35 ลูบนา

35 ลูบนา

ภายในอกชีคหนุ่มที่ยังคงอัดไปด้วยมวลหนักอึ้ง จนหลงลืมไปแล้วว่ายังมีหญิงสาวอีกคนที่รอให้เขาไปเค้นคำตอบด้วยใจระทึก

วันนี้เข้าวันที่สองแล้ว ดารินทร์พึมพำผ่อนลมหายใจโล่งอกที่ไม่เห็นหน้าท่านชีค ได้แต่หวังว่าเขาคงลืมเธอไปจนสนิทใจ

การปลอมตัวในครานี้ ไม่ง่ายนัก เธอต้องหาจังหวะที่วังหลังเงียบสนิทเช่นช่วงบ่ายหลังมื้อเที่ยง

ในอ้อมแขนเธอคือผ้ากองใหญ่ เธอปกปิดตัวเองด้วยชุดข้ารับใช้วังหลังสีดำสนิท ตำแหน่งล่างสุดเพียงคนทำความสะอาด เก็บของหรือทำตามสั่ง ผ้าคลุมหน้าปิดเรือนผมสีน้ำตาลเฉดอ่อนกว่าพี่สาว รวมไปถึงคอนแทกต์เลนส์สีดำ

โถงในพระราชวังหลังหรือที่เรียกกันว่าฮาเร็ม งดงามและร่มรื่นด้วยแมกไม้นานาชนิด คล้ายอาณาเขตแบ่งกั้นเรือนหลักและเรือนนอนของสตรี

และความสวยงามของที่แห่งนี้จึงทำให้ดารินทร์ยังคงตื่นตาเสมอไม่ว่าจะมองไปทางใด ด้วยนิสัยซุกซนและมองทุกอย่างรอบตัวอย่างเด็กสาว ดังนั้นการอยู่ในฐานะคนรับใช้จึงทำให้เธอชื่นชอบและสนุกอยู่เสมอ

“เธอ !”

ดารินทร์สะดุ้งอย่างคนทำผิดเมื่อจู่ ๆ มีเสียงตะโกนดังขึ้น เธอหยุดชะงักเอี้ยวคอกลับไปจึงพบเด็กสาวอายุราวสิบหกปี อ่อนวัย ดวงตาคมเรียวดั่งแขกอาหรับแฝงความอ่อนหวาน แต่งกายด้วยผ้าพรรณราคาแพงสีสันสดใส เธอจึงรีบคุกเข่าลงทันที

เชื้อพระวงศ์ !

“ทำความเคารพ นี่เจ้าหญิงราเฟียแห่งองค์ชีคอิบรอฮีม”

ข้ารับใช้ด้านหลังเอ่ยเสียงดังขยับตัวเองมาด้านหน้าหวังว่าทำสิ่งนี้จะทำให้เจ้าหญิงทรงพอพระทัย

“ไม่ต้องอาดิล” เจ้าหญิงราเฟียรีบพูดขึ้น “เราเพียงอยากรู้ว่าเธอเอาอะไรมา แต่เราเห็นแล้วนี่เป็นผ้าคลุมล็อตใหม่ใช่ไหม”

“เพคะ” ดารินทร์ตอบเสียงเบาย่อตัวเล็กน้อย

“แล้วเธอชื่ออะไร”

เจ้าหญิงราเฟียยังอยู่ในวัยอยากรู้อยากเห็น ทรงไม่ถือตัวจนดารินทร์ยังแปลกใจ ดวงหน้าคมคายคล้ายชีคมูซาเอียงคอสงสัย ไม่ทันให้เธอได้ตอบคำถาม ทรงถามมาอีกประโยค

“แล้วเธอเคร่งเหรอถึงปิดหน้าจนมิด อีกอย่างเธอพูดภาษาอังกฤษ”

ดารินทร์อึกอักไม่กล้าตอบ ขยับดวงตาไปซ้ายขวาเห็นว่ามีเพียงเจ้าหญิงราเฟียและข้ารับใช้คนสนิทจึงค่อยผ่อนลมหายใจ

“หม่อมฉันเป็นข้ารับใช้ของพระชายาขอบฟ้าเพคะ”

“พระชายาขอบฟ้า ที่ถูกลักพาตัวไป ใช่ไหม”

น้ำเสียงเจ้าหญิงตื่นเต้นอย่างน่าประหลาด เธอจึงเงยหน้าขึ้นสบตา

“เพคะ”

“เราอยากรู้ แต่ไม่มีใครพูดถึงเลย เหตุใดกันพี่สะใภ้เราถึงได้โดนลักพาตัว เธอรู้ไหม”

“ไม่เพคะ ไม่ทราบ”

“แต่เธอเป็นข้ารับใช้ของพระชายานี่นา เอาอย่างนี้ อาดิลไปบอกนูรมา ให้ย้ายเธอมาเป็นสาวใช้ส่วนตัวของฉัน”

“เจ้าหญิงราเฟีย !” อาดิลร้องเสียงสูง

“อาจไม่เหมาะเพคะ หม่อมฉันคิดว่า คิดว่า...”

ดารินทร์อ้ำอึ้งพูดไม่ออก เธอปลอมตัวและหากเธอทำตัวดั่งโลกสองใบ เธออาจโดนจับได้ แต่ก็ไม่กล้าขัดใจพระธิดา ยิ่งเป็นน้องสาวแท้ ๆ ของชีคมูซา เธอยิ่งไม่กล้า ทรุดตัวลงหมอบกับพื้นทันทีหวังให้เจ้าหญิงราเฟียละเว้นเธอไปสักคน ทว่าเสียงทุ้มก้องกังวานแทรกขึ้น

“อะไรกันราเฟีย พูดเสียงดังได้ยินไปถึงโถงหน้า” น้ำเสียงเอ่ยเย้านุ่มนวล

ชีคมูซา ! ดารินทร์ขนอ่อนลุกทั้งตัว ยิ่งก้มหน้านิ่ง

“พี่มูซา น้องแค่แวะทักทายคนของพี่สะใภ้เพคะ”

“พี่สะใภ้ ?” ชีคมูซาทวนคำสงสัย ชะงักเล็กน้อยก่อนจะสังเกตเห็นข้ารับใช้เมื่อวันก่อน

“ค่ะ เธอชื่ออะไรนะ”

“หม่อนฉัน ลูบนาเพคะ”

“ลูบนา ชื่อเพราะมากเลย” เจ้าหญิงราเฟียจับมือพี่ชายขึ้นมาแกว่ง “น้องแค่อยากให้เธอมาเป็นข้าติดตามน้อง ได้ไหมเพคะ”

“น้องมีข้ารับใช้มากพอแล้ว อีกอย่างเธอเป็นคนของว่าที่พระชายา”

 มูซาเน้นคำท้ายเพื่อให้น้องสาวตระหนักว่าผู้หญิงคนนั้นยังไม่ได้แต่งงานเป็นพี่สะใภ้ แต่น้องสาวของเขายังเด็กเกินกว่าจะเข้าใจความหมาย

“ไม่รู้ละ น้องแค่ต้องการเพื่อนบ้าง อยู่ในวังน่าเบื่อจะตายมีแต่คนแก่”

น้ำเสียงเอาแต่ใจของเจ้าหญิงไม่ทำให้พี่ชายรำคาญอย่างที่ดารินทร์คิด คล้ายว่าท่านชีคเองเอ็นดูน้องสาวคนนี้มาก

“ราเฟีย” ชีคมูซาทอดเสียงคล้ายติเตียนทว่ากลับแฝงด้วยความอ่อนโยน ยกมือลูบหัวแล้วเลื่อนลงโอบไหล่น้องสาวมาใกล้

“เริ่มโตเป็นสาวแล้วนะ อีกหน่อยต้องแต่งงาน จะพูดจาทำอะไรควรระมัดระวัง”

“นี่แหละปัญหา แต่งงาน เฮ้อ... เจ้าชีคอะไรนะ น้องจำชื่อไม่ได้แล้วเมืองมิสบาฮ์ฟอลัก”

“ชีคซามี” น้ำเสียงของชีคมูซาทอดยาวอีกมากกว่าเดิม

“นั่นแหละ ว่าที่พระสวามีที่ท่านพ่อจับน้องหมั้นไว้ตั้งแต่ห้าขวบ ทั้งแก่กว่าตั้งสิบปี ใครจะไปอยากแต่งด้วยแก่ขนาดนั้น”

“ชีคซามียังไม่แก่ เขาอายุยี่สิบหกปี อีกสี่ปีเพิ่งจะสามสิบปี ส่วนน้องจะยี่สิบปีเช่นกัน ช่วงเวลานั้นคงเป็นช่วงเวลาอันเหมาะสม”

พื้นกระเบื้องใต้ฝ่ามือเธอเย็นเยียบผิดไปจากน้ำเสียงอบอุ่นของชีคมูซา ไม่น่าเชื่อว่าเขาจะมีด้านอ่อนโยน !

อย่าดารินทร์... อย่าหลงกลคนโหดเหี้ยมเช่นนี้

“แต่เรื่องนี้พี่คงตามใจน้องไม่ได้ ข้ารับใช้ของว่าที่พี่สะใภ้สมควรอยู่วังหลังพี่เพื่อเรียนรู้กฎระเบียบ”

“พี่...”

“เลิกกระเง้ากระงอดแล้วไปเรียนได้แล้ว พี่รู้ว่าช่วงบ่ายนี้เป็นวิชาภูมิศาสตร์”

ในเวลานี้หูเธอดับไปแล้วเพราะความตกใจเมื่อครู่ ‘วังหลัง’ ร่างนิ่งสนิทกำลังจะสั่นเทิ้มอีกครั้ง รอกระทั่งเสียงฝีเท้าเล็กเดินห่างไปจึงค่อยขยับกายตั้งตรงแล้วสะดุ้งเฮือกเมื่อร่างสูงใหญ่ของคนพี่ยังอยู่ ซ้ำก้มลงมองเธอนิ่ง

“ลูบนา...”

ดารินทร์สะท้านไปทั้งร่างจะก้มหลบแต่สุรเสียงดังก้องหยุดเธอไว้

“ต่อไปจะเดินไปไหนมาไหนในวังให้ระวัง”

“เพคะ”

เสียงหวานสั่นเทาคล้ายจะสะอื้นพาให้ร่างแกร่งสั่นไหว เขาจ้องนัยน์ตาสีดำสนิท ไม่ใช่สีข้าวฟ่างแล้วถอนหายใจ เขาอาจจะคิดไปเองด้วยความฟุ้งซ่าน  ข้ารับใช้คนนี้ไม่มีทางเป็นดารินทร์ไปได้

ดารินทร์...

“ไปได้”

น้ำเสียงราบเรียบเฉยชาทว่าคล้ายคำประกาศิตช่วยชีวิตดารินทร์  ความรู้สึกถูกถ่วงน้ำเมื่อครู่ค่อยดีขึ้น มือโอบกองผ้าแล้วผุดลุกขึ้นเดินจากไปอย่างรวดเร็ว

กลับห้อง ! เราต้องรีบกลับห้อง

ในเวลานี้ท้องไส้เธอปั่นป่วนด้วยความหวาดกลัวว่าชีคมูซาจะตามเธอไปยังห้องนอน เร่งฝีเท้าเลี้ยวหายตรงมุมโค้ง ความร้อนแผดเผาด้านหลังทำให้เธอรู้ว่านัยน์ตาเหยี่ยวยังจ้องอยู่ไม่คลาดสายตา

ด้วยความหวาดระแวง...

หากเธอโดนจับได้เธออาจไม่รอดออกไปจากวังแห่งนี้ เธอต้องหาเอกสารให้เจอโดยเร็วที่สุด

พี่ฟ้า... ดาวจะทำให้ได้