Novels by เกี้ยวเกล้า

“หนูมาอยู่กับแม่แล้วจริงๆ หรือลูก” ถ้าเป็นจริงขึ้นมาจะทำอย่างไร ในเมื่อสายเลือดครึ่งหนึ่งเป็นของอัษฎาวุธ ถ้าปีศาจร้ายรู้เข้าต้องไม่ใช่เรื่องดีแน่ หญิงสาวจมอยู่กับคำถามอีกมากมาย แล้วพ่อของแกล่ะ จะดีใจไหมถ้ารู้เข้า แต่ก่อนอื่นคงต้องรู้ให้แน่ชัดก่อนว่าสิ่งที่คิดเป็นความจริงหรือไม่ จึงรวบรวมเรี่ยวแรงที่ยังพอมีเดินกลับเข้าห้องไปเปลี่ยนเสื้อผ้า แล้วมุ่งหน้าไปพิสูจน์ความจริง บทที่ 14 อ้อน หลังผ่านค่ำคืนอันเร่าร้อนมา เจ้าหุ่นยนต์ตัวเดิมก็กลับมาทำตัวตามปกติ วางหน้าขรึม ทำราวพาขวัญเป็นแค่อากาศธาตุเช่นเคย แต่สำหรับลูกต่างกันออกไป เมื่อเขาไม่ได้ใจจืดใจดำเช่นก่อน มีอุ้ม มีหยอกอยู่บ้างบางเวลา ทำให้หญิงสาวต้องมองตาโต หัวใจเต้นเร็วทุกครั้งที่เห็น อีกทั้งน้ำเสียงยังมีการพัฒนาขึ้นด้วยแล้วยิ่งทำให้พาขวัญตื้นตันใจ จากน้ำเสียงเย็นชาปนกระด้าง บัดนี้มีความอบอุ่นแทรกกลางเข้ามาอย่างมาก ทำให้ลูกๆ ออดอ้อนป๊ะป๋าของพวกแกกันยกใหญ่ จนพาขวัญแอบคิดไปว่าตนกำลังจะตกกระป๋อง ร่างสูงใหญ่ที่กำลังเดินลงมาจากห้องนอนถูกสายตาคู่ใสจับจ้อง เนื่องจากวันนี้มีบางอย่างอยากจะเอ่ยปากบ

“ทำไมถึงให้หมอนั่นเข้ามาในห้อง” เขาถามอีกคำถามและต้องการคำตอบพอๆ กับคำถามแรก นุดียังไม่ยอมเปิดปากเอ่ยบอก และสงสัยว่าทำไมคนตัวโตถึงรู้ แต่ไม่อยากถามอะไรให้มากความ เลือกจะออกปากไล่ชายหนุ่มโดยไม่สนใจว่าเขาจะรู้สึกเช่นไร เธออยากให้เขาเจ็บบ้าง จะได้รู้ว่ามันเป็นอย่างไร หมอกไม่ได้สนถ้อยคำของนุดี เขาเลือกเดินไปทิ้งตัวลงบนเตียงอย่างสบายอารมณ์ “คุณหมอก นุดีบอกให้ออกจากห้องไปไงคะ” ร่างโตไม่ฟังและไม่ขยับสักนิด ในเมื่อเลือกเสี่ยงมาที่นี่แล้ว มีหรือจะถอยหลังกลับไปง่ายๆ การลงทุนนี้มีผลกระทบใช่ย่อย ฉะนั้นกำไรต้องพอตัว ด้านนุดีเริ่มปั้นหน้ายักษ์ “เอ๊ะ! นุดีบอกให้ออกไปไงล่ะคะ เราไม่ได้เป็นอะไรกันแล้วนะ” เธอแผดเสียง เป็นครั้งแรกที่เธอเสียงดังใส่หมอก จนเจ้าตัวต้องชะงักไป เริ่มไม่เข้าใจตนเอง ว่าทำไมอารมณ์ถึงแปรปรวน บางครั้งอ่อนแอ แต่ไม่นานกลับทำตัวเข้มแข็งเสียอย่างนั้น ช่างไม่มีเหตุผลเสียจริงๆ “งั้นเป็นใหม่ไหมล่ะ” เขายังคงวางหน้านิ่ง แต่สายตามีแววจริงจัง พูดจบก็กระเด้งตัวขึ้นมาดึงร่างนุดีเข้าไปกอด ทำให้หญิงสาวต้องเลิกคิ้วขึ้น วันนี้เธอรู้สึกว่าห

“เราไปมีเรื่องอะไรกับคุณธัญญาเรศหรือเปล่า” อดสงสัยไม่ได้ เพราะแววตาของนุดีมันฟ้องว่ามีความบาดหมางบรรจุอยู่ คนโดนถามชะงัก พริบตาต่อมาก็ส่ายหน้า จะให้บอกอย่างนั้นหรือ เธอทำไม่ได้หรอก เพราะรู้ว่าวาคิมจะไม่นิ่งดูดาย เขาต้องยื่นมือเข้ามาช่วยแน่นอน ถึงแม้จะค่อนข้างมั่นใจว่ากำลังพลของคนตรงหน้ามีมาก แต่เล่ห์กลคงไม่สู้ธัญญาเรศ และเธอไม่อยากดึงเขาเข้ามาให้เดือดร้อน “ถ้ามีอะไรบอกพี่ได้นะ” ชายหนุ่มไม่อยากคาดคั้น แต่หากนุดีมีภัย ตนจะเป็นคนแรกที่ยื่นมือเข้าไปปกป้อง “ขอบคุณนะคะพี่คิม” นุดีระบายยิ้มขอบคุณจากใจจริง “งั้นพี่กลับแล้วนะ ถ้าไม่ไหวรีบโทร.หาพี่นะ” แค่เห็นสายตาสวยก็รู้แล้วว่าสมควรถอยทัพกลับ หลังวาคิมจากไปแล้ว นุดีก็ทิ้งร่างลงนอนบนเตียงราวคนหมดแรง ถ้อยคำจากปากของธัญญาเรศยังกึกก้องไม่จางหาย อีกหนึ่งเหตุผลให้ช้ำใจหนัก คือแววตาของหมอกที่ฟ้องว่าไม่มีแม้เยื่อใยให้เธออีกต่อไป ‘หึ’ นุดีหัวเราะในลำคอออกมากับความหวังลมๆ แล้งๆ ของตนเอง รู้อยู่เต็มอกว่าชายหนุ่มรักคนเป็นย่ามากกว่าสิ่งใด แล้วเขาจะทรยศมามีความรู้สึกดีๆ ให้เ

“หน็อย ทำมาเป็นอวดเก่ง” ธัญญาเรศแทบดิ้นเร่าในท่าทางถือดีนั้น นึกตำหนิอีกฝ่ายที่ไม่รู้จักเจียมตัวเสียเลยว่าอาศัยอยู่ใต้ฝ่าเท้าของตน แค่ลงน้ำหนักหนึ่งครั้งก็จมธรณี ใบหน้าของชายที่ขึ้นชื่อว่าเคยเป็นเจ้าของฝ่ามือนุ่มนิ่มนั้นไม่แม้แต่จะแสดงอาการหึงหวงใด แค่หันหน้าไปมองเท่านั้น ก่อนจะกลับมาสนใจหญิงสาวข้างกาย ต่างจากคนเป็นย่าที่เดินฉับๆ เข้าไปทักทาย “สวัสดีจ้ะนุดี” “สวัสดีค่ะ” นุดีหยิบยื่นรอยยิ้มตอบกลับ ทำเหมือนไม่รู้สึกรู้สาอะไร แต่ไม่พนมมือขึ้นไหว้ “แฟนหรือจ๊ะ” ธัญญาเรศเริ่มปล่อยพิษ มองวาคิมอย่างพิจารณา พอจะรู้จักผู้ชายคนนี้อยู่บ้างว่า เป็นเจ้าของธุรกิจส่งออกและค้าไม้ แถมยังมีฟาร์มโคนมขนาดใหญ่ น่าสนใจไม่น้อย ถ้าหากมีหลานสาวสักคนคงจะแนะนำให้รู้จัก คนต้องตอบหันไปมองหน้าหมอกที่ยืนอยู่ไกลๆ “หนูจะไม่เข้าไปทักทายหมอกหรือจ๊ะ คนเคยรู้จักกัน” ประโยคท้ายถูกเน้นหนัก “นั่นหนูนิด แฟนของหมอก อีกไม่นานฉันคงต้องร่อนการ์ดงานแต่งหลานชายไปให้หนู” ธัญญาเรศจงใจพูด คนฟังราวถูกสาป อาการปวดแปลบแล่นปรี่เข้าหาในท

บทที่ 13 เริ่มต้นใหม่ “ป๊ะป๋าขา” เสียงหวานใสในลูกอ้อนของพาณิภัคทำให้คนที่กำลังเดินลงมาจากห้องนอนชะงักเท้าแล้วเลิกคิ้วขึ้นมอง วันนี้น้ำเสียงของลูกสาวคนโตฟังดูพิเศษ จนต้องหันไปมองมารดาของแกที่อยู่ในห้องครัว พาขวัญเสหน้าหลบสายตา ปล่อยให้พาณิภัคทำในสิ่งที่สมควรด้วยตนเอง โมกข์ย่อกายลงนั่งยองๆ ขณะพาณิภัคเดินเข้ามากอด “หนูภัคอยากจะได้อะไรคะ” “นะ...หนูภัคยะขอโพดป๊ะป๋า” พาณิภัคพยายามพูด แม้จะฟังดูไม่ค่อยเป็นประโยค ดวงตากลมโตจ้องแป๋วไปยังบิดา พร้อมยื่นบางสิ่งไปให้ คนได้รับของขวัญชิ้นเก่าที่ถูกตกแต่งใหม่อึ้งไปเลย พลางหันมองพาขวัญเล็กน้อย ก่อนดึงร่างเล็กเข้ามาสวมกอด พร้อมกดจูบขมับเบาๆ แบบนี้จะให้เขาโกรธลงได้อย่างไร จากนั้นก็ยิ้มออกมา ส่วนพาขวัญคิดว่าการย้ายเข้ามาอยู่ในบ้านหลังนี้ก็มีส่วนดี ทำให้ได้เห็นบางมุมของโมกข์ อาการแข็งกระด้างของเขาก็ลดฮวบลงไปมาก คงเพราะความน่ารักของลูก บวกความใกล้ชิดทำให้กำแพงน้ำแข็งละลายตัว ไม่นานเท่าไร พาณิภัคก็ดีดตัวออกจากวงแขนของบิดา เนื่องด้วยมองเห็นบางสิ่งในมือของน้องสาว

รัตติกาลยังไม่ทันพ้นผ่านไป ก็มีบางสิ่งปลุกให้ชายหนุ่มและหญิงสาวต้องรีบลุกขึ้นมา “แง้ แม่…แม่” เสียงหวีดร้องด้วยความตกใจของหนึ่งในสองฝาแฝดแผดจ้าด้วยความกลัว ยามตื่นขึ้นมาแล้วไม่พบมารดา โดยเจ้าของความคิดถึงนั้นยังนอนหลับใหลไม่รู้เรื่อง ต่างจากร่างกำยำที่เริ่มขยับตัว เสียงนั้นเริ่มดังก้องเข้ามาในโสตประสาท “ลูก” โมกข์มีอาการตกใจเมื่อได้ยินเสียงร้องไห้ของลูกสาวกลางดึก ไม่แน่ใจว่าเป็นของพาณิภัคหรือพาณิธิดา “แม่ขัน แม่” สองเท้าของคนเป็นพ่อรีบก้าวลงจากเตียง ทว่าในจังหวะนั้นกลับชะงักไปหลายวินาที เนื่องจากสายตามองไปปะทะร่างขาวลออ พาให้หัวคิ้วขมวดมุ่นทบทวนสิ่งที่เกิดขึ้นในหลายชั่วโมงที่ผ่านมา ไม่นานความทรงจำอันเร่าร้อนก็วิ่งปรี่เข้ามากระทบใจในบัดดล ชายหนุ่มไม่ได้ตกใจมากนัก เหมือนรู้อยู่บ้างแล้วว่าคนที่ตนเองกกกอดนั้นคือพาขวัญไม่ใช่นุริน จากนั้นเขาก็เดินไปหยิบกางเกงขึ้นมาสวมแล้วตรงไปยังห้องที่อยู่ติดกัน ด้านคนเป็นแม่เองก็เริ่มขยับตัวบ้างแล้ว ก่อนที่ปฏิกิริยาไวต่อเสียงร้องของลูกๆ จะทำให้พาขวัญกระเด้งตัวขึ้น “

ในส่วนทางโรงพยาบาลเวลานี้มีคนหนึ่งมานั่งแทนที่ทิวัตถ์ที่หายไป ไม่พ้นลูกชายคนโปรดของหยางจิน “ลลิษเป็นยังไงบ้าง” ปุริมฉัตรเอ่ยถามกับบิดาที่นั่งรอฟังข่าวอยู่หน้าห้องไอซียู มีทศยืนคุมสถานการณ์อยู่ “ยังไม่ดีขึ้น และหมอยังไม่อนุญาตให้เข้าเยี่ยม” หยางจินอธิบาย สีหน้าเคร่งเครียดไม่หาย ตอนนี้กังวลจวนเจียนจะบ้า เพราะไม่อยากเสียอำนาจที่มาช่วยส่งเสริมไป “แล้วพ่อกับแม่ของลลิษ” ปุริมฉัตรกวาดตาไปรอบๆ มองหาครอบครัวของลลิษา “กำลังกลับมา” ทางพ่อและแม่ของลลิษากำลังเร่งรีบกลับมาหลังไปเจรจาธุรกิจสำคัญ ทั้งสองคนค่อนข้างโมโหที่ลูกสาวได้รับอันตรายและร้องถามสาเหตุกับเขาไม่หยุด แล้วได้ยินคำถามให้หน้าเครียดยิ่งกว่าเดิม “หาตัวคนทำได้หรือยัง” “ยัง แต่ฉันเร่งให้คนหาให้เจอเร็วที่สุดแล้ว แต่ก็คงไม่พ้นศัตรูของพวกเรา ไอ้พวกที่มันไม่อยากให้เรากลับมาเป็นใหญ่อีกครั้ง” หยางจินนึกเคียดแค้นและอาฆาต คิดว่าอย่างไรก็ไม่พ้นตงกับอี้แน่นอน แล้วบอกไปอีก “มันคงอยากจะขัดขาไอ้ไท่” “ขัดขา” ปุริมฉัตรสะดุดกับคำคำนี้ “แ

“พาฉันไปส่งที่ร้านกาแฟร้านหนึ่งที” กลีบปากอิ่มเอ่ยบอกจุดที่ตั้งของร้านกาแฟร้านนั้น แล้วรถก็ค่อยๆ ขยับเคลื่อนออกมุ่งหน้าไปเรื่อยๆ ใช้เวลาไปราวสิบนาทีก็ถึง พอไปถึงปรีดิทาก็หยิบสมาร์ตโฟนขึ้นมาต่อสายหาคนหนึ่ง “รำ นี่โปรดเองนะ” “คุณโปรดตอนนี้อยู่ที่ไหนคะ....” รำนำตาโตตั้งแต่เห็นว่าปรีดิทาโทร.เข้ามาหา คำถามถูกส่งไปทันที ตอนนี้ทุกคนกำลังตามตัวอีกฝ่ายให้วุ่น แล้วได้ฟังคำบอกที่ทำให้รีบโทร.หาคนเป็นนายโดยพลัน “คุณไท่คะ เจอคุณโปรดแล้วค่ะ เธอบอกว่าอยู่ที่ร้านกาแฟที่คุณไท่พาเธอไปตอนเดตแรกค่ะ” น้ำเสียงของรำนำคลายความกังวลไปเล็กน้อย “ฉันรู้ว่าที่ไหน” ทิวัตถ์สวนกลับมาทันที เขาจำได้ดีว่าร้านกาแฟร้านนั้นอยู่ตรงไหนแล้วบอกรำนำไปอีกประโยค “ไปเจอกันที่นั่น” “ได้ค่ะ” ทิวัตถ์รีบขับรถมุ่งหน้าไปยังร้านกาแฟที่เป็นเดตแรกของเขากับสาวเจ้า โชคดีที่อยู่ห่างจากร้านไปไม่มาก ความห่วง ความกังวลยังเกาะกุมเต็มอก แต่อย่างน้อยก็รู้ได้ว่าหญิงสาวปลอดภัย ไม่รู้เจ้าตัวคิดทำอะไรกัน ไม่รู้หรือไงว่าไม่ควรทำเช่นนี้ พอไปถึงที

บทที่ 15 อยากฟังคำอธิบาย ส่วนทางด้านคนที่หายออกจากวัดมาเวลานี้นั่งอยู่บนรถสีดำซึ่งกำลังเคลื่อนที่ไปยังบริษัทแห่งหนึ่งที่ทำหน้าที่เกี่ยวกับการรายงานข่าว “แกนัดพี่เขาไว้แล้วใช่ไหม” ปรีดิทาร้องถามแก่เพื่อน หลังเมื่อคืนดนุภาอาสาจะเป็นฝ่ายติดต่อคนที่เธอต้องการให้ เพราะมีรุ่นน้องคนหนึ่งทำงานที่นั่น “อื้อ โชคดีที่พี่เขาอยู่พอดี” ดนุภาหันมองเพื่อน “แต่ไม่รู้พี่เขาจะมีรายละเอียดเกี่ยวกับคดีนั้นสักแค่ไหน” “ไม่ว่าจะน้อยหรือมากก็น่าจะเป็นเบาะแสให้เราได้” หญิงสาวตั้งความหวัง ขอแค่มีเบาะแสเพียงนิดก็น่าจะช่วยได้บ้าง หัวใจมีแต่ความสับสนมึนงง เธออยากตัดสินใจได้ว่าสมควรจะเดินไปฝั่งซ้ายหรือขวา ไม่ใช่ลังเลแล้วหยุดอยู่ตรงกลางเช่นนี้ ไม่นานเท่าไรทั้งสองก็ไปถึงสถานที่นัดหมาย “สวัสดีค่ะ พวกเราเป็นคนที่นัดกับพี่เอาไว้” พอไปถึงร้านกาแฟที่อยู่ใต้ตึกสำนักงานปรีดิทาและดนุภาก็เห็นคนที่ต้องการพบมานั่งรออยู่แล้ว ส่วนคนคนนั้นรับไหว้ สายตามองพิจารณาผู้หญิงสองคน คนหนึ่งนั้นรู้จักกับรุ่นน้องของเธอ รู้สึกว่าอีกฝ่ายจะเป็นคุณหม

“โปรดขอซื้อน้ำกินก่อนนะ” พอลงจากรถคนมีแผนก็เอ่ยบอกพร้อมมองไปยังร้านน้ำที่อยู่ตรงหน้าลานวัด ห่างจากจุดจอดรถไปไม่มาก สองเท้าของรำนำก้าวไวๆ ตามไป แล้วหยุดอยู่หน้าร้านน้ำ “รำกินไหม” “ไม่ค่ะ” ปรีดิทายิ้มรับ แล้วสั่งน้ำหนึ่งแก้วให้กับตัวเอง สายตาพยายามจะไม่มองไปรอบๆ แต่จังหวะหนึ่งก็แอบเป่าปากเมื่อเธอกำลังจะเริ่มแผนการอีกขั้น พอจ่ายเงินและรับน้ำมาแล้วทั้งสองก็พากันเดินลึกเข้าไปด้านในวัด รำนำกวาดตามองไปรอบๆ คล้ายสำรวจและระวังภัย ก่อนเธอนั้นจะได้รับธูปและดอกไม้ที่เจ้านายยื่นมาให้จึงดึงความสนใจกลับไป ทว่าไม่ถึงนาทีคนตรงหน้ากลับทำท่าค้นหาอ

“หนูดี ฉันต้องการความช่วยเหลือ” พูดคุยกันสักพักใหญ่เธอก็กดวางสาย จังหวะนั้นเองใครบางคนก็โทร.เข้ามา หญิงสาวเม้มปากแน่นทันที แล้วตัดสินใจรับสาย “ค่ะ” “มีอะไรหรือเปล่า” “โปรดแค่จะโทร.ถามอาการของคุณลลิษน่ะค่ะ” คนเจ็บใจและสับสนต้องบังคับน้ำเสียงไม่ให้สั่น เธอไม่ควรแสดงพิรุธ “ลลิษยังไม่พ้นขีดอันตราย” ทิวัตถ์ตอบเสียงเรียบ แต่มีความเครียดแฝงอยู่ชัดเจน “โปรดขอให้เธอปลอดภัยนะคะ” เธอพูดออกมาจากใจจริง เธอไม่อยากเห็นใครตาย ก่อนจะเป็นฝ่ายวางสายเสียเอง เพราะมีก้อนสะอื้นจุกอยู่ที่ลำคอ รวมถึงกลัวว่าจะทำ

“คุณอย่ามาปั่น” “ไม่เชื่อ งั้นเอาหลักฐานไปสิ” เขาคิดไว้แล้วว่าปรีดิทาอาจจะไม่เชื่อ แล้วกดส่งหลักฐานที่เขามีไปให้คนโง่เขลาที่ไม่รู้อะไร ส่วนคนที่กำลังจะได้รู้ความจริงพยายามตั้งสติ แล้วไม่รอช้ากดฟังคลิปเสียงนั้น “แล้วเมื่อไหร่แกจะหย่า ฉันอยากได้กำหนดเวลา” หยางจินไม่อยากให้มันนานเกินรอ “ไม่ใช่ตอนนี้...เพื่อลลิษ” “ยังไง” “เพื่อความปลอดภัย” “ฉันไม่เข้าใจ” คนที่ยังตามเกมไม่ทันทำสีหน้างุนงง&n

“ได้เหรอ งั้นคืนนี้นิดแก้เลยนะ” ก็ชุดนอนที่เธออยากได้เป็นแบบที่เขาบอกกันว่าใส่แล้วไม่ได้นอน มันก็ต้องบางอยู่แล้ว แต่ความคิดที่อคิราห์เสนอก็เข้าท่าเหมือนกันจึงทำท่าจะเก็บใส่ราวแขวนไว้อย่างเดิม “เอาตัวนี้ใช่ไหม เราซื้อให้” อคิราห์รีบแย่งชุดนอนในมือนุ่มมาแล้วเดินไปจ่ายเงิน ไม่เช่นนั้นเขาคิดว่ามีคนจะแก้ผ้านอนจริงๆ แล้วก้มมองชุด มันก็ไม่ค่อยต่างจากไม่ใส่เลยสักนิด ไม่รู้วนิดาคิดอะไรอยู่ หรือที่ห้องจะร้อน ถึงอยากใส่ชุดนอนแบบนี้ วนิดาได้แค่ยืมกลั้นยิ้ม ปล่อยให้อคิราห์ซื้อชุดนอนด้วยความลนลาน ก่อนเธอจะถูกลากดึงออกจากร้าน “ไปๆ ไปซื้อของทำชาบูดีกว่า” ทั้งสองเดินตรงไปยังซูปเปอร์มาเก็ต เลือกซื้อวัตถุดิบไปทำชาบู เมื่อก่อนสมัยม

แต่ไม่ถึงห้านาที วนิดาก็โผล่เข้ามาหาพร้อมกับขนมจีบ “เราซื้อซาลาเปามาให้ด้วย” “ขอบใจย่ะ” อคิราห์ยื่นมือไปรับ กลิ่นหอมของหมูและกระเทียมเจียวทำให้เขากลืนน้ำลายลงคอ แล้วมองคนที่ส่งยิ้มมาให้ ยิ้มแบบทุกวัน ไม่ได้เคอะเขินเลยสักนิด “งั้นนิดไปทำงานแล้วนะ” วนิดาพลิกตัวออกไปเตรียมตัวเริ่มงาน ในช่วงบ่ายของวันนี้มีประชุมกับโรงงานที่ใหม่ เธอต้องตรวจเช็กเอกสารให้เรียบร้อย ฝ่ายคนที่หัวใจไม่ปกตินั้นตวัดตาค้อนคนที่ทำตัวเหมือนไม่เกิดอะไรขึ้น หรือเจ้าตัวจะลืมสิ่งที่พูดออกมาเมื่อคืน&

“ก็มารับแล้วไหมวนิดา รีบขึ้นรถมา” อคิราห์ย่นคิ้วใส่ จะมากลับกับเพื่อนอะไร เขามานั่งรอตั้งนานแล้ว พลันเร่งเร้าให้รีบขึ้นมาบนรถ วนิดาเดินอ้อมไปอีกฝั่งหมายจะเปิดประตูรถ ทว่ามีเสียงเรียกให้ต้องหันมองเสียก่อน “นิด” “ว่าไงโอ๊ต” “มีคนมารับเหรอ” “อื้อ” วนิดายิ้มรับแล้วขยับตัวเล็กน้อยให้อคินได้เห็นสารถีของเธอ ฝ่ายอคิราห์อดจะมองคนที่น่าจะเป็นเพื่อนของวนิดาไม่ได้ เมื่ออีกฝ่ายนั้นผมยาว ผิวแทน ตามคำบอกของแม่หมอเป๊ะ ก่อนจะลอบกลอกตา ช่วงนี้ไม่รู้ทำไมวนิดาถึงมีหนุ่มผมยาวรายล้อมรอบตัว “เราคิดว่านิดกลับคนเดียวอ่ะ เลยจะให้กลับด้วย” “ขอบใจนะ” “แต่ว่าไว้ถึงแล้วไลน์หาโอ๊ตด้วยนะ” “ได้เลย” อคินส่งยิ้มให้กับสารถีของเพื่อน แล้วถอยห่างออกมา ส่วนหญิงสาวก็ก้าวเท้าขึ้นรถมาตอบคำถาม “ใครอ่ะ” “เพื่อน” แม้จะพอเดาได้ แต่ไม่รู้ทำไมเขาถึงอยากได้ยินคำตอบที่ชัดเจนแล้วเลิกคิ้วย้ำให้แน่ใจอีกรอบ นั่นทำให้เห็นวนิดาพลิกตัวมาหาพร้อมเอ่ยคำยืนยัน “คนนี้เฟรนโซนแน่

“วนิดาทะลึ่ง” แม้จะรู้ถึงคำตอบ แต่ไม่คิดว่าวนิดาจะกล้าพูดออกมา คิดแล้วอยากหยิกแขนนุ่มเสียจริง แต่จูบหนักๆ แทนน่าจะดีกว่าจึงยื่นหน้าเข้าไปอีก “อี้ นิดว่านิดต้องแต่งหน้าแล้วละ” ทว่าวนิดากลับผละออกห่างพร้อมยกมือขึ้นดันอกกว้าง “เดี๋ยวนิดไปไม่ทัน” อคิราห์ตวัดตาค้อน แบบนี้แกล้งกันชัดๆ เหมือนมาทำให้อยากแล้วจากไป แต่ก็ยอมถอยออกห่าง เพราะถ้ายังจูบต่อวนิดาอาจจะไปไม่ทันจริงๆ แล้วพยักพเยิดหน้าให้ยัยตัวเล็กไปนั่งรอบนเก้าอี้หน้าโต๊ะเครื่องแป้ง เขาขอเวลาสักสองนาทีเพื่อสงบอารมณ์ ลมถูกเป่าออกจากปากหยักลึกแรงๆ สามสี่หนกว่าเจ้าของร่างสูงจะขยับตัวไปทำหน้าที่ของตัวเอง “ถูกใจไหมนิด” “ถูกใจ ว่าแต่นิดสวยใช่ไหม” วนิดาชอบฝีมือการแต่งหน้าของอคิราห์เป็นที่หนึ่งอยู่แล้ว ตอนนี้จึงกลายมาเป็นสาวเปรี้ยวอมหวานเข้ากับชุดเป็นอย่างมาก แถมยังมีเพชรรูปหัวใจเม็ดเล็กๆ ติดบนหน้าด้วย ทำให้ดูโดดเด่นยิ่งขึ้น ทว่าก็ยังอยากฟังคำชมเสริมความมั่นใจ “สวยที่หนึ่ง” อคิราห์ยกนิ้วโป้งขึ้นประกอบด้วย “จริงนะ” “จริง เธอก็สวยสำหรับเราตลอด

“ใจเราสั่น” เวลานี้หัวใจดวงโตเต้นถี่ยิบจนแทบจับจังหวะไม่ได้ อาการหนักกว่าเดิมเสียอีก “อี้ไม่ชอบที่นิดอ้อนเหรอ หรืออี้อยากให้นิดเป็นสายรุก” วนิดายังทำตาใสเป็นประกายราวมีเพชรอยู่ด้านในใส่ ยื่นหน้าไปใกล้อีกนิดพลางทำแก้มพองลม “เธอ...กล้าเหรอ” อคิราห์ถามเสียงตะกุกตะกัก มองดวงหน้าคนที่ไม่มีแววกลัวเลยสักนิด ไม่รู้ไปเอาความฮึกเหิมมาจากไหน “อนุญาตปะล่ะ” วนิดาเอียงหน้า ปิดปากรอฟังคำอนุญาต “เธอไม่กล้าหรอก” คนที่ถูกรุกอย่างหนักกัดปากตอบไปคล้ายท้าทายนิดๆ นึกอยากรู้เหมือนกันว่าวนิดาแค่หยอกกันเล่นหรือเปล่า “แบบนี้คืออยากให้นิดเริ่มใช่ไหม” วนิดาไม่ได้รอฟังคำตอบอีก ดันลำตัวขึ้นให้ความสูงของใบหน้าเท่ากับของอคิราห์ วางมือไว้บนไหล่แกร่ง แล้วทาบทับกลีบปากลงไปกับริมฝีปากหนา อคิราห์เบิกตากว้างในความกล้าของวนิดา ปลายจมูกสัมผัสได้ถึงความหอมอ่อนๆ ที่ได้กลิ่นจนชิน แต่ในวันนี้มันกลับทำให้รู้สึกต่างออกไป คล้ายว่ายิ่งทำให้คนใจกล้าน่าหลงใหล ขณะที่เขานั้นก็ยังถูกรุกจูบไม่หยุด และเริ่มหนักหน่วงล้วงลึกขึ้น วนิดาลองสอดปลายลิ้นเล็กเข้าไปในโพ

“เราก็นั่งอยู่ตรงนี้ไหม มีไรพูดมา” อคิราห์เลิกคิ้วมอง เขากำลังจัดวางเครื่องสำอางตามขั้นตอนอยู่ แต่วนิดานั้นไม่ยอมเอ่ยใดๆ ทำให้ต้องขยับลุกแล้วเดินไปยังเตียงที่อยู่ห่างกันประมาณหกก้าว “ว่ามา” เขาเอ่ย สงสัยว่าวนิดาอาจจะนึกกลัวขึ้นมาเมื่อต้องไปเจอพวกเพื่อนเก่า “เป็นคู่ซ้อมให้นิดหน่อยได้ไหม” วนิดารีบบอกถึงความต้องการ ดวงตานั้นมีประกายวิบวับ “คู่ซ้อมอะไร” อคิราห์ทำหน้าไม่เข้าใจ วินาทีถัดมาก็ได้ยินถ้อยคำที่ทำให้ดวงตาเบิกกว้าง “นิดอยากลองจูบดู ขอลองจูบกับอี้อีกรอบได้ปะ” วนิดาทำใจกล้าพูดออกไป นัยน์ตานั้นมีแววร้องขอ อคิราห์ได้ยินชัดเจน แล้วมองปากเล็กนุ่มที่เขาเคยได้สัมผัส จังหวะนั้นก็กลืนน้ำลายลงคออึกใหญ่อย่างลืมตัว “นิดอยากดูดด้วย” วนิดาบอกอีกหนึ่งความต้องการ “ดูดอะไร” อคิราห์มองสายตาคู่สวยที่มองต่ำลงอยู่แถวกลางลำตัวเขา รู้สึกหายใจไม่ทั่วท้อง วนิดาจะกล้าบ้าบิ่นเกินไปแล้ว “ดูดปากไง” วนิดารีบเฉลยด้วยใบหน้าแดงก่ำ เพราะดูเหมือนจะมีคนคิดเตลิดไปไกล หลังเห็นอคิราห์ยกมือกุมเป้

“ทำไมล่ะ...” แพรไหมแปลกใจ เพราะหลังจากวันนั้นน้องก็ส่งข้อความมาเร่งเร้าให้เธอรีบทำตามที่บอก “พิ้งค์...พิ้งค์ขอโทษ” พิพรรษพรอึกอักอยู่เกือบนาทีกว่าจะเอ่ยออกมาได้ แล้วบอกต่อด้วยเสียงอ่อยๆ “พิ้งค์ไม่ควรโทษพี่คนเดียว พี่แพรไม่โกรธพิ้งค์ได้ไหม...พิ้งค์สำนึกผิดแล้ว” “อื้อ...ไม่โกรธแล้ว” แพรไหมเงียบไปก่อนครางตอบ ในเมื่อน้องสาวรู้สึกผิดแล้วเธอก็ไม่อยากตั้งแง่ ตอนนี้น้องสาวคงจะมองเห็นถึงสิ่งที่เธอพยายามทำให้มาตลอดแล้ว “งั้นพรุ่งนี้ไปกินข้าวกันนะคะ พิ้งค์จะชวนคุณป้าไปด้วย” พิพรรษพรเอ่ยปากชวน “ได้สิ” เธอไม่ปฏิเสธ เพราะอย่างไรก็พี่น้องกัน แต่สำหรับเรื่องการเงินของคนเป็นป้า เธอยังยืนยันคำเดิมว่าจะไม่ให้ความช่วยเหลืออีกแล้ว “ไว้พิ้งค์ไปรับนะ แต่งตัวสวยๆ นะ พิ้งค์อยากไปกินอาหารที่โรงแรม” พิพรรษพรดีใจที่พี่สาวตกลง เธอจะรับหน้าที่ในการจองโต๊ะเอง “ได้เลย พี่จะรอนะ” แพรไหมมีดวงตาที่กระจ่างใสขึ้น ส่วนเรื่องบ้านเธอยังจะไปตามนัด เพราะบ้านหลังนี้อย่างไรก็ต้องเป็นของน้องสาว เธอเองก็ควรมีที่ที่เป็นของตัวเอง แล้วเวลาที่แพรไหมเฝ้ารอ

“อย่าสำคัญตัวผิด ฉันพาเกลมาทำบุญต่างหาก” ฉัตรฐาอยากจะหัวเราะเย้ยใส่แพรไหมที่คิดไปว่าเขามาที่นี่เพราะเจ้าตัว แล้วเค้นเสียงถามกลับไป “ยังไม่เลิกชอบคิดเข้าข้างตัวเองอีกเหรอ เธอไม่ได้สำคัญกับฉันเลยสักนิด” “แล้วที่ผ่านมามาด้วยทำไมทุกปี” เธอนึกสงสัยขึ้นมา เรื่องวันเกิดพอเข้าใจแล้ว แต่เรื่องที่เขาอุตส่าห์ตื่นเช้ามาทำบุญด้วยกันตลอดสองปีที่ผ่านมา เขาทำไปเพื่ออะไร ฉัตรฐาไหวไหล่ เขาไม่จำเป็นต้องมานั่งตอบคำถาม “อ้อ หรือว่าอยากจะทำบุญให้คนที่ตายไป เผื่อความละอายในใจจะลดลงบ้าง แต่ดีใจด้วยนะคะ ที่สุดท้ายก็ได้ผล เธอคนนั้นให้อภัยเรื่องพี่ชายที่จมน้ำตายได้แล้ว ทำบุญวัดนี้ได้สมดังใจหวังจริงๆ” แพรไหมคาดเดาเองเมื่อไม่ได้คำตอบ “แพรไหม” ฉัตรฐาตาลุกวาวเมื่อแพรไหมกำลังล้ำเส้น ไม่รู้ว่าเธอไปรู้เรื่องนั้นได้อย่างไร แต่เจ้าตัวไม่มีสิทธิ์พูดเรื่องของเขา หญิงสาวไหวไหล่บ้าง ทำไมเธอต้องยอม ในเมื่ออย่างไรเขาก็ตามรังแกกันอยู่ดี ยิ่งยอมอ่อนฉัตรฐาจะยิ่งได้ใจ คิดแล้วแพรไหมก็เดินเชิดหน้าอย่างถือดีผ่านหน้าคนชังไป ไม่อยากต่อปากต่อคำด้วยอีกแล้ว ทว่าจังหวะนั้นร่างบางกลับเซถอยห

“กูขอให้มันไปแล้วไปลับไม่กลับมาอีก” ฉัตรฐานึกอยากเห็นแพรไหมถูกทิ้ง และคิดว่าคงอีกไม่นาน เพราะเท่าที่จำได้ธาดาเป็นคนเบื่อง่าย หลังจากได้รับข้อมูลจนพอใจแล้ว เขาก็สะบัดมือไล่ลูกน้องให้กลับไปทำหน้าที่ของตนต่อ ขณะนั้นก็มีอีกคนเดินเข้ามาหา “พี่ไฉ” กัลย์สุดาเอ่ยทักเสียงหวานใส “เกลมาได้ไงครับ” ฉัตรฐาขยับตัวลุกไปหา “เกลมากวนไหมคะ” หญิงสาวที่ในวันนี้อยู่ในชุดเดรสสีครีมชมพูระบายยิ้มให้คนที่ดูแลเธอเป็นอย่างดีเสมอมา “ไม่ครับ” ฉัตรฐาพากัลย์สุดาไปนั่งลงบนโซฟา “ว่าแต่เกลมีอะไรหรือเปล่า” “เกลอยากไปทำบุญให้พี่กานต์ค่ะ” ตั้งแต่เธอกลับมาก็ยังไม่มีโอกาสได้ไปเข้าวัดทำบุญให้พี่ชายเลย จึงอยากชักชวนฉัตรฐาไปด้วยกัน เพราะอีกฝ่ายคือเพื่อนสนิทของพี่ชาย นึกถึงพี่ชายแล้วดวงตาของหญิงสาวก็มีทั้งความเศร้าและคิดถึง “ได้สิครับ” ฉัตรฐาเองก็รู้สึกไม่ต่างกัน ความเศร้าแผ่กระจายไปทั่วอก แล้วมองกัลย์สุดาอย่างขอโทษ หญิงสาวส่ายหน้าว่าไม่อยากให้ฉัตรฐาคิดมาก เพราะคงย้อนกลับไปแก้ไขอะไรไม่ได้แล้ว “งั้นอีกสองวันไปกันนะคะ” “อีกสองวันหรือครับ” ฉัตรฐาเปิดดู

แพรไหมนิ่งไปร่วมนาทีกว่าจะเอ่ยบอก ในเมื่อน้องสาวมองไม่เห็นความดีที่เธอทำ ก็ขอพอเท่านี้ ทั้งที่ตั้งใจไว้ว่าหากเจ้าตัวกลับมาแล้วจะช่วยสนับสนุนทุกอย่างอยู่ข้างหลัง พิพรรษพรอ้าปากค้าง ไม่คิดว่าคนที่ยอมมาตลอดจะแข็งข้อ แล้วกระทืบเท้าเร้าๆ อย่างโกรธเกรี้ยว ถ้าบิดายังอยู่ป่านนี้เธอคงได้ใช้ชีวิตอย่างสุขสบาย ไม่ต้องใช้แค่เศษเงินที่พี่สาวส่งให้ แพรไหมยืนมองนิ่ง ไม่ได้คิดจะโอ๋ เพราะทุกอย่างควรมีขอบเขต ก่อนจะหันไปกดรับสายคนเป็นป้าที่โทร.เข้ามา ปิ๊บๆ “แพรเจอน้องหรือยังลูก” พรรณรวีเอ่ยบอกด้วยน้ำเสียงที่คล้ายแอบตั้งความหวังเล็กๆ “เจอแล้วค่ะ” แพรไหมตอบกลับไปเส

บทที่ 12 “พิ้งค์” แพรไหมรีบเดินเข้าไปหาน้องสาวที่ไม่ได้เจอหน้ากันมานาน พลางมองสำรวจความเปลี่ยนแปลง พิพรรษพรจากที่เคยไว้ผมยาวสลวยตอนนี้ได้ตัดผมสั้นดูโฉบเฉี่ยวสวยเก๋ ผิวพรรณขาวละเอียดเหมือนเดิม แต่น่าจะสูงขึ้นเล็กน้อย “เรากลับมาตั้งแต่เมื่อไหร่ ทำไมไม่บอกให้พี่ไปรับ” “เมื่อวานค่ะ” พิพรรษพรบอกเสียงเรียบ ปรายตามองพี่สาวเล็กน้อย ก่อนจะแบมือทวงสิ่งที่เป็นของเธอ “ไหนโฉนดบ้านของพิ้งค์” “เดี๋ยวพี่ไปหยิบมาให้...” รอยยิ้มที่เคยมีจืดเจื่อนลง หลังสัมผัสได้ถึงความหมางเมินของน้องสาว “ภายในสัปดาห์นี้พี่แพรจัดการโอนบ้านเป็นชื่อพิ้

“ปกติแล้วไอ้ไฉชอบโดดเรียนไปเล่นน้ำ และก็ชอบชวนพี่ชายยัยนั่นไปด้วย เห็นว่าชื่อกานต์ แต่วันนั้นไอ้ไฉดันหิวน้ำเลยเดินไปซื้อน้ำ ทิ้งเพื่อนให้เล่นน้ำอยู่คนเดียว กลับมาอีกทีเพื่อนมันก็ไม่อยู่แล้ว เห็นว่าต้องงมหากันอยู่นานกว่าจะเจอ” แพรไหมทำหน้าไม่ถูก แต่ก็นึกสงสารอยู่ไม่น้อย รู้ดีว่าการเสียคนที่รักไปนั้นแสนเจ็บปวด “แต่เรื่องนี้ถูกปิดไว้เป็นความลับครับ ทางพ่อของไอ้ไฉไม่อยากเสียชื่อเสียงเลยเอาเงินปิดปากทุกคนที่รู้ จ่ายเงินให้บ้านเด็กนั่นไปหลายล้านและให้ย้ายไปอยู่ต่างประเทศ จากนั้นเรื่องราวก็พลิกตะแคงกลายเป็นว่าพี่ชายเด็กนั่นไปเล่นน้ำคนเดียว แต่ไอ้ไฉก็คอยตามดูแลยัยนั่นอยู่ห่างๆ ตลอด ส่วนยัยนั่นไม่ยอมกลับมาที่นี่อีกเลย เพราะทำใจไม่ได้” ธาดาอธิบายสิ่งที่รู้มา แต่เขายังมีหนึ่งคำถ