EP 1 คนที่ไม่ควรกลับมาเจอ

EP 1

คนที่ไม่ควรกลับมาเจอ

เสียงเพลงต้อนรับนักศึกษาใหม่ดังคลออยู่ทั่วลานกิจกรรมของมหาวิทยาลัย ผู้คนหลายร้อยชีวิตเดินสวนกันไปมาบรรยากาศแลดูคึกคัก เสื้อหลากสีของแต่ละคณะทำให้บรรยากาศวันเปิดภาคเรียนเต็มไปด้วยความสดใส แต่สำหรับพิมพ์ลดา หรือ หนูดี วันนี้กลับเป็นเพียงวันเริ่มต้นของชีวิตที่เธอตั้งใจจะใช้เพื่อตัวเอง

ตึก

ตึก

ตึก

หญิงสาวกระชับกระเป๋าผ้าใบเล็กที่สะพายอยู่ในขณะเดินเคียงข้างเพื่อนใหม่ที่เพิ่งรู้จักกันไม่ถึงชั่วโมง ร่างบอบบางในชุดนักศึกษาถูกระเบียบ ผมยาวสีน้ำตาลเข้มถูกรวบครึ่งศีรษะอย่างเรียบร้อย ใบหน้าหวานละมุนชวนมอง หากแต่แววตากลับนิ่งสงบเกินกว่าจะเป็นเด็กปีหนึ่งที่เพิ่งก้าวเข้ามาในรั้วมหาวิทยาลัย

เหตุผลที่หนูดีดูไม่สดใสเท่าที่ควรเพราะมีเรื่องกังวลใจ ถึงแม้ที่นี่จะเป็นเพียงสถาบันเดียวที่มีหลักสูตรวิจัยและทุนการศึกษาต่อต่างประเทศเต็มจำนวนในสาขาที่เธอใฝ่ฝัน แต่ทว่าก็มีใครบางคน คนที่เธอไม่อยากเจอเรียนอยู่ที่นี่เช่นกันแต่ถึงอย่างนั้นหนูดีก็ยอมเสี่ยงเลือกเส้นทางของอนาคตมากกว่าจะกังวลในสิ่งที่ยังมาไม่ถึง โดยหวังว่าคณะบริหารฯของเธอ กับ คณะวิศวะฯ ที่มีนักศึกษานับพันคน และผู้คนอีกนับหมื่นในมหาวิทยาลัยแห่งนี้ คงกว้างใหญ่พอที่จะไม่ทำให้เธอต้องหมุนเวียนมาเจอกับเขาคนนั้น

"หนูดี! รีบหน่อย เดี๋ยวหาที่นั่งไม่ได้" โบว์ร้องเรียกพลางโบกมือ

"มาแล้ว" หนูดียิ้มบางๆ ก่อนเร่งฝีเท้า นี่คือการเริ่มต้นใหม่ มหาวิทยาลัยแห่งใหม่ ชีวิตใหม่ และเธอหวังเหลือเกินว่าจะไม่มีใครจากอดีตตามมาทำลายมันอีก

หลังจากที่เธอกล้าตัดสินใจย้ายออกจากบ้านบุญธรรมที่เคยชุบเลี้ยงเธอมานับสิบปี หนูดีก็ปฏิเสธที่จะรับเงินช่วยเหลือทุกบาททุกสตางค์จากครอบครัวนั้น ค่าเทอมทั้งหมดในตอนนี้มาจากทุนการศึกษาเรียนดีที่เธอสอบแข่งขันได้ด้วยตัวเอง ส่วนค่าเช่าห้องหอพักเล็กๆ นอกรั้วมหาวิทยาลัย ก็มาจากการทำงานพาร์ตไทม์ที่เริ่มทำช่วงมัธยมปลาย ถึงแม้คุณแม่บุญธรรมจะโอนเงินเข้าบัญชีทุกเดือนให้ไม่ขาด แต่หนูดีก็ไม่เคยหยิบเงินก้อนนั้นออกมาใช้เลย ทั้งหมดนี้ก็เพื่อที่จะสลัดพันธนาการในอดีตที่คอยกดทับเธอเอาไว้ให้หมดสิ้น

"ได้ยินไหม ปีนี้เฮดว้ากวิศวะโหดมากเลย" เสียงนักศึกษาหญิงกลุ่มหนึ่งเดินผ่านไปพร้อมเสียงหัวเราะคิกคัก

"ใช่คนที่ชื่อคิริวหรือเปล่า"

"ใช่! หล่อมาก แต่เย็นชาสุดๆ"

"ได้ข่าวว่าไม่เคยยิ้มให้ใครเลย"

"อยากรู้จังว่าถ้าเขามีแฟน เขาจะอ่อนโยนกับแฟนบ้างหรือเปล่า"

ฝีเท้าของหนูดีชะงักลงโดยไม่รู้ตัว หัวใจที่เคยสงบนิ่งกลับกระตุกวูบ คิริว ชื่อของลูกชายคนเดียวของบ้านนั้น ชายหนุ่มผู้ถือดีและอารมณ์ร้าย ผู้ชายที่เธอเคยเรียกว่า พี่ และพยายามลืมมาตลอดสองปี คนที่มอบบาดแผลในใจให้เธอ

"หนูดีเป็นอะไร" แก้วย่นคิ้วเล็กน้อยเมื่อเห็นเพื่อนหยุดเดินไปกะทันหัน

"ไม่มีอะไร....." หญิงสาวรีบส่ายหน้า ก่อนพึมพำเบาๆ "คงแค่ชื่อเหมือนกัน"

เธอได้แต่บอกตัวเองว่าเรื่องที่คิดไม่มีทางเป็นไปได้ โลกคงจะไม่เล็กขนาดนั้น เธอปลอบใจตัวเองเช่นนั้น ถึงแม้จะสังหรณ์ใจแปลก ๆก็ตาม ก่อนเดินต่อไปยังหอประชุม ไม่นานนัก นักศึกษาปีหนึ่งทุกคณะต่างนั่งประจำที่ เสียงพูดคุยดังเซ็งแซ่ ก่อนจะเงียบลงเมื่อพิธีกรประกาศเริ่มกิจกรรม

"ต่อไป ขอเชิญประธานสโมสรนักศึกษาคณะวิศวกรรมศาสตร์ และหัวหน้าทีมรับน้องประจำปีนี้"

เสียงปรบมือดังกึกก้อง หนูดีไม่ได้สนใจนัก เธอก้มเปิดเอกสารในมือไปเรื่อยๆ จนกระทั่ง.....เสียงฝีเท้าหนักแน่นดังขึ้นบนเวที เสียงกรี๊ดของนักศึกษาหญิงดังลั่นหอประชุม

"กรี๊ดดด.....พี่คิริว!"

"หล่อมาก"

"วันนี้ใส่เสื้อเชิ้ตด้วย"

หนูดีค่อยๆ เงยหน้าขึ้นมองตามเสียง เพียงเสี้ยววินาทีลมหายใจของเธอก็เหมือนหยุดลง ชายหนุ่มร่างสูงเกือบหนึ่งร้อยเก้าสิบเซนติเมตรเดินขึ้นมายืนกลางเวทีอย่างสงบนิ่ง เสื้อเชิ้ตสีขาวสะอาดถูกพับแขนถึงข้อศอก เผยท่อนแขนแข็งแรงที่เต็มไปด้วยเส้นเอ็น เสื้อช็อปวิศวะสีแดงเลือดหมูพาดอยู่บนไหล่เพียงข้างเดียว ใบหน้าหล่อเหลาคมคายแทบไร้อารมณ์ ดวงตาคมเย็นเยือกกวาดมองผู้คนเบื้องล่างเพียงครั้งเดียว เสียงทั้งหอประชุมก็เงียบลงราวกับถูกกดปุ่มหยุด เขาคือ คิริว วัฒนาสกุลไพศาล ผู้ชายที่เป็นทั้งสายเลือดคนเดียวของตระกูล วัฒนาสกุลไพศาล และ เป็นคนเดียวกับที่เคยฝากบาดแผลลึกไว้ในใจหนูดีจนเธอต้องย้ายหนีมา!

"สวัสดี" น้ำเสียงทุ้มต่ำเรียบนิ่งดังผ่านไมโครโฟน

"ผมไม่ชอบพูดซ้ำ เพราะฉะนั้นสิ่งที่บอกวันนี้.....อย่าให้ต้องพูดเป็นครั้งที่สอง"

นักศึกษาปีหนึ่งหลายคนรีบกลืนน้ำลาย บรรยากาศเมื่อครู่ที่เต็มไปด้วยเสียงหัวเราะหายไปจนหมด คิริวยังคงพูดต่อด้วยสีหน้าเดิม

"ผมไม่สนว่าพวกคุณมาจากโรงเรียนไหน หรือเคยเป็นใครมาก่อน"

"แต่เมื่อเข้ามาอยู่ที่นี่.....ทุกคนต้องรับผิดชอบการกระทำของตัวเอง"

หนูดีไม่ได้ยินประโยคต่อจากนั้นอีก เพราะสายตาคมคู่หนึ่ง กำลังหยุดอยู่ที่เธอ ดวงตาสองคู่สบกันกลางอากาศ ไม่มีรอยยิ้ม ไม่มีคำทักทาย แต่เธอเห็นชัดเจน ว่าแววตาเย็นชาคู่นั้นไหววูบเพียงเสี้ยววินาที คิริวเห็นเธอแล้ว!

"!" หนูดีเป็นฝ่ายหลบสายตาก่อน เธอรีบก้มมองเอกสารในมือ และพยายามควบคุมลมหายใจที่เริ่มไม่เป็นจังหวะ

'ไม่เป็นไร'

'เราไม่ได้เกี่ยวข้องกันแล้ว'

เธอท่องประโยคนั้นซ้ำๆ ในใจ กิจกรรมดำเนินต่อไปอีกเกือบชั่วโมง ก่อนจะปล่อยให้นักศึกษาแยกย้ายกลับคณะตัวเอง

"หนูดี ไปโรงอาหารกัน"

"อือ" หญิงสาวลุกขึ้นเดินตามเพื่อนทั้งสามคนไปอย่างเงียบๆ โดยที่เธอไม่รู้เลยว่ามีสายตาคู่หนึ่งกำลังมองตามแผ่นหลังของเธอไปอย่างไม่วางตา

"มึงเป็นอะไร" เอฟเอ่ยถามพลางมองเพื่อนสนิทที่ยืนกอดอกอยู่หลังเวที

คิริวไม่ตอบ สายตายังคงจับอยู่ที่ร่างบางซึ่งกำลังเดินห่างออกไปเรื่อยๆ

"เมื่อกี้มึงมองใคร"

"..……………..."

"รู้จักน้องคนนั้นเหรอ?"

"อืม" คิริวแค่ส่งเสียงครางรับในลำคอเบาๆ ใบหน้าของเขานิ่งมากจนคาดเดาอารมณ์ไม่ออก

"ใครอ่ะ?" เอฟถามด้วยท่าทางอยากรู้อยากเห็น

"เด็กที่เคยอยู่บ้านเดียวกับกู" เขาเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนตอบด้วยน้ำเสียงเรียบเย็นเหมือนเดิม

"อ้าว.....แล้วทำไมไม่เรียกไว้ จะได้ทักทายกัน" เอฟเลิกคิ้วทันที คิริวเงียบลงอีกครั้ง เพราะสายตาเขาเอาแต่มองแผ่นหลังของหญิงสาวที่คุ้นเคย ตอนนี้เธอกำลังหัวเราะกับเพื่อนของเธออยู่

คิริวยืนมองแผ่นหลังของเธอเงียบๆ ปลายนิ้วที่ล้วงอยู่ในกระเป๋ากางเกงค่อยๆ กำแน่น เมื่อจู่ๆ ผู้ชายคนหนึ่งก็เดินเข้ามาคุยกับหนูดีด้วยท่าทางเป็นกันเอง ก่อนที่เสียงหัวเราะของหนูดีจะดังแว่วมา คิริวหรี่ตาลงช้าๆ ก่อนเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงเรียบจนเอฟขนลุก

"ผู้ชายคนนั้นเป็นใคร"