Mag-log inShare
บทที่ 53
Petsa ng paglalathala:
2026-10-14 20:37:01ความเงียบสงบกลับคืนมาสู่อาณาเขตภายในรถม้าอีกครั้ง
เสียงฝนภายนอกเริ่มซาลง เหลือเพียงเสียงหย
Pinakabagong kabanata
วิวาห์ใต้ม่านวสันต์ บทที่ 91
ช่วงเวลา: ค่ำคืนเทศกาลหยวนเซียว (วันเพ็ญเดือนอ้าย) ปีถัดมาเสียงประทัดและเสียงกลองมโหระทึกดังกึกก้องกังวานไปทั่วทั้งเมืองหลวงเปี้ยนจิง ท้องฟ้ายามราตรีที่เคยมืดมิด บัดนี้กลับสว่างไสวราวกับเวลากลางวันด้วยแสงระยิบระยับจากพลุดอกไม้ไฟนับหมื่นที่ถูกจุดขึ้นสู่ฟากฟ้า สาดประกายแสงสีทอง สีมรกต และสีชาด สะท้อนลงบนผิวน้ำอันระยิบระยับของแม่น้ำเปี้ยนเหอตามสองฝั่งแม่น้ำ ถนนปูหินกว้างขวางทอดตัวยาวเหยียด เนืองแน่นไปด้วยฝูงชนชาวเมืองเปี้ยนจิงนับแสนคนที่ออกมาร่วมเฉลิมฉลองเทศกาลหยวนเซียว (เทศกาลโคมไฟ)ในยุคราชวงศ์ซ่งเหนือ ค่ำคืนนี้คือค่ำคืนที่พิเศษที่สุดในรอบปี... ค่ำคืนที่ราชสำนักสั่งยกเลิกกฎเคอร์ฟิวโดยสิ้นเชิง ประตูเมืองทุกบานเปิดกว้าง ตลาดโต้รุ่ง (เยี่ยซื่อ) เปิดทำการตลอดทั้งคืน ชายหนุ่มและหญิงสาวได้รับอนุญาตให้ออกมาเดินเที่ยวชมความงดงามของโคมไฟและพบปะสังสรรค์กันได้อย่างเสรีใต้แสงจันทร์วันเพ็ญทว่า ท่ามกลางกระแสธารแห่งผู้คนอันมหาศาลนั้น...ร่างสูงใหญ่สง่างามของกู้ถิงเหิง กำลังยืนตระหง่านอยู่เชิงสะพานเปี้ยนเหอในค่ำคืนนี้ เขาไม่ได้สวมชุดขุนน
วิวาห์ใต้ม่านวสันต์ บทที่ 90
ฟึ่บ!ท่อนแขนแกร่งข้างหนึ่งของเขาวาดผ่านเอวคอดกิ่วของนาง ออกแรงดึงเพียงครั้งเดียว ร่างบอบบางของเสิ่นจือเวยก็ลอยละลิ่วขึ้นมานั่งเกยอยู่บนตักแกร่งของเขาอย่างเบ็ดเสร็จเด็ดขาด!"ว้าย! ท่านพี่!" เสิ่นจือเวยร้องอุทานด้วยความตกใจ สองมือรีบยกขึ้นยันแผงอกกว้างของเขาไว้ตามสัญชาตญาณ พวงแก้มของนางแดงก่ำด้วยความขัดเขิน "ท่าน... ท่านจะทำสิ่งใดเจ้าคะ?! นี่มันในห้องหนังสือนายังเป็นเวลากลางวันอยู่นะเจ้าคะ!""กลางวันแล้วอย่างไร?"กู้ถิงเหิงเอ่ยถามเสียงเรียบ ทว่าแววตากลับลุกโชนไปด้วยประกายเพลิงอันร้อนแรง เขาไม่สนใจคำประท้วงของนางแม้แต่น้อย แขนแกร่งข้างหนึ่งโอบรัดรอบเอวของนางแน่นจนแผ่นหลังของนางแนบชิดติดกับแผงอกอันร้อนผ่าวของเขา ขณะที่มืออีกข้างหนึ่ง... เอื้อมไปหยิบแท่งหมึกหินตวนซีขึ้นมาเขาเลื่อนใบหน้าคมคายเข้ามาประชิดข้างใบหูของนาง ลมหายใจร้อนระอุเป่ารดผิวเนียนจนขนอ่อนตามร่างกายนางลุกชัน"เจ้าบอกว่า... เจ้าเป็นคนหาเงินเลี้ยงดูข้ามิใช่หรือ?" น้ำเสียงทุ้มต่ำของเขาแหบพร่าและเต็มไปด้วยเสน่ห์อันตราย "เช่นนั้น ในฐานะที่ข้าเป็นสามีที่ได้รับความเมตตา... ข้าก
วิวาห์ใต้ม่านวสันต์ บทที่ 89
นางแกล้งทำตาโต เลื่อนสมุดบัญชีมาเบื้องหน้าเขา "ดูสิเจ้าคะ เงินเดือนของท่านทั้งเดือน ยังไม่เท่ากำไรจากการขายผ้าไหมเพียงม้วนเดียวของข้าเลยนะเจ้าคะ... หากชาตินี้ไม่มีข้าคอยเลี้ยงดู ท่านจะเอาเงินทองที่ไหนมาซื้อชาหลงจิ่งและถ่านเงินไร้ควันมาจุดในห้องหนังสือกันเล่า?"คำหยอกเย้าอันแสนซุกซนและถือดีของนาง ทำให้กู้ถิงเหิงถึงกับหลุดหัวเราะทุ้มต่ำออกมาในลำคอเขาโน้มตัวลงมา ใบหน้าคมคายอยู่ห่างจากใบหน้างามเพียงคืบ ลมหายใจอุ่นร้อนของเขาเป่ารดลงบนพวงแก้มเนียนจนนางรู้สึกร้อนวูบวาบ"เช่นนั้น... ข้าคงต้องขอฝากเนื้อฝากตัว ให้ 'เถ้าแก่เนี้ยใหญ่เสิ่น' ผู้มั่งคั่ง เมตตาเลี้ยงดูขุนนางยากจนผู้นี้ไปจนแก่เฒ่าแล้วกระมัง?""แน่นอนสิเจ้าคะ" เสิ่นจือเวยเชิดหน้าขึ้นอย่างน่ารัก "แต่ท่านต้องทำตัวเป็นสามีที่ว่าง่ายและเชื่อฟังข้าเข้าใจหรือไม่เจ้าคะ?""เว่ยฝู (สามีผู้นี้)... ย่อมน้อมรับคำสั่งของฮูหยินทุกประการอยู่แล้ว"กู้ถิงเหิงกระซิบตอบเสียงพร่า แววตาของเขาพราวระยับไปด้วยประกายแห่งความรักใคร่ เขาก้มลงหมายจะประทับจุมพิตลงบนริมฝีปากอิ่มของนางเพื่อตักตวงความหวานให้สมกับที่ต้องทนค
วิวาห์ใต้ม่านวสันต์ บทที่ 88
เนื้อความในจดหมายเขียนด้วยลายมือพู่กันที่อ่อนช้อยและประณีต ใจความหลักคือการแสดงความจำนงที่จะขอสั่งซื้อผ้าไหมลายเมฆาและผ้าไหมต่วนชั้นยอดจำนวนแปดร้อยพับเพื่อนำไปเปิดตลาดในแดนตะวันตก ซึ่งถือเป็นสัญญาการค้ามูลค่าหลายพันตำลึงเงินทว่า... สิ่งที่ทำให้หัวใจของเสิ่นจือเวยต้องกระตุกวูบเบาๆ คือถ้อยคำลงท้ายของจดหมายฉบับนั้น'...ข้าพเจ้าได้ยินกิตติศัพท์ความงามสะพรั่งประดุจบุปผาวสันต์ และสติปัญญาอันเฉียบแหลมเทียมฟ้าของนายหญิงเสิ่นมาเนิ่นนาน ยามนี้ได้มีวาสนาเจรจาการค้า ย่อมถือเป็นเกียรติสูงสุดในชีวิต หวังเป็นอย่างยิ่งว่า ในยามที่ข้าพเจ้าเดินทางมาเยือนเมืองหลวงเปี้ยนจิงในสารทฤดูนี้ จะได้รับเกียรติร่วมดื่มชาและยลโฉมดวงหน้างามของฮูหยินสักครา เพื่อเป็นบุญตาของบุรุษแดนไกล...'เสิ่นจือเวยขมวดคิ้วแน่น ปลายนิ้วเคาะลงบนแผ่นกระดาษจดหมายนั้นอย่างใช้ความคิดในแวดวงการค้ายุคราชวงศ์ซ่งเหนือ พ่อค้าหนุ่มผู้มีความทะนงตน มักจะนิยมใช้ถ้อยคำหยอกเย้าและเกี้ยวพาราสีสตรีผ่านตัวอักษรเพื่อหวังสร้างความสนิทสนม ทว่าสำหรับสตรีที่แต่งงานมีพันธะแล้ว ถ้อยคำเหล่านี้ย่อมถือว่าหมิ่นเหม่และล้ำเ
วิวาห์ใต้ม่านวสันต์ บทที่ 87
ตอนพิเศษ ช่วงเวลา: หกเดือนหลังวิวาห์ใต้ม่านวสันต์แสงแดดยามบ่ายปลายฤดูใบไม้ผลิสาดส่องผ่านแนวระแนงไม้แกะสลักลายดอกเหมยของห้องหนังสือ 'ชูฝาง' ภายในเรือนหลักแห่งจวนขุนนางกู้ สายลมอ่อนพัดพากลิ่นหอมสดชื่นของดอกกุ้ยฮวาและดอกอิงฮวาที่กำลังผลิบานสะพรั่งอยู่ริมหน้าต่างเข้ามาเจือจางกลิ่นหมึกจีนเข้มข้นบนโต๊ะไม้จันทน์เทศตัวใหญ่ที่เคยเต็มไปด้วยม้วนฎีกาฟ้องร้องขุนนางและบันทึกคดีคอร์รัปชัน บัดนี้กลับถูกยึดครองพื้นที่ไปด้วยสมุดบัญชีปกกระดาษสาขลิบขอบสีครามกองพะเนินเทินทึก ลูกคิดไม้เนื้อแข็งเลี่ยมทองเหลืองตัวใหญ่ และกองตั๋วเงินเจี้ยวจื่อที่ลงตราประทับขี้ผึ้งสีชาดของสมาคมการค้าสกุลเสิ่นเสิ่นจือเวยนั่งหลังตรงอยู่หลังโต๊ะทำงาน นางสวมชุดเป้ยจื่อตัวยาวผ้าไหมซูโจวสีเขียวไข่กาอ่อน ปักลวดลายกิ่งไผ่ลู่ลมด้วยดิ้นเงินละเอียด ชายเสื้อทิ้งตัวพลิ้วไหวอย่างสง่างาม มวยผมเกล้าสูงอย่างประณีตปักด้วย 'ปิ่นหยกขาวรูปหยดน้ำ' เล่มเดิมที่บัดนี้เนื้อหยกยิ่งส่องประกายแวววาวจากการได้รับการสัมผัสทะนุถนอมอยู่ทุกเมื่อเชื่อวันปลายนิ้วเรียวขาวผ่องประดุจลำเทียนข
วิวาห์ใต้ม่านวสันต์ บทที่ 86
เสิ่นจือเวยโอบกอดแผ่นหลังกว้างของเขาแน่น ขาเรียวทั้งสองข้างเกี่ยวรัดรอบเอวสอบของเขาตามสัญชาตญาณ นางปล่อยให้ร่างสูงใหญ่ของกู้ถิงเหิงนำพานางล่องลอยขึ้นสู่สรวงสวรรค์ ความรู้สึกในค่ำคืนนี้ บริสุทธิ์ งดงาม และสมบูรณ์แบบเสียจนนางต้องหลั่งน้ำตาออกมาด้วยความตื้นตันใจนี่คือสามีของนาง...นี่คือบุรุษที่รักนางจนยอมคุกเข่า...และนี่คือบุรุษ... ที่นางพร้อมจะมอบทั้งชีวิตและหัวใจให้แก่เขาอย่างแท้จริง!"ท่านพี่... ข้ารักท่าน... รักท่านเหลือเกิน..."คำบอกรักที่พรั่งพรูออกมาจากปากของเสิ่นจือเวย ประหนึ่งน้ำทิพย์ที่ชโลมลงบนหัวใจของกู้ถิงเหิง!ดวงตาสีหมึกของเขาเบิกกว้างขึ้นด้วยความตื้นตันสุดขีด ความรักและความโหยหาที่สั่งสมมาเนิ่นนานปะทุขึ้นมาจนถึงขีดสุด กู้ถิงเหิงเร่งจังหวะสะโพกขึ้นอย่างรวดเร็วและหนักหน่วง กระแทกกระทั้นเข้าสู่ความคับแน่นของนางอย่างลึกซึ้งถึงที่สุดในโค้งสุดท้าย!"อาเวย... ข้าก็รักเจ้า... ฮูหยินของข้า..."เขาคำรามเสียงพร่า ก่อนที่ร่างกายของทั้งสองจะกระตุกเกร็งอย่างรุนแรงพร้อมกัน!เฮือก!เสิ่นจือเวยกรีดร้องเสียง
Maaari mong magustuhan
จากสาวน้อยบ้านนาสู่ภรรยาท่านแม่ทัพ (จบ)
ประตูฟ้ายั่งยืน28.9K viewsสามีพรานป่ากับภรรยาสามตำลึง
ดอกท้อในสายลม29.6K viewsทาสสาวพราวพิลาส
พิณเคล้าสายฝน129.3K viewsฝ่ามิติพลิกชะตาอ๋องผู้ถูกเนรเทศ
ซินต้งหรูสุ่ย261.7K viewsชายารักมังกรไร้ใจ
เฉียนซือซือ / แมวส้มหิวโซ /ไฉฮว๋า/ ณ-มล358 viewsชะตาร้ายลวงรัก
ต้ายวี่320 viewsเกิดใหม่เป็นเจ้าของร้านกะเพรารสเด็ดในยุค 80
หลี่จินผิง88 viewsชาติสองนี้ขอเป็นแม่ที่ดี ไม่ขอเป็นภรรยาที่ใครรัก
moonlight -mini322 views
