ตอนที่ 5 ขู่

"อือ~"

เสียงหวานครางเบาๆ ในลำคอ เปลือกตาบางปรือขึ้นสู้แสงสว่างที่ลอดผ่านเข้ามาจากช่องกระจกใสบานเล็กสี่ห้าช่องเหนือหัว

ฮันน่าดันตัวลุกขึ้นจากพื้นหันมองรอบกายพร้อมเบี่ยงหน้าหลบกลิ่นอับไม่น่าพึงใจ พอเห็นเงารางๆ ร่างใหญ่บริเวณหางตาจึงหันกลับมามองเต็มตา 

เขายังนั่งอยู่ที่เดิม....ทั้งคืน แถมยังจับเชือกในมือที่รวบมัดมือเธอไว้แน่นเหมือนเธอจะสามารถหลุดออกจากมันไปได้งั้นแหละ

"หิวแล้ว" พูดลอยๆ แต่จงใจส่งสายตาและน้ำเสียงเน้นย้ำให้คนข้างๆ ได้ยิน

ผมเผ้ายุ่งเหยิงกระเซ็นแทบไม่เหลือคราบของนางแบบดังหลงเหลืออยู่ แต่นั่นไม่ได้อยู่ในโสตประสาทของเธอตอนนี้เลยสักนิด สิ่งเดียวที่ร้องเรียกหาคืออาหาร

หมุนร่างขยับเล็กน้อยเมื่อเห็นว่าเขายังคงนั่งนิ่งเหมือนคนหูหนวก ใบหน้าสวยตึงขึ้นส่งเสียงฟึดฟัดในลำคอไม่พอใจ

"ก็บอกว่าหิวได้ยินไหม"

"ไม่ได้อยู่ในหน้าที่"

ห๊า!? ไม่ได้อยู่ในหน้าที่งั้นเหรอ แล้วไอ้ที่นั่งเฝ้านี่คือหน้าที่ว่างั้น

กึก กึก!

ยังไม่ทันได้ตวาดเสียงถามออกมาเสียงกุกกักจากด้านนอกก็ดังขัดขึ้นมาซะก่อน

ดวงตากลมโตเลยมองตามเสียงในขณะที่คนบนเก้าอี้จี้มวนบุหรี่ในมือลงบนจานรองขี้บุหรี่จนมันหักออกเป็นสองท่อน

ร่างสูงใหญ่หยัดกายลุกขึ้นคลายเชือกในมือออกแล้วเดินมายังจุดของต้นเสียง เป็นเวลาเดียวกับที่ประตูเหล็กบานใหญ่เปิดออกพอดี คนด้านนอกกับด้านในกระซิบกระซาบเสียงเบาเหมือนกลัวใครจะได้ยินเข้า ก่อนเจ้าของร่างสูงจะเดินกลับมาด้วยใบหน้าแสดงออกถึงความหงุดหงิดหัวเสียอย่างชัดเจน

โดโนแวนปรายตามองคนบนพื้นนิ่งๆ เขาไม่เข้าใจว่าจะมัวมาแสดงละครปัญญาอ่อนนี่กับผู้หญิงคนนี้ทำไม มันไม่ใช่ตัวเขาเลยสักนิด ที่เธอต้องมาอยู่ตรงนี้ไม่ใช่เพียงแค่เธอบังเอิญก้าวเท้าเข้ามาเห็นเรื่องของเขา แต่มันยังมีเรื่องอื่นอีกที่มันสำคัญกว่านั้นซึ่งมันไม่เกี่ยวกับเขาเลยสักนิด

ใจจริงอยากจะฆ่าให้มันจบๆ ไป แต่เพราะมันเป็นงานที่เลี่ยงไม่ได้เขาถึงต้องมาทนร่วมลมหายใจกับเธออยู่ในห้องอับๆ อยู่แบบตอนนี้

"คุณก็ถูกขังเหมือนกันเหรอ"

"...."

"ฉันไม่รู้หรอกนะว่าคุณไปทำอะไรถึงได้โดนขังแบบนี้ แต่ฉันคิดว่าเราร่วมมือกันได้นะ"

"...."

"ฉันไม่ถือถ้าคุณจะเคยทำอะไรมาก่อนฉันลืมมันไปได้ จะไม่บอกใครด้วยขอแค่ออกไปจากที่นี่ได้โอเคไหม"

"ไม่ถือ?"

"อืม ไม่ถืออิสระไปด้วยกัน"

รอยยิ้มพราวระบายขึ้นบนใบหน้าสวยคม เธอมั่นใจว่าเธอหว่านล้อมเขาได้ ดูจากคำถามที่เหมือนจะถูกใจเขานั่นแล้วเธอต้องทำได้แน่

แต่เธอลืมไปแล้วหรือเปล่าว่าเขาเป็นคนพาเธอเข้ามาที่นี่นะ เขาไม่ได้ถูกจับมาเหมือนเธอ

"อยู่ที่นี่ถ้าเธอไม่ตายก็เป็นอิสระ"

"อิสระบ้าอะไรจะถูกขังอยู่แบบนี้กัน" พึมพำกับตัวเอง ความคิดในหัวพังพรึ่บลงมาไม่เป็นท่า

"เก็บเสียงไว้ต่อลมหายใจแล้วอย่าทำให้ฉันรำคาญ"

ริมฝีปากอวบอิ่มขมุบขมิบตาม ถึงจะหวาดกลัวกับสถานการณ์ในตอนนี้แต่ก็อดที่จะหมั่นไส้คนในห้องนี้ไปด้วยไม่ได้

ฮันน่าขยับเข้ามาใกล้กับโต๊ะเล็กที่มีอาหารสองสามอย่างวางไว้ มองมันด้วยท้องไส้ร้องเรียกหายื่นมือขึ้นมาหวังจะหยิบจับช้อนแต่ต้องชะงักพลันอารมณ์หงุดหงิดโลดแล่นขึ้นตามเพราะความหิว

ตวัดสายตาขึ้นมองคนที่นั่งมองเธอเงียบๆ แล้วยื่นมือสองข้างขึ้นให้พเยิดหน้าแทนคำพูดให้เขาคลายมันออก

นักฆ่าหนุ่มดึงมัดออกจากแนบเอวหลังตัดเชือกที่มัดรวบมือบางสองข้างออกอย่างรวดเร็ว ชนิดที่ว่าเธอกำลังอ้าปากถามว่าเขาจะทำอะไรแต่ยังไม่ทันได้ส่งเสียงออกมาสักแอะสองมือก็เป็นอิสระออกจากกันแล้ว

ข้อมือแดงเถือกเป็นหลักฐานชิ้นดีว่าตอนนี้เธอเป็นอิสระแล้วจริงๆ แต่เป็นอิสระจากการหลุดจากการถูกมัดนะไม่ใช่หลุดออกจากที่นี่

ร่างบางหยัดกายขึ้นดึงเก้าอี้อีกตัวมานั่งแล้วคว้าช้อนคันเล็กบนจานข้าวขึ้นมาตักอาหารขึ้นจ่อริมฝีปากแต่ยังไม่ทันได้กลืนกินมันเข้าไปข้อมือเธอก็ถูกกระชากออกห่างกายไปอยู่ในฝ่ามือใหญ่อีกครั้งแถมยัง...

กริ๊ก!

ถูกล็อกติดกับข้อมือหนาโดยมีกุญแจมือเป็นบ่วงพันธนาการ... บ้าไปแล้ว!

"คุณทำอะไร!"

"...."

เสียงหวานตะเบ็งถามออกไป ยกข้อมือตัวเองขึ้นมองด้วยดวงตาเบิกกว้างทำให้ท่อนแขนหนาขยับเข้ามาตาม

เขาต้องบ้าไปแล้วแน่ๆ ที่ทำแบบนี้

"ถ้าเธออยู่ในที่ของเธอเงียบๆ เธอก็จะรอดไปจนถึงวันที่เป็นอิสระ แต่ถ้าเธอยังทำให้ฉันรำคาญจุดจบของเธอ..."

ปั่ก!

มีดที่ถูกดึงออกมาตัดเชือกให้เธอเมื่อครู่นี้ปักลงบนโต๊ะเฉียดจานข้างของเธอไปเพียงเล็กน้อย

เสียงกลืนน้ำลายเสียงดังอึกด้วยใจหวั่นๆ เสียงหัวใจเต้นแรงอย่างบ้าคลั่งค่อยๆ เงยหน้ากลับขึ้นมองเจ้าของร่างใหญ่ที่นั่งอยู่ใกล้ๆ

ฮันน่าฝืนก้มหน้าลงกลับมาตักอาหารด้านหน้าตัวเองทานไปเงียบๆ ทั้งที่ตอนนี้เธอรู้สึกอิ่มขึ้นมาโดยไม่จำเป็นต้องแตะมันแล้วก็ตาม แต่เพราะยังมีสายตาอีกคู่ที่จับจ้องมองมาตลอดเวลาเธอจึงต้องฝืนมือสั่นระริกให้ทำหน้าที่ต่อไป

เพียงไม่นานอาหารในจานด้านหน้าก็พร่องลงไปจนหมด เหลือเพียงอีกจานที่ยังคงเต็มอยู่เหมือนเดิม เขาไม่ได้แตะมันเลยสักนิดแถมยังเอาแต่สูบบุหรี่จนมะเร็งถามหามวนแล้วทวนเล่าไม่หยุด

เธอจับอารมณ์ฉุนเฉียวหงุดหงิดจากการหายใจเงียบๆ และสีหน้าแววตาเยือกเย็นนั้นได้ แต่ก็ไม่รู้ว่าหงุดหงิดเพราะเธอหรือเพราะอะไรกันแน่

"ฉันอยากเข้าห้องน้ำ"

"...." 

ดวงตาคมกริบเงยขึ้นมามองเธอนิ่งๆ เหมือนเริ่มจะรำคาญขึ้นมาจริงๆ เธอจึงต้องเม้มริมฝีปากไว้แล้วเน้นประโยคเดิมออกมาอีกครั้ง

"อยากเข้าห้องน้ำจริงๆ นะ"

"วุ่นวายน่ารำคาญ"

ร่างสูงใหญ่กระชากตัวลุกขึ้นจากเก้าอี้ทำให้มันครูดไปกับพื้นเกิดเสียงดังเอี๊ยดอ๊าด ช่วงเรียวขายาวๆ ก้าวอาดๆ ตรงมายังประเหล็กสีสนิมอีกบานทำให้นางแบบสาวต้องรีบลุกขึ้นตามกลัวจะถูกลากด้วยสภาพไม่น่ามองตามหลังมา

เธอมองสำรวจห้องน้ำแคบๆ ที่ได้รับแสงสว่างจากด้านนอกเข้ามาผ่านกระจกใส มันช่างดูน่าเวทนาซะจริง

ไม่ได้รังเกียจ ไม่ได้ถือตัว แต่นี่มัน...

"ไม่เข้า"

"ห๊ะ!? ขะ...เข้า คุณออกไปก่อนได้ไหม"

"..." ยกแขนขึ้นให้เห็นถึงกุญแจมือที่มัดสองเราไว้ด้วยกันเอียงคอเล็กน้อยในขณะที่ยังคงคาบมวนบุหรี่ไว้ในปาก

"เพราะใครล่ะที่ทำให้เป็นแบบนี้ หันไปสิฉันจะได้ทำธุระ"

โดโนแวนถุยมวนบุหรี่ในปากออกด้วยความไม่สบอารมณ์ เขาไม่เคยต้องมาทำอะไรแบบนี้เพราะมันน่ารำคาญและไม่ใช่ตัวเขาเลยสักนิด แต่เพราะรับงานมาแล้วจึงต้องยอมทนแต่ก็ไม่รู้ว่าจะทนไปได้สักกี่น้ำกัน

ร่างสูงใหญ่หันหลังให้คนตัวเล็กกว่า ทำให้เธอค่อยๆ ถอดเสื้อคลุมเปิดออกแล้วตามด้วยกางเกงตัวเล็กที่ปกปิดจุดสงวนไว้ ในขณะที่ก็แอบลอบมองคนตัวสูงด้วยความไม่วางใจเช่นกัน

หลังจากทำธุระเสร็จแล้วเธอก็เดินกลับมาหาเขาอีกครั้งมีเอี้ยวตัวหันหลังมองด้านหลังเพราะเช็กมองสำรวจตามความเคยชิน แต่ยังไม่ทันได้มองดีร่างกายก็ถูกกระชากกลับออกมาอีกครั้งจนร่างเธอปลิวไปเกาะอยู่บนแผ่นหลังแข็งแรง