Mag-log in"เป็นไงคะพี่นาว ศึกหนักเลยใช่มั้ย" เมย์เอ่ยถามมะนาวด้วยรอยยิ้ม "อย่าถามค่ะ หลักฐานชัดเจน แต่พี่ว่าเราสองคนก็ไม่ต่างจากพี่นะ" มะนาวเอ่ยพูดขึ้นจนเพลงขวัญและเมย์ต่างส่ายหน้าเอือมระอา "หนุ่มๆ แก๊งนี้นิสัยต่างกันแต่ความหื่นนี่เหมือนกันจริงๆ ค่ะ" เพลงขวัญพูดขึ้นพร้อมกับสำรวจร่างกายตัวเองว่ายัง
"อ่าส์ เมียครับ อย่าทรมานผัวแบบนี้" ราเชนทร์เอ่ยพูดเสียงสั่นด้วยความเสียวเมื่อโดนมะนาวส่ายเอวบดขยี้ลูกชายเขาผ่านกางเกง "แค่นี้ก็ทนไม่ไหวแล้วหรอคะ ไหนบอกเมียหน่อยสิคะ ว่าอยากได้อะไร หืมม วันนี้เมียตามใจทุกอย่างเลย" มะนาวเอ่ยพูดด้วยน้ำเสียงยั่วยวน จนทำให้ราเชนทร์แทบคลั่ง "ออนท๊อปให้หน่อยได้ม
ดินแดนพูดขึ้นพร้อมกับหันหลังกลับไปลากเก้าอี้หันไปทางที่แก๊งเมียตัวเองกำลังนั่งดื่มอยู่ เพราะพวกเธอไม่ขึ้นมาหาพวกเขาแต่นั่งดื่มอยู่ข้างล่าง เช่นเดียวกับมาวินและราเชนทร์ที่ลากเก้าอี้ของตัวเองมานั่งเรียงหน้ากระดานได้แต่มองเมียตัวเองกำลังนั่งดื่มกันอย่างสนุกสนาน "นายเราเป็นมาเฟียจริงๆ ใช่มั้ยพี่เจ พี
"ไอ้ภาคโทรมายังมึง" ราเชนทร์เอ่ยถามเพื่อนพร้อมกับยกแก้วเหล้าขึ้นดื่มเพราะเห็นเวลาสองทุ่มแล้วยังไม่เห็นแก๊งเมียพวกเขามาเลย เพราะด้วยเป็นปาร์ตี้พิเศษจึงทำให้ลูกค้าต่างก็มาจับจองพื้นที่เร็วกว่าทุกวันทำให้ตอนนี้คนเริ่มแน่นร้านทั้งที่ยังไม่ถึงสามทุ่มด้วยซ้ำ "กูโทรไปถามแล้ว ไอ้ภาคบอกว่ากำลังพามา" ม
"รีบครับเมีย เดี๋ยวผัวสาย" ราเชนทร์พูดขึ้นขณะจูงมือเธอวิ่งขึ้นบันไดโดยไม่ได้วิ่งเร็วเท่าไหร่ "เชนทร์รีบก็ลงไปสิจะพานาววิ่งขึ้นมาห้องเรียนทำไม เดี๋ยวๆ เชนทร์ เลยแล้วๆ นาวเรียนชั้นสองเองนะ" มะนาวรีบเอ่ยห้ามราเชนทร์ทันทีเมื่อเขากำลังจะพาวิ่งขึ้นชั้นสาม "อ้าวหรอ ถ้าไม่ห้ามนิพาวิ่งจนชั้นบนสุดเล
หลังจากวันที่ราเชนทร์ขอมะนาวแต่งงานทั้งสองก็ใช้ชีวิตอยู่ที่คอนโดด้วยกันจนตอนนี้ผ่านไปหนึ่งเดือนแล้ว โดยราเชนทร์ก็ยังทำหน้าที่ไปรับไปส่งมะนาวที่มหาลัยเหมือนเดิมถึงแม้ว่าจะอยู่คนละทางก็ตาม วันนี้ก็เช่นกันราเชนทร์ขับรถมาส่งมะนาวที่มหาลัยเหมือนเดิม "เป็นอะไรหน้าบึ้งแต่เช้าเชียว" มะนาวเอ่ยถามราเชนทร
มะนาวเดินเปิดประตูเข้ามาก็ต้องตกใจเมื่อเห็นแม่และพ่อเลี้ยงยืนมองเธออยู่หน้าบ้าน ปกติดึกแบบนี้ถ้าไม่ออกไปเล่นการพนันก็เข้านอนไปแล้ว เธอจึงสูดหายใจเข้าลึกๆ แล้วเดินไปหาแม่ทันที "มึงได้งานมั้ยนังมะนาว" มะนาวยืนฟังคำถามแม่ที่ตอนนี้ยืนเอามือเท้าเอวโดยมีพ่อเลี้ยงเธอกอดคอไว้ สายตาของแม่เธอไม่มีแววความ
"นะ...นายเป็นเจ้าของผับนี้หรอ" มะนาวถามเสียงกุกๆ กักๆ ทำตัวไม่ถูก "อืม ผับนี้เป็นของฉัน นั่งก่อนสิ" มะนาวนั่งลงยังเก้าอี้ตรงข้ามเขา สองมือประสานกันไว้อย่างประหม่าคิดตัดสินใจว่าจะทำงานนี้ดีมั้ย "ทำไมถึงมาสมัครงานที่นี่ มันไกลบ้านเธอมากนะ" ราเชนทร์เอ่ยถามด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล จนมะนาวได้แต่มอ
“มีอะไรรึเปล่าครับ พอดีผมจะพาลูกค้าเข้าห้องพัก” หนุ่มบาร์โฮสเอ่ยถามชายตรงหน้าด้วยท่าทางฉุนเฉียวแต่ก็ต้องปรับสายตาเมื่อเห็นสายตาดุดันมองเขาอย่างเอาเรื่อง “เท่าที่ได้ยิน ดูท่าเธออยากจะกลับนะ ไม่ใช่นอนค้าง คุณทำเกินหน้าที่รึเปล่า” ราเชนทร์เอ่ยถามเสียงเรียบเขาได้ยินบทสนทนาของสองคนตั้งแต่มะนาวเดิน
“ว้าย! เกิดอะไรขึ้นคะเสี่ย ไปหาหมอก่อนมั้ยคะเดี๋ยวเอ้พาไปค่ะ” “กูไม่ไปไหนทั้งนั้น จนกว่าจะเคลียร์กับอีนังเด็กนี่เสร็จ ร้านทำงานประสาอะไรถึงเอาเด็กแบบนี้มาบริการกู” เสียงตวาดโวยวายดังลั่นร้าน สายตาเสี่ยมองมะนาวที่โดนการ์ดจับไว้อย่างเคียดแค้น เพี๊ยะ ทุกคนต่างตกใจเมื่อลูกค้าวีไอพีเดินไปตบหน้าม







