9 ฉันต้องได้เธอ

9 ฉันต้องได้เธอ

เสียงเขากดต่ำและพร่าจนเธอขนลุก เธอถอยเท้าสองก้าวแล้วหยุด เขาต้องการให้เธอถอยหลังหนี แต่เธอจะไม่ทำ

ร่างระหงเกร็งตัวขึ้นเล็กน้อยเมื่อร่างสูงใหญ่เดินกลับมา สีหน้าเรียบเฉยแต่ดวงตาดั่งเหยี่ยวทะเลทรายล่าเหยื่อ พาให้หัวใจเธอวูบหวิว ดิบเถื่อนและร้อนแรง

กริชในมือซัลมานแกว่งช้า ๆ แค่นเสียงในใจ เธอควรรู้จักหวาดกลัวเสียบ้าง จะได้ช่วยให้ภารกิจนี้ง่ายขึ้น เขามองลำคอเนียนขยับกลืนน้ำลายอย่างฝืดคอก่อนสอดกริชเข้าใต้สายเสื้อใน

“ดื้อดึงบ้างยังพอน่ารัก แต่ถ้าหัวแข็งเกินไป ใครจะทนรักได้ลง ? ไม่กลัวพระสวามีเบื่อหรือไง ?”

ปึก ! เขาใช้กริชตัดสายเสื้อในกลางทรวงอก เธอผวาเฮือกคว้าเสื้อในไว้ทันที เค้นเสียงใส่เขา

“มีสิทธิ์อะไรพูดกับฉันแบบนี้ !”

มือเรียวสั่นเบา ๆ บนเนินทรวง ส่งสายตาแผดกล้าจนแดงก่ำ เธอลังเลใจว่าแท้จริงเธอโกรธอะไรมากกว่ากัน ระหว่างคำพูดและการกระทำหยามเหยียด หรือเธอโกรธตัวเองกันแน่ที่ยังลอบมองเขาอย่างหญิงสาว

“สิทธิ์ ? คุณไม่เหลือแล้วขอบฟ้า คุณเลือกทางนี้ พลีกายแลกตัวเองกับผลประโยชน์”

นัยน์ตาหวานสีน้ำตาลวาวโรจน์ เขาพูดแทงใจดำจนความรู้สึกเจ็บปวดข้างในใจวาบขึ้นมา ความรู้สึกว่าตัวเองไร้ค่า มีราคาแค่สิ่งของ เธอวาดลำแขนฟาดลงหน้าแกร่ง

เพียะ !!

“ไม่ว่าฉันจะทำอะไร มันเป็นสิทธิ์ของฉัน นี่คือร่างกายของฉัน”

เขาไม่สะดุ้งสะเทือน ซ้ำกระชากเธอกลับจนกระแทกแผงอก

“ผลประโยชน์เหมือนที่คุณยอมยกให้ผมใช่ไหม พรหมจารี !”

“ถ้าไม่เป็นคุณ ก็เป็นคนอื่น...” เธอเค้นเสียง

นัยน์ตาอำพันวาวแสงดึงเธอแรงขึ้นจนดวงหน้าอยู่ใกล้เพียงลมหายใจรดกัน

“แต่มันเป็นผม จำได้ไหม” เขาพูดลอดไรฟัน ลูกไฟดวงใหญ่กำลังปะทุอย่างที่เขาไม่เคยคิดว่าจะเป็นมาก่อน สบตาหวานที่เริ่มหวาดระแวง “ผมมันพวกหัวโบราณ อะไรที่เป็นของผมไม่มีทางจะเป็นของคนอื่น”

“งั้นหรือ ?” เธอสวนกลับทันควัน “คุณลักพาตัวฉันมาเพราะหัวโบราณงั้นเหรอ เพราะอยากได้ฉันคืน หรืออะไร คุณจงใจใช่ไหม”

เขาเกือบผงะออกเมื่อสัมผัสถึงความเฉลียวฉลาด เขากำลังถูกใบหน้างดงามและคำพูดเจ็บแสบหลอกล่อ มือผลักเธอออกห่าง พูดกำชับอีกครั้ง

“เปลี่ยนเสื้อผ้าให้เสร็จ เราจะตั้งแคมป์คืนนี้”

ซัลมานเดินหนีเธอไปทางม้า ปล่อยให้เธอยืนนิ่งด้วยใจเจ็บปวด ไม่น่าเชื่อว่าเธอเคยชื่นชมเขามากถึงขนาดคิดว่าเขาคือชายในฝัน

หัวโบราณอย่างนั้นหรือ ? เขาจะหลอกเธอไปถึงเมื่อไรกัน และตอนนี้เธอโกรธตัวเองที่เผลอหลงใหลจมอยู่ในความสัมพันธ์ชั่วข้ามคืน

ริมฝีปากบางเม้มตึงรีบเปลี่ยนชุดที่เขาโยนมาให้ มัดรวบผมด้วยเศษชุดนอน เฝ้าลอบมองสังเกตทุกอย่างเพื่อหาทางหนี ก่อนจะนั่งลงพิงต้นอินทผลัมแล้วเผลอหลับไปเสียก่อนด้วยความอ่อนเพลีย

ส่วนซัลมานเดินห่างออกมาพลางส่งเสียงสบถในใจ โกรธตัวเองที่พูดจาหยาบคาย ทั้งภาระหน้าที่ที่แบกอยู่บนบ่า จนเหนื่อยล้าจากความหนักอึ้ง เขาโยนท่อนฟืนลงกองไฟแรงที่เริ่มลุกโชนคงคล้ายกับทรวงอกเขาในเวลานี้ที่ยังคุกรุ่นแผดเผาจากไฟหึงหวง

เขาเร่งมือตั้งแคมป์ให้เสร็จโดยเร็ว อากาศเลวร้ายของที่นี่กำลังเฉียดศูนย์องศาเซลเซียส เมื่อเดินกลับไปอีกครั้งก็พบว่าเธอหลับไปแล้ว

เขาทอดถอนใจรวบร่างเธออุ้มขึ้น มีเสียงพึมพำเป็นภาษาไทยลอดออกมา ถึงแม้ว่าเขาฟังไม่ออกแต่ยังพอรับรู้ได้ว่าเธอคงหวั่นกลัวไม่น้อย

“อื้อ แม่คะ ฟ้าง่วงจังเลยขอนอนต่ออีกนะคะ”

บุตรแห่งทะเลทรายวางเธอบนผ้าข้างกองไฟ ก่อนจะหย่อนร่างลงข้างกัน มองดวงหน้างดงามที่กำลังถูกแสงส้มจากกองเพลิงทำร้าย ด้วยการสาดสีพลิ้วไหวตามแรงลมทะเลทราย

ชีพจรเขารัวแรง ใจระทึกดั่งต้องมนตร์ขลังลึกลับแห่งดินแดนอาหรับ

ฉันต้องได้เธอขอบฟ้า...

ไม่ว่ามันจะเป็นแค่เกมการเมือง การอยู่รอดของเผ่า แต่เขารู้ว่าอย่างไรเขาต้องได้ตัวเธอ

กลิ่นหอมกองฟืนที่ลอยคว้างในอากาศระคนกลิ่นฝุ่นทรายอันแสนคุ้นเคย ทั้งกลิ่นหอมจากเรือนร่างอ่อนนุ่มกำลังทำเขาล้ำเส้น

นิ้วกร้านสอดเข้าปอยผมอ่อนนุ่มหมุนเล่นก่อนจะปัดออก ลูบข้อนิ้วคล้ำแดดลงแนวคางอ่อนละมุน จนถึงขอบปากอวบอิ่ม ทอดถอนใจขยับนอนซ้อนด้านหลัง พาดลำแขนโอบกักเธออย่างเป็นเจ้าของ

ซุกหน้าดมกลิ่นรัญจวนบนเรือนผม ลำตัวนุ่มนิ่มใต้อ้อมแขน ความรู้สึกหวามไหวจนเขาเจียนบ้า ต้องการครอบครองเธออีกครั้งเดี๋ยวนี้ จึงหาทางออกจากภวังค์ด้วยการคิดถึงพระเชษฐา