Nobela ni เกี้ยวเกล้า

"ถามจริงตลอดเวลาสองปีกว่านี้ไม่รักแพรบ้างเลยเหรอ" แพรไหมแค่นยิ้มเจ็บปวดออกมาเล็กน้อย "ไม่-เคย-คิด-รัก" ฉัตรฐาเน้นทีละคำ หวังว่าแพรไหมจะเข้าใจ "เคลียร์ดีค่ะ แพรจะได้ตัดใจ" แพรไหมบอกกับตัวเองว่าเป็นแบบนี้ก็ดีแล้ว พลันพลิกตัวกลับไปมองกระจกอีกครั้ง "เธอรักฉัน? " คนฟังถามกลั้วหัวเราะ "เผลอรักไปแล้วค่ะ โชคร้ายชะมัด" เธอไม่รู้เหมือนกันว่าดันไปรักคนที่ไม่ควรรักตอนไหน หรือเพราะมองไปทางไหนเธอก็มีแต่ฉัตรฐากระมัง เมื่อเธอกลายเป็นที่ชังของญาติๆ แม้กระทั่งน้องสาวของตัวเอง จะสุข จะทุกข์ เธอก็มีเขารับฟัง แม้เขาจะไม่อยากฟังก็ตาม "ไม่เจียมตัว"

วิวาห์รอหย่า : เมื่อเธอกับลูกไม่สำคัญ เขาก็ควรปล่อยกันไปเสียที : : : : “เธอต้องเป็นตัวแทนของลลิษ” ทิวัตถ์บอกด้วยน้ำเสียงที่เข้มกว่าปกติ แต่สายตายังว่างเปล่าเหมือนเคย “โปรดตัวเล็กกว่าเธอ” ปรีดิทารู้สึกขมปร่าไปทั้งลำคอ แต่ก็พยายามแจกแจงให้คนตรงหน้าได้หวนคิดสักนิดว่า เธอกับผู้หญิงคนนั้นต่างกัน “ไม่ติด” ทิวัตถ์ยกไหล่สูง “เธอขาวกว่าโปรด” หญิงสาวยังพยายามอธิบาย “แต่ก่อนยังกระเดือกได้” คนใจร้ายเบ้ปากนิดๆ ตาจ้องปรีดิทาก่อนตอบ “โปรดไม่เหมือนเธอ” เธอยังย้ำพร้อมมองไปทั่วร่างกายของตัวเอง แล้วได้ยินคำย้ำกลับมาให้เจ็บสะท้าน “ก็ไม่เคยบอกว่าเหมือน ก็แค่ตัวแทนปะวะ” ประโยคท้ายถูกกล่าวออกไปด้วยเสียงหนัก เป็นการยืนยันสถานะอย่างชัดเจน แค่ตัวแทน

เธอกับลูกก็เป็นได้แค่ 'คนนอกหัวใจ' สำหรับเขา “คือขวัญอยากจะฝากหนูดาไว้กับคุณโมกข์สักครู่ค่ะ” ร่างกำยำนิ่งเงียบไม่ตอบใดๆ ราวถ้อยคำจากปากนุ่มไม่มีผลอะไรทั้งนั้น “ฝนยังตกอยู่ ขวัญกลัวลูกเปียกเลยจะอุ้มกลับไปทีละคน แถมร่มก็คันเล็กนิดเดียว” หญิงสาวอธิบายถึงเหตุผล เธอห่วงพาณิธิดาเป็นอย่างมาก ส่วนลูกสาวคนโตค่อนข้างเป็นเด็กแข็งแรงและร่าเริง คนได้ฟังเอาแต่จ้องมองสองแม่ลูก แล้วหนึ่งถ้อยคำก็หลุดพ้นจากปากอุ่นร้อน “ไม่...” คำปฏิเสธสั้นๆ ได้ใจความนั้นสร้างอาการวูบไหวในแววตาคู่หม่น พาขวัญไม่เอ่ยปากร้องขออีก หมุนตัวออกจากห้องทำงานมา เพราะรู้ว่าโมกข์นั้นเป็นคนเสมอต้นเสมอปลาย...เย็นชา แต่ก็เพราะเธอไง เขาถึงเป็นเช่นนี้

เธอเป็น ของตาย ที่เขายกให้เป็นคนโปรด ----------------------------------- "คุณควรบอกลิษา..." แค่ชายหนุ่มเปิดประตูเข้ามาภายในห้อง หญิงสาวก็รีบเข้าไปถามทันที ปรมะเลิกคิ้วมองคล้ายไม่เข้าใจ "คุณมี่เป็นผู้หญิงในไอจีของคุณโปรดใช่ไหมคะ เป็นคนที่ไปกินข้าวกับคุณและคุณแม่วันนั้น" นลิษายิงคำถามตรงประเด็น ดวงตาที่แดงนิดๆ มองสบกับนัยน์ตาคม "เดี๋ยวนี้วุ่นวายกับเรื่องส่วนตัวของฉันแล้ว?" ปรมะหน้าเข้มขึ้นทันที พลางเอียงคอมองคนที่กำลังล้ำเส้น ก่อนจะออกคำสั่งเสียงเข้ม "ไปยกเลิกการติดตามซะ อย่าทำให้ตัวเองไม่ใช่คนโปรดของฉัน ลิษา"

เธอแอบรักเพื่อนสาวของตัวเอง...ที่กำลังไปนัดวันไนต์สแตนด์กับคนอื่น แล้วเธอจะทนเฉยอยู่ได้อย่างไร ----------------------------------- "นิดอยาก...กับอี้" "นิด ฟ้าผ่าไหม" อคิราห์ร้องเสียงหลงเล็กแหลม "อี้ไปทำกับคนอื่นฟ้าไม่ผ่าหรือไง"

“พะวาอยากเป็นเด็กคุณคีค่ะ” คำที่โพล่งบอกทำให้เธอดูบ้าบิ่นไม่น้อย ทว่ามันถูกไตร่ตรองมาหลายวันแล้ว “ใครๆ เรียกฉันว่าเฮีย” คีหรือว่าคิระที่ได้ฟังประโยคนั้นดูไม่ได้ตกใจ คงเพราะเขาเจอกับเรื่องพวกนี้เป็นประจำ แตกต่างไปก็ตรงสรรพนามที่หญิงสาวตรงหน้าเรียกขานเขา “ค่ะ พะวารู้” เธอรู้ว่าใครๆ ต่างเรียกเขาว่าเฮียคี ดวงหน้ายังจดจ้องมองหนุ่มฮอตสวมแว่นที่ดูเข้ากับเขาเป็นอย่างมาก ใจจดจ่อรอรับคำตอบที่จะหลุดพ้นริมฝีปากหนา อากัปกิริยาของคิระยังนิ่งสงบท่ามกลางเสียงดัง สายตารอคำตอบ และการเดินไปมาของนักเที่ยว พะวาลุ้นเสียยิ่งกว่าตอนลุ้นผลการสมัครงาน กระทั่งได้ยินคำถาม “รู้กฎของฉันไหมพะวา” “พะวาอาจจะพอรู้ค่ะ” “ฉันไม่ชอบคำว่าอาจจะ ฟังดูเหมือนรู้ แต่ไม่รู้” เสียงทุ้มๆ นั่นไม่ได้ตำหนิ แต่บอกว่าหญิงสาวสมควรจะรู้กฎของเขาให้ชัดเจน พะวาส่งยิ้มแห้งๆ โต้กลับ แล้วตั้งใจฟังกฎ “กฎของฉัน คือแตะต้องได้ทุกส่วนบนร่างกาย ยกเว้นหัวใจ”

แต่งงานกันมาสามปี กว่าจะได้รู้ว่า เขารักคนอื่น ----------------------------------- "ไจ๋พร้อมหย่า" หญิงสาวชิงพูดความต้องการออกไปก่อน "ดี" ชายหนุ่มคำรามในลำคอ เขาแทบจะควบคุมอารมณ์ไม่อยู่ อยากรู้นักว่าจนิตาจะเก่งได้สักกี่น้ำ ในเมื่อที่ผ่านมาเธอรักตนจนแทบจะถวายหัวให้ "ค่ะ พรุ่งนี้เจอกันที่อำเภอ" "พรุ่งนี้ผมไม่ว่าง" "แต่ไจ๋ว่าง ไจ๋จะหย่าพรุ่งนี้"