เมื่อนางร้ายหายไป

แมรี่กัดฟันเล็กน้อยถึงจะถูกขับไล่ไสส่งอย่างไม่สำนึกในความห่วงใย แต่กระนั้นก็ยังคงเข้าไปประคองท่านหญิงที่น่าสงสารอย่างใจเย็นอยู่ดี เธอไม่ใช่คนใจร้ายใจดำถึงขนาดปล่อยคนที่กำลังบาดเจ็บและตกอยู่ในความยากลำบากเอาไว้เพียงคนเดียวหรอกนะ“ให้ฉันช่วยเถอะนะคะ” ผู้เป็นคนรับใช้แตะคนที่ยืนแทบจะไม่อย่างเบามือ“โอ๊ย!!” ทันทีที่มือของแมรี่สัมผัสร่างกายของเจ้าหล่อน อาริเทียร์ก็รู้สึกเจ็บปวดจนต้องส่งเสียงร้องออกมาเบา ๆ ร่างกายเธอเหนื่อยล้าสำหรับเรื่องวันนี้แล้ว “ฉันบอกว่าอย่ามายุ่ง” อาริเทียร์ผลักแมรี่ให้พ้นทาง เรื่องเรี่ยวแรงไม่ต้องพูดถึงเพราะเหลือน้อยเต็มที“ขอโทษที่ล่วงเกินนะคะ” แมรี่ไม่เพียงไม่ขยับถอยหนีไปไหน ซ้ำยังเข้าไปถือวิสาสะแตะต้องท่านหญิงที่น่าสงสารโดยไม่ได้รับอนุญาตอาริเทียร์ที่ไม่มีแรงดิ้น ได้แต่เดินไปตามการประคองของแมรี่อย่างช่วยไม่ได้“...”ไม่นานร่างกายของอันบอบช้ำของอาริเทียร์ก็ทิ้งตัวลงบนที่นอน คนตัวเล็กได้ยินเสียงฝีเท้าถอยห่างออกไปไกล เดาว่าแมรี่คนนั้นคงจะหนีกลับไปแล้วเพราะตกใจกลัวที่เธออยู่ในสภาพเช่นนี้ สงสัยครั้งนี้ก็เหมือนครั้งอื่น ๆ เธอคงจะต้องให้เบลฟอร์ดขับไล่แมรี่คนนั้นออกไปจากท

เป็นครั้งแรกในรอบสัปดาห์ที่อาริเทียร์ได้ออกมาเดินเล่นสูดอากาศนอกห้องนอนของตนเองบ้าง โดยมีแมรี่เดินตามหลังหอบข้าวของจำเป็นเพื่อว่าเธอจะใช้ตามหลัง ทั้งที่อาริเทียร์ทั้งไล่ทั้งด่าให้อีกฝ่ายไปเดินไกล ๆ แต่แมรี่ก็ไม่มีทีท่าว่าจะทำตามคำสั่งเธอสักครั้ง ซึ่งอาริเทียร์เองก็แปลกใจอยู่เหมือนกันว่าทำไมเธอถึงรู้สึกถูกใจหญิงรับใช้ผู้มาใหม่คนนี้เป็นพิเศษในสวนของคฤหาสน์ดยุกแห่งเวอร์ตั้นวูดที่ตั้งอยู่ในนครหลวงถูกประดับตกแต่งและได้รับการดูแลเป็นอย่างดี เคยได้ยินเบลฟอร์ดสนทนากับหญิงรับใช้ที่อายุรุ่นราวคราวเดียวกันกับเขาพูดถึงสวนแห่งนี้ว่า เป็นผลงานของอดีตดัชเชสที่ล่วงลับไปแล้วหรือก็คือมารดาของเธอ อาริเทียร์ไม่มีความทรงจำที่เกี่ยวข้องกับมารดาเลยสักนิด ดูเหมือนว่าความทรงจำในวัยเด็กของหญิงสาวจะหายไป รู้แต่เพียงว่าไม่มีอะไรสักอย่างบนตัวเธอที่ดูคล้ายกับมารดาที่จากไปเลย อาริเทียร์อยากเห็นหน้าท่านแม่สักครั้ง เคยพยายามแอบจะเข้าไปดูรูปวาดในห้องนอนของท่านพ่อและท่านแม่อยู่หลายครั้ง แต่ทุกครั้งก็ต้องหยุดความคิดฟุ้งซ่านพวกนั้นเพราะถ้าหากเธอถูกจับได้ว่าเข้าไปในห้องของทั้งสองท่าน โดยไม่รับอนุญาตคงจะถูกเขาสั่งสอนอย่า

เขาตามสายข่าวเรื่องการก่อกบฏต่อราชบัลลังก์ของอาณาจักรมาจนถึงงานเทศกาล ในระหว่างที่กำลังสอดส่ายสายตาหาความผิดปกติหรือผู้ต้องสงสัย บังเอิญไปพบกับใครสักคนที่เห็นผ่านหน้าผ่านตาจากหน้าหนังสือพิมพ์ซุบซิบที่เกี่ยวข้องกับชนชั้นสูงที่มารดาชอบอ่านอยู่บ่อย ๆ“นั่นไม่ใช่ท่านหญิงอาริเทียร์ผู้โด่งดังหรอกหรือครับ” ริชาร์ดชี้มือไปทางสตรีชนชั้นสูงที่ยืนยิ้มร่าอยู่หน้าร้านขายบาร์บีคิว“นั่นสิ แต่ฉาวโฉ่ต่างหากไม่ใช่โด่งดัง” ไนซีอา ฟิลล์ รอนนิ่ง หรือที่ทุกคนรู้จักในฐานะแกรนด์ดยุกรอนนิ่งแห่งก็อตเทนแฮม ก็มองไปยังทิศทางที่ริชาร์ดอัศวินของเขาชี้ไปเช่นกัน“น่าแปลกนะครับ ไม่คิดว่าจะได้มาพบเธอในตลาดที่เต็มไปด้วยอันตรายเช่นนี้” ริชาร์ดกังวล“หากนายกังวลเรื่องของเธอนัก ก็ไปติดตามเธอเสียสิ จะเปลี่ยนใจไปเป็นอัศวินของเธอก็ได้นะ” ไนซีอาบอกแบบไม่ยี่หระ ตัวเขาไม่ได้มีความสนใจในตัวของเลดี้ผู้อื้อฉาวคนนั้นเท่าไหร่นัก“ไม่ดีกว่าครับ อยู่กับท่านแกรนด์ดยุกดีกว่าเยอะ” ริชาร์ดยิ้มแหยรีบปฏิเสธ “แต่...หญิงรับใช้คนนั้นก็คุ้น ๆ อยู่นะครับ นั่นไม่ใช่แมรี่ ที่มาขอร้องให้ท่านดยุกเขียนหนังสือแนะนำตัวเพื่อเข้าไปทำงานในคฤหาสน์แอสเตอร์ใ

เมื่อเสร็จจากร้านขนมแล้ว อาริเทียร์ก็ร่ำร้องอยากไปร้านขายอาวุธอย่างที่ตั้งใจและบอกกับอาร์ดิโตเอาไว้ตั้งแต่แรก แม้จะรู้สึกปวดท้องแต่เธอก็พยายามอดทน เวลายังเหลืออีกพอสมควร ทั้งหมดจึงเลือกที่จะเดินไปเรื่อย ๆ แทนการนั่งรถม้า เพราะมันช่วยให้ภาพลักษณ์ของทุกคนดูดีและได้เฉิดฉายต่อสายตาของผู้คนร้านขายอาวุธชั้นดีอยู่ในย่านการทหาร ที่อยู่ถัดออกไปสามสี่ตรอกทั้งสามคนเดินพูดคุยกันอย่างสนุกสนาน ใช้เวลาราวสามสิบนาทีก็มาถึงอาร์ดิโตเห็นเหงื่อผุดอยู่บนใบหน้าของน้องสาวก็ใช้ผ้าเช็ดหน้าบรรจงซับให้อย่างอ่อนโยน“ถ้ารู้ว่าน้องจะเหนื่อยขนาดนี้พี่คงให้นั่งรถม้ากันมาดีกว่า”“ไม่เหนื่อยเลยค่ะ” อาริเทียร์ไม่ได้รู้สึกเหนื่อยอะไร “ว่าแต่...น้องไม่รู้เลยค่ะ ว่าดาบร้านไหนคุณภาพดีที่สุด” อาริเทียร์ไม่เคยยุ่งเกี่ยวกับเรื่องของการทหารอาวุธสักชิ้นเธอก็ไม่เคยเห็น ร้านที่อยู่ในตรอกการทหารก็ดูคล้าย ๆ กันไปหมด“พี่มีอยู่ร้านหนึ่ง” อลันคุยโว “มาเถอะไปร้านนั้นก็ได้...ว่าแต่เทียร์เธอจะไม่เลือกให้ฉันสักเล่มเหรอ” อลันเองก็อยากได้ของขวัญจากอาริเทียร์ด้วยเช่นกัน“ไว้รอท่านพี่อลันได้ตำแหน่งก่อนนะคะ วันนั้นน้องจะตั้งใจเลือกเลยค่ะ” อ