ログインประโยคนั้นทำให้เธอชะงักตกใจไม่น้อย มันก็จริงอย่างที่เขาพูด ถ้าเขาไปที่ชายแดน แล้วเกิดอะไรขึ้นจนถึงแก่ชีวิต เธอก็คงจะเสียใจมาก ที่ไม่ได้บอกรักเขา ในวันที่เขายังมีชีวิตอยู่ “...แกไม่ไปได้มั้ย” ไอมิเอะช้อนตาขึ้นถามเสียงเครือ “...ไม่ไปก็ไม่จบ” “แกจะตายมั้ย...เราไม่อยากให้ลูกไม่มีพ่อ” คนตัวเล็กขยับปา
“อยากแต่งงานกับฉันขนาดนั้นเลย?” “ใช่ ก็แกรวย” เธอตอบสวนกลับมาทันควันอย่างไม่ต้องเสียเวลาคิดแม้แต่วินาทีเดียว แถมดวงตาคู่สวยยังใสซื่อแป๋วแหววไร้การเสแสร้งใดๆ ทั้งสิ้น ทำเอาคนที่คิดว่าจะได้ยินคำซึ้งๆ ถึงกับชะงักกึก จินถึงกับนิ่งใบ้แดกไปสามวิ ชายหนุ่มดันลิ้นหนาเข้าหากระพุ้งแก้มตัวเองเบาๆ พลางหรี่ตาคม
“เธอก็รู้ว่าช่วงนี้พ่อฉันต้องการคะแนนเสียงมากแค่ไหน ถ้าผ่านช่วงนี้ไปได้ทุกอย่างจะดีขึ้น ฉันสัญญาว่าจะแต่งงานกับเธอแน่นอน สัญญาว่าจะไม่มีวันทิ้งเธอ จะดูแลทั้งเธอทั้งลูกให้ดีที่สุด” “....” “ที่สำคัญที่สุด ที่ฉันยอมตกลงไปชายแดน ก็เพื่อแลกกับการที่พ่อจะยอมยกเลิกงานหมั้นระหว่างฉันกับเอมิโกะด้วย” พอได้
“แกกำลังถักเปียหรือผูกเงื่อนกันแน่” “พยายามอยู่ ใจเย็นดิ” แม้จะเริ่มอารมณ์เสีย แต่จินก็ยังข่มใจสาละวนจัดแจงปอยผมให้เธอต่ออย่างไม่ยอมแพ้ “ไม่มีใครเก่งตั้งแต่ครั้งแรก...ทนหน่อย...เดี๋ยวก็เสร็จแล้ว” จินขมวดคิ้วเคร่งเครียด สายตาคมจ้องคลิปยูทูบสลับกับกลุ่มผมสลวยตรงหน้าอย่างตั้งอกตั้งใจ มือหนาค่อยๆ จับป
“อยากถักเปียสองข้าง” “ทำยังไง ฉันทำไม่เป็น” “งั้นก็ไม่ต้องทำ” “เดี๋ยวทำให้” สุดท้ายเขาก็ไม่กล้าขัดใจ จินลองแบ่งเส้นผมของเธอขึ้นมาสองช่อ แต่อย่างว่า คนมันเคยใช้แต่กำลัง พอต้องจับงานละเอียดอ่อนเลยกะแรงไม่ถูก มือหนาเผลอดึงรั้งผมช่อหนึ่งแรงไปหน่อยจนร่างเล็กสะดุ้งสุดตัว “โอ๊ย! ดึงผมแรง” เสียงหวานร้
บทที่ 268 จริง ๆ อีกไม่กี่ชั่วโมงข้างหน้าจินก็ต้องออกไปแล้ว แต่เขาก็ให้เธอลุกขึ้นมาแต่งตัวรอไว้ เพราะตั้งใจไว้ว่าพอไปเข้าคูหาเลือกตั้งเสร็จเรียบร้อยเมื่อไหร่ เขาจะรีบบึ่งรถกลับมารับเธอออกไปหาอะไรกินอร่อย ๆ นอกคอนโดทันที แต่แทนที่เขาจะรีบร้อนเคลียร์ตัวเองออกจากห้อง เขากลับยังขลุกอยู่กับเธอก่อน “มา
“กลัวอะไร มีแบ็คใหญ่อย่างไอ้จินอยู่ในแก๊ง อีพวกนี้ไม่มีปัญญาทำอะไรพวกเราหรอก ปากดีกันจัด เอาควยยัดปากพวกมันหน่อย” ไตเติลเอ่ยพลางกระตุกยิ้มมุมปาก “งั้นกูเย็ดให้ H e e บานเลยนะ” ช้างเอ่ย ก่อนจะบีบขย้ำบั้นท้ายของหญิงสาวอย่างรุนแรง “จัดไป” “ใครเอาเหล้าให้กิน” ขณะเดียวกัน จินเอ่ยถามพลางเดินไปตามโถงทาง
ทำเอาไอมิเอะหน้าซีดทันที ด้วยรู้สึกเหมือนถูกมองทะลุผ่านข้ออ้างตื้น ๆ ของตัวเอง หัวใจวูบลงไปที่ตาตุ่ม ริมฝีปากเม้มแน่น พยายามกลืนความร้อนรนลงคอ เธออยากพูดอะไรสักอย่าง อยากแก้ตัว แต่สมองกลับว่างเปล่าไปหมด “รีบขึ้นรถได้แล้ว ทำเวลากันหน่อยนะเด็กๆ เราต้องไปกันอีกหลายที” ยังไม่ทันที่เธอจะได้พูดอะไร เสียง
บทที่ 181 “ใช้แค่นี้ทำแผลเหรอ” เธอหันมามองถุงยาในมือของเสือ “แค่นี้ก็พอแล้ว” น้ำเสียงของเสือเรียบเฉย ราวกับไม่รู้สึกว่ามันมีอะไรแปลก “มันยังไม่พอ ตอนนี้ร้านขายยายังเปิดอยู่ นายไปซื้ออุปกรณ์ทำแผลเพิ่มสิ” ไอมิเอะพูดพลางขมวดคิ้วเล็กน้อย ความเป็นห่วงหลุดออกมาโดยไม่รู้ตัว “เป็นห่วงฉันเหรอ” “...มะ..
“นายไม่ไปโรงพยาบาลเหรอ” ไอมิเอะเผลอมองไปที่บาดแผลบนใบหน้าของเสืออีกครั้ง คราบเลือดที่แห้งกรังตัดกับผิวขาวซีด ทำให้ใจเธอสะดุดวูบโดยไม่รู้ตัว “...ไม่” “อย่าบอกว่านายจะทำแผลเอง” “ทำไม คิดว่าฉันทำไม่ได้เหรอ ฉันอยู่คนเดียวมาตั้งแต่เด็ก ทำแผลเอง ทำอาหารเอง ทำทุกอย่างด้วยตัวเองจนชินแล้ว” น้ำเสียงนั้นไม่







