34 เฉกเช่นไฟที่อยู่ในใจ

34 เฉกเช่นไฟที่อยู่ในใจ

เวลาเดียวกัน ณ พระราชวังไซฮาตนาเดีย

เรือนกายของชีคมูซาเกร็งเครียดที่หัวโต๊ะประชุมในห้องทำงานลับของพระราชวังไซฮาตนาเดียฝั่งตะวันตก

เขาเอนกายพิงเบาะหนังแท้สีน้ำตาลเข้มที่ยังกรุ่นกลิ่นความสด ท่อนแขนเหยียดตึง เคาะนิ้วบนโต๊ะจนเกิดเสียงขณะครุ่นคิด พยายามจับใจความจากรัฐมนตรีกระทรวงความมั่นคงแห่งรัฐซึ่งพูดบางอย่าง

“ท่านชีคควรพิจารณา ถึงแม้อีกไม่ช้าเราจะได้สัมปทาน อย่างไรเสียก็มิควรเว้นเผ่าบานีริยาฮ์”

“แต่หากทำเช่นนั้น ประชาชนจะประนามพระองค์ได้”

ชีคมูซาหันหน้าไปทางต้นเสียง รัฐมนตรีกระทรวงการต่างประเทศ ทั้งสองคนวัยไล่เลี่ยกันอายุราวห้าสิบกว่าปี คนเก่าแก่ของเมืองนี้และเป็นอันดับแรก ๆ ที่เขาตั้งใจว่าจะเขี่ยทิ้งหลังจากขึ้นครองราชย์

“ท้องพระคลังเราค่อนข้างมั่นคง การได้สัมปทานน้ำมันมาเพิ่ม ไม่ได้ทำให้เรารุ่มรวยขึ้นสักเท่าไร เว้นแต่ใต้พื้นทรายจะมีสิ่งอื่นซุกซ่อนอยู่”

รัฐมนตรีกระทรวงการคลังอายุน้อยกว่าด้วยวัยเพียงสี่สิบห้าปีเอ่ยแย้มพรายเพียงเล็กน้อย แต่ทำให้ชีคมูซาตั้งใจฟังมากกว่าคนอื่น

“เช่นอะไรเล่าท่านรัฐมนตรี ไม่พูดให้จบ พวกเรานั่งฟังอยู่ล้วนอยากรู้ทั้งนั้น”

“ฟังน้ำเสียงฝั่งความมั่นคงแล้ว ดูท่ากระหายอะไรบางอย่าง” รัฐมนตรีการต่างประเทศดักคอด้วยเสียงกดต่ำ “หากมีเพียงแค่น้ำมัน เราต้องคิดให้รอบคอบว่าคุ้มหรือไม่ เผ่าบานีริยาฮ์เก่าแก่ เป็นศูนย์กลางวัฒนธรรม ได้รับการยอมรับจากคนทั่วโลก”

“คุ้มหรือไม่ ใครกันตัดสิน ไม่สู้ทำให้จบสิ้น สักวันจะไม่มีใครพูดถึงแล้วเลือนหายไปตามกาลเวลา”

“ฮึ” ร่างท้วมในชุดสีขาวเอนกายมองนิ่งด้วยตารู้ทัน “ท่านรัฐมนตรีความมั่นคงดูท่ากระหายสงครามจริง ๆ เสียแล้ว มันไม่คุ้มหรอก ยกเว้นเสียแต่ว่ามีแหล่งทองคำใต้พื้นดิน”

ดวงหน้าแกร่งของชีคมูซานิ่งเฉยขณะฟังการประชุมส่วนตัวโต้เถียงมาสักพัก ภายในเต็มไปด้วยความอัดอั้น ไม่อาจตัดสินใจให้แล้วขาดว่าจะทำอย่างไรต่อเผ่าบานีริยาฮ์ซึ่งเป็นของน้องชาย

บรรดารัฐมนตรีสร้างแรงกดดันให้แก่เขา ทั้งที่เขายังไม่ทันได้กำอำนาจไว้เบ็ดเสร็จ เงามืดจากแสงไฟทำให้เขาซ่อนใบหน้าที่กำลังวางแผน

ใจเริ่มแรกต้องการทำลายให้สิ้นซาก ทว่ามโนแห่งความดีมีศีลธรรมกลับโผล่ขึ้นมาอย่างไม่ทันตั้งตัว

ดารินทร์...

ภาพน้องสาวว่าที่พระชายาผลุดขึ้น ดวงหน้าหวานคมคล้ายคนตะวันตกผสมเอเชีย เรือนผมสีน้ำตาลเข้มดั่งสีทรายยามกลางคืน จมูกโด่งรั้นอย่างที่เขารู้ว่าเธอไม่ใช่คนเฉยชา มุมปากเผยรอยยิ้มกดลึกก่อนจางหาย และสีนัยน์ตาของเธอ...

เขาหายใจเข้าลึก มันคล้ายสีข้าวฟ่าง สีของดาวซิริอุสเหนืออ่าวไซฮาตนาเดีย

เธอทำให้เขานึกไปถึงมารดาของน้องชาย สาวเผ่าเบดูอินหน้าตางดงาม ผู้แย่งชิงความสนใจของท่านพ่อไปเสียสิ้น เจ้าซัลมานเองก็ด้วย การมาถึงของพวกเขาทั้งคู่ทำให้เขาเกิดความรู้สึกอิจฉา ทั้งที่รู้ว่าไม่สมควร

ชีค... ไม่มีอิสระตามใจ ไม่สามารถใช้ชีวิตล่องลอยตามสายลมแห่งทะเลทราย และการอยู่ในพระราชวังอันมากล้นความเจ้าเล่ห์และกลเหลี่ยมที่ซุกซ่อนทั่วทุกหัวมุมไม่เว้นแม้กระทั่งห้องนอนส่วนตัว ยังคงต้องพึงระวัง

มารดาของซัลมาน ผู้ซึ่งครอบครองดวงตาสีทองเจิดจ้าเปล่งแสงแห่งความสดชื่นตลอดเวลา นานวันไปก็พลันมืดลงทีละน้อยกระทั่งป่วยแล้วปล่อยวิญญาณให้ลอยกลับคืนสู่สายลมแห่งเผ่า

เขากระชากห้วงความคิดกลับมาสู่ความจริงตรงหน้า หมดเวลารำลึกอดีต

“หยุดทุ่มเถียงกัน” สุรเสียงทุ้มต่ำ “เรายังไม่ได้ตัดสินใจจนกว่าจะได้ข่าวจากน้องชายของเรา เอาเป็นว่าช่วงนี้ขอให้พวกท่านจงสงบจิตสงบใจลงก่อน”

“แต่ท่านชีค” รัฐมนตรีความมั่นคงรีบเอ่ยแย้ง “หากท่านเก็บเผ่านี้ไว้ ก็เท่ากับเก็บหอกทวนไว้ข้างกาย สักวันมันจะย้อนกลับมาทำร้ายพระองค์”

ชีคมูซาจับจ้องนิ้วตัวเองที่ยังเคาะลงบนโต๊ะไม้ขัดเงาสีดำเกิดเสียงเบา ๆ เขาไม่ลังเลแม้แต่น้อย ทว่าการคิดให้ถี่ถ้วนคือนิสัยที่ถูกบ่มเพาะมาตั้งแต่เด็ก

“เราจะรีบพิจารณา พวกท่านออกไปเสียเถิด”

เขากล่าวตัดบทเมื่อถ้อยคำของพวกเขาทวีความเข้มข้นขึ้น ส่งสายตาให้มาลิกเปิดประตูเพื่อไล่พวกเขาทางอ้อม

“ขอสันติจงมีแด่ท่านชีคมูซา”

พวกเขากล่าวคำลาอย่างผู้ที่ถูกขัดใจจนน้ำเสียงเครียดขึ้ง และทันทีที่ประตูปิดลง ชีคมูซาจึงค่อยผ่อนร่างเอนตัวได้อย่างสบายใจขึ้น

“ท่านชีค มีคนส่งจดหมายข่าวพ่ะย่ะค่ะ”

มาลิกวางซองสีน้ำตาลลงทันที ก่อนก้าวถอยหลัง

“กระหม่อมไม่เข้าใจ เหตุใดเจ้าชายซัลมานจึงใช้การส่งจดหมาย เหตุใดไม่ใช้อะไรที่มันง่ายกว่านั้น เช่นข้อความโทรศัพท์” มาลิกถามขึ้นอย่างอดไม่ได้

“เพราะว่า” ชีคมูซายิ้มกว้างกว่าเดิมคลี่กระดาษออก อ่านเสียงเบาในลำคอ “เจ้าสาว สัมปทาน”

สองคำเท่านั้นทว่าชีคมูซากลับเข้าใจ ในเมื่อพวกเขาเป็นพี่น้องกัน แม้ว่าไม่ได้รักใคร่ ทว่าในช่วงชีวิตวัยเด็กกว่านี้ พวกเขาเคยอยู่ด้วยกันในวังอันแสนมืดมน

“ขังคนส่งสาร”

“ท่านชีค !” มาลิกหน้าซีดลง “เขาเป็นคนของเผ่าบานีริยาฮ์ และหากข่าวแพร่งพราย”

“นี่คือสาร”

มูซาแหงนดวงหน้าเผยรอยยิ้มอสูร จุดไฟแช็กเผาเศษกระดาษในมือทิ้ง

“เราได้รับสารแล้ว และถ้าเราส่งคนกลับไปนั่นหมายถึงยินยอมแลกเปลี่ยนตามข้อตกลง แต่ถ้าคนหายไป ซัลมานจะรู้เช่นกันว่าการร้องขอไม่สัมฤทธิ์ผล”

มาลิกขนลุกทั่วร่างแต่ไม่อาจเอ่ยเตือนอะไรได้อีก มองก้อนกระดาษในมือคล้ำเข้มถูกขยำแล้วจุดไฟเผา

เขานึกไปถึงสายตาของคนส่งสารที่ยังรออยู่ในห้องลับ ชาวบานีริยาฮ์ ผู้ซึ่งยังไม่รู้ชะตากรรมของตนเอง ดวงใจองครักษ์หนุ่มหนักอึ้งยามเคลื่อนกายถอยหลังออกจากห้องตามคำสั่ง ทิ้งให้ชีคมูซาอยู่ตามลำพังเพื่อคิดแผนการต่อไป

นัยน์ตานิลกาฬหลุบลงจ้องแสงสีส้มที่ลุกเรืองรองเพียงชั่วครู่แล้วดับหาย เฉกเช่นไฟสงครามที่กำลังจะเริ่มปะทุขึ้น

เผ่าบานีริยาฮ์คือความอ่อนแอที่เขาต้องรีบปลดเปลื้องออกไปก่อนขึ้นครองบัลลังก์นี้ และเมื่อเขาได้กำจัดเผ่านี้จนสิ้นซาก

เมื่อนั้นไฟสงครามจึงจะดับลงได้สนิท ดั่งเช่นเศษกระดาษที่กลายเป็นเพียงฝุ่น... เผาไหม้กลายเป็นจุณ

เฉกเช่นไฟที่อยู่ลึกข้างในจิตใจคงดับลงได้เสียที