Novels by ข้าอยากรวย/กาลามังสีดำ

“คุณเจ้าเย่ว่าอะไรนะครับ” ชายชาวยุโรปคู่ค้าของเจ้าเย่เอ่ยขึ้น เขาคิดว่าชายหนุ่มกำลังพูดคุยกับเขา“อ้อ ผมว่าอีกไม่นานก็จะถึงอาหารเย็นแล้ว ไม่ทราบว่าคุณมาร์ตินพอจะว่างอยู่ทานข้าวกับผมไหม” เพราะคนทั้งสองก็นั่งคุยงานกันที่ร้านกาแฟมาเนิ่นนานพอสมควร“อืม ได้สิครับ ผมยังไงก็ได้” เขาเองก็ลืมไปว่าเป็นคนนัดชายหนุ่มตรงหน้ามาคุยงาน ทว่ากลับละเลยจนลืมเรื่องของอาหารไป ในเมื่อคุณเจ้าเย่เอ่ยปากชวนแล้วเขาจะปฏิเสธได้ยังไง มาร์ตินคิดในใจ“เราทานหม้อไฟกันดีไหม คุณเป็นคนต่างชาติผมอยากจะแนะนำหม้อไฟจีนให้คุณลองทาน”เจ้าเย่เสนอเพราะร้านอาหารที่ใกล้มากที่สุดตอนนี้ก็น่าจะเป็นร้านหม้อไฟที่อยู่ตรงข้ามร้านกาแฟที่เราสองคนนั่งอยู่ตอนนี้“ได้ครับ ผมก็อยากจะลองทานเหมือนกัน”เพียงไม่นานคนทั้งสองและบอดี้การ์ดอีกหลายคนก็เข้ามานั่งอยู่ในร้านหม้อไฟ“เอะ นั้นภรรยาของคุณหรือเปล่าครับ” มาร์ตินชี้ไปยังมุมหนึ่งของร้านอาหาร มุมที่มีหลินเยียนและหนานฉู่นั่งอยู่“ครับ เธอน่าจะมาทานกับเพื่อน” ไม่คิดว่าหลินเยียนจะลืมเรื่องข้อตกลงเร็วขนาดนี้ ก่อนหน้านั้นเธอเซ็นต์ข้อตกลงเรื่องการหย่าไปเอง ผ่านมาไม่นานก็ลืมมันไปแล้ว“ถ้าอย่างนั้นเราไปน

นิ้วเรียวชี้เข้าหาตัวเองก่อนจะต่อปากต่อคำกับคนตรงหน้า ที่เธอกล่าวมามันเป็นเรื่องจริงทั้งนั้น คนที่สมควรอายมันเป็นผู้หญิงตรงหน้ามากกว่าไม่ใช่เธอ“หลินเยียน”“ไม่ต้องเรียกฉัน ฉันยังจำได้ว่าตัวเองชื่ออะไรและอยู่ในสถานะไหน” อย่างน้อยเธอก็ยังมีสถานะภรรยาแต่ง มีใบทะเบียนสมรส“เหอะ! กอดเอาไว้ให้ดีเถอะทะเบียนสมรสนั้น” หยางมี่เดินหนีออกไปเพราะยิ่งอยู่ตรงนี้นาน ผู้คนก็ยิ่งเดินมาอยู่เป็นที่สนใจ“อย่างน้อยก็ยังมียางอายบ้าง” สายตาสวยมองตามหลังร่างบางสูงโปร่ง ก่อนจะส่ายหน้าไปมา ให้กับอดีตเพื่อนรักของหลินเยียน ไม่รู้ว่าเจ้าของร่างตัวจริงคบเพื่อนแบบนี้ได้ยังไงถ้าจะมีเพื่อนนิสัยและสันดานไม่รู้จักผิดแบบนี้ เป็นเธอจะเลือกอยู่คนเดียวดีกว่า“เอ่อ คุณลูกค้าสนใจชุดไหนเป็นพิเศษหรือเปล่าคะ” พนักงานเดินเข้ามาถามหลินเยียน หล่อนไม่คิดว่าคนมีชื่อเสียงอย่างหลินเยียนจะเดินเข้ามาชอปปิ้งร้านแบรนด์เสื้อผ้าเล็กๆ อย่างนี้“ฉันอยากได้ชุดที่ไม่หวานและโป๊เกินไป” ตอนแรกว่าจะใส่ชุดแนวเซ็กซี่เหมือนตอนที่อยู่ร่างเดิม ทว่าพอมาคิดดูตอนนี้ไม่น่าจะเหมาะสมเท่าไหร่เพราะรูปร่างของหลินเยียนไม่เหมาะกับชุดแบบนี้ เจ้าหล่อนน่าจะใส่ชุดลา

“ให้ขอบคุณอย่างนั้นเหรอ ขอบคุณที่สามีอย่างคุณไล่ฉันที่เป็นภรรยาออกจากบ้าน ทั้ง ๆ ที่ฉันพึ่งจะออกจากโรงพยาบาล” หลินเยียนพูดตอกย้ำกับเจ้าเย่เพื่อสื่อให้ชายหนุ่มรู้ว่า ไม่ว่าผู้หญิงคนไหนที่เจอกับสถานการณ์แบบนี้ ก็ไม่ควรที่จะถูกผู้เป็นสามีปฏิบัติตนอย่างนี้ใส่ ทำเหมือนกับว่าเราทั้งสองคนไม่เคยรักกัน ไม่เคยมีเยื่อใยต่อกัน“หลินเยียน” เจ้าเย่เอ่ยเรียกชื่อสาวเจ้าด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา เรื่องนี้เขาใจร้อนเกินไปจริง ๆ ใช้อารมณ์ตัดสินปัญหา ทั้งที่มันไม่สมควรทำเลยด้วยซ้ำ“เรียกฉันทำไมเหรอ”“อะแฮม! เปล่าไม่มีอะไร” ทำไมกันแค่ผมอยากจะถามว่าตอนนี้เธอไปอยู่ที่ไหนและจะทำอะไร แต่กลับปากหนักไม่กล้าพูดออกไปบรรยากาศภายในห้องรับแขกกลับเงียบสงบ ทั้งสองคนได้แต่นั่งมองหน้ากันไปมา ทว่ากลับไม่มีประโยคพูดคุยจากทั้งสองคนเลยสักนิด“อืม ถือว่าเงื่อนไขชัดเจนดี” ใช่แล้ว ตอนนี้เธอกำลังนั่งอ่านเงื่อนไขในการหย่าของหลินเยียนและว่าที่อดีตสามี“อืม”“แต่มีอยู่ข้อหนึ่ง คุณคิดว่ามันไม่เห็นแก่ตัวไปหน่อยเหรอ” อะไรกัน ห้ามไม่ให้เธอมีข่าวเสียหายกับชายคนอื่นเพราะอาจจะส่งผลต่อบริษัท แต่กลับไม่ได้เอ่ยถึงตัวของเขาเอง“ข้อไหน?”“คุณห้ามฉ

ปล่อยให้ภรรยาคิดเองเออเอง จนเป็นทุกข์ซึ่งเรื่องทั้งหมดที่เกิดขึ้นนั้น มันก็เป็นผลทำให้ชีวิตคู่ของเราสองคนไปไม่รอดยังไงล่ะ“ห๊า! ผมนี่นะ” อะไรกันก่อนหน้านั้นไม่เห็นภรรยาจะพูดอะไรเลย พอตอนจะหย่ากัน ก็หาว่าตนเองทำหน้าที่สามีไม่ดี ก็เขาไม่ใช่เหรอที่ทำงานงก ๆ หาเงินเพื่ออนาคตไปทำงานเช้ากลับบ้านค่ำ ก็ทำเพื่อครอบครัวทั้งนั้น จะมีก็แต่หญิงสาวนั่นแหละที่หาแต่เรื่องให้ตนต้องปวดหัวเพิ่มในแต่ล่ะวัน หาว่าตนมีชู้ ทั้งที่ความเป็นจริงมันไม่ใช่เลยสักนิด“ฉันต้องการเงิน 50 ล้านหยวนเพื่อแลกกับการหย่าของเราสองคน” แค่นี้มันยังน้อยไปด้วยซ้ำกับเวลาที่หลินเยียนต้องเสียไปกับการแต่งงานที่ล้มเหลวนี่“50 ล้านหยวนอย่างนั้นเหรอ” เหอะ! ที่แท้ก็ต้องการเงิน ที่เล่นตัวไม่ยอมหย่ากับตนก็เพื่อเรียกร้องเงินสินะ“ใช่ นี่ยังถือว่าน้อยไปด้วยซ้ำกับเวลาที่ฉันเสียไปตอนที่แต่งงานกับคุณ” หลินเยียนว่าอย่างไม่ยอมแพ้“แล้วคุณคิดว่าผมไม่เสียเวลาหรือไง!”“ไม่! เพราะคุณเป็นคนขอฉันแต่งงานเอง ขอให้ฉันลาออกจากงานเพื่อมาอยู่กับคุณ แล้วคุณล่ะ? ทำอะไรเพื่อชีวิตคู่ของเราสองคนบ้าง?” คนเห็นแก่ตัว เซี่ยวเฟยในร่างหลินเยียนคิดในใจ“ในเมื่อต้องหย่

แม่บ้านว่า เธอเองก็ไม่อยากจะทำอย่างนี้หรอก แต่มันเป็นคำสั่งของเจ้านาย เธอไม่กล้าขัดคำสั่ง“เหอะ!” เธอนอนป่วยอยู่โรงพยาบาลกลับไม่แม้แต่จะแวะไปเยี่ยมหรือไปดูแล หนำซ้ำพอเธอกลับมาบ้านยังสั่งไม่ให้เธอเข้าบ้านอีกอย่างนั้นเหรอเจ้าเย่ลืมไปหรือเปล่าว่าเขาและเธอยังไม่ได้หย่ากัน……….“ดิฉันขอโทษนะคะคุณหลินเยียน”“ช่างเถอะ! เธอจะทำอะไรได้ เธอเป็นลูกจ้างนิ ไม่ใช่เจ้าเย่” หลินเยียนไม่คิดจะกล่าวโทษหญิงสาวตรงหน้าเลยสักนิด เธอเข้าใจดีว่าแม่บ้านก็ทำไปตามหน้าที่เท่านั้น“อย่างนั้นฉันขอเข้าไปเอาของได้หรือเปล่า” ในความทรงจำเดิมของร่างนี้ หากว่าเธอจำไม่ผิด หลินเยียนได้เก็บของบางอย่างอยู่ในห้องนอน เธอจะเข้าไปเอา“แต่ว่า….”“ไม่ต้องห่วง ฉันเข้าไปเอาแปบเดียว เจ้าเย่ไม่ว่าอะไรเธอหรอก” เพราะยังไงวันนี้เธอก็ตั้งใจจะมาเก็บของเพื่อออกจากคฤหาสน์หลังนี้อยู่แล้ว“อย่างนั้นก็ได้ค่ะ”หลินเยียนเข้าไปเอาของแปบเดียวอย่างที่บอกกับแม่บ้านไว้จริง ๆ หลังจากนั้นเธอจึงนั่งรถแท็กซี่ออกไปจากคฤหาสน์หลังนี้ทันที ซึ่งที่ที่เธอจะไปก็คือคอนโดหรูที่หลินเยียนแอบเอาเงินเก็บทั้งหมดซื้อเอาไว้ก่อนจะตกลงแต่งงานกับเจ้าเย่คอนโด xxหลินเยียนเด

“ซี๊ด!” มือเรียวยกขึ้นมากุมขมับก่อนจะค่อย ๆ ลืมตาขึ้นมามองไปยังรอบห้อง ดวงตาสวยมองไปรอบ ๆ ห้องเพื่อหาใครสักคน แต่ว่าในห้องที่กว้างใหญ่แห่งนี้มีแค่เธอเพียงคนเดียวเท่านั้น“ซิ นี่ฉันยังเป็นดาราดังอยู่หรือเปล่า” เซี่ยวเฟยบ่นอย่างไม่จริงจังเพราะเธอก็ไม่ได้คาดหวังว่าจะมีใครมาดูแลเธอนางร้ายอย่างเธอใครเขาอยากจะอยู่ใกล้ การที่พวกเขานำตัวเธอมาส่งที่โรงพยาบาลมันก็ถือว่าดีมากแล้ว“ขออนุญาตคะ” ประตูห้องถูกผลักเข้ามาหลังสิ้นเสียงประโยคหนึ่ง“คุณหลินเยียนฟื้นแล้วเหรอคะ” พยาบาลสาวทักทายตามหน้าที่ ทว่าคนที่นอนอยู่บนเตียงผู้ป่วยกลับเลิกลัก หันซ้ายหันขวามองหาเจ้าของชื่อที่พยาบาลสาวเรียกทว่าภายในห้องกลับไม่มีใครอยู่เลยนอกจากตัวเธอ“เธอพูดกับฉันเหรอ” นิ้วเรียวชี้เข้าหาตัวเองเพราะคิดว่าพยาบาลสาวน่าจะเข้าห้องผิด“เอ่อ ใช่ค่ะ”“ฉันชื่อหลินเยียน” อะไรกัน นี่เธอกำลังถ่ายละครอยู่เหรอ แต่จะเป็นไปได้ยังไงในเมื่อในห้องแห่งนี้ไม่มีกล้องเลยสักตัว“เอ่อ ใช่ค่ะคุณหลินเยียน ดิฉันขอตรวจดูอาการเบื้องต้นก่อนนะ”บางที่คุณผู้หญิงท่านนี้อาจจะนอนพักฟื้นอยู่ที่โรงพยาบาลมากเกินไปจึงทำให้มีอาการเบลอได้นางพยาบาลจัดการตรวจร่าง