บทที่ 2

ลูน่ารู้สึกปวดใจเมื่อลูกชายคนโตของเธอถูกกล่าวถึง

เธอยิ้มอย่างขมขื่น “เขามีคนคอยดูแลอยู่ที่นั่น เพราะคราวนี้เราอาจจะกลับมาอยู่ที่นี่นานหน่อย”

เนื่องจากเธอมีปัญหาบางอย่างที่ต้องสะสาง

เมื่อหกปีที่แล้ว โจชัวและออร่าได้ร่วมมือกันพยายามฆ่าเธอในขณะที่เธอตั้งท้องได้สามเดือน หลังจากที่การเสียชีวิตของเธอถูกประกาศให้สาธารณชนได้รับรู้ ออร่าก็ยังได้ปลอมจดหมายลาตายของลูน่าขึ้นมาอย่างไร้ยางอาย เพื่อสร้างสถานการณ์ให้ดูเหมือนว่าเธอได้จบชีวิตของตัวเองลง

เหตุผลในการฆ่าตัวตายเป็นเพราะว่าเธอทรยศต่อโจชัวและรู้สึกผิด

ไร้สาระสิ้นดี คนทรยศตัวจริงได้ใช้ชีวิตอย่างมีความสุข ในขณะที่เธอต้องแบกรับคำตราหน้าว่าเป็นคนหลายใจแม้กระทั่งตายไปแล้ว เธอจะทำให้พวกเขาชดใช้สำหรับทุกสิ่งทุกอย่างที่พวกเขาได้ทำกับเธอเอาไว้ด้วยเลือดของพวกเขา!

แน่นอนว่าในตอนนั้น มีร่างของไนเจลอยู่ด้วย...

ลูน่าถอนหายใจเฮือกใหญ่ในขณะที่เธอหันไปหาแอนน์ “เรื่องงานที่ฉันขอให้เธอช่วยดูให้เป็นยังไงบ้าง?”

แอนน์ดูกระอักกระอ่วนเล็กน้อย “ฉันให้คนไปสอบถามมาแล้ว แต่ตอนนี้ลินช์กรุ๊ปยังไม่เปิดรับสมัครตำแหน่งใด ๆ เลย นอกจาก…”

“นอกจากแม่บ้าน”

ริมฝีปากของลูน่าคลี่เป็นรอยยิ้ม “ถ้าอย่างนั้นฉันก็จะเป็นแม่บ้าน”

“เธอจะทำแบบนั้นได้ยังไง?” แอนน์เข้าใจดีว่าเมื่อสองสามปีที่แล้วลูน่าต้องผ่านความยากลำบากอะไรมาบ้าง

เมื่อหกปีที่แล้วลูน่าประสบอุบัติเหตุและต้องดิ้นรนเอาชีวิตรอด เธอรอจนลูก ๆ ทั้งสามคนของเธอคลอด ก่อนที่เธอจะเริ่มทำศัลยกรรมและกายภาพบำบัด และหลังจากนั้นเธอก็เริ่มต้นชีวิตใหม่

ในที่สุดเธอก็ได้เป็นนักออกแบบเครื่องประดับที่มีชื่อเสียงในยุโรป แต่จู่ ๆ เธอก็ละทิ้งชื่อเสียงและเกียรติยศเหล่านั้น และประกาศว่าเธอจะลาออกจากวงการ ทั้งหมดก็เพื่อที่เธอจะได้กลับมาที่เมืองบันยันภายใต้ชื่อจริงของตัวเอง...

แต่ตอนนี้เธออยากเป็นแม่บ้านของลินช์กรุ๊ปอย่างนั้นเหรอ?

“จริง ๆ แล้วในเมืองบันยันยังมีงานที่เหมาะสมกับเธอมากกว่าที่ลินช์กรุ๊ปอีกนะ…”

ลูน่าส่ายหน้า “ฉันจะทำงานที่ลินช์กรุ๊ปเท่านั้น”

...

อพาร์ตเมนต์ที่แอนน์จัดหาไว้ให้ลูน่านั้นว่างมานานนับปีและเป็นของญาติของแอนน์เอง มันอยู่ไม่ไกลจากตัวเมืองมากนักและยังมีพื้นที่ที่กว้างขวางด้วยสามห้องนอนและหนึ่งห้องนั่งเล่น

เมื่อลูน่าและลูกทั้งสองของเธอเข้าไปในอพาร์ตเมนต์พวกเขาก็ใช้เวลาครึ่งวันเพื่อทำความสะอาดมัน

“นีล ดูแลน้องสาวด้วยนะ แม่จะออกไปซื้อของใช้ที่จำเป็นก่อน”

“ครับ คุณแม่!”

หลังจากที่เธอปิดประตูบ้าน เด็กทั้งสองก็รีบเปิดโน้ตบุ๊คเพื่อดูการสัมภาษณ์ของโจชัว

“นีล คนนี้คือคุณพ่อของเราใช่ไหม?” เนลลี่กอดตุ๊กตาขนนุ่มของเธอไว้แนบอกและกัดปากตัวเอง “พี่พูดถูก ระหว่างเราสามคน ฉันหน้าตาคล้ายกับเขามากที่สุด”

“ใช่” นีลหรี่ตาลงจ้องมองผู้ชายบนหน้าจอ “เธอจำสิ่งที่พี่สอนเธอได้ไหม?”

“ได้สิ!” เนลลี่พยักหน้าในขณะที่เธอกำหมัดแน่น เสียงของเด็กสาวที่น่ารักน่าเอ็นดูฟังดูจริงจังขึ้นเมื่อเธอพูดว่า “ฉันจะแสดงให้ดีที่สุดเลยล่ะ!”

...

หลังจากที่เดินออกมาจากละแวกบ้าน ลูน่าก็เรียกแท็กซี่ไปยั่งห้างสรรพสินค้าที่ใกล้ที่สุด

ในขณะที่เธอกำลังเดินไปที่แคชเชียร์เพื่อคิดเงิน เธอก็ได้ยินเสียงคุ้นเคยของผู้หญิงคนหนึ่ง “ฉันไม่คิดเลยว่าทุกคนจะสนใจงานแต่งงานของฉันกับโจชัวมากขนาดนี้”

เสียงนั้นดังมาจากหน้าจอโทรทัศน์ที่มีขนาดใหญ่มหึมาภายในร้าน

บนหน้าจอ ออร่ากำลังอธิบายอย่างนุ่มนวลว่า “ตอนนี้เราทั้งคู่ต่างก็มุ่งมั่นกับการทำงานจนไม่มีเวลาได้จัดงานแต่งงานสักทีเลยล่ะค่ะ”

พิธีกรหัวเราะเบา ๆ “ใช่ค่ะ ทุกคนต่างก็รู้ดีว่าคุณคบกับคุณลินช์มานานถึงห้าปีแล้ว ความรู้สึกของคุณที่มีต่อกันนั้นทั้งลึกซึ้งและจริงใจ…”

นิ้วมือของลูน่ากำที่จับรถเข็นเอาไว้แน่น

หกปีที่แล้ว ในจดหมายลาตายที่พวกเขาปลอมแปลงขึ้นมากล่าวเอาไว้ว่า ลูน่าได้ขอให้โจชัวแต่งงานกับออร่าและดูแลเธอตลอดไป พวกเขาจึงได้หมั้นหมายกันอย่างเปิดเผยและซื่อตรง ลูน่าเจ็บใจทุกครั้งที่เธอนึกถึงมัน

แม้พวกเขาจะหักหลังเธอ แต่พวกเขาก็ยังไร้ยางอายพอที่จะใช้ข้ออ้างแบบนั้นเพื่อทำให้ตัวเองดูดีอีกด้วย ในขณะเดียวกันนั้นเธอกลับต้องใช้ชีวิตโดยปกปิดชื่อและตัวตนที่แท้จริงของตัวเอง

เธอเหม่อลอยอยู่ในความคิดจนรถที่เธอเข็นชนเข้ากับใครบางคน

“ขอโท…” เธอเงยหน้าขึ้นและตั้งใจจะเอ่ยขอโทษ ทว่าก่อนที่จะได้พูดจบประโยค คำเหล่านั้นกลับติดอยู่ในลำคอของเธอเสียก่อน

ผู้ชายที่ยืนอยู่ตรงหน้าเธอ มีรูปร่างสูง หล่อเหลา สง่างาม แต่ค่อนข้างหยิ่งผยอง

เธอไม่ได้เจอเขามาหกปีแล้ว เขาดูเย็นชามากกว่าเมื่อก่อนเสียอีก แต่ถึงอย่างนั้น เขาก็ยังดูเป็นผู้ใหญ่และเป็นผู้ชายมากขึ้นอีกด้วย เธอกำราวจับรถเข็นแน่นจนข้อนิ้วมือของเธอเริ่มซีดขาว

เธอไม่คิดมาก่อนเลยว่าเธอจะบังเอิญเจอเขาตั้งแต่วันแรกที่เธอกลับมาที่บ้านเกิด

โจชัวเหลือบมองเธอด้วยดวงตาอันเยือกเย็น “เดินไม่ดูตาม้าตาเรือเลยหรือไง?”

เมื่อหกปีที่แล้ว บาดแผลบนใบหน้าของเธอได้ติดเชื้ออย่างรุนแรงเนื่องจากเธอตกลงไปในทะเลระหว่างอุบัติเหตุครั้งนั้น บาดแผลของเธอทั้งอักเสบและมีหนองจนดูน่าเกลียด เธอจึงไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากต้องยอมทำศัลยกรรมใบหน้า

ใบหน้าของเธอเกือบจะดูเป็นธรรมชาติอย่างสมบูรณ์แบบ ด้วยการออกแบบและการผ่าตัดจากฝีมือของศัลยแพทย์ตกแต่งที่เก่งที่สุด เพราะฉะนั้นอย่าว่าแต่โจชัวเลย เธอเองก็ยังต้องนั่งหน้ากระจกเป็นเวลาหลายชั่วโมงในทุก ๆ วัน ตลอดระยะเวลาสองปีแรกเพื่อยืนยันว่าใบหน้าที่อยู่ในกระจกนั้นคือใบหน้าของตัวเองจริง ๆ

“ขอโทษค่ะ คุณลินช์” ลูน่าสูดลมหายใจเข้าและพยายามรวบรวมอารมณ์ที่พลุ่งพล่านของเธอไว้ “ฉันมัวแต่สนใจการสัมภาษณ์ของคู่หมั้นคุณจนเดินชนคุณ”

ชายคนนั้นเลิกคิ้วข้างหนึ่ง “คุณรู้จักผมด้วยเหรอ?”

“คุณมีชื่อเสียงขนาดนี้ ฉันจะไม่รู้จักคุณได้ยังไง?”

ลูน่ายิ้มอ่อน ๆ “เพื่อรักษาสัญญาที่คุณให้ไว้กับอดีตภรรยาของคุณ คุณจึงตกลงดูแลน้องสาวของเธอไปตลอดชีวิต เรื่องนั้นเป็นที่รู้กันทั่วทั้งเมืองบันยันเลยนะคะ”

แววตาของโจชัวมืดลงเล็กน้อย เขาเห็นเธอจากด้านหลังมาตั้งแต่ไกลแล้ว

รูปร่างของผู้หญิงคนนี้จนถึงวิธีการเดินและนิสัยที่ชอบเสยผมของเธอนั้นเหมือนกับลูน่าไม่มีผิด!

และนั่นคงเหตุผลที่เขาเข้าหาเธอโดยไม่รู้ตัวเพื่อให้ได้มองเห็นหน้าเธอได้อย่างชัดเจน แต่ดูเหมือนว่าผู้หญิงคนนี้จะมีเพียงแค่รูปร่างที่ดูคล้ายกับลูน่าเท่านั้น เพราะไม่ใช่แค่ใบหน้าและเสียงของเธอที่แตกต่างออกไป แต่บุคลิกของเธอก็ยังแตกต่างจากลูน่าโดยสิ้นเชิง!

ลูน่าที่เขารู้จักนั้นอ่อนโยนและเชื่อฟังเขา เธอจะไม่พูดเช่นนี้แน่นอน

“โจชัว!” เสียงของออร่าดังขึ้นจากด้านหลังเขา

หลังจากนั้นไม่นาน เธอก็วิ่งเขามาหาเขาราวกับนกน้อยที่โบยบินเข้าหาแม่ของมัน เธอควงแขนโจชัวไว้ “ทำอะไรอยู่เหรอคะ?”

“เปล่า”

เขาหันกลับและเดินจากไปกับออร่า “คุณซื้อทุกอย่างที่ต้องการแล้วหรือยัง?”

“ซื้อทุกอย่างแล้วค่ะ!”

ลูน่าตกตะลึงจนไม่สามารถขยับเขยื้อนได้ เธอทำได้เพียงเฝ้ามองสองคนนั้นเดินจากไปด้วยความเยือกเย็นที่เข้ามาปกคลุมหัวใจของเธอ

...

เมื่อกลับมาที่บ้าน ลูน่าได้จัดแจงอาหารเย็นสุดหรูให้กับลูก ๆ ทั้งสอง ถึงแม้ว่าเธอจะมีรอยยิ้มบนใบหน้า แต่นีลและเนลลี่ก็มองออกว่าเธอกำลังมีเรื่องหนักใจ

หลังจากทานอาหารเย็นเสร็จเรียบร้อย นีลกลับไปที่ห้องของตัวเองและแฮ็กเข้าระบบรักษาความปลอดภัยของห้างสรรพสินค้า เขาหรี่ตาลงในขณะมองดูผู้ชายที่เดินตามแม่ของเขาอยู่นานก่อนที่ผู้ชายคนนั้นจะชนเข้ากับเธอ

ในที่สุดเธอก็ได้พบกับหมอนั่น และเขายังพาภรรยาน้อยไปเดินห้างสรรพสินค้าด้วย!

ไม่แปลกใจเลยที่แม่ไม่ยอมยิ้มตั้งแต่กลับมาถึงบ้าน

เด็กชายกัดริมฝีปาก หลังจากนั้นเขาก็เดินออกจากห้องและแอบเข้าไปในห้องของน้องสาว “เราจะเริ่มภารกิจพรุ่งนี้!”

...

เช้าวันรุ่งขึ้น ลูน่ากำลังเตรียมอาหารเช้า “นีล เนลลี่ ได้เวลาอาหารเช้าแล้ว!”

“เมื่อคืนนี้เนลลี่ดูการ์ตูนจนดึก อย่าไปกวนเธอเลยครับคุณแม่” นีลกล่าวในขณะที่เขาเดินหาวออกมาจากห้องของตัวเอง “อ้อ ใช่ วันนี้คุณแม่จะต้องไปรับของที่ไปรษณีย์ไม่ใช่เหรอครับ?”

ลูน่าพยักหน้า “เราจะไปหลังจากที่ลูกทั้งสองคนทานอาหารเช้าเสร็จแล้ว”

พวกเขาอยู่ต่างประเทศมายาวนานถึงหกปี และสิ่งของจำเป็นหลาย ๆ อย่างจึงต้องถูกขนส่งมาทางเรือ ไปรษณีย์จึงได้โทรแจ้งเธอเมื่อวานว่าของของเธอได้มาถึงแล้ว

“ทำไมคุณแม่ไม่ออกไปตอนนี้เลยล่ะครับ?” นีลผู้รักสันโดษกล่าวขณะทานอาหาร “พวกเราไม่ใช่เด็กห้าขวบแล้วนะ”

ลูน่าอดไม่ได้ที่จะถอนหายใจ แต่เธอก็ยังหยิบเสื้อโค้ทและจากไป ถึงแม้ว่าพวกเขาจะอายุเพียงแค่หกขวบ แต่ในบางครั้ง พวกเขากลับดูเป็นผู้ใหญ่มากกว่าเธอเสียอีก

หลังจากที่มั่นใจว่าลูน่าออกไปแล้ว นีลก็กลับไปที่ห้องของตัวเองเพื่อดูภาพจากกล้องวรจรปิดบนโน๊ตบุ๊คก่อนที่จะพึมพำกับโทรศัพท์ว่า “เนลลี่ ถึงหรือยัง?”