน แต่หัวใจของเธอเป็นของผม... และผมก็เป็นของเธอคนเดียวเท่านั้น ทั้งกายและใจ”

“ค่ะ...” เธอตอบรับอย่างเต็มพลางส่งยิ้มหวานอยู่ใต้ร่างของเขา

“อ่า... ลูน่า...ที่รักของผม..”

เสียงครางทุ้มต่ำพร่ำเรียกชื่อเธอซ้ำๆด้วยความรัก ความรุ่มร้อนที่แผดเผาและความรักอันอบอุ่นลึกซึ้งฉากนั้น... คือความสุขเดียวที่สลักลึกอยู่ในจิตวิญญาณของลูน่า ก่อนที่ทุกอย่างจะถูกย่อยยับลงในรุ่งอรุณถัดมา

เช้าวันต่อมา... ณ คฤหาสน์ตระกูลจิณณ์วรา

ลูน่าเดินกลับเข้ามาในบ้านด้วยร่างกายที่อ่อนล้าและความรู้สึกหนักอึ้งในอก ทว่าบรรยากาศภายในห้องรับแขกกลับเต็มไปด้วยความตึงเครียด ‘ชัยวัฒน์ จิณณ์วรา’ ผู้เป็นพ่อนั่งหน้าเครียดขรึมอยู่บนโซฟาหนัง ขณะที่ ‘ลีอา’ พี่สาวคนโตนั่งอยู่ข้างๆ ด้วยท่าทางมั่นใจ

เมื่อเห็นลูน่าเดินเข้ามา ลีอาก็ยกมือขึ้นยกอก เชิดหน้าขึ้นเล็กน้อยพร้อมรอยยิ้มเย้ยหยัน ดวงตาคู่สวยของพี่สาวเต็มไปด้วยความเหย่อหยิ่งอย่างปิดไม่มิด

"กลับมาได้สักทีนะ..." ชัยวัฒน์เอ่ยเสียงเรียบ ท่าทางกลุ้มใจอย่างหนัก "ถ้านั่งกันครบแล้ว พ่อก็มีเรื่องสำคัญจะบอก... คุณไซรัส เดสมอนด์ สั่งคนส่งข่าวมาแล้ว ว่าเขาจะแต่งงานกับคนในตระกูลจิณณ์วราของเรา"

ทันทีที่สิ้นเสียงผู้เป็นพ่อ ลีอาก็ยิ้มออกมาทันที เธอหัวเราะในลำคออย่างผู้ชนะ เพราะรู้ดีว่าตัวเธอเองเคยตกเป็นของไซรัสมาตั้งนานแล้ว ความสัมพันธ์ลับๆ ที่เธอคิดว่าสามารถผูกมัดมาเฟียหนุ่มทรงอิทธิพลคนนั้นได้ ทำให้เธอปักใจเชื่อร้อยเปอร์เซ็นต์ว่าเจ้าสาวคนนั้นต้องเป็นใครไปไม่ได้นอกเสียจากเธอ

"แหม... คุณไซรัสนี่ก็ใจร้อนจังเลยนะคะพ่อ" ลีอาพูดพลางจริตจ้าน มองมาทางลูน่าด้วยสายตาข่มอย่างเห็นได้ชัด

"ยินดีกับพี่ด้วยนะลูน่า... ที่พี่สาวของเธอจะได้แต่งงานกับชายที่ทรงอิทธิพลที่สุดในเอเชีย ไม่เหมือนใครบางคน... ที่วันๆ เอาแต่ไปคว้าผู้ชายกระจอกๆ ไม่มีฐานะ ไร้อำนาจ มาทำเป็นคนรัก ชาตินี้ทั้งชาติคงไม่มีวันได้เชิดหน้าชูตาในสังคมหรอก!"

ลูน่านิ่งเงียบ ไม่ได้ตอบโต้อะไร เธอทำเพียงเอ่ยคำสั้นๆ ด้วยน้ำเสียงราบเรียบ

"ยินดีด้วยค่ะพี่ลีอา"

"เงียบซะที ลีอา!"

เสียงตวาดลั่นของชัยวัฒน์ทำให้อารมณ์ลำพองของลีอาชะงักกึก ชัยวัฒน์ถอนหายใจยาว หันไปมองลูกสาวคนโตด้วยสายตาผิดหวังและเครียดแค้น ก่อนจะเอ่ยประโยคที่ทำให้โลกทั้งใบของลีอาพังทลายลง

"คนที่คุณไซรัสเลือกลงนามแต่งงานด้วย... คือลูน่าไม่ใช่แก!"

"คุณพ่อว่าไงนะคะ?!" ลีอากรีดร้องออกมาอย่างลืมตัว สีหน้าประหม่าและสะใจเมื่อครู่แปรเปลี่ยนเป็นความตกใจสุดขีด ดวงตาถลนด้วยความไม่พอใจอย่างรุนแรง

"เป็นไปไม่ได้! คุณไซรัสเป็นของหนู! หนูเสนอกายให้เขาแล้ว เขาจะแต่งงานกับอีน้องคนนี้ได้ยังไง!"

"เพราะแกมันใจเร็วไปไงลีอา!" ชัยวัฒน์ตบโต๊ะดังปัง! "แกคิดว่าแกใช้เต้าไต่รวบหัวรวบท้ายเขาได้เหรอ? ไซรัส เดสมอนด์ มันไม่เคยโง่! มันตลบหลังเรา มันใช้เรื่องหุ้นและค้ำประกันธุรกิจบีบบังคับมัดมือชกพ่อทุกทาง! ตอนนี้มันถือไพ่เหนือกว่าตระกูลจิณณ์วราทั้งหมด แล้วมันก็ระบุชื่อลูน่ามาคนเดียวเท่านั้น!"

ลีอายืนสั่นไปทั้งตัว จ้องมองลูน่าด้วยสายตาเคียดแค้นและอิจฉาริษยา ขณะที่ลูน่าทำได้เพียงยืนนิ่ง... หัวใจของเธอดิ่งลงสู่อเวจีเมื่อรู้ว่ากรงขังชีวิตได้เปิดออกเพื่อต้อนเธอเข้าไปแล้วโดยที่เธอไม่เต็มใจ...

.

.

สองปีต่อมา...

บรรยากาศเงียบสงบแต่แฝงไปด้วยความอึดอัดเย็นเยือกภายในคฤหาสน์เดสมอนด์

ลูน่านั่งอยู่บนเก้าอี้ข้างหน้าต่างกระจกบานโต สายตาของเธอมองออกไปข้างนอกอย่างว่างเปล่า ทว่ามือเรียวกลับกอดรัดเด็กชายวัยสองขวบในอ้อมกอดไว้แน่น ‘เซมัส เดสมอนด์’ เด็กน้อยหน้าตาน่ารักน่าเอ็นดู ผู้มีดวงตาสุกใสบริสุทธิ์ กำลังซบหน้าลงกับอกของผู้เป็นแม่

เซมัสคือสิ่งเดียวที่ยึดรั้งลมหายใจของลูน่าไว้ในกรงขังแห่งนี้ ตลอดสองปีที่ผ่านมา เธอต้องทนอยู่กับความเย็นชา ความบีบคั้น และอำนาจของไซรัส แต่ดวงตาของเธอกลับไม่เคยส่องประกายความรักให้ชายผู้เป็นสามีตามกฎหมายเลยสักครั้งเดียว...

รอยยิ้มจางๆ ปรากฏบนใบหน้าสวยเพียงชั่วครู่ยามจ้องมองลูกชาย แต่รอยยิ้มนั้นก็มลายหายไปทันทีเมื่อเสียงประตูห้องเปิดออก

ก้าวขาหนักแน่นของ ‘ไซรัส เดสมอนด์’ เดินเข้ามาในห้อง ชายหนุ่มในชุดสูทเนื้อดี ลุคเพอร์เฟกต์และทรงอิทธิพลจ้องมองสองแม่ลูกด้วยสายตาที่ยากจะอ่านออก เขาเดินเข้าไปใกล้ หยุดยืนอยู่เบื้องหน้าเธอ แล้วยื่นมือหนาที่มีรอยสักเลื้อยพันขึ้นมาหมายจะสัมผัสแก้มเด็กในอ้อมแขน

ทว่า... ลูน่ากลับเอียงตัวหลบสัมผัสของเขาทันที

ดวงตาสีเข้มของไซรัสไหววูบไปด้วยความหงุดหงิดและความกดดันที่เก็บซ่อนไว้ เขาชักมือกลับ พลางเหยียดยิ้มเย็นชา

“จะมองฉันด้วยสายตาเย็นชาแบบนี้ไปถึงเมื่อไหร่... ลูน่า” เสียงทุ้มต่ำเอ่ยขึ้นด้วยความไม่พอใจ “ในเมื่อตอนนี้เธอคือภรรยาของฉัน... และเด็กคนนี้ก็อยู่ในฐานะลูกชายของฉัน”

ลูน่าเงยหน้าขึ้นสบตากับชายหนุ่มตรงหน้า ดวงตาคู่สวยว่างเปล่า ไร้ซึ่งความรู้สึกใดๆ ราวกับก้อนน้ำแข็งที่ไม่มีวันละลาย

“ฉันทำหน้าที่ของฉันในฐานะแม่เสร็จสิ้นแล้วค่ะ... คุณไซรัส” น้ำเสียงของเธอนิ่งเรียบ ไร้เยื่อใย “และโปรดจำไว้ด้วย... ว่าอย่ามาแตะต้องฉัน”

ความเงียบปกคลุมคนทั้งคู่ ไซรัสบดขยี้ฟันแน่นด้วยความรู้สึกพ่ายแพ้ ชายผู้มีทุกอย่างในกำมือ กลับไม่เคยได้ครอบครองหัวใจของผู้หญิงตรงหน้าเลยสักครั้งเดียว โดยที่เขาไม่เคยรู้เลยว่า... ความเย็นชาที่เธอใช้ยืนหยัดอยู่นี้ คือเกราะป้องกันเดียวที่ซ่อนความจริงบางอย่างเอาไว้ใต้เงามืดในคฤหาสน์เดสมอนด์แห่งนี้...

“หึ... ไม่ให้แตะตัวงั้นเหรอ?”

เสียงทุ้มต่ำเอ่ยเยาะพร้อมรอยยิ้มเหยียดที่จุดมุมปาก มือหนาบีบหมับเข้าที่ปลายคางมนสวยอย่างถือดี ก่อนจะบดบังแสงสว่างด้วยการยื่นใบหน้าคมคายเข้ามาใกล้ ดวงตาสีฟ้าคมกริบจ้องลึกเข้าไปในดวงตาสีน้ำตาลเข้มของเธออย่างไร้ความเมตตา

“อึก! คุณไซรัส... นี่มันต่อหน้าลูกนะ”

แรงบีบมหาศาลทำให้เธอนิ่วหน้าด้วยความเจ็บปวด ลูน่าพยายามเบือนหน้าหนีแต่กลับทำไม่ได้ ไซรัสทำเพียงปัดสายตาเย็นชาไปมองเด็กน้อยที่ซบหลับอยู่บนอ้อมอกเธอ แล้วหัวเราะหึในลำคออย่างไม่ใส่ใจ

“ไม่อยากให้ลูกเห็น... งั้นก็จำไว้ให้ดี” ลมหายใจอุ่นร้อนทว่าให้ความรู้สึกเย็นเยียบรดผ่านผิวแก้ม

“เธอเป็นภรรยาฉัน นามสกุลเดสมอนด์ที่เธอใช้อยู่มันคือหลักฐานว่าเธอเป็นของฉัน! ฉันจะทำยังไงกับเธอมันก็สิทธิ์ของฉัน ลูน่า... ทั้งหมดของเธอ ทุกสัดส่วนของร่างกายนี้ เป็นของฉันคนเดียว!”