로그인ประโยคนั้นทำให้เธอชะงักตกใจไม่น้อย มันก็จริงอย่างที่เขาพูด ถ้าเขาไปที่ชายแดน แล้วเกิดอะไรขึ้นจนถึงแก่ชีวิต เธอก็คงจะเสียใจมาก ที่ไม่ได้บอกรักเขา ในวันที่เขายังมีชีวิตอยู่ “...แกไม่ไปได้มั้ย” ไอมิเอะช้อนตาขึ้นถามเสียงเครือ “...ไม่ไปก็ไม่จบ” “แกจะตายมั้ย...เราไม่อยากให้ลูกไม่มีพ่อ” คนตัวเล็กขยับปา
“อยากแต่งงานกับฉันขนาดนั้นเลย?” “ใช่ ก็แกรวย” เธอตอบสวนกลับมาทันควันอย่างไม่ต้องเสียเวลาคิดแม้แต่วินาทีเดียว แถมดวงตาคู่สวยยังใสซื่อแป๋วแหววไร้การเสแสร้งใดๆ ทั้งสิ้น ทำเอาคนที่คิดว่าจะได้ยินคำซึ้งๆ ถึงกับชะงักกึก จินถึงกับนิ่งใบ้แดกไปสามวิ ชายหนุ่มดันลิ้นหนาเข้าหากระพุ้งแก้มตัวเองเบาๆ พลางหรี่ตาคม
“เธอก็รู้ว่าช่วงนี้พ่อฉันต้องการคะแนนเสียงมากแค่ไหน ถ้าผ่านช่วงนี้ไปได้ทุกอย่างจะดีขึ้น ฉันสัญญาว่าจะแต่งงานกับเธอแน่นอน สัญญาว่าจะไม่มีวันทิ้งเธอ จะดูแลทั้งเธอทั้งลูกให้ดีที่สุด” “....” “ที่สำคัญที่สุด ที่ฉันยอมตกลงไปชายแดน ก็เพื่อแลกกับการที่พ่อจะยอมยกเลิกงานหมั้นระหว่างฉันกับเอมิโกะด้วย” พอได้
“แกกำลังถักเปียหรือผูกเงื่อนกันแน่” “พยายามอยู่ ใจเย็นดิ” แม้จะเริ่มอารมณ์เสีย แต่จินก็ยังข่มใจสาละวนจัดแจงปอยผมให้เธอต่ออย่างไม่ยอมแพ้ “ไม่มีใครเก่งตั้งแต่ครั้งแรก...ทนหน่อย...เดี๋ยวก็เสร็จแล้ว” จินขมวดคิ้วเคร่งเครียด สายตาคมจ้องคลิปยูทูบสลับกับกลุ่มผมสลวยตรงหน้าอย่างตั้งอกตั้งใจ มือหนาค่อยๆ จับป
“อยากถักเปียสองข้าง” “ทำยังไง ฉันทำไม่เป็น” “งั้นก็ไม่ต้องทำ” “เดี๋ยวทำให้” สุดท้ายเขาก็ไม่กล้าขัดใจ จินลองแบ่งเส้นผมของเธอขึ้นมาสองช่อ แต่อย่างว่า คนมันเคยใช้แต่กำลัง พอต้องจับงานละเอียดอ่อนเลยกะแรงไม่ถูก มือหนาเผลอดึงรั้งผมช่อหนึ่งแรงไปหน่อยจนร่างเล็กสะดุ้งสุดตัว “โอ๊ย! ดึงผมแรง” เสียงหวานร้
บทที่ 268 จริง ๆ อีกไม่กี่ชั่วโมงข้างหน้าจินก็ต้องออกไปแล้ว แต่เขาก็ให้เธอลุกขึ้นมาแต่งตัวรอไว้ เพราะตั้งใจไว้ว่าพอไปเข้าคูหาเลือกตั้งเสร็จเรียบร้อยเมื่อไหร่ เขาจะรีบบึ่งรถกลับมารับเธอออกไปหาอะไรกินอร่อย ๆ นอกคอนโดทันที แต่แทนที่เขาจะรีบร้อนเคลียร์ตัวเองออกจากห้อง เขากลับยังขลุกอยู่กับเธอก่อน “มา
บทที่ 75 จากนั้นสะโพกสอบก็เริ่มขยับ ซอยเข้าออกอย่างเนิบช้าแต่ลึก แต่แล้วไม่นาน จังหวะก็เปลี่ยนกลายเป็นแรงกระแทกรวดเร็ว หนักหน่วง ราวกับต้องการจะบดขยี้เธอให้แหลกลงใต้ร่าง ปึก! ปึก! ปึก! สะโพกสอบอัดกระแทกเข้าใส่อย่างไม่ปรานี กระแทกถี่รัวจนเสียงลามกของเนื้อกระทบเนื้อดังสะท้อนก้องไปทั่วห้อง จินกระแทก
ไม่ถึงสามวินาทีถัดมา ฮิเดโยะก็เห็นข้อความขึ้นแจ้งเตือน แล้วยิ้มกริ่มจนตาหยี รีบแคปหน้าจอสลิปเก็บไว้แน่นหนาราวกับเป็นสมบัติล้ำค่า ก่อนจะกดส่งสติกเกอร์หมีพุงกลมเต้นดีดดิ้นไปให้จิน แล้วพูดเสียงใสผ่านปลายสายว่า... “ครั้งหน้าถ้าจะใช้บริการโยะอีก โยะคิดค่าบริการเพิ่มอีกสองพันนะ~” ยังไม่ทันให้คนพี่ได้ด่า
บทที่ 66 “....ปกติ” “แน่ใจ?” “....” “ถ้าไม่ตอบ วางนะ” “....” “จะให้ไปหาไหม?” คำพูดนั้นทำให้เธอชะงัก ดวงตาของไอมิเอะเบิกกว้างทันที แม้ไม่ได้ส่งเสียงใดออกไป แต่ในอกกลับตื่นตระหนกปนตื่นเต้น “…แกจะมาทำไม” “ไปกอด” แค่คำสองพยางค์นั้น ไม่ดังนัก แต่มันดังพอที่จะทำให้หัวใจของเธอเต้นแรงกว่าทุกคำที
“แล้วคุณปู่อยากให้หลานสาวเรียนต่อมหาวิทยาลัยด้านไหนคะ” “ก็อยากให้เรียนวิศวกรรมโยธา จะได้มาช่วยต่อยอดธุรกิจครอบครัว แต่สุดท้ายจะเรียนอะไรก็แล้วแต่หลานอีกที ไม่อยากบังคับ” “แล้วคุณพ่อคุณแม่ของไอมิเอะล่ะคะ อยากให้ลูกสาวเรียนอะไร” “พ่อก็อยากให้เรียนวิศวกรรมโยธานั่นแหละ” คุณปู่ทอดเสียงต่ำลงเล็กน้อย พร







