เข้าสู่ระบบแสงแดดอ่อน ๆ ยามเช้าของวันเปิดเทอมวันแรกส่องลอดผ่านม่านหน้าต่างเข้ามาในห้องนอนของซาลาเปา กลิ่นหอมของซาลาเปาที่แม่นิ่มเพิ่งนึ่งเสร็จลอยฟุ้งเข้ามาจนถึงชั้นสอง เด็กสาวตื่นขึ้นมาด้วยความรู้สึกตื่นเต้นปนหวั่นใจแปลก ๆ วันนี้เธอสลัดคราบชุดนอนลายหมากรุกมาอยู่ในชุดนักเรียน ม.ปลาย ที่รีดจนเรียบกริบ ผมยาวสลวยถูกมัดรวบตึงเป็นหางม้าสูงและติดโบว์สีน้ำเงินประจำโรงเรียน ดูทะมัดทะแมงและสดใสสมวัย ม.5
เธอรีบลงมาช่วยแม่นิ่มจัดวางซาลาเปาลงในซึ้งนึ่งรอบเช้าอย่างคล่องแคล่ว ทันใดนั้นสายตาก็เหลือบไปเห็นร่างสูงโปร่งในชุดวอร์มสีเทาที่กำลังวิ่งจ็อกกิ้งเหยาะ ๆ ผ่านหน้าบ้านพอดี
“อ้าว นั่นพี่ไทม์นี่นา” เปาพึมพำก่อนจะรีบวิ่งออกไปหน้าบ้าน
ไทม์ที่เห็นเด็กสาวในชุดนักเรียนยืนทำตาโตอยู่ริมรั้วก็หยุดวิ่ง เขาขยับแว่นที่ใส่วิ่งพลางยิ้มละมุน
“เช้านี้ดูสดใสจังนะครับ ว่าที่เด็ก ม.5”
“พี่ไทม์ก็เหมือนกันค่ะ ตื่นเช้าจัง... เอ่อ พี่คะ วันนี้เปิดเทอมวันแรกหนูตื่นเต้นนิดหน่อยน่ะค่ะ” เปาแอบกัดริมฝีปากด้วยความประหม่า ความหล่อของไทม์ในชุดออกกำลังกายมันช่างทำลายล้างหัวใจเด็กสาวเหลือเกิน
“ตั้งใจเรียนนะครับ แล้วเดี๋ยวจะรู้ว่าชีวิต ม.5 มันมีอะไรสนุกกว่าที่คิด” ไทม์พูดทิ้งท้ายด้วยรอยยิ้มที่มีเลศนัย ก่อนจะวิ่งต่อไป ทิ้งให้เปายืนงงกับการสื่อความหมายของเขาอยู่คนเดียว
ไม่นานนัก เสียงแตรมอเตอร์ไซค์ของพ่อเชียรก็ดังขึ้นที่หน้าบ้าน พร้อมส่งสัญญาณว่าได้เวลาลุยศึกเปิดเทอมแล้ว
“ไปก่อนนะแม่ เดี๋ยวเย็นนี้กลับมาช่วยขาย” เปาตะโกนบอกแม่ขณะคว้ากระเป๋านักเรียนวิ่งกระโดดขึ้นซ้อนท้ายมอเตอร์ไซค์พ่อ ทันทีที่รถเคลื่อนตัวผ่านหน้าบ้านข้าง ๆ เปาเห็นแผ่นหลังของไทม์ที่เพิ่งเข้าบ้านพอดี เธอแอบยิ้มกริ่มในใจก่อนจะซุกหน้าลงกับแผ่นหลังพ่อเชียรด้วยความฟิน
ณ อาคารเรียนมัธยมปลาย โรงเรียนประจำจังหวัด...
บรรยากาศหน้าห้อง ม.5/2 เต็มไปด้วยความวุ่นวายของเหล่านักเรียนที่เพิ่งกลับมาเจอกันหลังจากหยุดยาว เสียงทักทาย เสียงกรีดร้องดีใจ และเสียงเมาท์มอยดังก้องไปทั่วระเบียง เปาเดินก้าวเข้าห้องด้วยความมั่นใจ ก่อนจะตรงดิ่งไปที่โต๊ะประจำข้างหน้าต่าง ซึ่งมี ‘ผักกาด’ เพื่อนสนิทที่สวยเฉี่ยวสายเมาท์ตัวแม่ และ ‘จิมมี่’ เพื่อนชายหัวโจกจอมกวนประจำห้องนั่งรออยู่ก่อนแล้ว
“ยัยเปา ปิดเทอมไปทำอะไรมาเนี่ย ทำไมดูมีออร่าเหมือนคนมีความรักวะ” ผักกาดทักทันทีที่เห็นหน้าเพื่อน พร้อมกับหรี่ตามองอย่างจับผิด
“ความรักพ่อง...ออร่าความขยันต่างหากละ ปีนี้กะจะเอาเกรดเฉลี่ยให้พุ่งทะลุเพดาน” เปาแก้ตัวน้ำขุ่น ๆ พลางแกล้งหยิบสมุดขึ้นมาจัดโต๊ะแก้เขิน
“เออ แต่ปีนี้ได้ข่าวว่าห้องเราได้ครูประจำชั้นคนใหม่นะ เห็นว่าเพิ่งจบมาใหม่กิ๊กเลย พวกพี่ ม.6 บอกว่างานดีมากแม่ หล่อระดับพระเอกซีรีส์” จิมมี่เสริมพลางทำท่าป้องปากกระซิบกระซาบ
“หวังว่าจะไม่แก่หงำเหงือกเหมือนครูฝ่ายปกครองนะเว้ย”
“จริงถ้างานดีจริง กูนี่แหละจะลงทะเบียนขอติวเข้มพิเศษกับอาจารย์ทุกวันเลย” ผักกาดสมทบจนเปาอดหมั่นไส้ไม่ได้ เปาทำเพียงแค่นั่งฟังเงียบ ๆ ในใจก็นึกถึงแต่หน้าคนข้างบ้าน
“หวังว่าจะไม่หล่อจนกูเรียนไม่รู้เรื่องก็พอแล้วมั้ง” เธอบ่นพึมพำ
ขณะที่ทุกคนกำลังวิพากษ์วิจารณ์ถึงว่าที่ครูประจำชั้นคนใหม่ เสียงฝีเท้าหนักแน่นและมั่นคงก็ดังขึ้นจากทางเดินหน้าห้อง ทันทีที่เสียงนั้นเงียบลง ประตูห้องเรียนก็ถูกผลักออก...ร่างสูงโปร่งของชายหนุ่มในชุดข้าราชการสีกากีที่ดูเนี้ยบกริบตั้งแต่ปกคอเสื้อคมยันชายกางเกงก้าวเข้ามาในห้อง ชายหนุ่มเดินตรงไปที่โต๊ะหน้าชั้นเรียนด้วยท่าทางสุขุม สง่างาม และดูภูมิฐานจนนักเรียนสาว ๆ ในห้องถึงกับกลั้นหายใจ
เปาที่กำลังจะหยิบปากกาขึ้นมาจดชื่อวิชาบนกระดานถึงกับชะงักค้าง มือที่ถือปากกาอยู่สั่น งึก งึก จนปากกาลูกลื่นด้ามโปรดร่วงหล่นลงพื้นเสียงท่ามกลางความเงียบของห้องเรียน
ชายหนุ่มที่ยืนอยู่หน้าชั้นเรียนคือคนเดียวกับที่เธอเพิ่งคุยด้วยที่หน้าบ้านเมื่อชั่วโมงที่แล้ว ใบหน้าคมคายผมสีดำสนิทที่ถูกเซตอย่างดี และแววตาเรียวรีที่ดูสุขุมนุ่มลึกคู่นั้น... นั่นคือพี่ไทม์ พี่ชายข้างบ้านสุดหล่อของเธอ
“เฮ้ย เปา... เป็นไรวะ” จิมมี่หันมามองเพื่อนสาวที่หน้าถอดสีจนกลายเป็นสีซีด
ทางด้านหน้าชั้นเรียน ไทม์ที่เพิ่งก้าวเข้ามาก็ชะงักไปเล็กน้อยเมื่อสายตาคมกริบของเขาเหลือบไปเห็นเด็กสาวแก้มป่องที่นั่งตาค้างอยู่กลางห้องเป๊ะ ๆ เขาเห็นท่าทางที่เปาทำปากกาตกและมองเขาด้วยสายตาเหมือนเห็นผี ไทม์เม้มริมฝีปากเบา ๆ พยายามเก็บอาการเนียนกริบดั่งมือโปร เขาค่อย ๆ วางเอกสารปึกหนาลงบนโต๊ะครูอย่างใจเย็น ก่อนจะกวาดสายตามองไปรอบห้องแล้วเริ่มแนะนำตัวด้วยน้ำเสียงที่ทุ้มต่ำและเปี่ยมไปด้วยพลัง
“สวัสดีครับนักเรียนทุกคน ครูชื่อว่า ฐาปกรณ์ สายลม หรือจะเรียกว่า ครูไทม์ ก็ได้ครับ”
เสียงฮือฮาดังขึ้นในห้องทันที ทั้งเสียงกรีดร้องด้วยความตื่นเต้นของสาว ๆ และเสียงแซวของหนุ่ม ๆ ในห้องที่เห็นว่าอาจารย์คนใหม่หล่อจริงตามคำลือ
“ปีนี้ครูจะมาทำหน้าที่เป็นครูที่ปรึกษาประจำชั้น ม.5/2 ของพวกเรา และสอนวิชาภาษาไทยนะครับ ครูก็เป็นครูใหม่เพิ่งเริ่มงานวันนี้เป็นวันแรกเหมือนกัน หวังว่าพวกเราจะให้ความร่วมมือ ตั้งใจเรียน และปฏิบัติตามกฎระเบียบของโรงเรียนอย่างเคร่งครัดนะครับ”
ไทม์พูดจบก็กวาดสายตามาที่โต๊ะริมหน้าต่างอีกครั้ง ครั้งนี้เขาสบตากับซาลาเปาเข้าอย่างจัง ดวงตาของเขาดูนิ่งและสงบ ไม่มีวี่แววของความประหลาดใจหรือความเป็นคนสนิทหลงเหลืออยู่เลยแม้แต่นิดเดียว... อาจารย์ไทม์กำลังสวมบทบาท ‘ครู’ ได้อย่างสมบูรณ์แบบที่สุด
ซาลาเปาได้แต่ก้มหน้าลงมุดใต้โต๊ะเพื่อเก็บปากกา ใจของเธอเต้นรัวจนแทบจะทะลุออกมานอกอก ความลับเรื่องบ้านอยู่ติดกัน... ความลับเรื่องที่เธอแอบไปส่องเขาที่หน้าต่างเมื่อคืน... ความลับที่เธอเคยเรียกเขาว่าพี่ไทม์... ทุกอย่างมันกำลังจะกลายเป็นเรื่องใหญ่ที่เธอต้องหาทางจัดการให้ได้
"ฉิบหายแล้ว... อีเปาเอ๊ย มึงเล่นกับใครไม่เล่น ดันไปเล่นกับครูประจำชั้นตัวเองเนี่ยนะ เปิดเทอมวันแรกก็ชีวิตพังซะแล้วไหมล่ะ" เปาได้แต่พร่ำบ่นในใจด้วยความรู้สึกว้าวุ่นใจสุดขีด
ในขณะที่อาจารย์ไทม์คนใหม่ก็ยืนมองเธออยู่หน้าชั้นด้วยสายตาที่ยากจะคาดเดา เปารู้สึกเหมือนโลกกำลังหมุนคว้าง สายตาของผักกาดและจิมมี่เริ่มหันมามองเธออย่างมีคำถาม
“มึง... ทำไมมึงทำหน้าเหมือนรู้จักอาจารย์วะ” ผักกาดกระซิบถาม
“เปล่า... แค่... ตกใจปากกาเฉย ๆ” เปาตอบเสียงสั่น พยายามหลบสายตาของครูที่ปรึกษาคนใหม่ที่ดูเหมือนจะจ้องมองมาที่เธอเป็นพิเศษ
อาจารย์ไทม์ยิ้มที่มุมปากเล็กน้อย ก่อนจะหันไปเขียนชื่อตัวเองบนกระดานด้วยลายมือที่สวยงามราวกับพิมพ์
“เอาล่ะ เพื่อเป็นการทำความรู้จักกัน ครูขอเช็คชื่อก่อนเริ่มคาบโฮมรูมนะครับ”
เมื่อชื่อของเธอถูกขานขึ้น เสียงหัวใจของซาลาเปาก็เต้นจังหวะรัวราวกับกำลังกลองชุด นี่มันจุดเริ่มต้นของมหกรรมความว้าวุ่นใจครั้งใหญ่ที่สุดในชีวิตวัยเรียนของเธอชัด ๆ!
ตอนที่ 55: สตรีมรัก... ข้างบ้านและข้างกาย (ตอนจบ)แสงแดดแรกของยามเช้าทอดแสงสีทองอบอุ่นละมุนตา พาดผ่านยอดไม้ใหญ่และทุ่งหญ้าเขียวขจี เข้ามากระทบหน้าต่างกระจกใสของร้าน “ซาลาเปาบ้านครู” คาเฟ่ขนมไทยผสมผสานสถาปัตยกรรมท้องถิ่นที่ถูกเนรมิตขึ้นมาใหม่ทั้งหมดด้วยน้ำพักน้ำแรงและความตั้งใจของ ‘ซาลาเปา’ สถาปนิกสาวเกียรตินิยมอันดับหนึ่ง ที่เพิ่งคว้าปริญญาใบแรกในชีวิตมาให้ครอบครัวได้ภาคภูมิใจตัวอาคารไม้สองชั้นทรงดั้งเดิมของคุณพ่อเชียรถูกออกแบบปรับปรุงใหม่ให้ดูโปร่งสบาย สไตล์โมเดิร์นทรอปิคอลที่กลมกลืนไปกับธรรมชาติ รอบตัวร้านโอบล้อมด้วยกระจกบานใหญ่เปิดรับลมเย็นยามเช้า มีระเบียงไม้เชื่อมต่อไปยังลานบ้านพักครูที่อยู่ติดกัน ขอบรั้วไม้เตี้ยๆ ที่เคยเต็มนไปด้วยกฎเหล็กและระเบียบข้อบังคับ บัดนี้ถูกรื้อถอนออก แล้วแทนที่ด้วยซุ้มไม้เลื้อยดอกมะลิหอมฟุ้ง เชื่อมสองพื้นที่เข้าด้วยกันอย่างไม่มีอะไรกั้นขวางอีกต่อไปวันนี้เป็นวันครบรอบแต่งงานปีแรกของซาลาเปาและพี่ไทม์ รวมถึงเป็นวันเปิดร้านอย่างเป็นทางการ เสียงดนตรีบรรเลงอะคูสติกเบาๆ ดังกังวานสลับกับเสียงหัวเราะแจ่มใสของบรรดาแขกเหรื่อที่มาร่วมงาน"ยินดีด้วยนะยัยเปา! ร้านส
ตอนที่ 54: บททดสอบของเวลาเวลาผ่านไปรวดเร็วปานโกหก จากวันแรกที่เด็กสาวแก้มป่องหอบหิ้วกระเป๋าเดินทางใบโตและกองอุปกรณ์วาดรูปขึ้นรถไฟมุ่งหน้าสู่เมืองหลวง วันเวลาได้หมุนเวียนเปลี่ยนผ่านไปจนกระทั่งปิดภาคเรียนแรกของชีวิตมหาวิทยาลัยมาถึง ซาลาเปาเรียนรู้การปรับตัว ก้าวผ่านความกดดัน และเติบโตเป็นผู้ใหญ่อย่างเต็มภาคภูมิ ความอดทนทุ่มเทตัดโมเดลข้ามคืนและความคิดสร้างสรรค์ ส่งผลให้ผลงานการออกแบบอาคารพักอาศัยของเธอได้รับคำชมเชยจากอาจารย์ในคณะอย่างล้นหลาม กลายเป็นนิสิตสถาปัตย์ฯ รุ่นใหม่ที่น่าจับตามองขณะเดียวกัน ณ โรงเรียนประจำจังหวัดในบ้านเกิด ‘ไทม์’ ก็ยังคงทำหน้าที่แม่พิมพ์ของชาติอยู่อย่างมุ่งมั่น ความทุ่มเทในการสั่งสอนลูกศิษย์ การวิจัยพัฒนาการเรียนการสอน และการเป็นที่ปรึกษาที่ดี ทำให้เขาได้รับการเลื่อนวิทยฐานะและเป็นที่เคารพรักของครูอาจารย์รวมถึงนักเรียนทุกคนในสถาบัน ชายหนุ่มยังคงเป็นครูที่น่านับถือในโรงเรียน และเป็นพี่ชายข้างบ้านที่แสนอบอุ่นในหัวใจของซาลาเปาเสมอมายามสายของวันเริ่มต้นปิดภาคเรียน... รถตู้โดยสารประจำทางเคลื่อนตัวเข้ามาจอดเทียบชานชาลา ณ สถานีขนส่งประจำจังหวัดประตูรถเลื่อนเปิดออก ร่
ตอนที่ 53: ชีวิตมหาวิทยาลัย รถไฟสายความห่วงใยการก้าวเข้าสู่รั้วมหาวิทยาลัยในเมืองหลวงเปิดโลกใบใหม่ให้กับ ‘ซาลาเปา’ อย่างสิ้นเชิง ภาพของตึกสูงเสียดฟ้า เสียงจราจรติดขัดยามเช้า และบรรยากาศอันเร่งรีบของเมืองใหญ่แตกต่างจากความเงียบสงบในบ้านเกิดโดยสิ้นเชิง โดยเฉพาะชีวิตในคณะสถาปัตยกรรมศาสตร์ที่ขึ้นชื่อเรื่องความเคี่ยวเข้มและความท้าทาย ซาลาเปาต้องปรับตัวอย่างหนักกับตารางเรียนที่แน่นขนัด งานเขียนแบบที่ต้องการความละเอียดสมบูรณ์แบบ การตัดโมเดลที่ต้องอดนอนข้ามคืน และการเรียนรู้ที่จะวางตัวในสังคมเพื่อนใหม่รอบตัว ชีวิตในวัยผู้ใหญ่เริ่มต้นขึ้นพร้อมความรับผิดชอบที่เติบโตขึ้นอย่างรวดเร็วเด็กสาวแก้มป่องในชุดเสื้อช็อปสีเข้มของคณะ ต้องเรียนรู้การใช้ชีวิตคนเดียวในหอพักใกล้มหาวิทยาลัย จากเด็กสาวที่เคยมีพ่อเชียร คอยช่วยยกของ มีแม่นิ่มคอยทำอาหารเช้าให้ทาน และมีอาจารย์คนใหม่ข้างบ้านคอยส่งสัญญาณผ่านหน้าต่างยามค่ำคืน บัดนี้เธอต้องบริหารจัดการเวลา ซักผ้า ซื้อของใช้ และเผชิญหน้ากับความเหน็ดเหนื่อยเพียงลำพังทว่า... สิ่งเดียวที่ไม่เคยเปลี่ยนไปตามระยะทางและกาลเวลา คือสายโทรศัพท์และวิดีโอคอลที่ดังขึ้นในเวลาเดิมหก
สายลมยามเย็นพัดพากลิ่นหอมอ่อน ๆ ของดอกไม้ป่าผ่านลานบ้านพักครู แสงอาทิตย์อัสดงทอดแสงสีทองอบอุ่นทาบทาลงบนขอบรั้วไม้เตี้ยๆ ที่กั้นระหว่างบ้านพักของซาลาเปาและบ้านพักครูของไทม์ บรรยากาศรอบข้างเงียบสงบ มีเพียงเสียงใบไม้สีกันแว่วตามลมยามค่ำที่กำลังจะมาเยือน‘ซาลาเปา’ เดินถือแผ่นเอกสารประกาศผลการคัดเลือกเข้าศึกษาต่อในระดับมหาวิทยาลัยมายืนอยู่ตรงขอบรั้วไม้ เด็กสาวที่เพิ่งผ่านพ้นพิธีจบการศึกษาชั้น ม.6 มาสด ๆ ร้อน ๆ ปลดกระเป๋าเป้ออก ยืนกำขอบรั้วแน่นด้วยสองมือ หัวใจดวงน้อยเต้นระทึกพองโตจนแทบปริ นัยน์ตาหวานทอประกายความสุขระคนตื่นเต้นอย่างที่สุดตึก... ตึก...เสียงก้าวเท้าที่คุ้นเคยดังมาจากทางเดินในบ้านพักครู ร่างสูงโปร่งของ ‘พี่ไทม์’ ในชุดเสื้อเชิ้ตพับแขนสบาย ๆ เดินก้าวออกมายังระเบียงหน้าบ้าน ยามเมื่อสายตาคู่คมใต้กรอบแว่นสายตาสบเข้ากับร่างเล็กแก้มป่องที่ยืนรออยู่ตรงขอบรั้ว ชายหนุ่มก็สืบเท้าเดินตรงเข้ามาหาด้วยความรวดเร็ว"ยืนทำหน้าตาตื่นอะไรตรงนั้นครับ... ยัยตัวยุ่ง" ไทม์เอ่ยทักทายพร้อมรอยยิ้มเอ็นดู"พี่ไทม์... มานี่หน่อยสิคะ" ซาลาเปาเรียกน้ำเสียงสั่นเครือ กวักมือยิ้มร่า สองมือยื่นแผ่นเอกสารผลการสอบ
ตอนที่ 51: วันพิธีมอบใบประกาศนียบัตรจริงกับช่อดอกไม้แห่งความภาคภูมิใจท้องฟ้าเช้าวันใหม่สดใสไร้เมฆหมอก บรรยากาศภายในโรงเรียนคึกคักกว่าทุกวันที่ผ่านมาด้วยซุ้มดอกไม้ ภาพถ่าย และผู้ปกครองหลายร้อยคนที่เดินทางมาร่วมแสดงความยินดีใน ‘วันพิธีมอบประกาศนียบัตรจบการศึกษาจริง’ ของเหล่านักเรียนชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 6บรรยากาศใต้ร่มไม้ใหญ่ใกล้สนามบาสเกตบอลเต็มไปด้วยรอยยิ้ม ‘พ่อเชียร’ และ ‘แม่นิ่ม’ เดินทางมาร่วมงานตามสัญญา แม่นิ่มแต่งกายด้วยชุดผ้าไทยสีกรมท่าเรียบหรูในมือถือช่อดอกไม้ช่อใหญ่ ส่วนพ่อเชียรยืนยิ้มกว้างด้วยความภาคภูมิใจยามมองลูกสาวในชุดนักเรียน ม.6 ติดเข็มวิทยฐานะครบครัน"เก่งมากเลยลูกแม่..." แม่นิ่มดึง ‘ซาลาเปา’ เข้ามากอดไว้แน่น สวมช่อดอกไม้และหอมแก้มลูกสาวด้วยความปลื้มปิติ น้ำตาผู้เป็นแม่ไหลซึมออกมา "เปาทำความฝันสำเร็จไปอีกขั้นแล้วนะลูก""ขอบคุณค่ะแม่ ขอบคุณค่ะพ่อ... ถ้าไม่มีพ่อกับแม่คอยสนับสนุน หนูคงไม่มีวันนี้นะคะ" ซาลาเปากอดพ่อกับแม่ไว้แน่น นัยน์ตาหวานทอประกายหยาดน้ำตาแห่งความสุขขณะที่ครอบครัวกำลังถ่ายรูปร่วมกัน ‘ผักกาด’ และ ‘มังกร’ 'จิมมี่' ก็สะกิดแขนซาลาเปาเบาๆ พลางบุ้ยปากไปทางด้
ตอนที่ 50: วันซ้อมใหญ่จบการศึกษาเสียงดนตรีบรรเลงเพลงประจำโรงเรียนดังกังวานผ่านลำโพงไปทั่วบริเวณลานอเนกประสงค์ ธงประทับตราสถาบันพริ้วสะบัดรับลมแล้งในช่วงปลายภาคเรียนที่สองบรรยากาศภายในโรงเรียนในวันนี้เต็มไปด้วยความชื่นมื่นที่เคลือบแฝงไปด้วยความอาลัยอาวรณ์ของเหล่านักเรียนชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 6 ทุกคนอยู่ในชุดนักเรียน ม.6 เรียบร้อยติดเข็มวิทยฐานะครบครัน เพื่อเข้าร่วม ‘วันซ้อมใหญ่พิธีมอบประกาศนียบัตรจบการศึกษา’ความทรงจำตลอดสามปีในรั้วมัธยมปลายต่างหวนคืนมา ความเหน็ดเหนื่อยจากการอ่านหนังสือสอบ ความเครียดในสนามสอบ TCAS และบททดสอบชีวิตมากมายได้ผ่านพ้นไปแล้ว บัดนี้ เหลือเพียงความภาคภูมิใจและการเตรียมตัวก้าวออกไปสู่รั้วมหาวิทยาลัย‘ซาลาเปา’ ยืนอยู่ท่ามกลางกลุ่มเพื่อนสนิท แผ่นอกเสื้อนักเรียนสีขาวสะอาดยังคงเปรอะเปื้อนไปด้วยรอยปากกาเคมีสีสดและสติ๊กเกอร์หัวใจที่เพื่อนๆ เข้ามาติดให้เพื่อเป็นความทรงจำ ใบหน้าหวานแก้มป่องฉายแววความสุขสดใส ข้างกายมี ‘ผักกาด’ ที่กำลังกอดคอเธอร้องไห้โฮอย่างงอแง และ ‘มังกร’ ที่ยืนถือกล้องถ่ายรูปคอยบันทึกภาพเพื่อนๆ ด้วยรอยยิ้มบางๆ"ฮือ... ยัยเปา ฉันไม่อยากจบเลยแก!" ผักกาดซบ







