วิวาห์ใต้ม่านวสันต์

นางก้าวออกมายืนกลางโถง เผชิญหน้ากับนายท่านผู้เฒ่าหลี่โดยไม่หลบสายตา"บัดนี้พันธะของข้ากับสกุลหลี่สิ้นสุดลงแล้ว ข้าจะไม่รับผู้ใดเป็นบุตรบุญธรรมทั้งสิ้น และในเมื่อข้าไม่มีทายาทสืบสกุลหลี่ ข้าก็จะขอใช้สิทธิ์ตามกฎหมายต้าซ่ง นำสินเดิมทั้งหมดของข้า... กลับคืนตระกูลเสิ่น"สิ้นประโยคนั้น ห้องโถงใหญ่พลันเงียบกริบราวกับป่าช้า ก่อนจะปะทุขึ้นด้วยเสียงก่นด่าและเสียงสูดลมหายใจด้วยความตกตะลึง"เจ้า... หญิงแพศยา!" นายท่านผู้เฒ่าหลี่ผุดลุกขึ้นยืน ชี้หน้าด่านางอย่างลืมมาดบัณฑิต "เจ้าคิดจะหอบเงินทองหนีไปเสวยสุขงั้นหรือ! ตระกูลหลี่ของข้าเป็นตระกูลขุนนาง ให้เกียรติแต่งลูกสาวพ่อค้าต่ำต้อยเช่นเจ้าเข้ามาก็ถือเป็นวาสนาสูงสุดในชีวิตเจ้าแล้ว! เจ้าก้าวออกจากประตูนี้ไปพร้อมสินเดิม ข้าจะให้คนปล่อยข่าวไปทั่วเปี้ยนจิง ว่าเจ้าเป็นหญิงม่ายไร้ยางอาย คบชู้สู่ชายระหว่างไว้ทุกข์ ดูซิว่าตระกูลเสิ่นของเจ้าจะเอาหน้าไปไว้ที่ใด! ร้านผ้าไหมของเจ้าจะมีผู้ใดกล้าเหยียบเข้าไปอีก!"คำขู่ขวัญนั้นสะท้อนความตื้นเขินของบุรุษตรงหน้า เสิ่นจือเวยไม่สะทกสะท้าน นางคาดเดาปฏิกิริยานี้ไว้ล่วงหน้าแล้ว คนเหล่านี้ไม่มีสติปัญญาพอจะทำการค้า จึงได้แต

เสิ่นจือเวยรินน้ำชาจากป้านเก็บความร้อน ส่งให้เขาด้วยมือที่มั่นคง "ชาหลงจิ่งเจ้าค่ะ อาจจะไม่ประณีตเท่าเตี่ยนฉาในวัง แต่ช่วยดับกระหายได้"กู้ถิงเหิงไม่ได้ปัดป้อง เขารับถ้วยชาไปถือไว้ แต่ไม่ได้ดื่ม ดวงตาดำมืดดุจบ่อน้ำลึกจ้องมองหน้านางตรงๆ "กล่าวธุระของเจ้ามา เสิ่นจือเวย"เขาเรียกชื่อเต็มของนางอย่างเป็นทางการ ไร้ซึ่งความเคารพเกรงใจ แต่ก็ไม่มีความดูแคลน"ข้าพิ่งพ้นไว้ทุกข์ให้สามีเก่าเมื่อเช้านี้" เสิ่นจือเวยเปิดประเด็นตรงไปตรงมา นางรู้ว่าการใช้ชั้นเชิงอ้อมค้อมกับคนผู้นี้มีแต่จะทำให้เสียเวลา "ตระกูลหลี่ต้องการบีบให้ข้ารับเด็กสายรองเป็นบุตรบุญธรรมเพื่อฮุบสมบัติ ข้าปฏิเสธและกำลังจะนำสินเดิมทั้งหมดกลับสกุลเสิ่น ทว่าพวกเขามีเส้นสายในศาลว่าการเมือง ข้าต้องการผู้ที่มีอำนาจมากพอจะทำให้พวกนั้นไม่กล้าขยับตัว""เจ้าจึงมาหาข้า" กู้ถิงเหิงเอ่ยเรียบๆ พลางหมุนถ้วยชาในมือ "ให้ข้าเป็นสุนัขเฝ้าบ้านให้ตระกูลพ่อค้าของเจ้า แลกกับอะไร? ตั๋วเงินงั้นหรือ? เปิ่นกวนเป็นอวี้สื่อ หากรับสินบน โทษคือประหาร""มิใช่การรับสินบนเจ้าค่ะ" เสิ่นจือเวยสบตาเขาอย่างไม่ลดละ "แต่เป็นการแลกเปลี่ยนอย่างถูกต้องตามจารีตประเพณี ข้ามาเส

"ไม่มีผู้ใดกล้าขอรับ ตราประทับของอวี้สื่อไถทำให้บ่าวไพร่สกุลหลี่ที่แอบตามมาต้องถอยร่นไปจนหมด" เจิ้งอวี่รายงาน ก่อนจะลดเสียงลงเล็กน้อย "ทว่าสายข่าวของเราที่แฝงตัวอยู่ในจวนตระกูลหลี่ส่งข่าวมาว่า นายท่านผู้เฒ่าหลี่โกรธเกรี้ยวเป็นอย่างมาก ที่เถ้าแก่เนี้ยเสิ่นกวาดหีบสินเดิมกลับไปจนเกลี้ยง เขาได้เรียกตัวผู้คุ้มกันและอันธพาลท้องถิ่นมาพบที่จวนในยามวิกาล คาดว่ารุ่งเช้าพรุ่งนี้ พวกมันจะไปก่อกวนที่ร้านผ้าไหมสกุลเสิ่น เพื่อบีบให้เถ้าแก่เนี้ยเสิ่นยอมจำนนและรักษาชื่อเสียงขอรับ"กู้ถิงเหิงละสายตาจากฎีกา ดวงตาสีหมึกเย็นเยียบลงหลายส่วน ความดื้อด้านของสกุลหลี่อยู่ในความคาดหมายของเขา คนพวกนี้สูญเสียบ่อเงินบ่อทอง ย่อมต้องดิ้นรนเยี่ยงสุนัขจนตรอก"ปล่อยพวกมันไป" เขากล่าวเสียงเรียบเจิ้งอวี่เลิกคิ้วด้วยความแปลกใจ "นายท่านจะไม่ให้ผู้น้อยนำคนไปสกัดกั้นพวกมันไว้หรือขอรับ หากพวกมันไปทำลายข้าวของในร้าน...""นางเป็นสตรีที่ฉลาด นางย่อมรู้ว่าตระกูลหลี่ต้องใช้ไม้แข็ง" กู้ถิงเหิงวางฎีการงบนโต๊ะ "หากข้าส่งคนไปจัดการลับๆ นางจะยิ่งหวาดระแวงว่าข้ามีอำนาจล้นมือและอาจควบคุมนางได้ในอนาคต ข้าต้องให้นางเห็นด้วยตาตนเองว่า อำนา

ลายมือของนางงดงาม ทรงพลัง และเด็ดขาดเฉกเช่นนิสัยของนาง เนื้อหาในสัญญาเขียนไว้ชัดเจนว่าหนึ่ง ทรัพย์สินและสินเดิมทั้งหมดของสกุลเสิ่น ยังคงเป็นสิทธิ์ขาดของเสิ่นจือเวยแต่เพียงผู้เดียว กู้ถิงเหิงไม่มีสิทธิ์ก้าวก่ายการบริหารจัดการร้านผ้าไหม โรงย้อม หรือที่ดิน สอง เสิ่นจือเวยจะแบ่งกำไรสุทธิจากร้านผ้าไหมทั้งสามแห่งในเปี้ยนจิง จำนวนห้าส่วน (ครึ่งหนึ่ง) ให้แก่จวนสกุลกู้ทุกเดือน เพื่อใช้เป็นค่าบำรุงจวนและจ่ายเบี้ยหวัดบ่าวไพร่ สาม เมื่อแต่งเข้าจวนกู้ เสิ่นจือเวยจะพำนักอยู่ที่ 'เรือนตะวันออก' ส่วนกู้ถิงเหิงพำนักที่ 'เรือนตะวันตก' ต่างฝ่ายต่างมีพื้นที่ส่วนตัว ไม่ก้าวก่ายชีวิตส่วนตัวของกันและกัน สี่ หากวันใดวันหนึ่ง กู้ถิงเหิงต้องการรับอนุภรรยา หรือต้องการทายาทสืบสกุล เสิ่นจือเวยจะยอมมอบหนังสือหย่าขาดให้โดยไม่เรียกร้องสิ่งใดเพิ่มเติม และจะนำสินเดิมทั้งหมดกลับคืนกู้ถิงเหิงอ่านข้อตกลงเหล่านั้นอย่างรวดเร็ว ดวงตาของเขานิ่งสนิท ไม่แสดงอารมณ์ใดๆ เขารู้อยู่แล้วว่านางต้องขีดเส้นแบ่งอาณาเขตอย่างชัดเจน นางเพิ่งหนีจากกรงขัง ย่อมไม่ยอมเดินเข้าสู่กรงขังใบใหม่โดยไม่เตรียมทางหนีทีไล่แต่สตรีที่นั่งอยู่ตรงหน้าเขา

"จื่อรุ่ย สั่งให้เซี่ยจูนำของหมั้นเหล่านี้ไปเก็บรวมกับสินเดิมของข้า" นางหันหลังกลับ เด็ดเดี่ยวและไร้ความลังเล "และเตรียมเทียบเชิญขุนนางผู้ใหญ่บางส่วน จัดการทุกอย่างให้เงียบกะทัดรัดแต่อย่าให้บกพร่องเรื่องมารยาท ใต้เท้ากู้ต้องการความรวดเร็ว ข้าก็จะแต่งให้เขาภายในเจ็ดวันนี้"...เจ็ดวันต่อมา ลมวสันต์พัดโชยกลิ่นดอกท้อจางๆ อบอวลไปทั่วเมืองเปี้ยนจิงตามธรรมเนียมราชวงศ์ซ่งเหนือ งานวิวาห์ของขุนนางย่อมต้องจัดอย่างสมเกียรติ ทว่างานมงคลระหว่างใต้เท้ากู้แห่งสำนักตรวจการและเถ้าแก่เนี้ยสกุลเสิ่น กลับเป็นงานที่แปลกประหลาดที่สุดเท่าที่ชาวเมืองเคยพบเห็นไม่มีขบวนเกี้ยวเจ้าสาวยาวสิบลี้ ไม่มีเสียงเป่าหอยสังข์และตีกลองป่าวประกาศอย่างครึกโครม มีเพียงเกี้ยวไม้หอมสลักลวดลายเรียบหรู คุ้มกันด้วยองครักษ์ในชุดสีเข้มทะมึนกว่าสามสิบนาย เคลื่อนตัวไปตามถนนปูหินอย่างเงียบเชียบและทรงพลัง รังสีอำมหิตของเหล่าองครักษ์ทำให้ชาวเมืองที่มุงดูอยู่สองข้างทางไม่กล้าส่งเสียงโห่ร้องยินดี ได้แต่กระซิบกระซาบและแหวกทางให้แต่โดยดีภายในเกี้ยว เสิ่นจือเวยนั่งหลังตรง นางสวมชุดวิวาห์สีเขียวอมฟ้าปักลายนกเฟิ่งหวงด้วยด้ายทองคำตามจารีตของส