วิศวะโคตรร้าย สุดท้ายคลั่งรัก!

EP 1คนที่ไม่ควรกลับมาเจอเสียงเพลงต้อนรับนักศึกษาใหม่ดังคลออยู่ทั่วลานกิจกรรมของมหาวิทยาลัย ผู้คนหลายร้อยชีวิตเดินสวนกันไปมาบรรยากาศแลดูคึกคัก เสื้อหลากสีของแต่ละคณะทำให้บรรยากาศวันเปิดภาคเรียนเต็มไปด้วยความสดใส แต่สำหรับพิมพ์ลดา หรือ หนูดี วันนี้กลับเป็นเพียงวันเริ่มต้นของชีวิตที่เธอตั้งใจจะใช้เพื่อตัวเองตึกตึกตึกหญิงสาวกระชับกระเป๋าผ้าใบเล็กที่สะพายอยู่ในขณะเดินเคียงข้างเพื่อนใหม่ที่เพิ่งรู้จักกันไม่ถึงชั่วโมง ร่างบอบบางในชุดนักศึกษาถูกระเบียบ ผมยาวสีน้ำตาลเข้มถูกรวบครึ่งศีรษะอย่างเรียบร้อย ใบหน้าหวานละมุนชวนมอง หากแต่แววตากลับนิ่งสงบเกินกว่าจะเป็นเด็กปีหนึ่งที่เพิ่งก้าวเข้ามาในรั้วมหาวิทยาลัยเหตุผลที่หนูดีดูไม่สดใสเท่าที่ควรเพราะมีเรื่องกังวลใจ ถึงแม้ที่นี่จะเป็นเพียงสถาบันเดียวที่มีหลักสูตรวิจัยและทุนการศึกษาต่อต่างประเทศเต็มจำนวนในสาขาที่เธอใฝ่ฝัน แต่ทว่าก็มีใครบางคน คนที่เธอไม่อยากเจอเรียนอยู่ที่นี่เช่นกันแต่ถึงอย่างนั้นหนูดีก็ยอมเสี่ยงเลือกเส้นทางของอนาคตมากกว่าจะกังวลในสิ่งที่ยังมาไม่ถึง โดยหวังว่าคณะบริหารฯของเธอ กับ คณะวิศวะฯ ที่มีนักศึกษานับพันคน และผู้คนอีกนับหมื่นในม

EP 3 คนที่ไม่มีสิทธิ์สั่งฉันสายตาของนักศึกษาหลายสิบคู่จับจ้องมาที่ทั้งสองคน บรรยากาศในโรงอาหารที่เคยเต็มไปด้วยเสียงพูดคุยค่อย ๆ เงียบลงเมื่อเห็นรุ่นพี่วิศวะชื่อดังยืนจับข้อมือเด็กปีหนึ่งเอาไว้แน่นหลายคนยกโทรศัพท์ขึ้นเหมือนกำลังจะถ่ายคลิป บางคนเริ่มกระซิบถามกันว่าเด็กปีหนึ่งคนนั้นเป็นใคร ถึงกล้าต่อล้อต่อเถียงกับคิริว วัฒนาสกุลไพศาล"คุณคิริว ปล่อยค่ะ" หนูดีสบตาเขานิ่ง ก่อนเอ่ยด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ดวงตาคมของชายหนุ่มหยุดอยู่ที่ใบหน้าของเธอครู่หนึ่ง ปลายนิ้วที่จับข้อมือเล็กนิ่งค้าง ก่อนคลายออกช้า ๆ ทันทีที่เป็นอิสระ หนูดีก็ดึงมือตัวเองกลับโดยไม่รีรอ"ขอบคุณค่ะ" หนูดีจัดชายแขนเสื้อที่ถูกจับไว้เบา ๆ ก่อนถอยออกมาหนึ่งก้าว ราวกับไม่อยากให้เหลือระยะที่ใกล้เขาแม้แต่น้อย เธอกำลังทำเหมือนเขาเป็นเพียงคนรู้จัก ไม่ใช่คนที่เคยใช้ชีวิตอยู่บ้านเดียวกัน โบว์กับแก้วมองหน้ากันอย่างไม่เข้าใจ ส่วนต้าที่นั่งอยู่ฝั่งตรงข้ามเริ่มสัมผัสได้ว่าความสัมพันธ์ของทั้งคู่ไม่ธรรมดา"เลิกกิน" คิริวล้วงมือใส่กระเป๋ากางเกง สายตายังจับอยู่ที่หนูดี ก่อนพูดเรียบ ๆ"ทำไมฉันต้องทำตาม" หญิงสาวเงยหน้าขึ้นมองเขา"ฉันมีเรื่องจะคุย

EP 5 รอยพันธะที่ไม่เคยหายไปแผ่นหลังของร่างบางที่เดินห่างออกไปเรื่อยๆ โดยไม่แม้แต่จะหันกลับมามอง ทำให้ความอดทนที่คิริวพยายามสร้างขึ้นมาพังทลายลงในเสี้ยววินาที ดวงตาวาวโรจน์ด้วยความเกรี้ยวกราด สันกรามแกร่งขบแน่น‘นามสกุลที่เธออยากคืนนักหนา’‘อิสรภาพที่เธอพยายามโหยหา คิดว่าเขาจะยอมปล่อยไปง่ายๆ อย่างนั้นหรอ’ผู้ชายอย่าง คิริว วัฒนาสกุลไพศาล ไม่เคยเสียสิ่งที่เคยเป็นของตัวเองให้ใคร และไม่มีวันยอมด้วย!"คิริว....." เอฟที่เดินตามมาทีหลังเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงเบา เมื่อเห็นบรรยากาศรอบตัวเพื่อนสนิทแผ่รังสีอำมหิตออกมาอย่างรุนแรง"มึงไปตามสืบมา" คิริวเอ่ยเสียงเรียบต่ำ ทว่าสายตาคมกริบยังจับจ้องไปที่ทางเดินซึ่งร่างบางเพิ่งลับสายตาไป"ไอ้หน้าอ่อนคณะบริหารคนนั้น มันพักที่ไหน แล้วเข้าใกล้หนูดีบ่อยแค่ไหน""เช็ดโด้”“มึงเอาจริงหรอกเหรอวะ จำเป็นต้องหวงน้องขนาดนั้นเลยหรอ"“ทำตัวอย่างกับเป็นผัวเขางั้นแหละ.....” เอฟยังพูดไม่ทันจบ คำพูดก็ต้องกลืนลงคอเมื่อคิริวตวัดสายตาเย็นชาดุจพยัคฆ์มามอง"กูไม่ได้ถามความเห็นมึง" น้ำเสียงของเขานิ่งสนิทแต่มั่นคงอย่างร้ายกาจ"ยัยนั่นเป็นคนของกู ต่อให้เปลี่ยนอีกร้อยนามสกุล ก็ไ

EP 7สายตาที่ไม่มองมา ตลอดทางบนรถสปอร์ตสีดำคันหรู บรรยากาศภายในห้องโดยสารเงียบงันจนน่าอึดอัด เสียงเครื่องยนต์กลายเป็นสิ่งเดียวที่ดังแทรกอยู่ท่ามกลางความเงียบ คิริวจับพวงมาลัยแน่น พลางเหลือบสายตามองร่างบางที่นั่งอยู่เบาะข้างเป็นระยะ เขาคาดหวังว่าจะได้เห็นใบหน้าที่เต็มไปด้วยความหวาดกลัว ความเสียใจ หรือแม้แต่ความโกรธเคืองเหมือนที่ผ่านมา แต่สิ่งที่ได้รับกลับตรงกันข้ามโดยสิ้นเชิง หนูดีนั่งหันหน้าออกไปนอกกระจก ดวงตาคู่สวยทอดมองทิวทัศน์ที่เคลื่อนผ่านด้วยสีหน้าเรียบเฉย ราวกับคนที่นั่งขับรถอยู่ข้าง ๆ เป็นเพียงคนแปลกหน้าที่ไม่มีความสำคัญกับชีวิตของเธออีกต่อไป ไม่มีแม้แต่การหันกลับมามอง ไม่มีคำพูดประชดประชัน ไม่มีน้ำตา และไม่มีความหวาดหวั่น ยิ่งเธอนิ่งมากเท่าไร หัวใจของคิริวกลับยิ่งปั่นป่วนมากขึ้นเท่านั้น ไม่นานนัก รถสปอร์ตคันหรูก็ค่อย ๆ ชะลอความเร็ว ก่อนจะเลี้ยวเข้าไปจอดบริเวณหน้าอาคารเรียนคณะวิศวกรรมศาสตร์ ซึ่งเต็มไปด้วยนักศึกษาที่กำลังเดินเข้าออกอย่างคึกคัก "ถึงแล้ว" เสียงทุ้มดังขึ้นเรียบ ๆ หนูดีหันมองออกไปนอกกระจก ก่อนจะขมวดคิ้วเล็กน้อย เมื่อพบว่าที่นี่ไม่ใช่คณะบริหารของเธอ หากแต่เป็นคณะ

EP 9สิ่งที่หมดความหมายตลอดทั้งวันหลังเหตุการณ์หน้าอาคารเรียน ภาพสายตาที่ว่างเปล่าของหนูดียังคงวนเวียนอยู่ในหัวของคิริวไม่หยุด ไม่ว่าเขาจะนั่งเรียน ประชุมรุ่น หรืออยู่กับเพื่อน ความคิดก็ย้อนกลับไปหาเธอซ้ำแล้วซ้ำเล่า เขาไม่เคยถูกใครมองด้วยสายตาแบบนั้นมาก่อน โดยเฉพาะคนอย่างหนูดี ไม่ใช่ความกลัว ไม่ใช่ความเกลียด แต่มันคือสายตาของคนที่ตัดอีกฝ่ายออกจากหัวใจไปแล้วยิ่งคิด หน้าอกของเขายิ่งร้อนรุ่ม ความถือดีและนิสัยที่ไม่เคยยอมแพ้ใครผลักดันให้เขาต้องทำอะไรสักอย่าง คิริวไม่เคยยอมรับว่าตัวเองกำลังจะเสียเธอไป ในเมื่อเธอเติบโตมาในบ้านของเขา ใช้นามสกุลเดียวกับเขามาตั้งแต่เด็ก เป็นคนที่พ่อกับแม่รับมาเลี้ยงด้วยตัวเอง แล้วจะมาบอกว่าไม่มีความเกี่ยวข้องกันได้อย่างไร ไม่ว่าจะด้วยวิธีไหน เขาก็ต้องดึงเธอกลับไปอยู่ในที่เดิมให้ได้ช่วงหัวค่ำณ หอพักหนูดีกล่องพัสดุสีดำหรูหราถูกวางไว้หน้าห้องพักของหนูดี พร้อมกระดาษโน้ตแผ่นเล็กที่มีลายมือคุ้นตา'ลงมาเจอกันข้างล่าง’'ไม่งั้นฉันจะโทรหาคุณแม่’ข้อความห้วนสั้นยังคงแฝงน้ำเสียงของคนที่ชอบใช้อำนาจและคำว่าบุญคุณมาบีบคั้นเธอเสมอ หนูดีอ่านข้อความนั้นก็รู้ได้ทันทีว่ามันส