เหนือทัณฑ์ร้ายมาเฟีย

ธันวาคม 2026โรงประมูลลูเธอร์ , เจนีวาเสียงเข็มนาฬิกาบนผนังครวญเสียงแผ่ว ก่อนจะค่อย ๆ กลืนหายไปกับเสียงกลืนน้ำลายเหนียวหนืดลงลำคอแห้งผากที่ดังกังวาลชัดในโสตประสาทท่ามกลางบรรยากาศสับสนตึงเครียดเมื่อกี้ เขาว่าอะไร…นะนัยน์ตาสีเฮเซลนัทซึ่งสะท้อนความสับสนเจือมวลโทสะเบาบางทอดมองไปยังบุคคลตรงหน้า ที่นั่งพิงพนักโซฟาด้วยท่าทีปราศจากคลื่นอารมณ์ราวกับรูปปั้นหน้าทางเข้าโรงประมูลโอ่อ่าแห่งนี้“จะไม่ทำ?” ประโยคคำถามที่เอ่ยผ่านน้ำเสียงเย็นเยือกกว่าครั้งไหน ๆ คล้ายถูกเคลือบไว้ด้วยความอดทนอดกลั้นทั้งชีวิต นัยน์ตาสีเทาเฮมาไทต์ที่มองมาราวกับคมมีดนับพันเล่มที่พุ่งมาจ่อลำคอแห้งผากแน่นอนว่ามันพร้อมที่จะเสียบทะลุหลอดเลือดใหญ่ของเธอหากไม่ทำตามคำประกาศิตร้ายกาจของเขาให้ตาย…เวลานี้มัจจุราชอาจจะน่ากลัวน้อยกว่าคนคนนี้…“คุกเข่า…” จู่ ๆ อุณหภูมิภายในห้องรับรองหรูก็ลดฮวบลงกะทันหัน บรรยากาศเวลานี้เต็มไปด้วยแรงกดข่มที่ทำเอาแข้งขาที่ยังหลงเหลืออาการบาดเจ็บอยู่อ่อนแรงอย่างง่ายดาย“ฉันเจ็บ” ประโยคตรงไปตรงมาถูกเอ่ยผ่านน้ำเสียงไม่คงที่นัก เธอไม่ได้อยากขอความเห็นใจจากซาตานร้ายตรงหน้า ทว่าต้องการดึงสติที่อาจจะหลงเหลื

ท่าเรือหลักลูเธอร์เสียงโลหะกระทบกันดังเป็นจังหวะสม่ำเสมอ เคล้ากับเสียงเครื่องจักรที่กำลังทำงาน ท่าเรือฝั่งเทคนิคและซ่อมบำรุงเต็มไปด้วยแรงงานและทีมช่างที่สวมยูนิฟอร์มสีเข้มวิ่งวุ่นตามหน้าที่คุณชายรองลูเธอร์ยืนกอดอกริมระเบียงของชั้นลอยของอาคารควบคุมงาน ริมฝีปากได้รูปพ่นควันสีขุ่นจากบุหรี่ราคาแพงช้า ๆ ด้วยท่าทีหย่อนอารมณ์ นัยน์ตาคู่คมมองเรือสำราญขนาดมหึมาที่จอดเทียบท่าอยู่เบื้องหน้า‘LUTHERIA’ คือเรือที่รวมทุกอย่างไว้ในลำเดียว ตั้งแต่กาสิโน โรงแรม ไปจนถึงหอศิลป์ลอยน้ำ เนธานใช้เวลาเกือบครึ่งปีควบคุมโครงการนี้ด้วยตัวเอง ไม่มีอะไรเหนือการควบคุม ไม่มีอะไรไม่ได้ดั่งใจเขายกเว้น…เสียงรองเท้าหนัก ๆ กระทบพื้นใกล้เข้ามา ก่อนที่ผู้ติดตามคนสนิทจะหยุดอยู่ห่างจากผู้เป็นนายไม่กี่ก้าว“คุณชายครับ อีกหนึ่งชั่วโมงจะถึงเวลาที่นัดกับคุณเอลล่าไว้ครับ”เจ้าของเครื่องหน้าคมคายที่แฝงความดิบเถื่อนเอาไว้อย่างแยบยลยังคงยืนพ่นควันสีขุ่นออกจากริมฝีปากนิ่ง ๆ อยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะทิ้งก้นบุหรี่ลงที่เขี่ยแล้วหยิบเนกไทจากกระเป๋าด้านในของเสื้อสูทขึ้นมาสวมช้า ๆ ขณะที่สายตายังคงวางไว้ที่สัญลักษณ์แห่งอำนาจใหม่ตรงหน้าเนกไ

สามวันให้หลังกลิ่นไอดินหลังฝนตกที่ผสมเข้ากับกลิ่นซีเมนต์และสิ่งก่อสร้างราวกับเป็นสัญลักษณ์ของความหวังและการเริ่มต้นใหม่เมื่อเมฆฝนดำมืดเคลื่อนตัวผ่านไป ทว่ากลับไม่ใช่สำหรับใครบางคนในสถานที่แห่งนี้เพราะสนามแข่งม้าเถื่อนถูกสร้างในเงาอำนาจของลูเธอร์โดยไม่ขออนุญาต กลิ่นอายที่ลอยฟุ้งอยู่ในอากาศจึงไม่ใช่กลิ่นของความหวัง หากแต่เป็นกลิ่นอายของการกลัวตาย สิ้นหวังเพราะการกระทำโง่เขลาเสียงฝีเท้าของม้าหนุ่มกระแทกพื้นดังสะท้อนไปทั่วทั้งสนามเถื่อนที่ตอนนี้ปิดไฟจนเกือบมืดสนิท ยกเว้นเพียงสปอตไลต์ดวงใหญ่ที่สาดลงมาเฉพาะตรงกลางลู่วงรี เผยให้เห็นร่างของชายวัยกลางคนที่ถูกมัดแน่นเข้ากับหลังม้า มือทั้งสองถูกมัด ร่างกายถลอกช้ำเลือด กำลังร้องโหยหวนเมื่อสัตว์ขนาดยักษ์วิ่งลากร่างไปตามพื้นทราย“ช่วยด้วย…ได้โปรด อ๊ากกกกก”ไม่มีเสียงตอบรับ มีเพียงเชือกเส้นหนาที่พันธนาการแน่นราวกับเป็นเงื้อมมือของมัจจุราช และเสียงของร่างมนุษย์ที่ถูกกระชากไปตามพื้นทรายขณะที่ลูกน้องอีกห้าคนในแก๊งเดียวกันนั่งก้มหน้าตัวสั่นระริกอยู่อีกมุมของสนาม เมื่ออยู่ภายใต้แรงกดข่มเย็นเยือกของบรรดาสมาชิกระดับสูงของลูเธอร์และจ่าฝูงหมาล่าเนื้ออย่าง

“คุณเนธาน…”กระแสเสียงหวานดังผ่านม่านดอกไม้นานาพันธุ์ภายในสตูดิโอวาดภาพทันทีที่นัยน์ตาสวยหันมาสบสายตากับเขา เรียวขาเล็กที่สั่นระริกนั่นค่อย ๆ ก้าวขณะที่มือที่เกาะขอบโต๊ะอยู่คลายจากการเกาะกุมช้า ๆก่อนจะ…“เชิญค่ะ…อ๊ะ!”ภาพเดิมเมื่อไม่กี่นาทีก่อนฉายวนซ้ำอีกครั้งเมื่อเจ้าบ้านเสียหลักวูบลงไปกับพื้นหินอ่อนเย็นเยือกกะทันหันภาพตรงหน้ายิ่งตอกย้ำความคิดที่เขาเพิ่งประเมินอีกฝ่ายไปว่าคนตระกูลหวังมีสันดานเดียวกันไม่ผิดแน่ นั่นคือแพ้ไม่เป็นแน่นอนว่ายัยเด็กนั่นก็จัดอยู่ในประเภทนั้นเมื่อประเมินแขกคนสำคัญของนายเหนือหัวลูเธอร์เสร็จ มาเฟียหนุ่มจึงสืบเท้าตรงไปยังโซฟาที่ประจำ โดยไม่คิดจะเข้าไปช่วยคนตรงหน้าเลยแม้แต่น้อย เพราะไม่มีเหตุผลอะไรที่เขาจะต้องหยิบยื่นน้ำใจ ในเมื่อยัยคุณหนูนั่นทะเยอทะยานไม่ดูสังขาร กระทั่งเสียหลักล้มลงไปเอง อีกอย่างเขายังอยากดูความทะเยอทะยานนั่นต่ออีกสักหน่อยเนธานก้มชำเลืองมองร่างแบบบางที่ฟุบอยู่กับพื้นก่อนจะก้าวเท้าต่ออย่างเมินเฉย ดอกไม้สีขาวเขาวางมันลงบนโต๊ะทำงานของอีกฝ่ายเช่นทุกครั้ง แน่นอนว่ามันค่อนข้างห่างจากตำแหน่งที่เขานั่งขณะที่เอลล่าหวังในเวลานี้รู้สึกแค่เพียงโล่งใจท

ท่าเรือหลักลูเธอร์ท่าเรือเงียบสงบในแบบที่มักจะเป็นหลังเที่ยงคืน มีเพียงเสียงคลื่นซัดกระทบเสาคอนกรีตและเสียงลมทะเลที่พัดผ่านระลอกแล้ว ระลอกเล่าบนตึกสูงของลูเธอร์ที่ตั้งตระหง่านอยู่ริมท่าเรือ ปรากฏแสงไฟสีนวลลอดออกจากห้องพักหรูชั้นบนสุด บ่งบอกว่าเวลานี้เจ้าของห้องยังไม่หลับร่างกำยำที่ท่อนบนเปลือยเปล่ายืนอยู่หน้ากระจกบานใหญ่ เครื่องหน้าคมคายในเวลานี้มีโฟมสีขาวเคลือบตามแนวสันกรามคมสัน มือแกร่งข้างหนึ่งยกเครื่องโกนหนวดขึ้น ก่อนที่เสียงใบมีดคมกริบเสียดสีกับผิวขาวจัดจะดังขึ้นนัยน์ตาสีเทาเฮมาไทต์จดจ่ออยู่กับเครื่องโกนหนวดบริเวณปลายคาง ทว่าวูบหนึ่งที่มองริมฝีปากของตน ภาพริมฝีปากของใครบางคนก็ฉายวาบเข้ามาในหัวกะทันหัน ก่อนจะตามมาด้วยภาพที่เขาคว้าคอแล้วก้มลงจูบอีกฝ่าย…เนื่องด้วยสถานการณ์บังคับฉับพลัน คุณชายธำรงอัศววัฒน์ก็ค้างมือไว้กลางอากาศ นัยน์ตาคู่คมพินิจมองตัวเองในกระจกนิ่ง ๆ อยู่ครู่หนึ่ง พลันหว่างคิ้วเข้มก็ปรากฏรอยย่นจาง ๆ ขณะที่มืออีกข้างยกขึ้นเท้าเอวอย่างหงุดหงิดอ่า ฉิบหายสิ…เนธานมองเงาของตัวเองอยู่อย่างนั้นครู่หนึ่ง ด้วยความรู้สึกหลากหลายที่ตีรวนอัดแน่นอยู่กลางโพรงอก ก่อนจะรีบจัดการ