วาสนาเอื้อย

ดวงตาคมมองรอบๆ ร้านอย่างเฉยชาก่อนที่สายตาคู่คมจะหยุดอยู่ที่หญิงสาวคนหนึ่ง

ในมุมที่เขานั่งอยู่นั้นสามารถมองเห็นเธอได้อย่างชัดเจน ผู้หญิงผิวขาวผ่อง ผมยาวดำสลวย กำลังนั่งกินเค้กคำโตอย่างเอร็ดอร่อย โดยที่ไม่ได้สนใจบรรยากาศรอบข้างเลยสักนิด

“นายขึ้นไปก่อนได้เลยฉันจะรอเอาเค้กให้คุณแม่เอง” เสียงเรียบสั่งเลขาข้างกายในขณะที่สายตายังคงจ้องมองหญิงสาวตรงหน้าตลอดเวลา

เธอเป็นใครกัน?

ศิลาหรือนายศิลา วัฒธนา ชายหนุ่มผู้มีดวงหน้าหล่อเหลาจมูกโด่ง ดวงตาคมเข้ม รูปหน้าหล่อราวกับรูปปั้น ผู้เป็นเจ้าของส่วนสูง 185 เซนติเมตรมีอายุเพียง 17 ปี

ชายหนุ่มผู้เป็นลูกชายคนเดียวของคุณพิเชฐ วัฒธนา เจ้าของบริษัทอสังหารายใหญ่ในประเทศไทย

ชายหนุ่มเข้ามาดูงานภายในบริษัทเหมือนกับทุกครั้งที่ผ่านมา ทว่าในวันนี้กลับแปลกไปจากเดิม เขานั่งอยู่ในร้านขนมหวานที่ไม่ชอบได้นานกว่าทุกครั้ง เพียงเพราะว่าภายในร้านมีใครบางคนที่ทำให้เขาสามารถนั่งอยู่ในร้านที่มีกลิ่นเค้กแบบนี้ได้นาน

ผู้หญิงตรงหน้าทำให้เขาลืมไปว่าเขาเกลียดร้านขนมหวานมากแค่ไหน

“เอ่อ จะดีเหรอครับ” ชัยธวัชเลขาวัยกลางคนรู้ดีว่าคุณชายน้อยของบ้านไม่ชอบกลิ่นเค้กกลิ่นชา ทว่าที่ชายหนุ่มทนมานั่งรอเค้กเพียงเพราะต้องการซื้อไปฝากคนเป็นแม่เท่านั้น

แม่เลี้ยงของเขาโปรดปรานขนมหวานมากเป็นพิเศษ โดยเฉพาะขนมเค้ก เขาเป็นชายหนุ่มที่รักแม่มากแม้ว่าจะไม่ชอบขนมหวานแต่ก็ยอมมาซื้อให้แม่ได้

“อืม ไปเถอะ” แค่อยากจะนั่งมองสาวสวยตรงหน้าก็แค่นั้น อยากรู้อยากจดจำใบหน้าสวยๆของเธอเอาไว้ เผื่อมีโอกาสจะได้ทำความรู้จักกับเธอ

ร่างสูงยิ่งมองยิ่งอยากรู้จักหญิงสาวตรงหน้า ก่อนจะคิดอะไรบางอย่างได้ เขาจึงเดินไปที่เคาน์เตอร์บาร์

“คุณศิลาต้องการอะไรเพิ่มหรือเปล่าคะ” พนักงานสาวที่มองเห็นลูกชายคนเดียวของเจ้าของตึกทำงานที่เธอเช่าทำร้านคาเฟ่ ได้แต่แก้มแดงเขินอายยามที่ได้มองหน้าหล่อเหลาของชายหนุ่ม

“ของผู้หญิงโต๊ะนั้นผมจ่ายเอง” หน้าคมพยักหน้าไปยังหญิงสาวร่างบางสวยสง่าที่นั่งกินเค้กอยู่มุมหนึ่งของร้าน

“ดะได้ค่ะ”

“ฝากให้เธอด้วย” นี้เป็นไลน์ติดต่อเขาเอง แม้ว่ามันจะเป็นความหวังริบหรี่ที่คนตัวเล็กจะติดต่อกลับมา ทว่าต่อให้มันจะมีหวังเพียงเล็กน้อยเขาก็ยินดีที่จะเสี่ยง

ที่จริงก็อยากจะเดินเข้าไปของไลน์สาวเจ้าด้วยตัวเอง แต่เขากลัวว่าเธอจะไม่สนใจ

เธอเป็นผู้หญิงที่สวยมาก สวยจนเขาไม่มั่นใจว่าหน้าตาแบบนี้ของเขาเธอจะสนใจหรือเปล่า สังเกตได้จากภายในร้านที่มีพนักงานบริษัทชายหลายคนเหลือบมองเธออยู่เป็นระยะ เพียงแต่เธอไม่ได้สนใจ

ความสนใจของคนตัวเล็กคงมีแต่เค้กก้อนน่าเกลียดพวกนั้น เมื่อก่อนเขาเกลียดกลิ่นเค้กมาก แต่ว่าตอนนี้ไม่ใช่แค่กลิ่นแล้วแต่เป็นหน้าตาและรูปร่างของพวกมันด้วย

พนักงานสาวที่เห็นข้อมูลของเด็กหนุ่มจึงได้แต่ตาโต รู้สึกอิจฉาหญิงสาวคนนั้นที่จู่ๆก็ได้เบอร์ติดต่อของลูกชายเจ้าของบริษัท

เธออยากมีวาสนาแบบนี้บ้าง จะต้องทำยังไงทำบุญที่วัดไหนกัน ถึงจะสามารถทำให้น้องศิลาคนหล่อเข้าหาแบบนี้

“พี่ครับ อย่าลืมเอาให้เธอนะ” ศิลาเรียกพนักงานอีกครั้งเมื่อเห็นว่าเธอมองกระดาษโน๊ตแผ่นเล็กในมือเขานานเกินไป

“ได้ค่ะพี่จะจัดการให้”

“ขอบคุณครับ”

ก่อนที่ศิลาจะจากไปสายตาของเขาเอาแต่จ้องมองร่างบางไม่ห่าง ในใจแอบหวังให้คนตัวเล็กติดต่อเขากลับมา

...............

เอื้อยหญิงสาวบ้านนาลูกสาวเศรษฐีภูธรจังหวัดขอนแก่น หญิงสาวผู้มีใบหน้าสวยงามราวกับรูปปั้น เพียงใครได้เห็นได้สบตาต่างต้องลุ่มหลงในความมีเสน่ห์ของเธอ

ลูกสาวเศรษฐีภูธรผู้ที่เบื่อกับชีวิตที่ถูกคนเป็นพ่อแม่ตามใจ จนต้องออกมาจากบ้านเข้าหางานทำในกรุงเทพ

ตำแหน่งงานที่อยากจะทำคืออะไรก็ได้ขอเพียงได้งานทำ เงินไม่เน้นเพราะชีวิตนี้เธอไม่ได้ขาดเงิน ขอเพียงได้ใช้ชีวิตสงบสุขตามแบบฉบับสาวโสดก็พอ

ที่เหลืออนาคตจะเป็นยังไงก็แล้วแต่ชีวิตมันจะเป็นไปเถอะ........

“อืม ไม่เสียแรงที่ตามมาจากรีวิว” ก่อนหน้านั้นร่างบางอยากกินเค้กมาก เพียงแต่ไม่รู้ว่าจะกินที่ร้านไหนเลยหาข้อมูลจากกลุ่มคนรักเค้ก

จึงได้พิกัดมาที่บริษัทแห่งหนึ่ง ซึ่งเค้กร้านนี้ตั้งอยู่ในตึกบริษัท ทว่าข้างล่างตึกกลับเป็นร้านอาหารร้านคาเฟ่เธอจึงมากินที่ร้านนี้ตามคำแนะนำ

“ซื้อเก็บไปไว้กินที่ห้องดีกว่า” ร่างบางพึมพำกับตัวเองก่อนจะเดินเข้าไปเลือกเค้กตรงตู้เก็บเค้กและทำการเช็กบิลกลับไปนอนตากแอร์ที่ห้อง

“ขอนมสดเพิ่ม 2 ชิ้นคะ” ในร้านนี้เธอติดใจเค้กนมสดมากจึงไม่พลาดที่จะสั่งไปเก็บไว้กิน พนักงานสาวจัดการให้เสร็จสับก่อนจะส่งเค้กให้ร่างบางตรงหน้า

“เอ่อ มีคนจ่ายให้คุณผู้หญิงแล้วนะคะ” ผู้หญิงคนนี้สวยมากจริงๆ ก่อนหน้านั้นมองด้วยระยะไกลยังสวยสะดุดตาแต่พอได้จ้องมองใกล้ๆ กลับสวยจนหยุดมองไม่ได้เลย ไม่น่าคุณศิลาถึงได้มีอาการแบบนี้ พนักงานคิดในใจ

“เอ่อ ใครเหรอคะ?” ใคร? เธอมาที่นี่ยังไม่ได้บอกเพื่อนสาวเพื่อนกะเทยเลยสักคนไม่รู้จักใครด้วยซ้ำ แล้วเขาเป็นใครกันที่กล้ามาเลี้ยงเค้กให้คนไม่รู้จักแบบนี้

“นี่เป็นไลน์ติดต่อของเขาคะ”

“.........” มีทิ้งไลน์ติดต่อเอาไว้ด้วย ใครจะกล้าติดต่อไปโรคจิตหรือเปล่า