MasukShare
บทที่ 1 หย่า (03)
Tanggal publikasi:
2025-04-29 21:22:07“ผมว่าคุณโปรดควรคิดให้ดีก่อน” ชายที่มาหยุดเท้าอยู่เบื้องหน้าปรีดิทาเอ่ยเสียงเรียบ เดาได้ว่าฝ่ายหญิงกำลังคิดทำอะไร ไม่พ้นต่อกรกับราชสีห์ โดยที่หมัดเล็กๆ นั้นไร้พิษสง รังแต่จะทำให้ตัวเองเจ็บยิ่งกว่าเดิมมากกว่า
“ถ้าไม่อยากให้โปรดแจ้งความก็คืนยัยหนูมา” น้ำเสียงของหญิงสาวหนักแน่น ไม่มีแววหวั่นเกรง ดวงหน้าเชิดขึ้นกลบความกังวลที่ผุดขึ้นอยู่ตลอด“คุณท่านคงไม่ทำแบบนั้น” ลูกน้องคนสนิทของหยางจินอย่างตรีบอกเสียงเรียบ เจ้านายของเขาไม่ใช่พวกไก่อ่อน คำขู่เพียงเท่านี้ไม่กระทบกระเทือนแน่
“งั้นโปรดจะแจ้งความถ้าไม่ยอม...” เธอก็ขอทำตามสิ่งที่คิดเอาไว้ แล้วพยายามเอาความมั่นใจเข้าข่ม
“มันไม่ดีกับคุณหนูเลยครับ คุณท่านสามารถทำได้ทุกอย่าง และมันจะเป็นการยื้อให้เรื่องจบยากขึ้นนะครับ ผมว่าคุณโปรดรอคุณไท่ดีกว่าครับ” ตรีเอ่ยบอกแต่ไม่ได้มีท่าทีคุกคาม
ปรีดิทาขบปากฉับพลันเมื่อมีคำว่าลูกมาเกี่ยวข้อง หัวใจของเธอกังวลไปหมด อึดใจนั้นก็ได้ฟังสิ่งที่เธอก็รู้ดีอยู่แก่ใจ
“อีกอย่างคุณท่านเองก็มีพรรคพวกอยู่มากครับ” มันไม่ใช่คำขู่ เป็นคำเตือนให้คิดดีๆ มากกว่า
คนเป็นแม่รู้สึกโลกทั้งใบมืดลง เธอไม่สามารถตัดสินใจทำอะไรบุ่มบ่ามได้ เพราะไม่อาจคาดเดาคนไร้หัวใจอย่างหยางจิน และเป็นเสมือนการบอกว่าหากเธอดื้อ ลูกสาวอาจจะต้องเจอกับเรื่องเลวร้าย
หากเป็นเธอคนเดียวคงก้าวเท้าเข้าไปภายในสถานีตำรวจแล้ว แต่นี่มีชีวิตของลูกเป็นประกัน ตาหลับลงอย่างตัดสินใจ เธอแทบไม่เหลือทางให้เดินเลย“อ้าว สวัสดีครับคุณตรี” ไม่นานก็มีเสียงทักทายดังขึ้น
ตรีหันไปยิ้มให้กับผู้ชายคนหนึ่งที่ดูก็รู้ว่าทำงานอยู่ที่นี่
“ท่านมาที่นี่หรือครับ มีธุระอะไรทำไมไม่บอกผม”
“ท่านไม่ได้มาด้วยครับ ผมแค่เจอคนรู้จักเลยทักทายกันครับ” ตรีบอกแล้วนิ่งมองปรีดิทา
หญิงสาวเข้าใจความหมายได้ทันทีแบบไม่ต้องอธิบาย ทว่าก็นิ่งไปเล็กน้อย ก่อนมือนุ่มจะหยิบสมาร์ตโฟนขึ้นมาโทร.หาทิวัตถ์แทน บางทีเขาอาจจะได้ตัวลูกกลับมาแล้วก็ได้
ไม่นานเท่าไรก็มีเสียงตอบกลับมา แต่ไม่ใช่เสียงของเขา
“สวัสดีค่ะ”
เป็นเสียงของผู้หญิง ปรีดิทาชะงักไปเสี้ยวนาทีก่อนจะตั้งคำถาม
“คุณไท่อยู่ไหมคะ”
“คุณหมอติดเคสอยู่ค่ะ”
คำตอบที่ได้ทำให้คนฟังสะอึก อาการจุกเจ็บขนาบข้างมาพร้อมกัน เขาไม่ได้ไปพาลูกกลับมา แต่เลือกจะไปทำงาน
‘ไอ้คนใจร้าย ใจดำ’
ไม่มีคำใดเหมาะกับทิวัตถ์มากไปกว่าสองคำนั้น น้ำตาเม็ดกลมทำท่าจะรินไหล ความเสียใจ เจ็บปวดพลุ่งพล่าน แต่ต้องประคองตัวเองให้อยู่เพื่อลูก
ปรีดิทารู้ว่าหนทางของตัวเองแคบลงทุกที แต่อย่างไรก็ต้องเดินต่อ
หญิงสาวรีบก้าวเท้าขึ้นรถ เมื่อสิ่งที่จะทำอาจเป็นภัยกับลูกจึงต้องหยุดมันไว้ก่อน แต่ต้องมีสักคนที่ไม่ใช่พรรคพวกของหยางจิน เธอจะไม่ล้มเลิกแน่จนกว่าจะได้ลูกกลับคืนมา แต่ก็จำเป็นต้องเลือกทางที่ปลอดภัยกับลูกก่อน แล้วเอ่ยบอกกับพี่กันต์ให้นำพาไปยังสถานที่หนึ่ง
“หมอไท่อยู่ไหนคะ”
ปรีดิทาปรี่เข้าไปถามหาทิวัตถ์กับนางพยาบาลคนหนึ่งในโรงพยาบาลที่เธอไม่คิดว่าจะเจอกับเขาในตอนที่เธอเหยียบเศษแก้ว เพราะก่อนหน้านี้เขาทำงานอยู่ที่โรงพยาบาลที่บิดาของเธอเคยเป็นผู้ดูแล และเธอเองก็ทำที่นั่น
“คุณหมอออกไปทำธุระเมื่อกี้นี่เองค่ะ”
ปรีดิทาหน้าซีดลงเมื่อได้คำตอบ เขาไปแล้ว แต่เธอไม่อาจแน่ใจเลยว่าเขาจะไปที่บ้านของหยางจินหรือไม่ เธอจะรู้คำตอบก็เมื่อไปถึงที่นั่น จึงรีบกลับขึ้นรถตรงไปยังบ้านที่เธอไม่เคยไปเลยสักครั้ง
“โปรดมาพบท่านค่ะ” พอเท้าก้าวไปชิดรั้วเธอก็เอ่ยบอก สายตามองลอดเข้าไปด้านในหวังว่าจะเห็นรถของเขา แต่ก็เป็นความหวังลมๆ แล้งๆ ที่ไม่มีจริง ส่วนพี่กันต์นั้นเธอให้จอดรถรออยู่ห่างออกไป หากได้ลูกมาแล้วเธอจะหนีในทันที
“ได้ใบหย่ามาไหมครับ ถ้าไม่ได้ พวกเราก็ไม่สามารถให้คุณเข้าไปได้”
คนที่เฝ้าประตูด้านหน้าเอ่ยถามเสียงเข้ม เขาได้คำสั่งกำชับมาแล้วว่าหากไม่มีใบหย่ามา ผู้หญิงคนนี้ก็ไม่มีสิทธิ์เข้าไปด้านใน
ปรีดิทาเนื้อตัวสั่นด้วยความสิ้นหวัง แต่เธอไม่มีวันยอมแพ้
“หลีกไป โปรดจะเข้าไปหาลูก” หญิงสาวเอ่ยด้วยสีหน้าจริงจัง เธอยอมตายดีกว่าปล่อยให้ลูกอยู่กับผู้ชายที่น่ากลัวคนนั้น คนที่เธอเคยเจอเขาที่งานศพของบิดา คนที่วางท่า วางอำนาจ และแสดงออกชัดว่าไม่ได้เป็นมิตรกับเธอ
“อย่าดื้อรั้นเลยครับ เพราะคุณอาจจะไม่ได้เจ็บคนเดียว”
“ฮื่อ”
ปรีดิทาปล่อยโฮอยู่ข้างประตูเล็ก ปวดใจที่ได้ฟังคำขู่นั้นซ้ำๆ เธอไม่รู้จะทำอย่างไรดี ส่วนคนพวกนั้นมองด้วยสายตาว่างเปล่า
ทว่าไม่ถึงนาทีกลับได้ยินเสียงประตูใหญ่เลื่อนเปิด สายตาหันขวับไปมอง
“คุณไท่”
รอยยิ้มมีหวังปรากฏโดยพลัน เพราะเขามาแล้ว เขามาที่นี่จริงๆ แล้วเห็นรถแอสตันมาร์ตินคันคุ้นตาค่อยๆ ขับเคลื่อนผ่านไป
เธอแอบตั้งความหวัง ทั้งที่ไม่ควรจะหวัง แล้วได้แต่ยืนรออยู่ด้านนอกอย่างใจจดจ่อ ขอแค่ได้ลูกคืนกลับมา เธอจะไปทันที
ไปจากที่นี่ ไปจากคนใจร้ายทุกคน
Bab terbaru
วิวาห์รอหย่า บทส่งท้าย
บทส่งท้าย6 ปีต่อมา “ป๊ะป๋า” เสียงเล็กๆ ใสๆ ดังมาก่อนตัวเสมอ คนที่ถูกเรียกหันมองตามเสียงฝีเท้ารัวๆ ที่กำลังมุ่งหน้ามาหา แล้วเสียงนั้นก็ดังขึ้นอีก “ป๊ะป๋าขา” “ขา” ทิวัตถ์หัวใจอ่อนยวบ เขาแพ้คำนี้ แพ้จนหมดหัวใจ แล้วหันไปขานรับกับลูกสาววัยเจ็ดขวบครึ่ง ในวันนี้ปราณปรียาโตขึ้น ผมยาวประบ่า ผิวนั้นขาว และตัวสูงนิดหน่อย พลันละมือจากตะหลิวไปช่วยประคองลูกสาวที่กำลังปีนป่ายขึ้นมาชะโงกหน้ามองสิ่งที่เขาทำ “หิวจังค่ะ ป๊ะป๋าทำใกล้เสร็จหรือยังคะ” เสียงอ้อนร้องถาม แล้วพยายามชะโงกหน้าดูของในกระทะที่ป๊ะป๋าของเธอกำลังลงมือทำอยู่ “ป๊ะป๋าทำจะใกล้เสร็จแล้วค่ะ เหลือแค่ใส่ไส้กรอกกับผักอีกนิดหน่อย หนูปราณรออีกนิดได้ไหมคะ” ชายหนุ่มอธิบายกับลูก เวลาที่เขาทำอาหารปราณปรียามักมาคอยถามอยู่เสมอ จึงหาเก้าอี้มาตั้งไว้ห่างออกไป “ได้ค่ะ แต่ว่าหนูขอกินอันหนึ่งได้ไหมคะ” ปราณปรียาหยุดคิดไปชั่วครู่ราวกับทบทวนว่าท้องน้อยๆ จะทนได้หรือไม่ สายตามองไปยังไส้กรอก แล้วกลืนน้ำลายลงคอ “ได้สิคะ” ชายหนุ่มหยิบไส้กรอกที่เขาทอดแยกไว้ให้แ
วิวาห์รอหย่า บทพิเศษ 4 (02)
พอไปถึงก็ขึ้นไปยังชั้นบนสุด หยุดเท้ายังหน้าเคาน์เตอร์ของโรงหนังเพื่อซื้อบัตร โชคดีที่กำลังมีรอบฉายอีกไม่เกินสิบนาที แม้จะกินเค้กมาแล้ว แต่ปรีดิทาก็ยังซื้อพ็อปคอร์น เพราะทิวัตถ์ชอบกินเวลาดูหนัง พอถึงเวลาหนังฉายก็เดินเข้าไปด้านใน เธอกับเขาซื้อเป็นที่นั่งโซฟาไว้ แต่ไม่นานปรีดิทาก็ต้องหัวเราะออกมาเบาๆ เพราะคนตัวโตที่นั่งอยู่ข้างๆ ขยับตัวเข้ามาชิดใกล้ หนังกำลังมีเสียงดนตรีที่น่ากลัว และเป็นฉากที่มีผีค่อยๆ คลานออกมา “นั่นแน่ กลัวผีเหมือนเดิมเลยนะคะพี่ไท่” ทิวัตถ์ที่ถูกเย้าหันไปส่งค้อนให้ภรรยา เขาชอบดูหนังผี แต่ก็แอบกลัวนิดๆ ก็ซาวด์เอฟเฟกต์น่ากลัวเสียขนาดนั้น คนเราก็ต้องมีตกใจกันบ้าง แล้วหยิบพ็อปคอร์นมาจ่อใส่ปากภรรยาเพื่อไม่ให้ถูกล้ออีก ปรีดิทาได้แต่แอบขำ แล้วยกมือขึ้นกอดแขนแกร่งไว้ จากนั้นพิงศีรษะไปซบ ทิวัตถ์ยิ้มกว้าง “ถ้ากลัวก็กอดพี่แน่นๆ นะ” ชายหนุ่มว่า “ค่า” หญิงสาวถึงกับต้องลากเสียงยาว เธอต่างหากที่ต้องพูดคำนั้น แล้วดึงตากลับไปสนใจหนังที่กำลังถึงจุดพีก เธอนั้นหวีดร้องออกไปหลายครั้ง ส่วนทิวัตถ์บีบมื
วิวาห์รอหย่า บทพิเศษ 4
บทพิเศษ 4 “สวัสดีค่ะคุณหมอ” คำทักทายนี้ยังคงทำให้ปรีดิทาระบายยิ้มได้เหมือนเคยเมื่อมาถึงโรงพยาบาล การทำงานของเธอในแต่ละวันยากง่ายไม่เหมือนกัน วันไหนเจอเคสหนักๆ ก็อาจจะเหนื่อยสักหน่อย มีล้าไปบ้าง แต่พอได้เห็นรอยยิ้มของคนไข้ก็ดีขึ้น รวมถึงได้กำลังใจจากสามีและลูกสาวด้วย วันเวลานั้นผันแปรมาจนตอนนี้ปราณปรียาอายุได้หนึ่งขวบครึ่งแล้ว มีพ่อของแกคอยดูแลทุกอย่าง ชายหนุ่มทำหน้าที่ได้เป็นอย่างดี ทั้งหน้าที่ของพ่อและสามี ในตอนนี้ทิวัตถ์ได้เปิดธุรกิจร้านอาหารเล็กๆ ร่วมกับเพื่อนรักอย่างนครินทร์เรียบร้อยแล้ว พอถึงเวลาเลิกงานมือเล็กก็หยิบกระเป๋าสะพายพาดบ่า ป่านนี้หนุ่มสุดหล่อของเธอคงมารอรับแล้วเหมือนในทุกๆ วันที่ผ่านมา พอเดินออกไปถึงประตูทางออกก็พบเขาจริงๆ แต่มีหนึ่งสิ่งที่เปลี่ยนไป นั่นคือยานพาหนะที่เขาเอามารับเธอ ทิวัตถ์ส่งยิ้มไปทักทายภรรยาแสนรัก ขยับตัวจากรถมอเตอร์ไซค์ขนาดสามสูบที่มีดีไซน์เรียบหรูแต่ทันสมัยเดินไปหาคนตัวเล็ก “วันนี้ทำงานเหนื่อยไหมโปรด” “ไม่เหนื่อยค่ะ ว่าแต่รถใครกันคะ” เธอส่ายหน้าและไม่
วิวาห์รอหย่า บทพิเศษ 3 (03)
“อื้อ” ครั้งนี้เสียงลอดมาจากปากนุ่มบ้าง ปรีดิทารู้สึกวูบวาบในช่องท้องพร้อมสยิวซ่าน แต่เธอไม่ยอมน้อยหน้าคนตัวโตจึงขยับตัวขึ้น ใช้มือกดหัวไหล่แกร่งเพื่อให้ตนเองเป็นฝ่ายควบคุมการจูบ ทิวัตถ์ชอบใจ เขาพร้อมที่จะเป็นผู้ตาม แล้วทั้งเขาและหญิงสาวก็สอดแทรกปลายลิ้นเข้าหากัน ผลัดกันหาความหวาน มือลูบไล้ไปทั่วกระตุ้นเย้าอารมณ์ ก่อนทั้งเธอและเขาจะผละห่างออกจากกันอย่างรู้ความหมาย ต่างฝ่ายต่างถอดเสื้อผ้าของตัวเองออก เขารีบร้อนแต่หญิงสาวเชื่องช้า ถอดแค่เสื้อยีนออกเท่านั้น เพราะจงใจแกล้ง ทิวัตถ์ต้องเป่าปากแรงๆ “เลิกแกล้งพี่เสียทีเถอะ” ชายหนุ่มอ้อนวอนเสียงสั่น นัยน์ตาก็วอนขอ คนตัวเล็กพยักหน้ายินยอม เธอไม่แกล้งเขาแล้วก็ได้ แต่ก็มีข้อแลกเปลี่ยน เขาต้องเป็นฝ่ายถอดชุดที่เหลือให้เธอ พลันหันหลังให้ บอกถึงความต้องการของตนเอง ชายหนุ่มเข้าใจได้ในทันที มือรีบยื่นไปจัดการกับชุดสวย ตามด้วยแพนตี้และบราเซีย แค่อึดใจเท่านั้นร่างกายของเขาและหญิงสาวก็เปล่าเปลือย สายตาคมกริบไล่มองทุกสัดส่วนของภรรยา เขายังรู้สึกตื่นเต้นได้เส
วิวาห์รอหย่า บทพิเศษ 3 (02)
ปราณปรียานั้นกำลังนั่งเล่นอยู่กับรำนำและจารวี โชคดีที่คนรอบตัวเอ็นดูแก พอใกล้ถึงเวลาสำคัญถึงกลับขึ้นห้อง หยิบเสื้อผ้าที่ภรรยาเตรียมไว้ให้ขึ้นมาสวมใส่ แล้วหยิบยางขึ้นมามัดผมไปด้านหลัง พอเสร็จก็เดินกลับลงไปหอมแก้มลูกสาวพร้อมเอ่ยคำฝากฝัง “ฝากด้วยนะ” “ได้ค่ะคุณไท่” จารวีรับอาสาที่จะดูแลคุณหนู ก่อนจะจับมือน้อยๆ โบกให้คุณพ่อของแก ทิวัตถ์ขับรถตรงไปยังโรงแรมและจัดการเช็กอินตามข้อมูลที่ภรรยาส่งมา ส่วนหญิงสาวกำลังขับรถตามมา พอไปถึงภายในห้องพัก สายตาก็กวาดมองไปรอบๆ ก่อนพาตัวเองไปยืนชิดหน้าต่างที่เป็นกระจกบานใหญ่ ซึ่งมองเห็นวิวของท้องฟ้า มองเห็นแสงไฟที่เริ่มระยิบระยับจากอาคารบ้านเรือน ไฟในห้องอยู่ในโทนสีเหลืองอ่อนๆ กลิ่นของห้องก็หอมราวกับดอกไม้ แต่ไม่ทันจะได้สำรวจมุมอื่น เสียงเคาะประตูห้องก็ดังขึ้น สองเท้าก้าวไปเปิดประตูทันที สิ่งแรกที่เห็นไม่พ้นดวงหน้าหวานของภรรยาแล้วสะดุดกับชุดที่หญิงสาวสวม ชุดเดรสสายเดี่ยวสีครีมที่มีเสื้อคลุมสียีนสวมทับอีกที รอยยิ้มของทิวัตถ์กว้างขึ้น เพราะชุดของภรรยาก็เป็นชุดที
วิวาห์รอหย่า บทพิเศษ 3
บทพิเศษ 3 “มา...ม้า” ถ้อยคำที่ฟังชัดขึ้นมาเล็กน้อยทำให้คนที่นั่งดื่มกาแฟอยู่ในห้องพักของตัวเองยิ้มกว้าง เธอเปิดคลิปนี้เป็นประจำเมื่อมีเวลาว่าง เปิดซ้ำๆ เป็นร้อยครั้งนับจากที่มันถูกส่งมาเมื่อสี่เดือนที่แล้ว แน่นอนว่าไม่ใช่คำว่ามาม้าคำเดียว แต่คำว่าป๊ะป๋าก็ตามมาด้วย แค่มันอาจจะยังไม่ชัดเจนเท่าไร ในตอนนี้ทิวัตถ์เป็นคุณพ่อที่ติดลูกเอามากๆ ปราณปรียาฉลาด รู้ว่าถ้าอ้อนแล้วบิดาไปไหนไม่รอดแน่นอน เธอเองไม่ต่างกัน หญิงสาวพิงแผ่นหลังกับพนักเพื่อผ่อนคลายร่างกาย เพราะวันนี้เธอมีตรวจคนไข้หลายราย ก่อนจะมองสมาร์ตโฟนอีกรอบ เพราะเพื่อนรักติดต่อมาหา “ว่าไงหนูดี” ปรีดิทาถามด้วยน้ำเสียงสดใส ทว่าถ้อยคำของเพื่อนทำให้ขมวดคิ้ว “แกรู้ข่าวออมสินหรือยังโปรด” “ข่าวอะไรเหรอ” ปรีดิทาเอ่ยถาม เมื่อพูดถึงออมสินก็ลอบถอนหายใจหนึ่งหน หลังจากเรื่องของเธอจบลงออมสินยังตามมาระราน ราวี แต่เธอพยายามไม่ใส่ใจ เพราะอยากต่างคนต่างอยู่ แต่ชายหนุ่มไม่ค่อยเห็นด้วย ทว่าเขาก็เคารพการตัดสินใจของเธอที่มองว่าในวันหนึ่งผลของการกระทำจะไล่หลังออมสินเอง แล้วได้ฟังป
Anda juga akan menyukai
NOT LOVE ห้วงพันธะ
ลำเจียก26.0K Dibacaกรงขังรักคุณหมอ Hot Nerd
ณดารินทร์24.2K Dibacaกำราบรัก ยัยจอมแก่น
โซลสตาร์ seoulstar12.1K DibacaBad Love ของหวงคาสโนว่า (Set ทายาทมาเฟีย)
ณดารินทร์33.1K Dibacaโสเภณียอดรัก
อัญญาณี82 Dibacaยัยหมาบ้าของนายมาเฟีย
Noir87160 Dibacaบ่วงรักเทพบุตรมาเฟีย
เพลงมีนา134 Dibacaเหนือทัณฑ์ร้ายมาเฟีย
Thrymr2.4K Dibaca
