Chapter 6

ไปทานข้าวกันก่อนดีกว่าไหมตรีรินทร์ ผมหิวแล้ว” ธมกานต์ลุกขึ้น พร้อมกับเดินมาที่ หญิงสาวนั่งทำงาน

ตรีรินทร์ก้มมองนาฬิกาเกือบเที่ยงวันแล้ว ไม่น่าท้องเริ่มปั่นป่วนเนื่องจากเมื่อคืนนอนดึกเธอตื่นสาย เลยไม่ได้ทานอาหารเช้าตอนนี้ท้องไส้เริ่มปั่นป่วน

“เชิญ คุณธมกานต์ตามสบายดีกว่าค่ะ ดิฉันขออนุญาตออกไปทานที่ห้องพักพนักงานสักสิบห้านาทีก็พอค่ะ พอดีดิฉันเตรียมของว่างง่ายๆ มาทาน” ว่าแล้วตรีรินทร์ลุกขึ้นเตรียมจะเดินออกจากนอกห้อง 

“ว่าไงนะ คุณเตรียมของว่างมาทาน ไหน ของว่างอะไร” ธมกานต์ถามอย่างงุนงง 

“นี่ค่ะ” ตรีรินทร์เปิดกระเป๋าหยิบกล่องแซนวิชที่แม่แก้วทำให้แทบทุกวัน แซนวิชพร้อมกับกล่องผลไม้และกล่องของหวานเล็กๆ ทำเอาธมกานต์เลิกคิ้วด้วยความทึ่งจัด 

“นั่งทานที่นี่แหละ เดี๋ยวผมนั่งทานด้วยผมจะสั่งขึ้นมาทานที่นี่” ธมกานต์โทรไปสั่ง ที่ห้องอาหารก่อนจะนั่งตรงข้ามหญิงสาว 

“เชิญคุณทานก่อนตามสบาย อีกสักครู่แม่บ้านคงเอาอาหารมาส่งให้ผม ไหน คุณเขียนไปถึงไหนแล้ว” 

ธมกานต์ยอมรับว่าหญิงสาวทำงานค่อนข้างเร็ว นี่ขนาดแกล้งให้แก้งานยังทำได้เร็วอย่างนี้ ธมกานต์รู้สึกใจหายเมื่อนึกถึงว่าถ้างานเสร็จคงจะเจอหญิงสาวคนนี้ยากขึ้น ยังนึกขำตนเองตอนแรกที่ผู้เป็นแม่พยายามคะยั้นคะยอให้รู้จักเขากลับวิ่งหนี ตอนนี้ได้รู้จักแล้วก็ชักอยากวิ่งเข้าใส่ แต่ดูเหมือนหญิงสาวตรงหน้ากลับทำในสิ่งตรงข้ามคือวิ่งหนี ขนาดชวนไปทานข้าวยังปฏิเสธ ถ้าเป็นสาวๆ คนอื่นคงดีใจจนเนื้อเต้น

ก๊อก ๆ ๆ 

แม่บ้าน นำอาหารขึ้นมาเสริฟ พร้อมกับยืนรอเหมือนรอรับคำสั่ง 

“คุณจะดื่มอะไรไหม” 

“ไม่ดีกว่าค่ะ ฉันมีน้ำในกระเป๋า”

“นี่คุณตรีรินทร์ ผมน่ะไม่คิดเงินหรอกนะ ดื่มอะไรสักหน่อยเถอะ มิฉะนั้นผมคงรู้สึกแปลกๆ ไงชอบกล” 

“งั้น หนูขอชาร้อนสักแก้วนะคะป้า” 

ตรีรินทร์หันมาค้อนชายหนุ่มพร้อมกับขมุบขมิบปากว่า 

“พอใจหรือยัง” 

ธมกานต์ยิ้มอย่างนึกขัน “ ทานข้าวเถอะคุณ ผมหิวแล้ว” 

ตรีรินทร์หยิบแซนวิชทูน่าขึ้นมาทานก่อนที่จะก้มดูรายละเอียดไปโดยแทบไม่สนใจมองชายหนุ่มตรงหน้าแม้แต่นิดเดียวผิดกับชายหนุ่มที่มองหญิงสาวกัดแซนวิชอย่างน่าเอร็ดอร่อยอย่างตะลึง ผู้หญิงคนนี้ขนาดกินข้าวแล้วยังดูดีน่ารัก ธมกานต์มองหญิงสาวกัดแซนวิชพร้อมกับใช้ลิ้นเลียซอสขาวข้างริมฝีปากด้วยความเผลอตัวอย่างตะลึง แต่เมื่อหญิงสาวหันมามองเพราะรู้สึกเหมือนมีคนจ้องดู ชายหนุ่มก็เฉไปมองเพดาน 

ตรีรินทร์ดื่มน้ำก่อนเช็ดริมฝีปากด้วยทิชชูสีขาวที่ชายหนุ่มส่งให้

“ขอบคุณค่ะ” 

“ขอตัวเข้าไปล้างมือสักครู่ แล้วเดี๋ยวเรามาดูงานกันเลยนะคะจะได้กลับไปทำงานต่อที่บริษัท ” 

“เชิญตามสบาย”

ตรีรินทร์เดินเข้าไปในห้องน้ำ ธมกานต์รวบช้อนก่อนจะดื่มน้ำตาม 

เสียงโทรศัพท์มือถือของหญิงสาวดังขึ้น ธมกานต์หันไปมองก่อนเอื้อมไปหยิบขึ้นมาเห็นเหมือนซองจดหมาย ก็เอื้อมไปกดด้วยความอยากรู้ 

“คิดถึงรินทร์ใจจะขาด คืนนี้ พี่ออกเวรตอนสามทุ่มจะโทรไปคุยด้วยนะจ๊ะ ลงชื่อ โตมร” 

ธมกานต์วางโทรศัพท์ลงกับโต๊ะด้วยความหงุดหงิดก่อนจะเดินไปที่ริมหน้าต่างเพื่อระงับอารมณ์ 

“เริ่มงานกันเลยดีกว่า” ธมกานต์สั่งเสียงห้วน ตรีรินทร์งงเป็นไก่ตาแตกกับอารมณ์ขึ้น ๆ ลง ๆ ของผู้ชายที่อยู่ตรงหน้า 

“ได้ค่ะ” 

เวลาผ่านไปกว่าชั่วโมง กว่าจะพูดตกลงกันสำเร็จทำเอาตรีรินทร์ถอนหายใจอย่างโล่งอก 

“วันมะรืนเจอกัน เวลา สถานที่จะโทรไปแจ้งให้ทราบ” 

“จริง ๆ ฉันว่าคุณไม่น่าจะจ้างฉันให้เปลืองเงินเปลืองทอง” 

“หมายความว่าไง” น้ำเสียงชายหนุ่มเหมือนพร้อมจะเอาเรื่องถ้าตอบไม่ถูกใจ 

“ก็แบบที่ฉันเขียนมาใช้เวลาตั้งนาน คุณก็มาปรับแก้ เกือบจะแปดสิบเปอร์เซ็นต์ เก่งอย่างนี้ไม่น่าจะจ้างมัณฑนากรให้เปลืองเงินเปลืองทอง”น้ำเสียงแดกดันของหญิงสาวทำเอาธมกานต์นึกขำในใจ 

‘ร้ายไม่ใช่เล่น คนโปรดของคุณแม่’ ธมกานต์คิดในใจ

“ผมมีเงินจ้างคุณก็แล้วกันอีกอย่างแม่ผมเค้าชอบคุณมาก เค้าอยากให้คุณทำ ผมไม่อยากขัดใจแม่ เอาล่ะ ผมเสียเวลามามากแล้ว คุณกลับไปได้ผมจะได้ทำงานต่อ” 

ตรีรินทร์ฉุนกึก ‘อีตาบ้า ใครเค้าอยากอยู่ยะ ไม่ต้องมาไล่ฉันไม่อยากอยู่ที่นี่นานนักหรอก’

“จริงๆ คุณไม่ต้องให้ฉันมาหาเป็นการส่วนตัวก็ได้นะคะ ให้ฉันส่งงานให้คุณทางอีเมล์ก็ได้นะจะได้ไม่ต้องเสียเวลาทำงานของคุณ” ตรีรินทร์แอบกัดชายหนุ่มเบาๆ 

“แล้วคุณจะรู้ได้ยังไง ผมจะชอบไม่ชอบตรงไหน ผมสั่งยังไงต้องเป็นยังงั้น วันมะรืนเจอกันอย่าโยกโย้”

ตรีรินทร์เม้มปากด้วยความขัดใจก่อนจะพนมมือไหว้ลาชายหนุ่มด้วยใบหน้างอง้ำ 

ตรีรินทร์เดินออกไปจากห้องด้วยความรวดเร็ว..

‘อีตาบ้า ฉันเกลียดคุณบ้าอำนาจเอาแต่ใจตนเองทำไมฉันต้องโชคร้ายมาทำงานกับคุณด้วยนะ’ตรีรินทร์บ่นกับตนเอง

“คุณธมกานต์คะ เย็นนี้จะให้ดิฉันเข้าไปพบกี่โมงคะ” ตรีรินทร์เอ่ยถามชายหนุ่มทางโทรศัพท์

“หกโมงเย็นก็แล้วกัน” 

“นี่คุณเวลานั้นฉันเลิกงานแล้วนะคะ ก่อนหน้านั้นสักสองสามชั่วโมงได้ไหมถ้าเริ่มดูงานกันหกโมงเย็นแล้วมันจะเสร็จกี่โมงล่ะคุณ” น้ำเสียงตรีรินทร์เริ่มหงุดหงิด 

“คุณไม่มีสิทธิ์เลือก ผมเป็นลูกค้าคุณต้องตามใจผมสิครับ อีกอย่างผมจะให้คุณเข้าพบได้ไงในเมื่อผมมีประชุมถึงห้าโมงเศษๆประชุมสำคัญด้วย” 

“งั้นฉันเลื่อนนัดเป็นพรุ่งนี้แล้วกันนะคะ ฉันมีธุระสำคัญต้องไปทำเย็นนี้” 

ธมกานต์รู้สึกผิดหวังและหงุดหงิดเล็กน้อยที่เย็นนี้จะไม่ได้เจอหญิงสาวนี่เค้ากะจะได้ไปทานข้าวเย็นด้วยกัน กับหญิงสาวที่นับวันตนเองจะรู้สึก ดีๆด้วย จริงๆแล้วเขาสามารถจะให้หญิงสาวมาพบช่วงเช้าก็ได้แต่ธมกานต์ตั้งใจจะให้หญิงสาวมาพบตอนเย็นจะได้หาเรื่องชวน หญิงสาวไปทานข้าวเย็น อย่างที่หญิงสาวปฏิเสธไม่ได้เวลาผ่านไปกว่าสองอาทิตย์ที่ทั้งสองได้มีนัดดูงานกันทุกสองวันแล้วจากที่ต้องคุยงานกันเกือบทุกวัน ธมกานต์รู้สึกเหมือนเสพยาเสพติด รู้สึกอยากอยู่ใกล้ อยากทำอะไรๆ ด้วย วันนี้เลยรู้สึกเซ็งๆ อย่างบอกไม่ถูกเมื่อถูกเลื่อนนัด ธุระสำคัญอะไรนักหนานะ 

ตรีรินทร์ถอนหายใจอย่างโล่งอกที่ชายหนุ่มยอมรับแต่โดยดีที่จะให้เธอเลื่อนนัดจริงๆ จะว่าสำคัญมากก็ไม่สำคัญตรีรินทร์ยังจำได้ว่ารับปากจะพาพี่โตมรไปเลี้ยงในวันเกิดเพราะชายหนุ่มทวงมาหลายรอบจนเธอรู้สึกเกรงใจ วันนี้เลยกะจะพาพี่ชายสนิทไปเลี้ยงอาหาร ดูหนัง อย่างที่ปฏิบัติมาทุกปี ตรีรินทร์รู้ดีว่าโตมรรู้สึกยังไงกับตนแต่ไม่เข้าใจตนเองเหมือนกัน แม้จะสนิทสนมกันมาหลายปีความสัมพันธ์มันเหมือนยืนอยู่ที่จุดเดิมเมื่อหลายปีก่อน ความรู้สึกไม่เหมือนคนรักแต่เหมือนพี่ชายคนสนิทมากกว่า แต่ตรีรินทร์ทราบดีว่าโตมรคิดมากไปมากกว่านั้น สักวันเธอคงมีโอกาสจะเคลียร์ความรู้สึกตรงนี้ 

ตรีรินทร์รีบพิมพ์ข้อความหาโตมรทางโทรศัพท์มีข้อความว่า 

‘พี่โต เจอกันที่เดิมนะจ๊ะ หกโมงเย็น มาคอนเฟิร์มค่ะ ลงชื่อ รินทร์’

ก่อนที่ตรีรินทร์จะหันกลับไปทำงานเหมือนเดิม

โรงแรม Eifelstar 

ธมกานต์นั่งอ่านเอกสารใจลอยจนไม่ได้ยินเสียงคนเดินเข้ามาในห้อง จนกระทั่งได้ยินเสียงคนเข้ามาใกล้ตัว

“ กานต์ขาจี้มารับไปทานอาหารค่ะ กานต์ไม่มีเวลาให้จี้เลยนะคะช่วงนี้ลืมจี้แล้วเหรอ” จีจี้เข้ามาสวมกอด 

“ ไว้วันอื่นดีกว่าวันนี้ ไม่มีอารมณ์” น้ำเสียงเซ็งๆ ของธมกานต์ทำให้จีจี้ถอนใจ 

“วันนี้แหละนะคะ วันนี้มีร้านอาหารญี่ปุ่นเปิดใหม่ที่พารากอนนะคะกานต์นะคะ..” น้ำเสียงออดอ้อนพร้อมกับมือที่บีบนวดไปทั่วตัวทำให้ธมกานต์ใจอ่อน 

“ ไปก็ได้ แต่ทานข้าวแล้วกลับบ้านเลยนะ ผมยังมีงานต้องเอาไปทำต่อที่บ้าน” 

“ จี้สัญญาค่ะ” จีจี้ดีใจที่สามารถโน้มน้าวชายหนุ่มได้ 

ร้านเย็นตาโฟทรงเครื่อง 

“ พี่โต ทางนี้ค่ะ..” ตรีรินทร์โบกมือเมื่อเห็นนายตำรวจหนุ่มชะเง้อหา..

“ ขอโทษทีจ๊ะมาช้า ร้านญี่ปุ่นข้างๆ เค้ามาเปิดใหม่คนเยอะมาก กว่าจะฝ่ามาได้” โตมรพูดจบและลงนั่ง 

“สุขสันต์วันเกิดค่ะพี่โต” ตรีรินทร์ยื่นกล่องของขวัญให้ชายหนุ่ม 

“ ไม่น่าจะต้องเสียเงิน แค่รินทร์มาทานข้าวดูหนังเป็นเพื่อนพี่สำหรับพี่ก็เป็นของขวัญวันเกิดสุดเยี่ยมยอดแล้ว” โตมรกล่าว 

“ ไม่เป็นไรหรอกค่ะ วันเกิดพี่ชายทั้งที”

คำตอบของหญิงสาวทำให้โตมรใจห่อเหี่ยว ทั้งที่ทำใจมาก่อนหน้านี้แต่เวลาได้ฟังจริงๆ ก็ห่อเหี่ยวอย่างบอกไม่ถูก ไม่ใช่ว่า เขาจะดูอากัปกิริยาหญิงสาวไม่ออกแต่คิดเข้าข้างตนเองว่าน้ำหยดลงหิน สักวันหินมันยังกร่อนนับประสาอะไรกับใจคน โตมรยังมีความหวังเสมอ ตราบใดที่หญิงสาวยังไม่แต่งงาน 

“ ไม่อยากเป็นพี่ชายแล้วล่ะ อยากเป็นอย่างอื่น” โตมรพูดเชิงล้อเล่น

ตรีรินทร์ขยับตัวอย่างอึดอัด นายตำรวจหนุ่มพอจะมองออกว่าหญิงสาวที่ตนแอบรักมาหลายปีดู จะอึดอัด โตมรถอนหายใจเบาๆ ก่อนจะพูดว่า 

“ พี่เข้าใจ พี่อาจเร่งรัดรินทร์ พี่ใจร้อนไปหน่อยเอาเป็นว่าพี่จะคอยรินทร์อยู่ตรงนี้เสมอ สั่งก๋วยเตี๋ยวกันเถอะเดี๋ยวไปดูหนังไม่ทัน” 

ตรีรินทร์แอบถอนใจอย่างโล่งอก จริงๆ ผู้ชายตรงหน้าถือว่าเป็นผู้ชายที่เรียกว่าสมบูรณ์ในสายตาคนภายนอก ตรีรินทร์ไม่เข้าใจเหมือนกันทำไมถึงไม่รักโตมรเหมือนคนรัก อาจเป็นเพราะตั้งแต่ต้นเธอคิดกับเค้าแค่พี่ชาย สักวันเธอคงได้มีโอกาสบอกความในใจของตน

ร้านอาหารญี่ปุ่นสุดหรู

ธมกานต์รู้สึกเบื่อกับบรรยากาศรอบข้าง จามิกาสั่งอาหารมาหลายอย่าง ซึ่งก็เป็นอาหารจานโปรดที่ธมกานต์ชอบทั้งนั้น แต่วันนี้ชายหนุ่มไม่รู้สึกหิว 

“ ทานสิคะ กานต์เนี่ยของโปรดคุณทั้งนั้น” จามิกา หรือ จีจี้คีบข้าวปั้น ของโปรดของชายหนุ่มมาวางตรงจาน 

“ จี้ ทานก่อนเถอะ ผมยังไม่ค่อยหิว” ธมกานต์นั่งมองบรรยากาศรอบๆตัว 

“ กานต์คะ ทานเสร็จเราไปดูหนังด้วยกันสักเรื่องไหมคะ จี้อยากดูเรื่องนี้จังเห็นเค้าว่าทำเงินที่อเมริกาน่าจะสนุก” 

“ ผมไม่ชอบดูหนังในโรงหนัง ถ้าอยากดูก็ดูที่บ้านก็ได้ เบื่อคนเยอะ” 

“ ว้า งั้นก็ตามใจกานต์แล้วกันนะคะ” จามิกาไม่อยากขัดใจชายหนุ่ม ด้านชายหนุ่มเองก็รู้จักเบื่อกับบรรยากาศรอบตัวไปหมด 

“ ป่านนี้ยัยตัวดีที่ผิดนัดเราจะทำอะไรอยู่นะ?” ธมกานต์คิดเพลินๆ ในใจ ก่อนจะหันไปมองรอบๆ ร้าน ก่อนจะตาลุกโพลงเมื่อมองเห็นหนุ่มสาวร้านตรงข้ามหยอกล้อกัน สนุกสนาน ชายหนุ่มส่ายสายตาเนื่องจากมีผู้คนเดินผ่านหน้าร้านไปมาทำให้ไม่สามารถมองภาพร้านตรงข้ามได้ถนัด 

ธมกานต์กัดกรามแน่นด้วยความโกรธมือกำเข้าหาตัว 

‘ยัยเด็กบ้าผิดนัดเรามาเที่ยวกับแฟนงั้นเหรอ เธอรู้จักฉันน้อยไป’ ธมกานต์ด่าหญิงสาวในใจก่อนจะผลุดลุกจากที่นั่งอย่างคนใจร้อน 

“ กานต์จะไปไหนคะ” จีจี้ถามเพราะตกใจในท่าทางของชายหนุ่ม 

ตรีรินทร์และโตมรเดินออกจากร้านเพื่อจะเดินไปชั้นบนสุดที่เป็นส่วนของโรงภาพยนตร์ระหว่างเดินเคียงข้างกัน โตมรก็เล่าเรื่องตลกๆทำให้ตรีรินทร์หัวเราะอย่างสนุกสนาน