เหนือทัณฑ์ร้ายมาเฟีย

ธันวาคม 2026

โรงประมูลลูเธอร์ , เจนีวา

เสียงเข็มนาฬิกาบนผนังครวญเสียงแผ่ว ก่อนจะค่อย ๆ กลืนหายไปกับเสียงกลืนน้ำลายเหนียวหนืดลงลำคอแห้งผากที่ดังกังวาลชัดในโสตประสาทท่ามกลางบรรยากาศสับสนตึงเครียด

เมื่อกี้ เขาว่าอะไร…นะ

นัยน์ตาสีเฮเซลนัทซึ่งสะท้อนความสับสนเจือมวลโทสะเบาบางทอดมองไปยังบุคคลตรงหน้า ที่นั่งพิงพนักโซฟาด้วยท่าทีปราศจากคลื่นอารมณ์ราวกับรูปปั้นหน้าทางเข้าโรงประมูลโอ่อ่าแห่งนี้

“จะไม่ทำ?” ประโยคคำถามที่เอ่ยผ่านน้ำเสียงเย็นเยือกกว่าครั้งไหน ๆ คล้ายถูกเคลือบไว้ด้วยความอดทนอดกลั้นทั้งชีวิต นัยน์ตาสีเทาเฮมาไทต์ที่มองมาราวกับคมมีดนับพันเล่มที่พุ่งมาจ่อลำคอแห้งผาก

แน่นอนว่ามันพร้อมที่จะเสียบทะลุหลอดเลือดใหญ่ของเธอหากไม่ทำตามคำประกาศิตร้ายกาจของเขา

ให้ตาย…

เวลานี้มัจจุราชอาจจะน่ากลัวน้อยกว่าคนคนนี้…

“คุกเข่า…” จู่ ๆ อุณหภูมิภายในห้องรับรองหรูก็ลดฮวบลงกะทันหัน บรรยากาศเวลานี้เต็มไปด้วยแรงกดข่มที่ทำเอาแข้งขาที่ยังหลงเหลืออาการบาดเจ็บอยู่อ่อนแรงอย่างง่ายดาย

“ฉันเจ็บ” ประโยคตรงไปตรงมาถูกเอ่ยผ่านน้ำเสียงไม่คงที่นัก เธอไม่ได้อยากขอความเห็นใจจากซาตานร้ายตรงหน้า ทว่าต้องการดึงสติที่อาจจะหลงเหลืออยู่เพียงน้อยนิดของเขาให้กลับเข้าที่เท่านั้น

เพราะนอกจากคำสั่งป่าเถื่อนของเขาจะทำร้ายเธอทางกายแล้ว มันยังลดทอนศักดิ์ศรีความเป็นมนุษย์จนสิ้น

เกินไป…

บาปที่เขาจงใจยัดเยียดมาให้…

มันหนักอึ้งเกินไปแล้ว…

ทว่า…

“ผมสนแค่ผลลัพธ์…”

ซาตานก็คือซาตาน เนธาน ธำรงอัศววัฒน์ แสยะยิ้มมุมปาก ราวกับจงใจเย้ยหยันในความอ่อนแอกว่าของเธอ ก่อนจะเปรยด้วยน้ำเสียงราบเรียบทว่าเจือไอสังหารเย็นเยือกที่สามารถแช่แข็งเซลล์ทุกเซลล์ในร่างกายคนฟังได้เดี๋ยวนั้น

“หรือถ้ามันยากนัก…” นัยน์ตาคมกริบจงใจกดต่ำลงมองเรียวขาสวยที่เสมือนสิ่งตอกย้ำในความผิดบาปครั้งนั้น “…ขาคุณ ผมจะสงเคราะห์ตัดมันทิ้งให้”

ป่าเถื่อน!

ถึงตอนนี้ เอลล่า หวัง ยังไม่เข้าใจว่าอะไรเป็นชนวนที่ทำให้อีกฝ่ายคลั่งขึ้นมา ไม่ว่าจะทบทวนกี่ครั้งเธอก็เจอแต่ทางตัน

สถานการณ์ตอนนี้เธอควรเป็นฝ่ายโกรธเคืองเขา ที่หลอกเธอมาเป็นของประมูลให้พวกเศรษฐีบ้ากามพวกนั้นถลุงเศษเงินสนองกามตัณหา โดยไม่ได้เกรงกลัวว่าความสัมพันธ์ทั้งสองตระกูลจะพังทลายลงเลยแม้แต่น้อย

เขามันบ้า…

และราวกับคนตรงหน้ารู้ว่าเธอกำลังประเมินและก่นด่าเขาในใจ เจตนาที่ชัดเจนมากขึ้นจึงถูกเอ่ยผ่านน้ำเสียงที่อัดแน่นไปด้วยความเหนือกว่าของผู้ที่อยู่บนสุดของยอดพีระมิด

“ก็ถ้าคุณอยากไถ่บาป อยากเป็นอิสระจากผม…”

“…”

“เอาเลยสิ เจ้าหนี้ผู้สูงส่งของคุณกำลังหยิบยื่นโอกาสนั้นให้…” คำพูดนั้นเสมือนใบมีดคมกริบที่กรีดลงกลางหัวใจคนฟัง เอลล่าหวังขบเม้มริมฝีปากแน่น นัยน์ตาสวยเริ่มสั่นระริกเมื่ออีกฝ่ายพูดถึง ‘บาป’ ที่ว่านั่น

“ก็เลือกเอาว่าจะคว้าโอกาสนี้ไว้…หรือจะตกนรกไปพร้อมกับผม” วินาทีนั้นก้นบึ้งนัยน์ตาสีเทาเฮมาไทต์สะท้อนร่องรอยบาดแผลชั่วขณะ ก่อนที่มันจะสะท้อนเพียงความว่างเปล่าเย็นชาอีกครั้ง

“ทำไมต้องให้ฉันทำถึงขนาดนี้”

“เพราะผมเกลียดเวลาที่คุณมีความสุข”

“…”

“บอกตามตรงว่าพอเห็นคุณยิ้มได้แล้ว ผมแม่งโคตรอยากทำลายคุณเดี๋ยวนี้เอลล่า” วินาทีนั้นโทสะสายหนึ่งก็พวยพุ่งขึ้นมาในใจคนฟัง ทว่าเมื่ออยู่ใต้แรงกดข่มอันตรายของซาตานตรงหน้า เอลล่าจึงทำได้เพียงกดข่มมันเอาไว้ให้ลึกสุดใจ

“คุณต้องการอะไร” คุณหนูตระกูลหวังเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงมั่นคง ก่อนที่อีกฝ่ายจะตอบกลับด้วยน้ำเสียงที่หนักแน่น เด็ดขาด ไม่ยอมให้ปฏิเสธ

“แสดงให้ผมเห็นว่าคุณอยากไถ่บาปจริง ๆ” เอลล่าหวังจงใจจ้องลึกเข้าไปในดวงตาสีเฮมาไทต์ลึกลับ หวังควานหาเศษเสี้ยวความเห็นใจจากอีกฝ่าย ทว่าว่างเปล่า…

เขาเอาจริง…

“แล้วถ้าฉันไม่ทำ?” มุมปากได้รูปขยับยกเบาบาง ขณะที่นัยน์ตาสีเทาลึกลับแข็งกร้าวขึ้นอีกเป็นเท่าตัว

“เงื่อนไขก็จะเปลี่ยน จากที่ผมจะทวงบาปจากคุณแค่คนเดียว ผมก็แค่ทวงมันทั้งตระกูล” สำหรับชายที่ตรงไปตรงมาอย่างคนตรงหน้า ประโยคเมื่อครู่ไม่ใช่เพียงคำขู่

ความเงียบชวนหายใจลำบากโรยตัวเข้าปกคลุมภายในห้องกว้างอีกครั้ง มีเพียงเสียงจากสัญชาตญาณส่วนลึกของเธอที่เอาแต่ร้องบอกว่าคนคนนี้เลือดเย็น อำมหิต และพร้อมจะลงมือแบบที่ขู่จริง ๆ

ก็ได้…

เปลือกตาสีอ่อนพับลงอย่างจนใจ พยายามฝังกลบทุกความรู้สึกไว้ในส่วนลึกที่สุด ก่อนจะค่อย ๆ ขยับร่างกายลงจากวีลแชร์ ด้วยแรงกดข่มที่มากมายเหลือเกินจากฝ่ายมากอำนาจกว่า ทำให้แข้งขาที่อ่อนแรงอยู่แล้วค่อย ๆ ทรุดฮวบลงไปกองกับพื้น พร้อม ๆ กับทางรอดของสนามอารมณ์อย่างเธอ

ฉับพลัน ความเจ็บปวดก็เสียดลึกถึงแกนกระดูก เมื่อเข่าแตะพื้นหินอ่อนเย็นเยือก เพราะกล้ามเนื้อและข้อบริเวณนั้นยังไม่กลับมาแข็งแรงเต็มที่ กอปรกับกระดูกเธอที่มันเพิ่งจะเริ่มสมานกันดี ตอนนี้มันจึงร้าวระบมราวกับเส้นเอ็นและกระดูกถูกบิดฝืน

ให้ตาย…

ดวงหน้าหวานเหยเกขณะพยายามทรงตัวในท่านั่งคุกเข่า เธอเจ็บจนร่างสั่นเกร็งทุกวินาทีที่ขยับกายเข้าใกล้ซาตานชั่วช้าตรงหน้า ทว่าที่สุดแล้วก็พยายามกัดฟันหอบเอาศักดิ์ศรีที่เขาอยากได้จากเธอหนักหนาไปกองแทบเท้าเส็งเคร็งนั่นในที่สุด

ทว่าความน่าสมเพชของเธอมันคงยังน้อยนิดเกินไป จังหวะสุดท้ายที่เธอขยับร่างกายเสียการทรงตัว เอลล่าหวังเสียหลักวูบกะทันหัน

อึก!

ดวงหน้าหวานผุดผ่องจึงเกือบจะกระแทกเข้ากับรองเท้าคัทชูเงาวับที่สะท้อนอำนาจกดข่มของมาเฟียตระกูลใหญ่ตรงหน้า

เฮงซวย…

“หึ” ราวกับความเจ็บปวดทั้งกายและใจของเธอคือสิ่งบันเทิงใจสำหรับอีกฝ่าย ริมฝีปากได้รูปขยับยกน้อย ๆ อย่างพึงพอใจ นัยน์ตาอำมหิตคู่นั้นยังคงสะท้อนเพียงความเย็นชา ปราศจากความเห็นใจขณะมองมา แต่มันกลับยิ่งสร้างแรงกดทับบนบ่าเล็กให้ยิ่งหนักอึ้งมากขึ้น

เมื่อ…

“เงยหน้าขึ้นมาสิ ผมไม่ได้อยากให้คุณก้มหัวลงต่ำขนาดนั้น” เพราะสัญชาตญาณลึก ๆ เอาแต่ร้องบอกว่าความใจร้ายของเขาจะไม่จบแค่การที่เธอคุกเข่าศิโรราบ…

และมันจริงดังนั้น เมื่อร่างกายสูงใหญ่ค่อย ๆ หยัดกายขึ้นยืนเต็มความสูง แล้วสืบเท้าเย็นชาไปนั่งลงบนโซฟาเสริมอีกตัวเพียงเพราะอยากทรมานเธออย่างถึงที่สุดอีกครั้ง ก่อนที่ประโยคเฮงซวยที่สุดในชีวิตที่เคยได้ยินมาจะดังแหวกม่านความหวาดหวั่นเข้ามากรีดเลาะหัวใจดวงน้อยช้า ๆ

“คลานเชื่อง ๆ มาหาผม…”

สายตาดูถูกของมาเฟียหนุ่มหลุบต่ำ กระแสเสียงเปี่ยมอำนาจอัดแน่นไปด้วยความชิงชังและเด็ดขาด

“ใช้ปากเล็ก ๆ นั่นละเลงศักดิ์ศรีของคุณกับ ‘ตรงนี้’ ของผม แล้วกลืน ‘บาป’ คาว ๆ ลงไปให้หมด…ทุกหยด”

ทุกถ้อยคำเมื่อครู่เด็ดขาด ชัดเจน ราวกับประกาศิตจากส่วนลึกของนรกภูมิ วินาทีนั้นหัวใจของเอลล่าคล้ายถูกบีบแน่นจนขยับไม่ได้

เขามันบ้าไปแล้วจริง ๆ!

นัยน์ตาสีเฮเซลนัทจ้องมองคนตรงหน้าด้วยแววตาชิงชังกว่าครั้งไหน ๆ ก่อนที่เปลือกตาสีอ่อนจะพับลงอย่างจนใจ ปลายนิ้วสั่นระริก ขณะตาชั่งภายในหัวทำงานอย่างหนัก ถึงอย่างนั้นเธอก็ยังพยายามกดข่มความครั่นคร้ามหวาดหวั่นเอาไว้ให้ลึกสุดใจ

เพราะ…

“ก็ถ้าไม่มา…”

เขาก็จะทำลายตระกูลหวัง ซึ่งเธอไม่มีทางยอม

ไม่กี่วินาทีต่อมาอากาศน้อยนิดภายในห้องก็ถูกโกยเข้าปอดลึก ๆ ราวกับต้องการเรียกความใจกล้าทั้งชีวิตมารวมไว้ที่วินาทีนี้

ก็ได้…

ถ้าเรื่องมันจะจบ…

ถ้ามันจะทำให้เธอหลุดพ้นจากพันธนาการของไอ้คนเฮงซวยตรงหน้า…

ที่สุดแล้วร่างบอบบางจึงค่อย ๆ ฝืนคลานเข่าเข้าไปหาซาตานร้ายที่นั่งดื่มด่ำกับความทรมานของเธออย่างเพลิดเพลินใจ

มันก็แค่วันหนึ่งวันเอลล่า…

เดี๋ยวมันก็จะผ่านไป…

“ปลดเข็มขัดคุณออก”

“ไม่มีปัญญาปลดก็เลียมันทั้งอย่างนั้นดีไหมคุณหนู”

ไอ้!

ที่สุดแล้วเรียวมือเล็กที่ยังสั่นระริกจึงค่อย ๆ ยื่นไปตรงหน้า หมายจะปลดเข็มขัดเส็งเคร็งนั่นออก ทว่าจังหวะที่ปลายนิ้วเกือบจะสัมผัสกับโลหะเย็นเยือกนั้นก็…

หมับ!

.

.

.

เหนือทัณฑ์ร้ายมาเฟีย

.

ฝากเนื้อฝากตัว ฝากติดตามนามปากกา Thrymr ด้วยนะคะ