เรียกพี่เอื้อยดีกว่านะคะ

ศิลาเลือกที่จะใส่ชุดเดิมถึงยังไงเขาก็ตั้งใจจะบอกหญิงสาวอยู่แล้ว ว่าเขาไม่ได้เป็นเด็กหนุ่มเรียนมหาลัยอย่างที่เธอคิด เขาเป็นเพียงเด็กน้อยมัธยมเท่านั้น

“ส่วนเรื่องดอกไม้ กูจะให้คนส่งไปให้ทีหลัง” เสือว่าในขณะที่สายตาคมจ้องมองร่างหนาของมาวิน ที่ยังคงยืนนิ่งไม่พูดไม่จา

“ขอบคุณมาก”

รอเพียงไม่นานรถยนต์คันหรูจึงค่อยๆเคลื่อนตัวเข้ามาใกล้หน้าโรงเรียนเอกชน  เพียงแต่หลังจากที่รถจอดกลับไม่มีใครเดินลงมาเลยสักคน

“มึงนั้นใช่รถพี่เขาหรือเปล่า” กวินว่าก่อนจะเร่งให้ศิลาส่งข้อความไปหาหญิงสาว

‘ศิลา ฉันว่าฉันหลงทางแล้ว’ ยังไม่ทันที่ร่างสูงจะส่งข้อความไปหาร่างบางด้วยซ้ำ เธอกลับชิงส่งข้อความมาหาเขาก่อน

‘เอ่อ คุณขับรถอะไรครับ’ จะใช่เธอหรือเปล่านะที่อยู่ในรถเบนซ์คันหรูสีดำนั้น หากว่าใช่แล้วล่ะก็เธอไม่ได้หลงทางหรอก เพราะตอนนี้รถคันนั้นอยู่หน้าโรงเรียนแล้ว

‘เบนซ์สีดำค่ะ คุณอยู่ตรงไหน?’ เมื่อได้อ่านประโยคที่หญิงสาวส่งมา ร่างสูงของศิลากลับตัวแข็งทื่อไม่กล้าเดินออกไปหาคนตัวเล็ก

เขากลัวว่าเธอจะไม่พอใจ ว่าคนที่เธอคิดว่ายังเรียนอยู่มหาวิทยาลัยกลับเป็นเด็กมัธยมปลายคนหนึ่งเท่านั้น

“พวกมึง พี่เขาขับรถคันนั้นจริงๆ” ศิลาหันหน้าไปมองเพื่อนๆด้วยสีหน้าเจือลง

“มึงเดินเข้าไปสิ พวกกูจะดูอยู่ตรงนี้” ไม่เข้าใจไอ้ศิลาสาวมาหาทำไมไม่รีบออกไป ยังจะมาลังเลอีก ถึงยังไงพี่เขาก็ต้องรู้อยู่ดีว่ามันยังเรียนอยู่

“เอ้า!ยังจะยืนนิ่งอยู่อีก” เจแปนรีบเร่งเพื่อนหนุ่มให้ออกไปหาสาว หากให้เธอรอนานเกรงว่าจะสร้างความไม่พอใจให้พี่สาวคนนั้นไปเสียเปล่า

‘รออยู่ที่รถเถอะครับผมเห็นแล้ว’ เอื้อยที่ได้ยินประโยคนี้ของชายหนุ่ม ทำให้เธอยิ่งงงเข้าไปใหญ่

ไม่เข้าใจและก็เดาไม่ถูกด้วยว่าศิลาอยู่แถวนี้ ในเมื่อบริเวณนี้ไม่มีมหาวิทยาลัยอะไรเลย มีเพียงโรงเรียนมัธยมเอกชนแห่งหนึ่งเท่านั้นที่เป็นสถานศึกษา

เขาอยู่ที่นี้อย่างนั้นเหรอ?

เพียงไม่นานประตูรถฝั่งตรงข้ามคนขับก็ถูกเคาะกระจกจากข้างนอก ก่อนที่สายตาคู่สวยจะเหลือบไปเห็นใบหน้าที่คุ้นเคย

“ขึ้นมาเลยคะ”

“ขอบคุณครับ” ร่างสูงของศิลาก้าวขึ้นมาในรถทันที หลังจากที่เขาได้รับอนุญาตจากคนตัวเล็ก เพียงแต่ในตอนที่ชายหนุ่มขึ้นไปนั่งในรถแล้วกลับเกิดความเงียบขึ้นมากะทันหัน

เอื้อยได้แต่มองร่างสูงที่นั่งอยู่เบาะนั่งข้างกายนิ่ง ดวงตาคู่สวยจ้องมองชุดที่ชายหนุ่มใส่อย่างไม่วางตา

ป๊าด!แต่งชุดนี้คือมาหล่อทะลุบ้านแท้ เอื้อยคิดในใจก่อนจะสำรวจชายหนุ่มอีกครั้ง

ทว่ายิ่งมองแก้มนวลทั้งสองข้าง ยิ่งขึ้นสีแดงระเรื่อเพราะไม่คิดว่าศิลาที่เห็นเมื่อวานกับวันนี้จะเป็นคนคนเดียวกัน เขาดูน่ารักมากในชุดนักเรียน

“คุณแต่งคอสเพลย์เหรอคะ?” หรือว่าห้องเรียนของศิลาจะมีกิจกรรมเลยต้องกลับไปแต่งชุดนักเรียนอีกครั้ง

“ปะเปล่าครับ” คนตัวเล็กคิดว่าเขาแต่งคอสเพลย์อย่างนั้นเหรอ เฮ้อ!แบบนี้แล้วเขาจะเริ่มอธิบายให้เธอฟังยังไงดี

“ละแล้วทำไมถึงแต่งชุดนักเรียนล่ะ” เสียงหวานถามตะกุกตะกัก แต่งชุดนักเรียนให้เธอมารับและสถานที่ตรงนี้ก็เป็นโรงเรียนเอกชน มันหมายความว่ายังไงกันแน่

“ผมเรียนอยู่ที่นี้ครับ” ศิลาว่าด้วยความมั่นใจ แม้ว่าจะยังหวั่นว่าคนตัวเล็กข้างกายจะโกรธ ที่เขาไม่ยอมบอกเธอตั้งแต่แรกว่าตัวเองเรียนอยู่มัธยมปลายก็ตาม

แต่ยังไงซะเขาก็ไม่อาจหนีความจริงพ้นอยู่ดี

“หมายความว่าคุณ เอ่อ เรียนอยู่มัธยมอย่างนั้นเหรอ” เด็กน้อยสมัยนี้มันคือมาหล่อคักแหน่แท้ เอื้อยได้แต่อุทานเป็นภาษาอีสาน

เธอไม่ได้โกรธเลยสักนิดที่เขายังเรียนอยู่ในวัยมัธยมเพียงแค่ตกใจเล็กน้อยเท่านั้น เพราะเรื่องนี้เธอเป็นคนเข้าใจผิดศิลาเอง เข้าใจว่าเขาเรียนอยู่ในระดับมหาวิทยาลัย ทั้งที่ความเป็นจริงมันไม่ใช่

“ครับ” ศิลาตอบกลับขณะที่ใบหน้าก้มลงไม่กล้าสบสายตาหญิงสาวที่อยู่ข้างกาย

“........” เอื้อยอ้ำอึ้งไม่คิดว่าเด็กน้อยวัยสิบเจ็ดสิบแปดจะหล่อและหน้าตาดีแบบนี้

ศิลาแต่งตัวแบบนี้แล้วหล่อมาก หล่อกว่าวันแรกที่เธอเจอเขาอีก ไม่รู้ทำไมยามที่หญิงสาวเห็นชายหนุ่มแต่งตัวด้วยชุดเครื่องแบบนักเรียนแล้วมันทำให้เธอใจสั่น

อดไม่ได้ที่จะหันไปมองหน้าหล่อๆของคุณศิลาไม่ได้ เอ่อไม่สิเธอจะเรียกคุณได้ยังไงก็เขาเป็นน้องเธอตั้งสิบถึงสิบเอ็ดปี เธอต้องเรียกเขาว่าน้องสิถึงจะถูก ต้องเรียกน้องศิลา...

“ไม่คิดเลยนะคะว่าคุณจะยังเรียนอยู่แค่มัธยมปลายเท่านั้น” บุคลิกของเขา ยามที่อยู่ข้างนอกมันดูเป็นผู้ใหญ่มาก ทำให้เธอไม่คาดคิดมาก่อนว่าศิลาจะอายุเพียงเท่านี้

“คะคุณโกรธผมหรือเปล่า?” ชายหนุ่มถามด้วยน้ำเสียงตะกุกตะกัก กลัวว่าผู้หญิงในดวงใจคนนี้จะไม่พอใจที่ตัวเองไม่ได้บอกความจริงตั้งแต่แรก

“คุณ?” คิ้วโก่งเลิกขึ้นด้วยความไม่เข้าใจ

“........” ใช่จริงๆด้วยคนตัวเล็กโกรธเขาจริงๆที่ไม่ยอมบอกความจริง แล้วเขาต้องทำยังไง ศิลาที่เห็นสีหน้าของเอื้อยก็ยิ่งว้าวุ่น พรางคิดว่าคนตัวเล็กไม่พอใจตนเอง

“เรียกผิดหรือเปล่าคะ” เธอเป็นพี่เขาตั้งหลายปี การที่ชายหนุ่มมาเรียกเธอว่าคุณแบบนี้มันดูไม่แปลกไปหน่อยเหรอ

“เอ่อ ทำไมครับ”

“เรียกพี่เอื้อยดีกว่านะคะ” ไม่ว่าเปล่าร่างบางกลับขยับเข้าไปใกล้เด็กหนุ่ม ก่อนจะยืนหน้าสวยๆเข้าไปประชิดหน้าหล่อเหลาของศิลา ร่างสูงตัวแข็งทื่อยามที่คนตัวเล็กขยับเข้ามาใกล้