บทที่ 8

“ดูแลเนลลี่ด้วย ฉันจะกลับไปเดี๋ยวนี้”

โจชัววางสายแล้วลุกขึ้นเดินไปที่ประตูทันที

“เดี๋ยวก่อนค่ะ!”

เมื่อได้ยินเขาพูดถึงเนลลี่ ลูน่าจึงรีบลุกขึ้น “เกิดอะไรขึ้นกับเนลลี่?”

มือของโจชัวที่จับลูกบิดประตูสั่นเล็กน้อย เขาหันหน้ามาสำรวจสีหน้าของลูน่าด้วยความเยือกเย็น

เมื่อต้องเผชิญหน้ากับสายตาที่จับผิดของเขา ลูน่าจึงสูดลมหายใจเข้า “ฉันเป็นพี่เลี้ยงของเนลลี่ และการเป็นห่วงเธอคือสิ่งที่ฉันควรจะทำ”

ชายคนนั้นเปิดประตูและเดินออกไปที่โถงทางเดิน “รีบไปก่อนก็แล้วกัน”

ระหว่างทางไปยังบลูเบย์วิลล่า ลูน่าได้พยายามถามเขาถึงสถานการณ์ของเนลลี่

เขาเพียงจ้องมองเธอและโยนสัญญาว่าจ้างให้เธอ “คุณยังไม่ใช่พี่เลี้ยงของเธอ”

ลูน่าเม้มปากและรีบเซ็นสัญญาก่อนที่จะคืนมันให้กับเขา “ทีนี้คุณจะบอกฉันได้หรือยังว่าเกิดอะไรขึ้นกับเนลลี่คะ คุณลินช์?”

โจชัวขมวดคิ้วเล็กน้อย “ออร่ามาตามหาเนลลี่”

หัวใจของลูน่าตกไปที่ตาตุ่ม

ออร่ามาตามหาเนลลี่!

ทำไม?

เนลลี่เป็นลูกคนเล็กที่สุดในบรรดาลูกสามคนของลูน่า พี่ชายทั้งสองของเธอได้แย่งสารอาหารไปจากเธอเมื่อตอนที่เธอยังอยู่ในท้องของลูน่า จนส่งผลให้เธอดูตัวเล็กและเปราะบางเมื่อเธอเกิดมา นี่เป็นครั้งแรกที่เธอต้องแยกจากแม่ของเธอในรอบหกปี

ลูน่าอยู่ไม่เป็นสุขด้วยความกระวนกระวายใจ เธอกัดฟันและมองออกไปนอกหน้าต่าง สีหน้าของเธอสื่อให้เห็นถึงความกังวลอย่างชัดเจน “ขอโทษนะคะ คุณช่วยขับเร็วกว่านี้หน่อยได้ไหม?”

ข้าง ๆ เธอ สีหน้าของโจชัวเข้มขึ้นในขณะที่เขามองเธอ “คุณลูน่า ดูเหมือนว่าคุณจะเป็นห่วงเธอมากกว่าผมที่เป็นพ่อของเธออีก”

ลูน่าตัวแข็งทื่อ

เธอตระหนักขึ้นได้เมื่อเขาชี้ให้เห็นว่าความกังวลที่เธอมีต่อเนลลี่นั้น เกินขอบเขตที่คนเป็นพี่เลี้ยงเพื่อรับรายได้อันน้อยนิดควรจะมี

เธอเม้มปาก “ฉันเซ็นสัญญาไปแล้ว ต่อจากนี้ไปเนลลี่ก็คือแหล่งที่มาของรายได้ของฉัน ดังนั้นฉันก็จะต้องเป็นห่วงเธอตามธรรมชาติอยู่แล้ว”

โจชัวยิ้มอย่างมีเลศนัยในขณะที่เขาเฝ้าสังเกตเธอ “แค่นั้นจริง ๆ เหรอ?”

ท่าทางที่สงสัยของเขาทำให้เธอรู้สึกอึดอัด

เธอพยักหน้า “ใช่แล้วค่ะ”

เขาไม่ได้พูดอะไรต่ออีก

ไม่นานหลังจากนั้น รถก็มาจอดที่บลูเบย์วิลล่า

“นายท่าน ในที่สุดคุณก็กลับมาแล้ว!” พ่อบ้านรีบวิ่งมาทันทีที่รถหยุดนิ่ง

“สถานการณ์ข้างในเป็นยังไงบ้าง?” โจชัวถามพลางขมวดคิ้ว

“พวกเขา…”

ก่อนที่เขาจะทันได้พูดจบ ประตูรถอีกฝั่งหนึ่งก็ถูกเปิดออก ลูน่ารีบวิ่งเข้าไปในวิลล่าด้วยความเร็วราวกับจรวด

เมื่อลูน่าวิ่งเข้ามาถึง เธอก็รู้สึกราวกับว่าอากาศภายในห้องนั่งเล่นมีกลิ่นคาวของเลือดอ่อน ๆ เนลลี่นั่งกอดเข่าอยู่ที่มุมโซฟา หัวของเธอก้มต่ำและดูไร้ชีวิตชีวา

ฝั่งตรงข้ามเธอ ออร่ากำลังเบิกตากว้างด้วยความโมโห

“เนลลี่!” ลูน่าโยนความคิดเรื่องอื่นทิ้งในขณะที่เธอรีบเข้าไปกอดเด็กหญิงตัวน้อย “คุณหนู คุณเป็นยังไงบ้างคะ?”

เสียงของลูน่าสั่นเทาเล็กน้อย “คุณหนู เจ็บตรงไหนหรือเปล่า?”

เนลลี่เอื้อมมือเล็ก ๆ ของเธอออกมาข้างนึงและกอดแขนของลูน่าอย่างเงียบ ๆ “หนูไม่เป็นอะไรค่ะ”

“แล้วเธอเป็นใครอีกล่ะ?” ออร่าที่นั่งอยู่ตรงข้ามพวกเธอกวาดสายตามองลูน่าด้วยความเย็นชาและความรังเกียจ “คนใช้คนใหม่เหรอ? สวยขนาดนี้ต้องการจะมายั่วใครไม่ทราบ?”

ลูน่าเม้มปากแน่นเมื่อได้ยินเช่นนั้น แต่เธอไม่มีเวลาหรืออารมณ์พอที่จะทะเลาะกับออร่า เธอเพียงก้มหน้าลงและจับคางของเนลลี่เพื่อทำให้เนลลี่เงยหน้าขึ้น “ขอฉันดูหน่อยนะ”

“หนูไม่ได้เป็นอะไรค่ะ” เด็กหญิงตัวน้อยก้มหน้าลงด้วยความดื้อดึง เธอไม่อยากให้ลูน่าเห็นหน้าของตัวเอง

ลางสังหรณ์ไม่ดีผุดขึ้นภายในใจของลูน่าในขณะที่เธอกัดฟันและจับหน้าเด็กหญิงให้เงยขึ้น

อย่างที่เธอคาดการณ์ไว้

บนใบหน้าของเด็กหญิงมีรอยฝ่ามือสีแดงและบวมเป่ง

รอยฝ่ามือนั้นชัดเจนจนสามารถมองเห็นรอยนิ้วมือบนใบหน้าของเนลลี่ได้!

เห็นได้ชัดว่าสิ่งนี้เป็นการกระทำของผู้ใหญ่และด้วยกำลังที่แรงมากด้วย

ลูน่าแทบหลั่งน้ำตาด้วยความเจ็บปวดหัวใจ

“หนูไม่เป็นอะไรค่ะ” เนลลี่ปลอบโยนแม่ของเธอเบา ๆ “พ่อบ้านเพิ่งเอาน้ำแข็งมาประคบให้หนู มันไม่เจ็บแล้วค่ะ”

ทัศนคติที่สมเหตุสมผลของลูกสาวทำให้หัวใจของลูน่าเจ็บปวดราวกับถูกแทงด้วยมีดที่แหลมคม

เธอเงยหน้าขึ้นและกำหมัดแน่นในขณะที่เธอจ้องมองออร่าที่อยู่ตรงหน้าเธอ

“ฉันเป็นคนตบหล่อนเอง” ออร่ากอดอกด้วยความเย้ยหยัน “ทำไม? อยากจะแก้แค้นให้เด็กเหลือขอคนนี้ไหมล่ะ?”

“คุณเป็นใครถึงมีสิทธิ์มาเรียกเธอว่าเด็กเหลือขอ?” ลูน่ากัดฟันแน่น

เธอวางเนลลี่ลงและลุกขึ้นเพื่อเดินไปหาออร่าทีละย่างก้าว “คุณตบเธอได้ยังไง?! เธอเป็นเพียงแค่เด็กตัวเล็ก ๆ แต่คุณเป็นผู้ใหญ่กลับรังแกเด็กอายุเพียงแค่ 5 ขวบ คุณไม่มีจิตสำนึกบ้างเลยหรือยังไง?”

ออร่าทำเสียงเย้ยหยันและมองลูน่าด้วยความเยือกเย็น “ฉันตบหล่อนไม่ได้เพราะว่าหล่อนยังเด็กอยู่อย่างนั้นเหรอ? นังเด็กนี่เที่ยวเรียกผู้ชายแปลกหน้าว่าเป็นพ่อของตัวเอง มันก็สมควรโดนตบแบบนี้ไงล่ะ”

เมื่อเธอพูดจบ ลูน่าก็ก้าวเข้าไปตบหน้าเธอทันที

เพียะ!

เสียงตบนั้นดังก้องอยู่ภายในห้องนั่งเล่น ออร่าล้มลงไปที่โซฟาจากแรงกระแทก เธอมึนงงและหน้ามืดจนต้องพยายามอยู่ครู่หนึ่งจนกว่าที่เธอจะลุกขึ้นได้

ลูน่ากัดริมฝีปากและจ้องมองออร่าด้วยความเย็นชา

เมื่อก่อนเธอรักออร่ามาก

ออร่าคือน้องสาวของเธอ ดังนั้นเธอจะให้หล่อนทุกอย่างเท่าที่เธอจะสามารถทำได้ แม้แต่ตอนที่เธอแต่งงานแล้ว เมื่อออร่าไม่สามารถหางานได้ เธอยังแนะนำให้หล่อนมาทำงานที่บริษัทของโจชัว

และเป็นผลทำให้ออร่าได้เป็นเลขาส่วนตัวของโจชัว จนพวกเขาสมคบคิดกันเพื่อผลักเธอลงนรกไปในที่สุด

แต่ในตอนนี้ ออร่าช่างกล้ามากที่ตบเนลลี่ที่เธอหวงแหน การที่เธอตบคืนนั้นยังไม่เพียงพอที่จะชำระแค้นทั้งหมดได้แม้แต่นิดเดียว!

“แกกล้าตบฉันเหรอ?!” ออร่าลุกขึ้นจากโซฟาและรีบเดินไปหาลูน่าด้วยความโกรธ “นี่แกรู้ไหมว่าฉันเป็นคู่หมั้นของโจชัว? ว่าที่นายหญิงในอนาคตของครอบครัวนี้? แล้วแกคิดว่าแกจะได้ทำงานต่อไปในบ้านหลังนี้อยู่หรือเปล่า? เร็วเข้า ไล่เธอออกไปเลยนะ!”

คนรับใช้คนอื่น ๆ เฝ้าดูอยู่ห่าง ๆ แต่ไม่มีใครกล้าเข้ามาใกล้พวกเธอเลย

ออร่าสาปแช่งพวกเขาภายในใจและเรียกพวกเขาว่าขยะก่อนที่เธอจะกระโจนใส่ลูน่า

“อย่าทะเลาะกันเลยนะคะ…” เสียงร้องของเนลลี่ดังขึ้นจากข้างหลัง

เด็กหญิงตัวน้อยลุกขึ้นจากโซฟาและพยายามเข้าไปหยุดออร่า แต่เพราะว่าออร่าแข็งแรงกว่าเธอมากยิ่งนัก เธอจึงล้มลงไปที่พรมบนพื้น

“เนลลี่!” เสียงของเนลลี่ที่ล้มลงข้างหลังทำให้ลูน่าตื่นตระหนก เมื่อเธอหันหน้ามามองดูเนลลี่ตามสัญชาตญาณ ออร่าก็คว้ามือของลูน่าไว้ก่อนแล้ว

เพียะ!

หูของลูน่ามีเสียงวิ้งจากแรงกระทบ ไม่นานเลือดก็ไหลเต็มปากเธอ

ออร่ายกมือขึ้นตบเธออีกครั้ง แต่เพราะว่าเธอไม่เคยต้องลงมือทำเรื่องแบบนี้เองมาตลอดชีวิต ปฏิกิริยาการตอบสนองของเธอจึงเร็วไม่เท่าลูน่า และแรงของเธอก็สู้ลูน่าไม่ได้เช่นกัน

ลูน่าไม่สนใจสถานะของออร่าในฐานะแขกของบ้าน และกดออร่าลงบนพื้น

เธอลิ้มรสเลือดที่ไหลออกมาจากมุมปากของตัวเอง “ยังไม่เข็ดอีกใช่ไหม?”

ลูน่ายกมือขึ้นแล้วเหวี่ยงไปที่ใบหน้าของออร่า ทว่าทันใดนั้น ก็มีคนคว้าข้อมือของเธอเอาไว้ก่อน

โจชัว

สีหน้าของเขาเย็นชามาก “คุณกำลังทำอะไรของคุณ?”

“พี่โจชัวคะ คนรับใช้ของคุณทำร้ายฉัน!”

ออร่าฉวยโอกาสในตอนที่ลูน่ากำลังหยุดชะงักเพื่อลุกขึ้นและเตะเข้าที่หลังของเธอด้วยกำลังทั้งหมดที่มี “กล้าดียังไงถึงมาแตะต้องฉัน! เธอคิดว่าเธอเป็นใคร?! นังนี่”

ปลายรองเท้าที่แหลมคมของออร่าแทงเข้าที่หลังของลูน่าอย่างแรงจนทำให้เธอขมวดคิ้วด้วยความเจ็บปวด

“คุณน้า!” เนลลี่รีบคลานเข้าไปหาลูน่าด้วยความเป็นกังวล เธอสะบัดมือของโจชัวออก “คุณน้า คุณเป็นยังไงบ้างคะ?”

โจชัวหันไปมองเนลลี่และต้องการพูดอะไรบางอย่างแต่แล้วเขาก็ได้เห็นรอยมือบนใบหน้าของเธอ

บนใบหน้าของเนลลี่มีรอยฝ่ามือของผู้ใหญ่ประทับอยู่บนแก้มเล็ก ๆ ของเธออย่างชัดเจน

เขาดึงเนลลี่เข้าไปในอ้อมแขนในขณะที่รัศมีที่เย็นยะเยือกและน่าสะพรึงกลัวเล็ดลอดออกมาจากร่างของเขา “ใครตบหน้าลูกแบบนี้?”