ความรู้สึกส่วนลึกในหัวใจ

“พวกมึง” เสียงเข้มทักทายคนทั้งสองอย่างสนิทสนม เสือ เจแปนและกวินพวกเขาต่างก็เป็นเพื่อนสนิทของศิลาและมาวิน

“ทำไมมาช้าจังวะ” มีเพียงศิลาเท่านั้นที่ทักทายพวกเขา ส่วนชายอีกคนเอาแต่ก้มหน้าพยายามเก็บความรู้สึกไม่ให้แสดงออกไปมากกว่าที่เป็น

เพียงแต่ต่อให้มาวินจะเก็บความรู้สึกที่มีต่อศิลาเอาไว้ลึกแค่ไหนทั้งเสือเจแปนและกวิน ต่างก็รับรู้มาตลอด เพียงแต่พวกเขาไม่อยากจะพูดอะไร เพราะยังไงพวกเราทั้งหมดห้าคนก็เป็นเพื่อนกันทั้งนั้น

ส่วนเรื่องหัวใจมาวินต้องเป็นคนจัดการเอง มันน่าจะรู้ดีว่าศิลาคิดกับมันยังไงแต่ก็ยังถลำเไปไกลเกินกว่าจะกลับมาได้

ไม่ใช่ว่าพวกเขาไม่เห็นใจและสงสารมัน เพียงแต่เรื่องหัวใจมันบังคับอะไรใครไม่ได้

“รถติด” กวินว่า ที่จริงพวกเขาก็มาตามหลังศิลาและมาวินนั่นแหละ เพียงแต่ไม่ได้เข้ามาแสดงตัว อีกอย่างพวกเขาอยากจะให้มาวินรับรู้ความรู้สึกเสียใจ ในยามที่ศิลาบอกว่าชอบผู้หญิงอื่น

ในฐานะเพื่อนพวกเขาไม่ได้ใจร้ายเลยสักนิด เพียงแต่อยากจะให้มันตัดใจจากศิลาให้ได้ก็เท่านั้น ให้ศิลามันพูดถึงผู้หญิงคนนั้นเยอะๆ มาวินมันจะได้เจ็บและตัดใจได้สักที

“อีกอย่าง มึงไม่ได้ดูเหรอว่าวันนี้เด็กนักเรียนหลายคนเริ่มกลับบ้านกันแล้ว” เจแปนว่า ก่อนจะเข้ามาในห้องเรียนเขาได้เข้าไปอ่านประกาศของโรงเรียนพอดี

ทางโรงเรียนแจ้งมาว่าอาจารย์ทั้งหมดที่ไปดูงานต่างจังหวัด ไม่สามารถเข้ามาทำการเรียนการสอนได้ตามปกติ เนื่องจากมีพายุเข้าและดินถล่มปิดทางขึ้นลงเขา พวกอาจารย์จึงติดอยู่บนเขาไม่สามารถกลับมาสอนได้ทัน

ทางโรงเรียนจึงสั่งให้นักเรียนกลับบ้านกะทันหัน พวกเขาทั้งสามที่เห็นว่าศิลาและมาวินทั้งสองคนไม่น่าจะได้อ่านประกาศ จึงเดินเข้ามาบอกพวกมันก่อนกลับบ้าน

“หืม” ศิลาที่ได้ยินเพื่อนหนุ่มทักท้วงจึงหันซ้ายหันขวามองไปรอบๆห้อง ปรากฏว่าเพื่อนในห้องเริ่มหายไปแล้วเหลือเพียงแค่ไม่กี่คนเท่านั้น

“เกิดอะไรขึ้น” มาวินที่เริ่มคุมอารมณ์ของตัวเองได้ จึงเงยหน้าเอ่ยถามเพื่อนสนิททั้งสามคน

“เกิดอุบัติเหตุนิดหน่อย อาจารย์ทั้งโรงเรียนไม่สามารถมาสอนได้จึงสั่งปิดเรียนวันนี้” เป็นเสือที่ตอบมาวิน ก่อนที่ร่างสูงของชายหนุ่มจะหันกลับไปมองศิลาอีกครั้ง

“กูได้ยินว่ามึงแอบชอบสาวเหรอ เธอเป็นใคร?” เสือถามเรื่องหญิงสาวปริศนาต่อหน้ามาวินระคนไม่รู้สึกอะไร

ใช่!เขาอยากให้ไอ้มาวินมันเจ็บ ทรมานเวลาที่มันได้ยินคนที่มันรักชื่นชมคนอื่น อีกทั้งยังจริงจังถึงขนาดอยากจะจีบเธอคนนั้นมาเป็นแฟน

“.......” เพียงแค่ประโยคนี้สิ้นสุดลง มาวินมองเสือด้วยสายตาเรียบนิ่งไม่แสดงความรู้สึกอะไรออกมา

“บอกมาเลยเผื่อว่ากูจะช่วยอะไรได้” เสือยังคงกล่าวต่อ ส่วนเจแปนและกวินต่างมองหน้ากันไปมา ตื่นตระหนกไม่เข้าใจว่าเสือมันต้องการจะทำอะไรอีก

ลำพังศิลาตอกแผลสดให้มันก็เจ็บมากพอแล้ว ไอ้เสือมันยังเอามีดไปกรีดแผลนั้นซ้ำเติมเข้าไปอีก

“เอ่อ วันนี้กูสั่งดอกไม้จากร้านแม่มึงได้ไหม สั่งตอนนี้ได้ไหมหรือว่าต้องสั่งล่วงหน้า” ศิลาว่าอย่างตื่นเต้น เพราะไม่รู้จะต้องเริ่มยังไงเลยถามเสือชายหนุ่มมาดเข้มที่มีแม่เป็นเจ้าของร้านดอกไม้

เขาคิดว่ามันน่าจะซึมซับความโรแมนติกจากลูกค้า มาแนะนำเขาที่เป็นเด็กหนุ่มพึ่งหัดรักได้

“ได้ดิ เดี๋ยวจัดการให้พิเศษเลย” ทั้งสองเพื่อนหนุ่มคุยกันโดยที่ไม่ได้สนใจคนที่เหลือเลย ทั้งประโยคบทสนทนาทั้งหมดต่างก็พูดถึงหญิงสาวในดวงใจของศิลาตลอด

มาวินที่นั่งฟังอยู่ข้างๆได้ยินประโยคทิ่มแทงใจ เขายิ่งไม่ต่างจากคนถูกแทงจนกระอักเลือดออกมาไม่ขาดสาย

เจ็บ! ความรู้สึกเจ็บปวดนี้เขาอยากจะบอกกับศิลา เพียงแต่สถานะของเขาไม่สามารถทำอะไรมากเกินกว่าเพื่อนคนหนึ่งจะทำได้

เขาไม่อยากเสียศิลาไป....

…………

ในเมื่อวันนี้ทางโรงเรียนไม่ได้จัดการเรียนการสอน ดังนั้นศิลาจึงส่งข้อความไปหาหญิงสาวให้มารับเขาเร็วกว่าเวลาที่เคยบอก

“ศิลามึงแน่ใจนะว่าจะใส่ชุดนักเรียน?” เจแปนมองดูการแต่งตัวของเพื่อนหนุ่ม ก่อนจะเอ่ยปากถามล่ะคนสงสัย

สาวที่มารับไอ้ศิลาจะไม่รู้สึกเขินอายอย่างนั้นเหรอ.......

“ทำไม มันไม่ดีเหรอ” ระหว่างที่กำลังรอเอื้อยมารับ เพื่อนๆของศิลาทั้งหมดยืนยันว่าจะยืนรอเป็นเพื่อนศิลา แม้ว่าความเป็นจริงพวกเขาตั้งใจรอเจอสาวในดวงใจของเพื่อนรักต่างหาก

“เอ่อ มึงไม่คิดว่าพี่เขาจะกลัวหน่อยเหรอ” คุกอยู่ตรงหน้า เขาเกรงว่าสาวจะหนีไอ้ศิลาก่อนที่มันจะได้จีบพี่เขานะสิ