Novels by เกี้ยวเกล้า

“กูจะหาแพรเอง กูไหว” ฉัตรฐาดึงมือออก สองขาฝืนพาตัวเองเดินห่างไป แต่ไม่เท่าไรก็สะดุดกับก้อนหินจนล้มลง ไม่ถึงนาทีก็ขยับตัวลุกขึ้นแล้วเดินต่อ แม้จะมีเลือดออกที่ฝ่าเท้าก็ไม่สน ชายหนุ่มเดินมุ่งตรงไปยังกลุ่มชาวบ้านสามสี่คนที่มายืนดูเหตุการณ์ ก่อนจะเอ่ยถามหาหญิงสาว “เห็นผู้หญิงที่ใส่เสื้อเชิ้ตสีขาว กางเกงผ้าสีดำบ้างไหมครับ” “ไม่เลยค่ะ” “ไม่เห็นนะคะ” ชาวบ้านต่างพากันส่ายหน้า แต่ก็มีท่าทีห่วงใยด้วย เพราะไม่อยากให้เกิดเหตุการณ์น่าเศร้าขึ้น “ขอบคุณครับ”&

ฉัตรฐากลัวจนตัวสั่น สมองบอกให้เขารีบเดินกลับขึ้นไปอยู่บนพื้นทราย แต่หัวใจบอกให้เลิกกลัว เพราะการต้องสูญเสียคนที่รักไปน่ากลัวยิ่งกว่า ชายหนุ่มใช้สายตาแดงก่ำมองไปทั่วบริเวณ สองเท้าเดินลุยน้ำลึกลงไปเรื่อยๆ แม้ต้องหยุดข่มอาการกลัวอยู่บ่อยครั้ง กระนั้นก็ไม่คิดหันหลังกลับขึ้นฝั่ง “แพร...ออกมาหาฉันเถอะ อย่าแกล้งกันแบบนี้ ใจฉันจะขาดแล้ว” เสียงสั่นเว้าวอนขอ สองเท้ายังคงมุ่งหน้าลงน้ำไปเรื่อยๆ จนมีมือหนึ่งดึงรั้งไว้ “พอแล้วไอ้ไฉ” มัฆวานต้องลุยน้ำมาห้ามเพื่อน หากมันเดินลึกลงไปอีกจะถูกน้ำซัดจมหายไปในทะเล และนานมากแล้วที่มันไม่ได้ลงน้ำมาเช่นนี้ “กูจะหาแพรให้เจอ” ฉัตรฐาส่ายหน้า “ไอ้ไฉ” มัฆวานทำเสียงอ่อนใจ ในเมื่อห้ามไม่ได้เขาก็จะลุยน้ำช่วยมันตามหา แล้วหันไปสั่งให้ลูกน้องเรียงแถวหน้ากระดานช่วยกันตามหา โดยมีปภาวิทตามมาสมทบ รวมถึงนนทกรที่ขับรถวนกลับมา หลายจังหวะทำสีหน้าเคร่งเครียด เพราะนานมากแล้วที่แพรไหมเดินหายไปในทะเล หากหญิงสาวไม่กลับขึ้นมาก็มีเพียงไม่กี่อย่าง ฉัตรฐาฝืนส่งยิ้มขอบคุณเพื่อนและลูกน้องทุกคน แล้วหันไปกวาดตามอ

“ไม่จริงหรอก แพรก็แค่ลืมโทรศัพท์ไว้ตรงนี้” ฉัตรฐาส่ายหน้าเร็วไวใส่ความคิดหนึ่งที่แวบเข้ามา ประกายตาสั่นไหวอยู่ไม่น้อย แล้วหันมองลูกน้องอีกสองคนที่เดินตามมาสมทบ “พวกผมตามหาคุณแพรไม่เจอเลยครับ” “ไปตามหาจนกว่าจะเจอ” ฉัตรฐาออกคำสั่ง แล้วหันไปมองลูกน้องที่เป็นคนวิ่งไปรายงาน “ส่วนมึงอยู่รอตรงนี้เผื่อแพรกลับมา” “ครับ” สิ้นคำชายหนุ่มก็เดินวกกลับไปที่บ้าน บางทีแพรไหมอาจจะกลับไปที่นั่นแล้วก็เป็นได้ ทว่าสิ่งที่พบยังคงเหมือนเดิม แต่เขาก็ไม่ลดละในการตามหา ร่วมครึ่งชั่วโมงต่อมาก็เดินวนกลับไปยังจุดที่โทรศัพท์มือถือถูกวางทิ้งไว้ “คุณแพรไม่ได้กลับมาที่นี่ครับ” คำตอบนั้นทำให้เขาพลิกตัวหมายจะเดินไปตามหาต่อ ทว่ามัฆวานเดินตรงเข้ามาหาเสียก่อน “ได้เรื่องไหมไอ้มัฆ” “อื้อ” มัฆวานพยักหน้าช้าๆ สีหน้ามีความกังวลอยู่มาก ขณะสายตาเฝ้ามองเพื่อนที่กำลังรอฟังคำตอบ “กล้องวงจรปิดเห็นคุณแพรเดินออกมาทางประตูด้านหลัง เธอออกมาเองและเดินตรงมาทางนี้” กล้องวงจรปิดด้านหลังบ้านจับภาพได้ว่าแพรไหมใช้จังหวะ

บทที่ 20 “แพร….” ฉัตรฐาส่งเสียงตะโกนเรียกขาน สีหน้ามีความวิตก ไม่รู้ว่าเวลานี้หญิงสาวอยู่ที่ใด แล้ววิ่งไปดูตรงประตูด้านหลังอีกรอบ หลังวิ่งสำรวจไปทั่วบริเวณบ้านแล้ว เขาพบว่าประตูไม่ได้มีรอยงัดแงะ แสดงว่าผู้อยู่ด้านในเป็นคนเปิดประตู แล้วก้าวเท้าออกไปด้วยตัวเอง “แพร...แพรไหม” ฉัตรฐามองหาหญิงสาว ส่วนลูกน้องก็กระจายกำลังกันออกตามหา ชั่วครูหนึ่งก็มีเสียงดังขึ้นจากด้านหลัง “เกิดอะไรขึ้นไอ้ไฉ” มัฆวานที่ได้ยินเสียงตะโกนเรียกก้องไปทั่วพื้นที่รีบปรี่ออกจากบ้านตรงมาดู “แพรหายไป” ฉัตรฐาร้องบอก ความเป็นห่วงและกังวลเพิ่มพูนทวี เกรงว่าหญิงสาวจะได้รับอันตราย “อะไรนะ เดี๋ยวกูเรียกลูกน้องมาถามให้” ลูกน้องสองคนของเขาเฝ้าที่บริเวณทางเข้าทางออกอยู่ ขณะนั้นก็มีความคิดหนึ่งผุดขึ้น “หรือว่าไอ้ธาดามันจะแอบมาพาคุณแพรไป” ฉัตรฐาหน้าเข้มกว่าเดิม เพราะที่เพื่อนออกความเห็นก็มีสิทธิ์เป็นไปได้ มันอาจจะล่อแพรไหมให้เดินออกจากบ้านไป คิดได้ดังนั้นก็รีบต่อสายหาปภาวิท “ตอนนี้ไอ้ธาดาอยู่ไหนไอ้ปาล์ม” “มันอยู่ที่บังกะโล

“ถือว่าแพรขอ...ได้ไหม” หญิงสาวร้องขอเสียงเบา เธอมึนงงไปหมดแล้วว่าตนเองกำลังเจอกับเรื่องอะไร “งั้นฉันจะให้คนมาดูแลเธอ” ฉัตรฐามองลึกเข้าไปในดวงตาคู่สวย เห็นชัดว่าหญิงสาวมีความหวาดระแวงฝังตัวอยู่ ทั้งที่ไม่อยากถอยห่างแต่ก็จำต้องทำ “แพรไม่อยากให้ใครมาเฝ้าแพรทั้งนั้น” แพรไหมบอกเสียงหนัก ระแวงไปหมดแล้ว “ฉัน...ก็ได้” เขาไม่ได้คิดจะกักขัง แค่อยากให้แพรไหมปลอดภัยก็เท่านั้น แล้วจำใจทำตามคำขอ ด้านคนตัวเล็กหมุนตัวเดินหายเข้าไปในห้องนอนอย่างเร็วไว เพราะหัวใจใกล้จะระเบิดเต็มที “มึงออกไปจากบ้านกู” ฉัตรฐาชี้นิ้วไล่ศัตรู ดวงตาดุกร้าว เขาจะไม่ยอมให้มันมาใส่ร้ายกันแบบนี้แน่ แล้วมองเลยไปยังชาญณรงค์ รวมถึงลูกน้องของเขาและเพื่อนที่มายืนเตรียมพร้อม หากมีการปะทะกันเกิดขึ้น “กูก็ไม่ได้อยากอยู่นักหรอก แต่กูจะมาพาคุณแพรไปจากคนอย่างมึงให้ได้ ส่วนคนของมึง กูขอดูแลไปก่อนละกัน เดี๋ยวมันจะถูกฆ่าเหมือนไอ้สัญ” ธาดาสั่งลูกน้องมาลากพาชาญณรงค์กลับไปขึ้นรถ แล้วร่างกำยำก็พลิกตัวเดินห่างออกไป คงต้องหาบ้านเช่าใกล้ๆ สักหลังไว้สแตนด์บายรอวันรับหญิงสาวกลับไป

“กูไม่ได้จัดฉาก ไม่เคยโว้ย” ธาดาตะโกนลั่น “มึงจะบอกว่าข่าวเรื่องแฟนเก่ามึงไม่ใช่เรื่องจริง?” หนนี้มัฆวานบิดปากถาม ถ้ามันจะโกหกหน้าด้านๆ ก็เกินไป ในเมื่อมีหลักฐานขนาดนั้น “ข่าวน่ะเรื่องจริง ยัยนั่นถูกทำร้ายกักขังก็เรื่องจริง แต่ไม่ใช่แฟนกู แฟนพี่ชายกูต่างหาก” ธาดาร้องอธิบาย หัวใจมีอาการเจ็บลึกร่วมด้วยเมื่อนึกถึงลูกชายคนโปรดของบิดา ต่างจากเขาที่เป็นลูกชัง “ที่จริงแล้วกูกับยัยเด็กนั่นถูกหมายตาไว้ให้เป็นคู่หมั้นกัน เลยถูกจับให้ไปไหนมาไหนด้วยกันเสมอ แต่พี่ชายกูแอบหมายตาเด็กนั่นไว้เหมือนกัน มันก็เลยแกล้งสร้างสถานการณ์หลอกให้หลงเชื่อใจ ให้ตกหลุมรัก แล้วฟาดเขาอยู่เงียบๆ แต่พอไม่ได้ดั่งใจมันก็ทำร้าย กักขังเขา จนเขาทนไม่ไหวขอเลิก แล้วข่าวก็หลุดออกไป “แต่มันดันหลุดไปเป็นชื่อกู โดยที่พ่อของกูก็สั่งให้กูรับหน้าแทน เพราะพี่ชายกูเป็นหน้าเป็นตาของบริษัท ไม่อยากให้มีผลกระทบ” ธาดามีแววตาสั่นระริกยามพูดถึงบิดาที่รักลูกไม่เท่ากัน พี่ชายก็ชอบสร้างเรื่องแล้วโยนมาให้เขารับผิดแทน และยังมีเรื่องไอ้หลงที่มาตามฆ่าเขาอีก แท้จริงแล้วคนที่มันคว

ส้มจี๊ดคือคนที่เคยล้ออคิราห์เกี่ยวกับชื่อเรียกจีจี้ เป็นเหมือนเจ้ากรรมนายเวรที่ตามหาเรื่องกันมาตลอด ตั้งแต่ตอนเรียนชั้นมัธยมศึกษาปีที่ห้า สาเหตุก็มาจากชอบผู้ชายที่นั่งอยู่เบาะหน้า ส้มจี๊ดคิดแค้น เพราะเมธานินท์เลือกอคิราห์ พอได้มาเรียนมหาวิทยาลัยเดียวกันก็ตามหาเรื่องต่อ ถึงขั้นจ้างหนุ่มหล่อรุ่นพี่คนหนึ่งมาจีบอคิราห์ หวังให้รักแล้วจะหักอกภายหลัง แต่โชคดีที่อคิราห์นั้นไม่เล่นด้วย “ว่าแต่งานแกเป็นไงบ้าง” อคิราห์เอ่ยถาม เมื่อวันก่อนที่เอาของฝากไปให้ก็ไม่ได้คุยกันสักเท่าไร “ลากไส้มากช่วงนี้ แขกเยอะมาก” ธนัชชาทำหน้าเหนื่อยใส่เพื่อน “แล้วไม่ดี?” “ดีสิ นับเงินแทบไม่ทัน” ธนัชชาเปลี่ยนเป็นรอยยิ้ม แล้วยกนิ้วขึ้นขยับประกอบท่าการนับเงิน เหนื่อยแ

ในช่วงเวลาประมาณบ่ายสามโมงของวันต่อมา วนิดาได้รับสายจากคนที่กำลังรออยู่ “หนูนิดเราจะถึงแล้ว รอข้างหน้านะ” “ได้ๆ” วนิดาตอบรับแล้วจัดการกดปิดคอมพิวเตอร์ “แต่วันนี้นิดต้องนั่งข้างหลังนะ” อคิราห์รีบบอก วันนี้มีการเปลี่ยนแปลงตำแหน่งนิดหน่อย เพราะที่นั่งของวนิดามีคนนั่งแล้ว “อื้อ แต่เราขอเข้าห้องน้ำแป๊บนะ เดี๋ยวรีบลงไป” วนิดากดวางสายแล้วรีบเดินไปเข้าห้องน้ำ ก่อนกลับออกมาหยิบกระเป๋าสะพายขึ้นพาดบ่า จากนั้นจึงจ้ำอ้าวลงไปที่ชั้นล็อบบี คิดว่าอคิราห์น่าจะแวะไปรับธนัชชามาก่อนแล้ว เมื่อสังเกตเห็นรถมินิคูเปอร์ก็รีบเดินเข้าไปและเห็นว่ากระจกรถเลื่อนลง “สัมภาษณ์เป็นไงบ้...” วนิดาชะงักเมื่อคนที่นั่งอยู่ตำแหน่งของเธอไม่ใช่ธนัชชาดั่งที่เข้าใจ “เฮียมาด้วยนะ เราบอกนิดไม่ทัน นิดวางไปก่อน” อคิราห์เหลือบตามองเมธานินท์เล็กน้อยแล้วอมยิ้ม ก่อนเห็นเจ้าตัวหันไปส่งเสียงทักทาย “สวัสดีครับหนูนิด” “คะ...ค่ะ” วนิดาแทบควานหาเสียงตัวเองไม่เจอ ก่อนจะต้องฝืนก้าวเท้าไปนั่งยังเบาะหลัง หัวใจเริ่มมีอาการสั่นไหว

“ตัวยังร้อนๆ อยู่เลย” เมื่อยามเช้ามาถึง แม้ตัวของวนิดาจะไม่ได้ร้อนเหมือนเมื่อคืนแล้ว แต่เขาก็ยังไม่ได้รู้สึกวางใจ พลางมองคนที่กำลังนั่งพิมพ์แชตอยู่ข้างๆ “งั้นเรากลับกันเลยดีกว่า ” “นิดขอแวะซื้อของทะเลฝากนัทก่อนนะ นางอยากได้” ธนัชชาส่งข้อความมาบอกตั้งแต่เมื่อคืนแล้วว่าอยากได้พวกของทะเลตากแห้ง อดจะแปลกใจไม่ได้ เพราะเมื่อก่อนอีกฝ่ายไม่ชอบของพวกนี้เลย “เค” อคิราห์ยกมือขึ้นทำท่าตกลง ก่อนจะขยับตัวลุกขึ้นกลับห้องของตัวเองเพื่อไปอาบน้ำและเก็บข้าวของ เตรียมเช็กเอาต์ เกือบหนึ่งชั่วโมงคนทั้งสองก็หิ้วกระเป๋าสะพายมาวางไว้ที่เบาะด้านหลังรถ แล้วปักหมุดเป็นร้านของทะเลตากแห้ง วนิดาเลือกซื้อปลาอินทรีหอมและหมึก ส่วนอคิราห์ซื้อกุ้งแห้งไปฝากแม่สามีของเพื่อน รวมถึงคุณย่าของวนิดาด้วย จากนั้นทั้งสองก็เดินทางกลับ “ว่าแต่เราซื้ออะไรให้เจ้อิงดี” พอรถขับเคลื่อนมาใกล้เข้าเขตกรุงเทพฯ อคิราห์ก็เอ่ยถาม “อาทิตย์หน้าใช่ไหม… ”เธอเข้าใจดีว่าอคิราห์หมายถึงของขวัญวันเปิดร้านดอกไม้ของพี่สาวคนเล็ก “ใช่ ยังไม่

“คุยได้ค่ะ/รีบไปอาบน้ำนอนสิ อย่าทำให้เราต้องห่วง” เจ้าตัวหันมาดันร่างเล็กให้เข้าไปด้านในห้องพร้อมตีหน้ายุ่งใส่ “อื้อ” วนิดาทำได้เพียงครางรับ แล้วมองมือหนาที่ดึงประตูห้องของเธอให้ปิดลง ก่อนเสียงของอคิราห์จะหายเข้าไปในห้องของตัวเอง หลังจากนั้นบนดวงหน้าหวานก็มีแต่ความเศร้าหมอง เธอแทบก้าวเท้าไม่ออก รู้สึกเหมือนแค่เริ่มแข่งก็แพ้เสียแล้ว พร้อมรู้สึกหวงรอยยิ้มของอคิราห์ ไม่อยากปันมันให้ใคร แต่ตอนนี้กำลังจะถูกแย่งไป บางทีเจ้าของรอยยิ้มอาจจะยกให้อย่างเต็มใจก็ได้ วนิดาถึงกับต้องเป่าลมออกจากปาก แล้วเริ่มรู้สึกปวดหัวขึ้นมาด้วย เธออาจจะกำลังป่วยทั้งกายและใจ จึงพาตัวเองไปทิ้งตัวลงนั่งบนเตียง ไม่ถึงห้านาทีด้วยซ้ำเธอก็ได้ยินเสียงเปิดประตูห้องของอคิราห์ ก่อนเสียงฝีเท้าจะดังห่างออกไป ‘คนไม่ใช่ก็ต้องแพ้ไปตามระเบียบหรือเปล่ายัยนิด’ หญิงสาวนั่งหงอยและคล้ายเป็นเด็กที่กำลังงอแง ไม่มีแรงจะลุกขึ้นไปอาบน้ำตามคำสั่งเลย แล้วเลือกจะเอนหลังลงบนเตียงพลางโอบกอดตัวเอง “อย่าร้องไห้นะวนิดา” ไม่รู้ทำไมเธอถึงรู้สึกอ่อนแ

บทที่ 13 แม้จะพาตัวเองเข้ามานั่งบนเตียงแล้วร่วมสิบนาที แต่วนิดาก็ยังจัดการกับความรู้สึกและความคิดไม่ได้ สมองฉายภาพกล่องถุงยางอนามัยซ้ำไปซ้ำมา ใจเธอคิดดีไม่ได้เลยพร้อมทั้งมีอาการสั่นกลัวร่วมด้วย และคิดมากไปต่างๆ นานา “ยังไงดีวนิดา” เธอไม่รู้ว่าควรจะทำอย่างไร ภายในอกรู้สึกถึงความร้อนที่กำลังระอุ และมันจะปะทุขึ้นกลายเป็นกองไฟกองใหญ่แน่ หญิงสาวครุ่นคิดอย่างหนัก ขณะหูนั้นคอยเงี่ยฟังเสียงประตูห้องข้างๆ ด้วยใจลุ้นระทึก เธอไม่อยากให้อคิราห์ไปหารุ่นพี่คนนั้น ดังนั้นก็คงมีทางเดียวที่เธอทำได้ “สู้เขาสิวะนิด นั่นก็แค่แฟนเก่า เราเมียเชียวนะ”

“เฮียไม่คิดว่าจะได้มาเจอกับอี้ที่นี่” ชายที่ไว้ผมทรงเปิดข้างยิ้มสำแดงอาการดีใจแบบสุดๆ พลางพิจารณามองอคิราห์ที่ไม่ได้เจอกันมาหลายปี “อี้ก็เหมือนกันค่ะ” คนถูกเรียกขานนั้นมีอาการดีใจไม่ต่างกัน เขาไม่ได้ข่าวอีกฝ่ายเลยหลังย้ายไปอยู่ต่างประเทศ “ว่าแต่เฮียมาเที่ยวเหรอคะ” “อื้อ แล้วเราล่ะ” “อี้มาทำงานและเที่ยวด้วยค่ะ” อคิราห์ตอบกลับเร็วไว คำพูดคำจานั้นยังใช้คะขาเหมือนที่เคยใช้กับอีกฝ่าย “แล้ว... ” เมธานินท์เหลือบมองผู้หญิงที่ยืนนิ่งอยู่ด้านหลัง “นี่หนูนิดไงคะ เพื่อนอี้ที่เรียนห้องเดียวกันอะค่ะ” อคิราห์ขยับตัวไปหยุดยืนอยู่ข้างวนิดาแล้วบอกเล่าถึงความหลัง&nb

ฮึก…ฮึก ในที่สุดหญิงสาวก็ไม่สามารถสะกดกลั้นน้ำตาต่อไปได้ไหว ปล่อยมันรินไหลลงมาเป็นทาง จริงอย่างโมกข์ว่า เธอต่างหากที่ทำให้ลูกต้องเกิดมาในสภาพนั้น แต่หัวใจของเธอก็ทุ่มรักให้สุดตัว เพราะไม่อยากจะทำให้พวกแกรู้สึกขาด สองมือกำกระโปรงแน่น คนที่เลวคือเธอ แถมยังเป็นคนโง่เขลาอย่างสุดขีด แม้ภายนอกโมกข์จะดูไร้หัวใจ แต่เขากลับแอบทำเพื่อลูกอย่างลับๆ โดยที่คนอย่างเธอเอาแต่กล่าวหาว่าเขาไม่รักลูก ไม่เคยดูแล พาขวัญปาดน้ำตาออกจากใบหน้า ยามได้ยินเสียงลูกเรียกหา “แม่อยู่นี่ค่ะหนูภัค หนูดา” หญิงสาวรีบขึ้นไปหาเด็กๆ ที่ชั้นบน ปัดความเศร้าทิ้งไว้ด้านหลัง ด้านโมกข์เดินหน้าตึงออกจากบ้าน เตะดินเตะทรายมาตลอดทาง ระบายออกกับสิ่งเหล่านี้ เพราะไม่เคยคิดจะลงไม้ลงมือกับแม่ของลูก หรือว่ากับคนอื่นๆ ถึงจะโกรธจะขัดเคืองเป็นอย่างมาก กระนั้นก็รู้ว่าตัวเองผิด เขาไม่สมควรพูดออกไปเช่นนั้น ไม่รู้เหมือนกันว่าอะไรดลใจให้เขาอยากมีลูกคนที่สาม ลูก? คำคำนี้แสลงใจไม่น้อย เจ็บทุกครั้งที่ต้องพบสายตาไร้เดียงสา เพราะยังไม่สามารถทำให้พวกแกพ้นอำนาจของคนเป็นย่าได้

“คุณโมกข์” โรสรินร้องคราง ไม่คิดว่าจะได้ยินคำแสลงใจ “ได้โปรดรับความจริงให้ได้ครับคุณโรส ผมกับพาขวัญเราเป็นผัวเมียนอนเตียงเดียวกัน” โมกข์พูดอย่างไม่สะทกสะท้าน “ขวัญ พาลูกขึ้นไปบนห้อง” เขานึกถึงใจของเด็กๆ พวกแกไม่สมควรมารับรู้หรือได้ยินถ้อยคำแบบนี้ ก่อนส่งสายตาออกคำสั่ง พาขวัญจึงขยับตัวเข้ามาใกล้ “พาเด็กๆ ไปไว้ในห้อง แล้วรีบลงมาคุยกัน” ธัญญาเรศบอก อย่างไรวันนี้ก็ต้องคุยให้รู้เรื่อง พาขวัญรีบพาเด็กๆ ขึ้นไปบนห้องนอน ก่อนกลับลงมาอีกครั้ง “ย่าจะฉีกสัญญาของพาขวัญทิ้ง พาขวัญจะได้เป็นอิสระเสียที” ธัญญาเรศอธิบาย ทำตัวเหมือนนางฟ้ามาเห็นใจ ทำให้หลานชายถึงกับเหยียดปากลึกอย่างดูแคลน “ดีครับ เมียผมจะได้มีอิสระ” ข้อนี้เขาไม่ขัด “และพาขวัญต้องไปจากที่นี่ทันที” คนที่คิดว่าตนเองอยู่เหนือกว่าทุกคนพูดออกมาอีก “อย่างที่ผมบอกไว้เมื่อครู่ครับว่าคงจะไม่ได้ พาขวัญเป็นเมียผมก็ต้องอยู่ที่นี่” โมกข์เองก็ยืนกรานคำเดิม จะไม่ยอมให้คนตรงหน้ามาบงการชีวิตของคนในปกครองได้อีก ทุกคนย่อมมีสิทธิ์คิดและตัดสินใจเลือกหนทางที่จะเดิน ไม่ใช่จำนนต่ออำนาจเถื่อน

“วันนี้ฉันอนุญาตให้หยุดงานต่ออีกวัน ส่วนเด็กๆ ฉันจะพาเข้าไร่ไปด้วย” โมกข์บอกเท่านั้น และไม่มีบทสนทนาใดเกิดขึ้นอีก ทุกอย่างเงียบเชียบจนกระทั่งเสียงประตูบ้านถูกปิดลง ทิ้งให้คนเป็นแม่นั่งหงอยอยู่ลำพัง หญิงสาวปรายตามองไปรอบๆ บ้านแล้วนึกกลัว เหตุร้ายในวันนั้นยังเกาะแน่นหนึบอยู่ในหัวใจ โมกข์พาลูกแวะเข้าไปที่ออฟฟิศก่อนเพื่อเคลียร์งานบนโต๊ะแทนพาขวัญ มีเด็กๆ คอยส่งเสียงถามอยู่ตลอดเวลา แต่โมกข์ก็ไม่ยักรำคาญ หันมาตอบทุกครั้ง เมื่อเสร็จสิ้นก็พากันเข้าไปในไร่ เขายืนคุมคนงานอยู่ใต้ร่มไม้ใหญ่ หนนี้จะไม่ยอมให้สัตว์ร้ายตัวไหนมากัดลูกสาวได้อีก ศีรษะเล็กๆ ของพาณิธิดาถูกสวมด้วยหมวกใบโปรดของบิดา ด้านพาณิภัคมีหมวกใบโตของลุงไม้ช่วยบดบังแสงแดดจากพระอาทิตย์ “ทิ้งหนูขวัญอยู่บ้านคนเดียวจะดีหรือครับคุณโมกข์” “พาขวัญต้องอยู่ให้ได้ครับ เธอต้องผ่านมันไปได้แน่นอน” ลุงไม้รู้สึกกังวล คิดว่าเหตุร้ายที่หญิงสาวเผชิญนั้นน่าจะยังฝังตัวอยู่ในอก เจ้าของสีหน้าตึงเรียบสัมผัสได้ถึงความห่วงใยนั้น แต่พาขวัญต้องเผชิญและก้าวข้ามความกลัวไปให้ได้ด้วยตัวเอง อาจจะลำ

“ไปนั่งลง เดี๋ยวฉันจะต้มข้าวต้มให้กิน” คนฟังถึงกับตกตะลึง อะไรนะ เขาจะทำข้าวต้มให้เธอ พลางยืนนิ่งเพราะคิดว่าป่วยจนถึงขั้นหูฝาดไปเชียวหรือ แต่สีหน้าจริงจังบนกรอบหน้าคมนั้นบ่งบอกชัดเจนว่าเขาพูดจริง หญิงสาวจึงพาตัวเองไปนั่งลงหน้าโซฟาตัวประจำของเด็กๆ พลางเฝ้ามองเจ้าของบ้านรื้อค้นวัตถุดิบในตู้เย็น ชายหนุ่มรู้ดีว่าทุกการกระทำของตนถูกจับจ้อง จนต้องเงยหน้าไปถลึงตาใส่ แล้วขยับปากแต่ไม่ออกเสียงว่า ‘หันหน้ากลับไป’ พาขวัญรีบหันขวับไปมองทางอื่น กลัวชายหนุ่มจะนึกโมโห ไม่นานเท่าไรข้าวต้มกลิ่นหอมก็ถูกตั้งไว้ตรงหน้าพร้อมยาหนึ่งเม็ดกับน้ำอีกหนึ่งแก้ว “ขอบคุณค่ะคุณโมกข์” หญิงสาวกล่าวขอบคุณจากใจจริง แต่แล้วก็ต้องนิ่วหน้าและยิ้มเจื่อน เมื่อพ่อคนหวังดีไม่ได้อยู่ฟัง เดินลิ่วๆ กลับไปยังห้องนอน แต่เท่านี้ก็ถือว่าดีที่สุดแล้ว เธอไม่คิดด้วยว่าชายหนุ่มจะมาสนใจไยดี ทั้งที่ไม่มีความจำเป็นเลย ดวงตากลมโตมองข้าวต้มร้อนๆ ด้วยแววตาวาววับ มือเรียวเล็กหยิบช้อนขึ้นมาตักใส่ปาก แม้จะไม่สบายแต่ก็รับรู้ได้ว่าข้าวต้มชามนี้รสชาติดีทีเดียว พาขวัญซึมซับในควา

ด้วยฤทธิ์ของยาและอาการป่วยทำให้พาขวัญหลับสนิทไปอีกอย่างเร็วไว จนกระทั่งรถเคลื่อนเข้าสู่ตัวจังหวัดอันคุ้นเคย ดวงตาของหญิงสาวก็เปิดขึ้น เพราะได้ยินเสียงเรียกของเด็กๆ “แม่ขัน แม่ขัน” พาณิธิดาพยายามเรียกมารดา “แม่ไม่สบาย หนูดาอย่าไปเรียกแม่สิคะ ปล่อยให้แม่นอนพัก” โมกข์บอก ส่วนพาณิธิดาเบ้ปาก อยากจะได้ยินเสียงของมารดา พาขวัญฝืนตัวค่อยๆ ขยับลุกขึ้น หันไปฉีกยิ้มให้ลูกสาว แต่ไม่อาจเอี้ยวตัวไปอุ้มแกมาไว้บนตักได้ “ไหวไหม” เสียงทุ้มห้วนๆ แว่วเข้ามา พาขวัญเลยต้องหันไปมอง ไม่คิดว่าจะได้ยินคำถามนี้จากปากได้รูป ปกติแล้วชายหนุ่มจะทำเป็นไม่ใส่ใจมากกว่า และเธอเองก็ไม่ได้หวังว่าจะได้รับความห่วงใย แค่เขาปันความห่วงใยนั้นให้ลูกก็พอ หญิงสาวพยักหน้าตอบ แล้วหันไปมองยังเส้นทางข้างหน้า อีกนิดเดียวก็จะถึงบ้านแล้ว อึดใจต่อมาดวงตาก็ปิดลงอีกครั้ง แม้จะตกอยู่ในอ้อมกอดกำยำแล้ว คนป่วยก็ยังไม่รู้สึกตัว เป็นสาเหตุให้โมกข์ต้องอุ้มร่างบางลงจากรถและพาขึ้นไปยังห้องนอน เห็นท่าวันนี้คงต้องให้เด็กๆ มานอนที่ห้องเขาเสียแล้ว “ตอนนี้แม่ไม่สบาย หนูภัคหนูดาห้ามกวนแม่นะคะ ออ

บทที่ 18 ปันรัก ปันใจ งานเลี้ยงย่อมมีวันเลิกรา มีพบเจอก็ต้องมีจาก เช้ามาพาขวัญมีสีหน้าเศร้าลง เพราะวันนี้ต้องลามารดากลับไปไร่กาแฟแล้ว ส่วนบุญตาระบายยิ้มบางๆ นางเข้าใจดี “แล้วขวัญจะมาเยี่ยมแม่อีกนะคะ” พาขวัญบอกเสียงสั่นเครือ ระยะเวลาแค่สองวันไม่สามารถทดแทนความคิดถึงได้ “จ้ะ แล้วพาหลานๆ มาด้วยนะขวัญ” “หนูภัค หนูดา มาลาคุณยายสิคะ” พาขวัญบอกกับเด็กๆ พาณิภัคและพาณิธิดาจึงวิ่งเข้าไปกอดแข้งกอดขาคุณยาย พลางหอมแก้มยามถูกสวมกอด “ไว้มาหายายใหม่นะ” คนเป็นยายหอมแก้มทั้งซ้ายและขวา เมื่อเด็กทั้งสองพยักหน้า บุญตาก็หันไปยิ้มให้กับชายที่ยืนถือกระเป๋าอยู่ “งั้นขวัญไปก่อนนะคะ” “เดินทางปลอดภัยนะลูก ขอบคุณคุณโมกข์มากเลยนะคะ” “ครับ” โมกข์ยิ้มรับ แล้วหมุนตัวเดินไปรอที่รถ มีลูกสาวทั้งสองวิ่งตามไปไวๆ พาขวัญโผตัวเข้าสวมกอดมารดาแน่น เธอจะอดและทนเพื่อรอวันได้พบหน้ากันอีกครั้ง หลังจากนั้นรถก็เคลื่อนตัวออก พาขวัญนั่งเงียบ รู้สึกใจหายทุกครั้งที่ต้องจากอกของมารดา ด้านโมกข์ไม่ได้พูดอะไร มีแต่เสีย

บทส่งท้าย6 ปีต่อมา “ป๊ะป๋า” เสียงเล็กๆ ใสๆ ดังมาก่อนตัวเสมอ คนที่ถูกเรียกหันมองตามเสียงฝีเท้ารัวๆ ที่กำลังมุ่งหน้ามาหา แล้วเสียงนั้นก็ดังขึ้นอีก “ป๊ะป๋าขา” “ขา” ทิวัตถ์หัวใจอ่อนยวบ เขาแพ้คำนี้ แพ้จนหมดหัวใจ แล้วหันไปขานรับกับลูกสาววัยเจ็ดขวบครึ่ง ในวันนี้ปราณปรียาโตขึ้น ผมยาวประบ่า ผิวนั้นขาว และตัวสูงนิดหน่อย พลันละมือจากตะหลิวไปช่วยประคองลูกสาวที่กำลังปีนป่ายขึ้นมาชะโงกหน้ามองสิ่งที่เขาทำ “หิวจังค่ะ ป๊ะป๋าทำใกล้เสร็จหรือยังคะ” เสียงอ้อนร้องถาม แล้วพยายามชะโงกหน้าดูของในกระทะที่ป๊ะป๋าของเธอกำลังลงมือทำอยู่ “ป๊ะป๋าทำจะใกล้เสร็จแล้วค่ะ เหลือแค่ใส่ไส้กรอกกับผักอีกนิดหน่อย หนูปราณรออีกนิดได้ไหมคะ” ชายหนุ่มอธิบายกับลูก เวลาที่เขาทำอาหารปราณปรียามักมาคอยถามอยู่เสมอ จึงหาเก้าอี้มาตั้งไว้ห่างออกไป “ได้ค่ะ แต่ว่าหนูขอกินอันหนึ่งได้ไหมคะ” ปราณปรียาหยุดคิดไปชั่วครู่ราวกับทบทวนว่าท้องน้อยๆ จะทนได้หรือไม่ สายตามองไปยังไส้กรอก แล้วกลืนน้ำลายลงคอ “ได้สิคะ” ชายหนุ่มหยิบไส้กรอกที่เขาทอดแยกไว้ให้แ

พอไปถึงก็ขึ้นไปยังชั้นบนสุด หยุดเท้ายังหน้าเคาน์เตอร์ของโรงหนังเพื่อซื้อบัตร โชคดีที่กำลังมีรอบฉายอีกไม่เกินสิบนาที แม้จะกินเค้กมาแล้ว แต่ปรีดิทาก็ยังซื้อพ็อปคอร์น เพราะทิวัตถ์ชอบกินเวลาดูหนัง พอถึงเวลาหนังฉายก็เดินเข้าไปด้านใน เธอกับเขาซื้อเป็นที่นั่งโซฟาไว้ แต่ไม่นานปรีดิทาก็ต้องหัวเราะออกมาเบาๆ เพราะคนตัวโตที่นั่งอยู่ข้างๆ ขยับตัวเข้ามาชิดใกล้ หนังกำลังมีเสียงดนตรีที่น่ากลัว และเป็นฉากที่มีผีค่อยๆ คลานออกมา “นั่นแน่ กลัวผีเหมือนเดิมเลยนะคะพี่ไท่” ทิวัตถ์ที่ถูกเย้าหันไปส่งค้อนให้ภรรยา เขาชอบดูหนังผี แต่ก็แอบกลัวนิดๆ ก็ซาวด์เอฟเฟกต์น่ากลัวเสียขนาดนั้น คนเราก็ต้องมีตกใจกันบ้าง แล้วหยิบพ็อปคอร์นมาจ่อใส่ปากภรรยาเพื่อไม่ให้ถูกล้ออีก ปรีดิทาได้แต่แอบขำ แล้วยกมือขึ้นกอดแขนแกร่งไว้ จากนั้นพิงศีรษะไปซบ ทิวัตถ์ยิ้มกว้าง “ถ้ากลัวก็กอดพี่แน่นๆ นะ” ชายหนุ่มว่า “ค่า” หญิงสาวถึงกับต้องลากเสียงยาว เธอต่างหากที่ต้องพูดคำนั้น แล้วดึงตากลับไปสนใจหนังที่กำลังถึงจุดพีก เธอนั้นหวีดร้องออกไปหลายครั้ง ส่วนทิวัตถ์บีบมื

บทพิเศษ 4 “สวัสดีค่ะคุณหมอ” คำทักทายนี้ยังคงทำให้ปรีดิทาระบายยิ้มได้เหมือนเคยเมื่อมาถึงโรงพยาบาล การทำงานของเธอในแต่ละวันยากง่ายไม่เหมือนกัน วันไหนเจอเคสหนักๆ ก็อาจจะเหนื่อยสักหน่อย มีล้าไปบ้าง แต่พอได้เห็นรอยยิ้มของคนไข้ก็ดีขึ้น รวมถึงได้กำลังใจจากสามีและลูกสาวด้วย วันเวลานั้นผันแปรมาจนตอนนี้ปราณปรียาอายุได้หนึ่งขวบครึ่งแล้ว มีพ่อของแกคอยดูแลทุกอย่าง ชายหนุ่มทำหน้าที่ได้เป็นอย่างดี ทั้งหน้าที่ของพ่อและสามี ในตอนนี้ทิวัตถ์ได้เปิดธุรกิจร้านอาหารเล็กๆ ร่วมกับเพื่อนรักอย่างนครินทร์เรียบร้อยแล้ว พอถึงเวลาเลิกงานมือเล็กก็หยิบกระเป๋าสะพายพาดบ่า ป่านนี้หนุ่มสุดหล่อของเธอคงมารอรับแล้วเหมือนในทุกๆ วันที่ผ่านมา พอเดินออกไปถึงประตูทางออกก็พบเขาจริงๆ แต่มีหนึ่งสิ่งที่เปลี่ยนไป นั่นคือยานพาหนะที่เขาเอามารับเธอ ทิวัตถ์ส่งยิ้มไปทักทายภรรยาแสนรัก ขยับตัวจากรถมอเตอร์ไซค์ขนาดสามสูบที่มีดีไซน์เรียบหรูแต่ทันสมัยเดินไปหาคนตัวเล็ก “วันนี้ทำงานเหนื่อยไหมโปรด” “ไม่เหนื่อยค่ะ ว่าแต่รถใครกันคะ” เธอส่ายหน้าและไม่

“อื้อ” ครั้งนี้เสียงลอดมาจากปากนุ่มบ้าง ปรีดิทารู้สึกวูบวาบในช่องท้องพร้อมสยิวซ่าน แต่เธอไม่ยอมน้อยหน้าคนตัวโตจึงขยับตัวขึ้น ใช้มือกดหัวไหล่แกร่งเพื่อให้ตนเองเป็นฝ่ายควบคุมการจูบ ทิวัตถ์ชอบใจ เขาพร้อมที่จะเป็นผู้ตาม แล้วทั้งเขาและหญิงสาวก็สอดแทรกปลายลิ้นเข้าหากัน ผลัดกันหาความหวาน มือลูบไล้ไปทั่วกระตุ้นเย้าอารมณ์ ก่อนทั้งเธอและเขาจะผละห่างออกจากกันอย่างรู้ความหมาย ต่างฝ่ายต่างถอดเสื้อผ้าของตัวเองออก เขารีบร้อนแต่หญิงสาวเชื่องช้า ถอดแค่เสื้อยีนออกเท่านั้น เพราะจงใจแกล้ง ทิวัตถ์ต้องเป่าปากแรงๆ “เลิกแกล้งพี่เสียทีเถอะ” ชายหนุ่มอ้อนวอนเสียงสั่น นัยน์ตาก็วอนขอ คนตัวเล็กพยักหน้ายินยอม เธอไม่แกล้งเขาแล้วก็ได้ แต่ก็มีข้อแลกเปลี่ยน เขาต้องเป็นฝ่ายถอดชุดที่เหลือให้เธอ พลันหันหลังให้ บอกถึงความต้องการของตนเอง ชายหนุ่มเข้าใจได้ในทันที มือรีบยื่นไปจัดการกับชุดสวย ตามด้วยแพนตี้และบราเซีย แค่อึดใจเท่านั้นร่างกายของเขาและหญิงสาวก็เปล่าเปลือย สายตาคมกริบไล่มองทุกสัดส่วนของภรรยา เขายังรู้สึกตื่นเต้นได้เส

ปราณปรียานั้นกำลังนั่งเล่นอยู่กับรำนำและจารวี โชคดีที่คนรอบตัวเอ็นดูแก พอใกล้ถึงเวลาสำคัญถึงกลับขึ้นห้อง หยิบเสื้อผ้าที่ภรรยาเตรียมไว้ให้ขึ้นมาสวมใส่ แล้วหยิบยางขึ้นมามัดผมไปด้านหลัง พอเสร็จก็เดินกลับลงไปหอมแก้มลูกสาวพร้อมเอ่ยคำฝากฝัง “ฝากด้วยนะ” “ได้ค่ะคุณไท่” จารวีรับอาสาที่จะดูแลคุณหนู ก่อนจะจับมือน้อยๆ โบกให้คุณพ่อของแก ทิวัตถ์ขับรถตรงไปยังโรงแรมและจัดการเช็กอินตามข้อมูลที่ภรรยาส่งมา ส่วนหญิงสาวกำลังขับรถตามมา พอไปถึงภายในห้องพัก สายตาก็กวาดมองไปรอบๆ ก่อนพาตัวเองไปยืนชิดหน้าต่างที่เป็นกระจกบานใหญ่ ซึ่งมองเห็นวิวของท้องฟ้า มองเห็นแสงไฟที่เริ่มระยิบระยับจากอาคารบ้านเรือน ไฟในห้องอยู่ในโทนสีเหลืองอ่อนๆ กลิ่นของห้องก็หอมราวกับดอกไม้ แต่ไม่ทันจะได้สำรวจมุมอื่น เสียงเคาะประตูห้องก็ดังขึ้น สองเท้าก้าวไปเปิดประตูทันที สิ่งแรกที่เห็นไม่พ้นดวงหน้าหวานของภรรยาแล้วสะดุดกับชุดที่หญิงสาวสวม ชุดเดรสสายเดี่ยวสีครีมที่มีเสื้อคลุมสียีนสวมทับอีกที รอยยิ้มของทิวัตถ์กว้างขึ้น เพราะชุดของภรรยาก็เป็นชุดที

บทพิเศษ 3 “มา...ม้า” ถ้อยคำที่ฟังชัดขึ้นมาเล็กน้อยทำให้คนที่นั่งดื่มกาแฟอยู่ในห้องพักของตัวเองยิ้มกว้าง เธอเปิดคลิปนี้เป็นประจำเมื่อมีเวลาว่าง เปิดซ้ำๆ เป็นร้อยครั้งนับจากที่มันถูกส่งมาเมื่อสี่เดือนที่แล้ว แน่นอนว่าไม่ใช่คำว่ามาม้าคำเดียว แต่คำว่าป๊ะป๋าก็ตามมาด้วย แค่มันอาจจะยังไม่ชัดเจนเท่าไร ในตอนนี้ทิวัตถ์เป็นคุณพ่อที่ติดลูกเอามากๆ ปราณปรียาฉลาด รู้ว่าถ้าอ้อนแล้วบิดาไปไหนไม่รอดแน่นอน เธอเองไม่ต่างกัน หญิงสาวพิงแผ่นหลังกับพนักเพื่อผ่อนคลายร่างกาย เพราะวันนี้เธอมีตรวจคนไข้หลายราย ก่อนจะมองสมาร์ตโฟนอีกรอบ เพราะเพื่อนรักติดต่อมาหา “ว่าไงหนูดี” ปรีดิทาถามด้วยน้ำเสียงสดใส ทว่าถ้อยคำของเพื่อนทำให้ขมวดคิ้ว “แกรู้ข่าวออมสินหรือยังโปรด” “ข่าวอะไรเหรอ” ปรีดิทาเอ่ยถาม เมื่อพูดถึงออมสินก็ลอบถอนหายใจหนึ่งหน หลังจากเรื่องของเธอจบลงออมสินยังตามมาระราน ราวี แต่เธอพยายามไม่ใส่ใจ เพราะอยากต่างคนต่างอยู่ แต่ชายหนุ่มไม่ค่อยเห็นด้วย ทว่าเขาก็เคารพการตัดสินใจของเธอที่มองว่าในวันหนึ่งผลของการกระทำจะไล่หลังออมสินเอง แล้วได้ฟังป