جميع فصول : الفصل -الفصل 10

35 فصول

ตอนที่ 1: กลิ่นความหล่อลอยข้ามรั้ว

“เปา ลูกค้าสั่งซาลาเปาไส้หมูสับสองลูก ไส้ครีมหนึ่งลูกด่วนเลยลูก”“รับแซ่บค่ะแม่นิ่ม จัดให้แบบไฟกะพริบเลยจ้า”เสียงใสของ ‘ซาลาเปา’ หรือ ‘เปา’ เด็กสาว ม.5 แก้มป่องประจำซอยขานรับคำสั่งของมารดาอย่างแข็งขัน มือเรียวรีบใช้ที่คีบหยิบซาลาเปาร้อน ๆ ที่เพิ่งนึ่งเสร็จใหม่ ๆ ควันฉุยจากซึ้งนึ่งใบใหญ่ใส่ถุงกระดาษอย่างคล่องแคล่ว สมกับที่เป็นลูกสาวเจ้าของร้าน ‘ซาลาเปาแม่นิ่ม’ อร่อยถูกใจ อนามัยที่ถูกปากวันนี้เป็นช่วงโค้งสุดท้ายของวันหยุดยาวก่อนที่โรงเรียนจะเปิดเทอมใหญ่ในอีกไม่กี่วันข้างหน้า เปาที่อยู่ในชุดลำลองเสื้อยืดขนาดพอดีตัวตามวัยสีพาสเทลกับกางเกงขาสั้น สลัดคราบเด็กนักเรียน ม.5 สายเอ๋อ กลายมาเป็นแม่ค้าตัวจี๊ด คอยต้อนรับลูกค้าด้วยรอยยิ้มสดใสจนแก้มกลม ๆ แทบจะปริออกมาหลังจากส่งซาลาเปาให้ลูกค้าคนสุดท้ายเสร็จ เด็กสาวก็ถอนหายใจยาวพลางยกมือขึ้นปาดเหงื่อเอี๊ยดดด!ทันใดนั้น เสียงเบรกของรถกระบะคันใหญ่ที่ดังขึ้นหน้าบ้านข้าง ๆ ก็ดึงความสนใจของเธอให้หันไปมอง บ้านหลังนั้นเป็นบ้านไม้สองชั้นกึ่งปูนที่มีรั้วไม้สีขาวกั้นกลางระหว่างบ้านของเธอ มันถูกทิ้งร้างมานานหลายเดือนหลังจากเจ้าของเดิมย้ายออกไป แต่ดูเหมือนว่า
last updateآخر تحديث : 2026-07-03
اقرأ المزيد

ตอนที่ 2: ปูมหลังครูบรรจุใหม่

หลังจากวางสายโทรศัพท์จากรุ่นพี่ที่คณะครุศาสตร์ที่โทรมาแสดงความยินดีเรื่องสถานที่บรรจุรับราชการครูใหม่ป้ายแดง ไทม์ หรือ อาจารย์ไทม์ ในอนาคตอันใกล้ ก็ทอดสายตามองออกไปนอกหน้าต่างบ้านเช่าหลังใหม่ แสงแดดรำไรยามเย็นทอแสงสีส้มละมุนละไมอาบไล้รั้วไม้สีขาวที่กั้นกลางระหว่างบ้านของเขากับบ้านข้าง ๆ บนโต๊ะทำงานไม้เนื้อแข็งที่เพิ่งจัดเสร็จ มีจานกระเบื้องลายดอกไม้เล็ก ๆ วางอยู่ บนนั้นมีซาลาเปาไส้ครีมสีเหลืองนวลส่งกลิ่นหอมกรุ่นชวนน้ำลายสอชายหนุ่มเอื้อมมือไปหยิบซาลาเปาลูกกลมโตขึ้นมาบิออก ครีมคัสตาร์ดเนื้อเนียนอุ่น ๆ ทะลักออกมาตามรอยแยก ไทม์ส่งมันเข้าปากแล้วเคี้ยวช้า ๆ รสชาติหวานมันกลมกล่อมกำลังดีเลิศสมราคาคุยของเด็กสาวแก้มป่องคนนั้นจริง ๆ“ซาลาเปา... งั้นเหรอ ชื่อเหมือนขนมเด๊ะเลย แถมยังกลมเหมือนกันด้วย”ไทม์พึมพำกับตัวเองพลางจุดรอยยิ้มบางเบาที่มุมปาก ภาพของเด็กสาวในชุดเสื้อยืดสีพาสเทลที่ยืนเขย่งเท้า เกาะรั้วไม้ส่งยิ้มทะเล้นจนตาหยีแวบเข้ามาในหัว สำหรับไทม์แล้ว เธอเปรียบเสมือนภาพตัวแทนของความสดใสในวัยเยาว์ เป็นเด็กวัยรุ่นคราวมัธยมปลายตัวกะเปี๊ยกคนหนึ่งที่มองปราดเดียวก็รู้ว่าเป็นเด็กอารมณ์ดีประจำซอยควา
last updateآخر تحديث : 2026-07-04
اقرأ المزيد

ตอนที่ 3: คืนก่อนเปิดเทอมอันแสนวุ่นวาย

กลิ่นหอมของน้ำซุปต้มจืดกระดูกหมูหัวไชเท้าลอยอบอวลไปทั่วทั้งบ้านไม้สองชั้นของครอบครัวซาลาเปา เสียงตะหลิวเคาะกับกระทะดังเป็นจังหวะจากฝีมือของแม่นิ่มที่กำลังผัดผักบุ้งไฟแดงเป็นเมนูสุดท้ายสำหรับมื้อเย็น ค่ำคืนนี้บรรยากาศในบ้านดูคึกคักเป็นพิเศษ เพราะมันคือคืนก่อนวันเปิดเทอมใหญ่ วันที่เด็กนักเรียนทั่วประเทศต่างพากันจัดกระเป๋าสลัดคราบมนุษย์สลอธที่นอนอืดมาตลอดสามเดือน เพื่อเตรียมตัวไปเผชิญโลกความจริงในเช้าวันรุ่งขึ้นรวมถึง ‘ซาลาเปา’ ที่ตอนนี้กำลังนั่งหน้านิ่วคิ้วขมวดอยู่บนโต๊ะกินข้าว มือหนึ่งถือปากกาเคมี อีกมือหนึ่งกำลังพยายามใช้ลิควิดเปเปอร์ลบชื่อชั้น ‘ม.4/2’ บนปกสมุดเล่มเก่าเพื่อเขียนเปลี่ยนเป็น ‘ม.5/2’ อย่างเอาเป็นเอาตายเพราะบางเล่มเธอยังไม่ได้ใช้“โอย... ทำไมไอ้ลิควิดนี่มันแห้งช้าจังเลยค่ะแม่ หนูรีบนะเนี่ยเดี๋ยวต้องไปทำตารางสอนต่ออีก” เปาบ่นอุบอิบ แกล้งทำเป็นเป่าลมออกจากปากใส่หน้าสมุดจนแก้มป่อง‘พ่อเชียร’ เจ้าของอู่ซ่อมรถมอเตอร์ไซค์ปากซอย ผู้เป็นหัวหน้าครอบครัวและเป็นคุณพ่อสายฮา เดินเช็ดมือเข้ามาในบ้านพอดี แกเห็นลูกสาวตัวดีกำลังวุ่นวายก็หลุดขำ “โถ... ยัยเปาเอ๊ย ตอนปิดเทอมน้า เรียกให้มาช
last updateآخر تحديث : 2026-07-05
اقرأ المزيد

ตอนที่ 4: ครูที่ปรึกษาคนใหม่คนนั้น

แสงแดดอ่อน ๆ ยามเช้าของวันเปิดเทอมวันแรกส่องลอดผ่านม่านหน้าต่างเข้ามาในห้องนอนของซาลาเปา กลิ่นหอมของซาลาเปาที่แม่นิ่มเพิ่งนึ่งเสร็จลอยฟุ้งเข้ามาจนถึงชั้นสอง เด็กสาวตื่นขึ้นมาด้วยความรู้สึกตื่นเต้นปนหวั่นใจแปลก ๆ วันนี้เธอสลัดคราบชุดนอนลายหมากรุกมาอยู่ในชุดนักเรียน ม.ปลาย ที่รีดจนเรียบกริบ ผมยาวสลวยถูกมัดรวบตึงเป็นหางม้าสูงและติดโบว์สีน้ำเงินประจำโรงเรียน ดูทะมัดทะแมงและสดใสสมวัย ม.5เธอรีบลงมาช่วยแม่นิ่มจัดวางซาลาเปาลงในซึ้งนึ่งรอบเช้าอย่างคล่องแคล่ว ทันใดนั้นสายตาก็เหลือบไปเห็นร่างสูงโปร่งในชุดวอร์มสีเทาที่กำลังวิ่งจ็อกกิ้งเหยาะ ๆ ผ่านหน้าบ้านพอดี“อ้าว นั่นพี่ไทม์นี่นา” เปาพึมพำก่อนจะรีบวิ่งออกไปหน้าบ้านไทม์ที่เห็นเด็กสาวในชุดนักเรียนยืนทำตาโตอยู่ริมรั้วก็หยุดวิ่ง เขาขยับแว่นที่ใส่วิ่งพลางยิ้มละมุน “เช้านี้ดูสดใสจังนะครับ ว่าที่เด็ก ม.5”“พี่ไทม์ก็เหมือนกันค่ะ ตื่นเช้าจัง... เอ่อ พี่คะ วันนี้เปิดเทอมวันแรกหนูตื่นเต้นนิดหน่อยน่ะค่ะ” เปาแอบกัดริมฝีปากด้วยความประหม่า ความหล่อของไทม์ในชุดออกกำลังกายมันช่างทำลายล้างหัวใจเด็กสาวเหลือเกิน“ตั้งใจเรียนนะครับ แล้วเดี๋ยวจะรู้ว่าชีวิต ม.5 มั
last updateآخر تحديث : 2026-07-07
اقرأ المزيد

ตอนที่ 5: สายตาที่ต้องซ่อนไว้

เมื่อชื่อของนักเรียนถูกขานขึ้นเพื่อทำความรู้จักกันระหว่างครูประจำชั้นกับลูกศิษย์ เสียงหัวใจของซาลาเปาก็เต้นรัวราวกับกำลังกลองชุด นี่มันจุดเริ่มต้นของมหกรรมความว้าวุ่นใจครั้งใหญ่ที่สุดในชีวิตวัยเรียนของเธอชัด ๆ“เลขที่ 17 นางสาวผักกาด แซ่ลี้” “มาค่ะอาจารย์” ผักกาดขานรับเสียงใสปิ๊ง พร้อมกับส่งยิ้มหวานระยับพิมพ์นิยมระดับดาว tiktok ไปให้คุณครูประจำชั้นคนใหม่อาจารย์ไทม์พยักหน้ารับน้อย ๆ สายตาคู่นั้นเลื่อนลงมองรายชื่อลำดับถัดไปในสมุดเช็กชื่อ ใบหน้าคมคายยังคงราบเรียบและเป็นมืออาชีพตามปกติ เพราะเขาเองก็ยังไม่เคยรู้ชื่อจริงนามสกุลจริงของเด็กสาวข้างบ้านมาก่อน ชายหนุ่มขานชื่อลำดับต่อไปด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำราบเรียบ“เลขที่ 18... นางสาวเปมิกา กมลดวงใจ”สิ้นเสียงขานชื่อ ร่างเล็กที่นั่งอยู่โต๊ะตัวริมหน้าต่างก็สะดุ้งโหยงลืมตัวเกือบจะยกมือไหว้แล้วตะโกนออกไปว่า ‘มาค่ะพี่ไทม์’ แต่สติอันน้อยนิดยังช่วยกระชากคอเสื้อเธอไว้ได้ทัน เด็กสาวรีบชูมือขึ้นระดับอก ขานรับเสียงตะกุกตะกักจนเกือบหลงคีย์“ม... มาค่ะ มาค่ะอาจารย์!”เพื่อนทั้งห้องหันมามองขำ ๆ กับท่าทางลนลานผิดปกติของเธอ จิมมี่แอบใช้ศอกสะกิดสีข้าง “เป็นไรข
last updateآخر تحديث : 2026-07-07
اقرأ المزيد

ตอนที่ 6: ระยะห่างที่มองไม่เห็น

เสียงสัญญาณเลิกเรียนเวลาสี่โมงเย็นดังขึ้นเหมือนเสียงระฆังช่วยชีวิตในใจของเปา นักเรียนห้อง ม.5/2 ต่างพากันเก็บของเข้ากระเป๋าอย่างรวดเร็ว เตรียมตัวแยกย้ายกลับบ้านผักกาดและจิมมี่พากันชวนเธอไปกินบิงซูท้ายซอยแต่เปาปฏิเสธด้วยเหตุผลว่ามีธุระต้องรีบกลับไปช่วยแม่นิ่มที่ร้านซาลาเปา เพราะว่าในใจลึก ๆ ของเด็กสาวความอยากรู้อยากเห็นมันกำลังเต้นเร่าเธอยืนรอจนเพื่อน ๆ ออกไปจนเกือบหมดห้อง ก่อนจะคว้ากระเป๋านักเรียนแล้วรีบเดินออกจากห้องเรียนมุ่งหน้าไปทางตึกหมวดภาษาไทยที่อยู่ห่างออกไป สายตาของเธอคอยสอดส่องมองหาร่างสูงโปร่งในชุดข้าราชการสีกากีที่เพิ่งเดินแยกตัวออกไปไม่นานเปาพยายามเดินให้เร็วขึ้น ขาสั้น ๆ ของเธอพยายามก้าวให้ทันร่างสูงที่เดินนำลิ่วไปไกล ไทม์เดินด้วยท่าทางมั่นคงและเป็นจังหวะ ต่างจากเธอที่ต้องเดินกึ่งวิ่งเพื่อให้ทันระยะห่าง แต่พอมาถึงหัวมุมบันไดตึกชายหนุ่มก็หายวับไปราวกับมีวิชาตัวเบา ทิ้งไว้เพียงกลิ่นน้ำหอมอ่อน ๆ ที่คุ้นเคยแตะจมูก“หายไปไหนนะ...” เปาบ่นพึมพำขณะชะโงกหน้ามองผ่านช่องบันไดแต่ในจังหวะที่เธอกำลังก้าวเท้าเพื่อจะเดินตามขึ้นไปสู่ชั้น 3 เสียงฝีเท้าที่หนักแน่นและเสียงรองเท้าส้นสูงกระ
last updateآخر تحديث : 2026-07-07
اقرأ المزيد

ตอนที่ 7: มื้อเย็นที่ (ไม่) คาดฝัน

รถกระบะสีดำคันหรูเคลื่อนตัวเข้ามาจอดนิ่งสนิทที่หน้าบ้านไม้สองชั้นของซาลาเปา เสียงเครื่องยนต์ดับลงพร้อมกับความเงียบที่เข้าปกคลุม แต่สำหรับเปาแล้ว ความเงียบนี้ช่างดูน่าอึดอัดเสียเหลือเกิน เพราะนอกจากจะนั่งรถมากับ อาจารย์ประจำชั้น แล้วเธอยังต้องลุ้นอีกว่าแม่นิ่มกับพ่อเชียรจะทำหน้าอย่างไรถ้าเห็นเธอลงจากรถคันนี้ยังไม่ทันที่เปาจะได้เปิดประตู แม่นิ่มที่เพิ่งนึ่งซาลาเปาล็อตเย็นเสร็จก็เดินเช็ดมือออกมาที่หน้าบ้านเพราะได้ยินเสียงรถ เธอคิดว่าเป็นลูกค้าขาประจำที่แวะมาซื้อซาลาเปาก่อนกลับบ้าน“อ้าว... ลูกค้าหรือจ๊ะ... เอ๊ะ นั่นพ่อไทม์นี่นา” แม่นิ่มชะงักไปเมื่อเห็นร่างสูงก้าวลงจากรถฝั่งคนขับไทม์ยกมือไหว้แม่นิ่มด้วยรอยยิ้มสุภาพอย่างที่ทำเป็นประจำ “สวัสดีครับแม่นิ่ม พอดีผมเจอกับเปาที่ปากซอย เห็นเดินหน้ากลม ๆเลยเรียกให้ขึ้นรถมาด้วยครับ”แม่นิ่มมองเปาที่ก้าวลงจากรถตามมาด้วยสายตาประหลาดใจ “ตายจริง ขอบใจมากนะลูกนะ วันนี้พ่อเขาคงลูกค้าเต็มร้านแน่เลย แล้วนี่ทานอะไรมาหรือยังจ๊ะ พอดีแม่เพิ่งนึ่งซาลาเปาเสร็จใหม่ ๆ แถมเย็นนี้มีแกงส้มผักรวม ปลาทอดด้วย อยู่ทานข้าวเย็นด้วยกันก่อนสิลูก”“แม่...” เปารีบทักท้วงเส
last updateآخر تحديث : 2026-07-09
اقرأ المزيد

ตอนที่ 8: หมายเรียกจากครูฝ่ายปกครอง

เช้าวันต่อมา บรรยากาศในโรงเรียนประจำจังหวัดดูจะขมุกขมัวกว่าปกติ โดยเฉพาะบริเวณลานอเนกประสงค์หน้าเสาธง หลังจากสิ้นเสียงเพลงชาติและสวดมนต์เสร็จสิ้น แทนที่นักเรียนทุกคนจะได้แยกย้ายขึ้นห้องเรียนตามปกติ เสียงประกาศจากไมโครโฟนที่ดังของอาจารย์รัชนี หัวหน้าหมวดภาษาไทยพ่วงตำแหน่งรองผู้อำนวยการฝ่ายปกครอง ก็ดังขึ้นก้องไปทั่วบริเวณ“นักเรียนชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 5 ทุกห้องเรียน ทั้งสายวิทย์และสายศิลป์ ห้ามขยับเขยื้อนไปไหนทั้งสิ้น ให้อยู่จัดแถวหน้ากระดานเรียงตามเลขที่ ณ ที่เดิม”เสียงฮือฮาดังระเบิดขึ้นในหมู่นักเรียนชั้น ม.5 ร่วมร้อยกว่าชีวิตทันที ทุกคนพากันหันซ้ายหันขวาเลิ่กลั่ก รวมถึง ‘ผักกาด’ และ ‘จิมมี่’ ที่ยืนขนาบข้างแถวของ ม.5/2 ต่างพากันบ่นอุบ“อะไรวะเนี่ย แม่เสือสาวประจำโรงเรียนไปกินรังแตนมาจากไหนอีก ร้อยกว่าคนเลยนะเว้ยที่จะต้องโดนกักตัวเนี่ย” จิมมี่บ่นกระปอดกระแปด พลางยืดคอส่องดูสถานการณ์“นั่นดิ แกสแกนหาใครหรือเปล่าวะมึง” ผักกาดหันมากระซิบกระซาบ แต่อยู่ ๆ ก็ชะงักไปเมื่อเห็นว่าพื้นที่ข้าง ๆ ตนเองนั้นว่างเปล่า “อ้าว... แล้วยัยเปาไปไหนวะ เมื่อกี้ยังเห็นยืนเข้าแถวอยู่เลย” ใช่... ซาลาเปาไม่ได้อ
last updateآخر تحديث : 2026-07-13
اقرأ المزيد

ตอนที่ 9: แค่บอกว่าห้ามรัก...(ถูกเรียกว่าคนแก่)

แสงแดดระยิบระยับยามสี่โมงเย็นสาดแสงสะท้อนผืนถนนลาดยาง บ่งบอกถึงเวลาเลิกเรียนอันเป็นเวลาอิสรภาพของเหล่านักเรียนโรงเรียนประจำจังหวัด เสียงจ้อกแจ้กจอแจของกลุ่มเด็กวัยรุ่นพากันหลั่งไหลออกจากประตูโรงเรียนเพื่อแยกย้ายกันกลับบ้านแต่วันนี้ รถกระบะสี่ประตูสีดำของอาจารย์ประจำชั้น ม.5/2 ได้เคลื่อนตัวออกจากโรงเรียนเร็วกว่าปกติ ‘อาจารย์ไทม์’ ขับรถคู่ใจมาจอดนิ่งสนิทอยู่บริเวณไหล่ทางใกล้ปากซอยเข้าบ้านเช่าริมรั้ว ชายหนุ่มดับเครื่องยนต์แต่สายตาเรียวคมคู่สวยกลับทอดมองผ่านกระจกหน้ารถไปยังป้ายรถเมล์ประจำทางอย่างจดจ่อ มือหนาเคาะพวงมาลัยรถเป็นจังหวะตามเสียงเพลงในใจเขารู้ดีว่ายัยเด็กแก้มป่องประจำห้องเรียน ม.5/2 อย่างเปมิกา จะต้องนั่งรถเมล์สายเดิมกลับมาลงตรงนี้แน่ ๆ และการปล่อยให้เด็กสาวเดินเข้าซอยเปลี่ยว ๆ คนเดียวในเวลาที่ฟ้าเริ่มสลัว เป็นสิ่งที่พี่ชายข้างบ้านอย่างเขาไม่มีวันยอมให้เกิดขึ้นเด็ดขาดไม่นานเกินรอ รถเมล์เขียวสายประจำทางก็แล่นมาจอดเทียบท่า ร่างเล็กของซาลาเปาก้าวฉับ ๆ ลงจากบันไดรถเมล์ สภาพเสื้อนักเรียนหลุดลุ่ยเล็กน้อยจากการเบียดเสียดกับผู้คนบนรถ มือบางกระชับสายกระเป๋านักเรียนแน่นพลางสาวเท้าเดินเ
last updateآخر تحديث : 2026-07-13
اقرأ المزيد

ตอนที่ 10: ความลับไม่มีในโลก (แต่มีในพุ่มไม้)

หลังจากเหตุการณ์คำว่าคนแก่พ่นพิษใส่หัวใจข้าราชการครูหนุ่มวัยยี่สิบห้าปีจนหน้าชาไปทั้งแถบ เช้าวันต่อมาบรรยากาศรอบรั้วบ้านเช่าก็ดูจะเงียบเหงาลงถนัดตา ซาลาเปาไม่ได้ยินเสียงสตาร์ทรถกระบะสี่ประตูสีดำคันหรูดุดันคันนั้นในเวลาเดิม เพราะเธอตั้งใจตื่นสายกว่าปกติห้านาทีเพื่อหลบเลี่ยงการเผชิญหน้าที่จะทำให้ใจสั่นแต่ว่า... ความพยายามในการหนีอาจารย์ประจำชั้นในโรงเรียนประจำจังหวัดที่มีพื้นที่จำกัดนั้น บอกได้คำเดียวเลยว่าเป็นเรื่องเพ้อฝันชัด ๆ“พวกแก... วันนี้คาบสี่วิชาภาษาไทย อาจารย์ไทม์แกจะเก็บคะแนนการอ่านทำนองเสนาะวรรณคดีไทยนะเว้ย ใครยังไม่ได้ซ้อมระวังโดนหักคะแนนจิตพิสัยจนเหลือศูนย์” ผักกาดกางสมุดจดพลางทำหน้าหวาดผวา ขณะที่พวกเธอกำลังนั่งเล่นกันอยู่ตรงม้านั่งหินอ่อนข้างอาคารเรียน ม.5“จริงเหรอวะ โห... กูยังท่องบท ‘มัทนะพาธา’ ไม่ได้เลยมึง” จิมมี่เกาหัวตัวเองจนผมเผ้ายุ่งเหยิง “ยัยเปา แกท่องได้ยัง ลายมือแกยิ่งอ่านยาก ๆ อยู่ อาจารย์แกยิ่งเพ่งเล็งแกเป็นพิเศษด้วย”เปาที่กำลังนั่งใช้ยางลบถูโต๊ะเล่นชะงักงัน สลัดภาพผู้ชายหน้านิ่งบนรถกระบะสี่ประตูเมื่อเย็นวานออกไปแทบไม่ทัน “ก็พอได้แหละมึง แต่กูว่ากูจะแกล้ง
last updateآخر تحديث : 2026-07-15
اقرأ المزيد
السابق
1234
امسح الكود للقراءة على التطبيق
DMCA.com Protection Status