8 มีสิทธิ์ต่อรองหรือ?

8 มีสิทธิ์ต่อรองหรือ?

“เคยได้ยินตำนานนี้ไหม ในทะเลทรายยังมีเรื่องเล่าขานเก่าแก่ สัตว์ประหลาดเท้าใหญ่เกินคน”

จู่ ๆ ซัลมานก็เอ่ยขึ้น ทอดเสียงทุ้มต่ำเว้นช่วง เขาไม่รู้สึกผิดที่จับเธอโยนขึ้นหลังม้า แต่การเดินทางบนเนินทรายมันช่างเงียบงันเสียจนเขารู้สึกหวั่นใจ

“ว่ากันว่ารูปร่างสูงใหญ่ใบหน้าบิดเบี้ยว กรงเล็บโค้งยาว มันแปลงร่างเป็นคน สัตว์ หรือสิ่งใดก็ได้ในทะเลทราย”

เขาได้ยินเสียงพ่นลมเบา ๆ แล้วยกมุมปาก อย่างน้อยเธอก็ยังโต้ตอบด้วยอารมณ์โกรธ

“อย่ากรีดเสียง กูลจะได้ยิน อย่าออกวิ่ง กูลจะได้กลิ่น รอยเท้าบนพื้นทราย... เจ้าอาจเป็นรายต่อไป”

พรืด...

ขอบฟ้าพ่นลมออกมาอีกครั้ง เขาเห็นว่าเธอเป็นเด็กหรือไงถึงได้เอาตำนานลวงโลกมาหลอกเธอ

“ถ้าคุณเลือกเปลี่ยนเสื้อผ้าตั้งแต่ตอนแรกคงไม่เจ็บตัว”

“อื้อ ๆ ๆ” เธอยิ่งโกรธ กระแทกเข่าลงสีข้างม้า

เลือกอย่างนั้นหรือ ? ถ้าเธอเลือกได้ป่านนี้เธอคงเลือกอยู่เมืองไทย ไม่ใช่ระหกระเหินมาถึงตะวันออกกลางแล้วถูกผู้ชายอย่างเขาลักพาตัว

เจ้าบ่าวคืนเดียวของเธอ !

เขาทำเธอฝันสลาย คืนแห่งการหลอกลวง

แต่ทำไมกัน ? เขาต้องการอะไร ? เธอยอมรับกับตัวเองว่าเธอเก็บเขาไว้ในฝัน คงเพราะเขาสร้างความประทับใจจนเธอลืมไม่ลง แสนดีและทะนุถนอมราวกับว่าเธอคือคนรัก และตอนนี้เธอไม่คิดว่ามันเป็นความบังเอิญอีกต่อไปแล้ว

“ถึงแล้ว...”

เธอเงยหน้ามองอย่างสงสัยก่อนที่ดวงตาจะเปล่งแสงดีใจเมื่อเห็นโอเอซิสเงามืดสีดำค่อย ๆ ใกล้เข้ามา เธอผ่อนร่างให้แรงโน้มถ่วงทำร้ายเลือดที่ไหลรวมลงหัว ด้วยการห้อยตัวกลับตามเดิม

ถ้าพรุ่งนี้เช้าเธอเข้าแท่นพิธี เธอคงกำลังกล่าวคำโกหก สาบานว่าจะรักเจ้าบ่าวชั่วนิรันดร์

พ่อ แม่

ดาว... น้องสาวที่รักและทรยศ เหตุใดกัน ? ความสงสัยกำลังเกาะกินเธอ เธอไม่เข้าใจเลยสักนิด พวกเขาไปรู้จักกันตอนไหน และทำไมถึงร่วมมือกัน ?

ดารินทร์เป็นน้องสาวเพียงคนเดียว เราห่างกันไม่กี่ปีแต่เธอกลับมีความรับผิดชอบมากกว่า น้องถูกเลี้ยงมาอย่างตามใจทำให้น้องเกือบเสียคน

หรือว่าดาวกำลังมีปัญหากลับไปใช้ยาอีก ?

ในขณะที่เธอยังคิดทบทวน ม้าได้หยุดลงแล้วเสียงกระโดดลงของซัลมานทำให้เธอผงกศีรษะขึ้น

เขาไม่ได้พูดอะไรอีก พาม้าหยุดข้างแอ่งน้ำใกล้ต้นอินทผลัม ผูกม้าเรียบร้อยแล้วจึงค่อยโอบเธอลงจากหลังม้า

ฮวบ...

เพียงยกเธอยืน ร่างระหงพลันอ่อนแรงจากความเหนื่อยล้า ตัวอ่อนยวบทรุดลงทันที

“คืนนี้เราจะพักที่นี่”

เขาพูดเบา ๆ แม้ว่าไม่ได้รู้สึกดีที่ทำต่อเธออย่างโหดร้าย แต่เขายอมรับว่าเธอทำให้เขาเบิกบานใจเล็กน้อย

เธอเป็นคนกล้าหาญและไม่กลัวตาย เขาสงสัยจริง ๆ ถ้าเราไม่ได้รู้จักกันมาก่อน เธอจะยังมีทีท่าโกรธจัดแบบนี้ไหม ? เธอจะกลัวบ้างหรือเปล่า

มือคล้ำเข้มกระตุกเชือกมัดปากโยนทิ้ง ลอบยกคิ้วเมื่อเห็นเธอเงียบ เขาเดินอ้อมไปด้านหลัง ใช้กริชที่พกมาตัดเชือกก่อนจะโยนชุดดำมาข้างหน้า เปรยเสียงเรียบ

“อย่าคิดหนี ทะเลทรายคือนรก ฆ่าเราได้ทุกเมื่อ”

ขอบฟ้ากัดริมฝีปาก แขนเธอชาวาบเมื่อถูกปล่อยให้เป็นอิสระ หมดแรงส่งเสียง นั่งนิ่งพิงต้นอินทผลัม ตอนนี้เธอต้องการแค่นอนลงแล้วหลับตา

“เปลี่ยนเสื้อผ้า”

“ไม่” เสียงปฏิเสธอ่อนแรงลงแล้ว เธอขอยอมแพ้ชั่วคราวเพราะร่างกายร้าวระบมเต็มทน

“ไม่ได้ ต้องเปลี่ยน”

เขาย้ำอีกครั้ง กวาดตามองชุดนอนตัวบางบนเรือนร่างที่เคยได้เห็นพาให้ขนแขนเขาลุกเกรียวตลอดเวลา

“ฉันหมดแรง แขนเป็นเหน็บชา” เธอทอดเสียง “คุณคิดว่าฉันมีแรงเหลือพอหรือไงซัลมาน”

เธอช้อนตาจ้องไม่หลบโดยไม่จำเป็นต้องกลัว อย่างน้อยเธอแน่ใจได้อย่างหนึ่งว่าเธอเป็นตัวประกันที่เขาต้องการให้มีชีวิต และส่วนหนึ่งยังคงเป็นความไว้ใจบ้า ๆ ที่เกิดขึ้นจากการได้ชิดใกล้กับเขาทั้งคืน

ซัลมาลพ่นลมหนักออกมา บางทีขอบฟ้าอาจต้องการเห็นว่าผู้ชายที่มีแรงมากกว่าทำอะไรได้บ้าง อย่างน้อยอาจทำให้เธอกลัว...

เขาคิ้วกระตุกเบา ๆ ตอนที่สาวเท้าเข้าไปใกล้ มือกระชากเธอลุกขึ้นแล้วใช้กริชตัดชุดนอนอย่างเฉียบขาด

“ซัลมาน ทำอะไรน่ะ หยุด อย่า ปล่อยยยย”

ร่างที่เพิ่งบอกว่าหมดแรงกลับดึงยื้อสุดชีวิต เธอเบี่ยงตัวแต่สู้แรงมหาศาลไม่ได้ เขาใช้กริชเฉือนชุดนอนโยนทิ้ง ปอกราวกับปอกหัวหอม จนภาพนวลตากระจ่างขึ้นทีละส่วน ๆ กระทั่งเธอไม่เหลือเศษผ้า

เฮือก...

ซัลมานรู้สึกเหมือนลมกระแทกปอดก่อนจะพ่นออกร้อนผ่าว ภาพความทรงจำหลั่งไหลจนเขาเกือบรับมือไม่ทัน เขาหยิบชุดดำขึ้นแล้วโยนให้เธอหันตัวกลับเดินไปอีกทาง กดเสียงต่ำราวกับกำลังสะกดจิตตัวเอง

“สวมเสื้อผ้าซะขอบฟ้า อย่าให้ต้องลงมืออีก”

เมื่อเดินไปไกลพอควรเขาจึงหันกลับมา ใช้เงามืดหลบสายตาที่จับจ้องเธอด้วยไอร้อนแผดเผา ไล้สายตาบนเนื้อนวลที่เคยได้เชยชม

เธอยังคงมีดวงหน้างามจับใจ รูปหน้ารีดั่งไข่ คิ้วโก่งสูงคล้ายชาติตะวันตกทว่าริมฝีปากกลับกว้างอิ่มดั่งสาวอาหรับ ทุกสิ่งบนใบหน้าสอดรับราวกับดวงหน้าของเทพีอะธีนา กล้าหาญและเข้มแข็ง

คำเปรียบเปรยไข่มุกงามคงไม่เกินจริง และเป็นของฉัน

เขาเผยรอยยิ้มน่าหวาดหวั่นจนขอบฟ้ากระถดถอยหลัง รอยยิ้มที่เคยทำให้เธอสยิวบนเตียง

“ถอดชุดชั้นใน”

“ไม่ !” เธอแว้ดเสียงเพราะเริ่มกลัวขึ้นมาเมื่อเห็นสายตานั้น เขามองเธอเหมือนคืนนั้น

“มีสิทธิ์ต่อรองหรือ ?”