All Chapters of วาสนาเอื้อย: Chapter 1 - Chapter 10

ดวงตาคมมองรอบๆ ร้านอย่างเฉยชาก่อนที่สายตาคู่คมจะหยุดอยู่ที่หญิงสาวคนหนึ่งในมุมที่เขานั่งอยู่นั้นสามารถมองเห็นเธอได้อย่างชัดเจน ผู้หญิงผิวขาวผ่อง ผมยาวดำสลวย กำลังนั่งกินเค้กคำโตอย่างเอร็ดอร่อย โดยที่ไม่ได้สนใจบรรยากาศรอบข้างเลยสักนิด“นายขึ้นไปก่อนได้เลยฉันจะรอเอาเค้กให้คุณแม่เอง” เสียงเรียบสั่งเลขาข้างกายในขณะที่สายตายังคงจ้องมองหญิงสาวตรงหน้าตลอดเวลาเธอเป็นใครกัน?ศิลาหรือนายศิลา วัฒธนา ชายหนุ่มผู้มีดวงหน้าหล่อเหลาจมูกโด่ง ดวงตาคมเข้ม รูปหน้าหล่อราวกับรูปปั้น ผู้เป็นเจ้าของส่วนสูง 185 เซนติเมตรมีอายุเพียง 17 ปีชายหนุ่มผู้เป็นลูกชายคนเดียวของคุณพิเชฐ วัฒธนา เจ้าของบริษัทอสังหารายใหญ่ในประเทศไทยชายหนุ่มเข้ามาดูงานภายในบริษัทเหมือนกับทุกครั้งที่ผ่านมา ทว่าในวันนี้กลับแปลกไปจากเดิม เขานั่งอยู่ในร้านขนมหวานที่ไม่ชอบได้นานกว่าทุกครั้ง เพียงเพราะว่าภายในร้านมีใครบางคนที่ทำให้เขาสามารถนั่งอยู่ในร้านที่มีกลิ่นเค้กแบบนี้ได้นานผู้หญิงตรงหน้าทำให้เขาลืมไปว่าเขาเกลียดร้านขนมหวานมากแค่ไหน“เอ่อ จะดีเหรอครับ” ชัยธวัชเลขาวัยกลางคนรู้ดีว่าคุณชายน้อยของบ้านไม่ชอบกลิ่นเค้กกลิ่นชา ทว่าที่ชายหนุ่มท

เมื่อได้ฟังรายละเอียดจากคนเป็นพ่อศิลาจึงได้แต่เจ็บใจ พ่อรู้ทั้งรู้ว่าเพื่อนของตัวเองหวงที่ดินแต่ก็ยังอยากจะซื้อ ขนาดพ่อที่เป็นเพื่อนกันกับคุณลุงเจ้าของที่ดินยังคุยกันไม่ได้เลย และตัวเขาล่ะเป็นใคร?พ่อตั้งใจกลั่นแกล้งเขาชัดๆเลยแบบนี้ หนำซ้ำยังส่งให้เขาไปเข้าหาลูกสาวของคุณลุงอีก พ่อของเขาช่างเป็นคนจริงใจต่อเพื่อนรักจริงๆ“ทำไม? หรือว่าแกไม่มีปัญญา” ที่ดินตรงนั้นเป็นทำเลทองของจังหวัดนครราชสีมาหรือโคราช เพราะอีกไม่กี่ปีข้างหน้ารัฐบาลจะสร้างรถไฟฟ้าความเร็วสูงผ่านตรงนั้นหากว่าซื้อที่มาได้กำไรทั้งหมดหลังจากที่หักค่าใช้จ่ายจากการลงทุนแล้วเขาจะยกให้เจ้าศิลาทั้งหมดเลย“พ่อ ที่ดินดีแบบนั้นหากว่าผมเป็นคุณลุงผมลงทุนเองไม่ดีกว่าเหรอ” มันค่อนข้างยากที่ท่านจะขายให้“ศิลาแกถามฉันอย่างนั้นเหรอ?”“........” ร่างสูงของเด็กหนุ่มพยักหน้า เรื่องนี้พ่อเป็นคนต้นคิดดังนั้นเรื่องรายละเอียดทั้งหมดพ่อก็น่าจะรู้“นั้นมันเป็นปัญหาของแก ฉันมอบงานให้แกแล้ว” เรื่องอะไรเขาจะช่วยมัน ให้เจ้าลูกชายไปยุ่งอยู่กับงานนั่นแหละดีแล้ว จะได้ไม่มีเวลามายุ่งกับภรรยาของเขามันอยากมีคนดูแลมันต้องหาเมียเอง จะมาอ้อนภรรยาของเขาทำไม มัน

“ทำไมคะคุณชอบไม่ใช่เหรอ?” ชอบมากไม่ใช่หรือไง อย่างนั้นก็กินเข้าไปเยอะๆเถอะ เธอเองก็หิวมากเหมือนกัน ทั้งวันที่ผ่านมาก็กินเพียงเค้กไม่กี่ชิ้นเท่านั้น“ตะแต่” หน้าตาของเขามันบ่งบอกว่าชอบมากเลยอย่างนั้นเหรอ ศิลาคิดในใจ“หื่ม...หรือว่าจะเอาสาม” มุมปากอวบอิ่มยกยิ้มอย่างชอบใจ เขาไม่รู้ตัวหรือไงว่าเป็นผู้ชายที่เก็บอาการไม่อยู่ รู้สึกยังไงสีหน้าก็ออกอย่างนั้น“ผมว่าเราสั่งสองก็พอครับ” มือหนายกขึ้นมาเช็ดเหงื่อตามไรผม แม้ว่าภายในห้องอาหารจะมีความเย็นจากแอร์ก็ตาม โดยที่ไม่รู้เลยว่าท่าทางของเขาในตอนนี้ตกอยู่ในสายตาของเอื้อยตลอดเวลา.....................ในระหว่างที่คนทั้งสองนั่งทานอาหารด้วยกันกลับมีสายตาอีกคู่หนึ่งที่จ้องมองมาตลอดเวลาเธอเข้าใจดีว่าชายหนุ่มอย่างศิลาที่มีทุกอย่างเพียบพร้อม จะมีหญิงสาวเข้ามาแวะเกี่ยว แต่เธอไม่เคยรู้เลยว่าผู้หญิงคนนั้น คนที่นั่งยิ้มหน้าระรื่นกับศิลาตอนนี้เป็นใครผู้หญิงที่โรงเรียนก็ไม่ใช่ แล้วเป็นใครกันที่สามารถทำให้ศิลายิ้มได้ตลอดเวลาแบบนี้ นี่เป็นครั้งแรกที่เธอเห็นเขายิ้มเต็มอิ่มทำไมเธอถึงไม่ได้รอยยิ้มแบบนี้จากเขากัน“นี่คู่นั้นน่ารักจังเลยเนอะ ผู้หญิงก็สวยผู้ชายก็

พอเข้ามาภายในห้องที่ถูกจัดแต่งด้วยโทนสีขาวมุขสไตล์เรียบๆ เพียงแค่ก้าวเท้าเข้ามาเท่านั้นเสียงมือถือก็ดังขึ้นทันทีแม้ว่าร่างบางจะยังไม่ดูมือถือว่าใครที่เป็นคนโทรเข้ามาแต่เธอก็รู้ได้ว่าคนที่โทรเข้ามาเป็นพ่อหรือไม่ก็แม่ของเธอนั้นเอง“ค่ะพ่อ” เป็นอย่างที่คิดเอาไว้จริงๆ ทำไมนะเวลาที่เธอซื้อหวยถึงได้เดาไม่ถูกแบบนี้“เป็นยังไงบ้าง” เสียงแหบว่า เขานั้นไม่ได้จะโทรเข้ามาหาบุตรสาวเรื่องที่ดินเลยสักนิด แต่อยากจะรู้ว่าเธอกับลูกชายเพื่อนของเขาเข้ากันได้ดีหรือเปล่าส่วนเรื่องที่ดินเขายังไงก็ได้เพราะยกการตัดสินใจนี้ให้บุตรสาวคนเดียวไปแล้ว เอื้อยจะขายหรือไม่ขายมันเป็นสิทธิ์ของลูกสาวเขา“เรื่องที่ดินยังไม่คุยเรื่องรายละเอียดอะไรคะพ่อ เรานัดคุยกันอีกทีวันพรุ่งนี้” ทว่าหญิงสาวกลับยังไม่เข้าใจจุดประสงค์ของคนเป็นพ่อในระหว่างที่คุยกับชายวัยกลางคนหญิงสาวจึงเดินเข้าไปหยิบเค้กในตู้เย็นกิน“นี่ลูกกินเค้กอีกแล้วเหรอ” เสียงเข้มกล่าวล่ะคนรู้ทันเพราะในตอนที่บุตรสาวของเขาอยู่ที่บ้าน เธอก็กินเค้กเป็นประจำเรียกได้ว่ากิน

‘จะเลิกเรียนเร็วไหมคะ?’ ข้อความจากเอื้อยถูกส่งมาหาศิลา ในการเรียนระดับมหาลัยนั้นเป็นการเรียนที่ไม่มีชั่วโมงเรียนตายตัวบ้างวันเลิกเร็วบางวันเลิกเรียนช้า ทำให้เอื้อยต้องส่งข้อความหาศิลาเพราะเธอคิดว่าชายหนุ่มเรียนอยู่ระดับมหาวิทยาลัย‘4 โมงเย็นครับ’ ศิลารีบตอบกลับหญิงสาวอย่างรวดเร็ว รู้สึกดีใจที่เธอส่งข้อความมาหาเขามาวินที่เห็นเพื่อนหนุ่มมีอาการเปลี่ยนไปหลังจากที่ได้รับข้อความจากใครบางคน เขาจึงชะเง้อมองไปยังหน้าจอมือถือ ก่อนจะพบเข้ากับข้อความหนึ่งเข้าประโยคคำถามที่ลงท้ายด้วยคะ จะเป็นใครไปไม่ได้นอกจากผู้หญิง นั้นหมายความว่าตอนนี้เพื่อนของเขากำลังคุยกับผู้หญิงอยู่อย่างนั้นเหรอใครกัน?ไม่รู้ว่าเพราะอะไรเมื่อมาวินรับรู้ว่าเพื่อนสนิทของตัวเองแอบคุยกับสาว เขากลับรู้สึกจิตใจวูบวาบ เหมือนกำลังจะสูญเสียอะไรบางอย่างไปมันแปลกหรือเปล่าหากเขารู้สึกว่าเขาไม่อยากให้ศิลาคุยกับใครเลย อยากอยู่เป็นเพื่อนเล่นกันแบบนี้ตลอดไป“มึงมีสาวเหรอ?” เสียงเบาราวกับคนกระซิบเอ่ยขึ้นที่ข้างหูศิลา“ยัง”